ကျွန်မခင်ပွန်းက ယွမ်ရှောင်ပါ
Vol. 37 Ch. 483
စစ်မင်းသမီးသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသော အရိပ်အယောင်ဖြင့် ယွမ်ရှောင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“နင် ခုနက ငါ့ကို ဘယ်လို ခေါ်လိုက်တာလဲ”
“သွေးကျွန်လေ”
ယွမ်ရှောင်က ချောင်းဟန့်ရင်း ပြောသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ကို အလှလေးလို့ ခေါ်လိုက်တာ”
သူမက အခိုင်အမာ ပြောသည်။
“အဲဒါက အရေးကြီးလို့လား”
“ဒါပေါ့၊ အရေးကြီးတာပေါ့”
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ဆူထားဟန်ပြု၍ ဝမ်းနည်းပက်လက် အမူအရာဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကောင်းပြီလေ။ မင်းက နောက်ပိုင်း တော်တော်လေး သူရဲကောင်းဆန်လာပြီး လိမ္မာလာတာကို တွေ့ရတော့ မကြာခဏ အလိုလိုက်သင့်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်”
ယွမ်ရှောင် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်မိ၏။
“တကယ်လား”
သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသောအခါ သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
စစ်ဘုရင်သမီးတော်သည် သူ၏မျက်လုံးများသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ရုတ်တရက် နှုတ်ခမ်း ကိုက်လျက် မေးလာသည်။
“ဖက်ထားလို့ ရမလား”
“ ငါ မင်းရဲ့ နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပြီလား။ ဒါဆိုရင် မင်းက အရမ်း လွယ်တာပဲ”
“ဟွန့် မဖက်တော့ဘူး”
ထိုမှတ်ချက်ကြောင့် သူမ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သော်လည်း စကား ဆုံးသွားသည်နှင့် ယွမ်ရှောင်က လက်လှမ်းပြီး ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားပြီး အသားအရေ နီရဲသွားကာ ခေါင်းလေးစောင်း၍ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်လို ခံစားရလဲ”
ယွမ်ရှောင်က အနည်းငယ် ရင်ခုန်မြန်နေပြီး အထိအတွေ့တွင် မျောပါသွား၏။
“တကယ်တော့ အရပ်အမောင်းက ကွက်တိပဲ”
ဟွန်း
စစ်မင်းသမီးသည် လက်မောင်းထဲမှ ရုန်းထွက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသောကြောင့် သူ အော်ဟစ်သတိပေးသည်။
“ဘယ်သွားမလို့လဲ။ ငါ မင်းကို အချိန်တိုင်း လိုတယ်နော်”
“ပြန်လာမှာပါ။ အဖေနဲ့ ဦးလေးတွေကိုတော့ သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ နင့်လက်ခုပ်ထဲကနေ ဘယ်တော့မှ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား”
“အဲဒါက ဆိုးလို့လား”
“ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ ငါ တစ်ခုပဲ သိတယ်”
သူမ နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။
“ဘာလဲ”
“ အဲဒီ ခေါင်းတလားထဲမှာ လှဲနေရတာ အရမ်း ဆိုးရွားတယ်။ သေမင်းတံခါးဝကို ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် ဖြစ်နေသလိုပဲ။ ဒါပေမယ့် ကောင်းတဲ့အချက် တစ်ချက်တော့ ရှိတယ်”
သူမ လေးလေးနက်နက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာများလဲ”
“နင်က ငါ ထင်ထားသလောက် သွေးအေးတဲ့လူ မဟုတ်ဘူး”
ငရဲကိုးထပ်ကမ္ဘာရှိ မြို့တစ်မြို့မှ သီးခြားအိမ်ဝင်း အတွင်းတွင် နှင်းစက်များထက် ဖြူဝင်းသော အသားအရေရှိသည့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မိန်းကလေး တစ်ဦးသည် ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် နားခိုရာဂိုဏ်းဘက်သို့ မျှော်ကြည့်နေသည်။
“အဲဒီအသံက စီရင်သူဆီက လာတာ”
အောက်ဘက်မှ ဆူညံသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ကျားဖြူလေး၏ အမွေးများ ထောင်သွားပြီး သတိပေးလိုက်သည်။
“ငါ သွားကြည့်လိုက်မယ်”
လန်ရီသည် ခေါင်မိုးပေါ်မှ ကျက်သရေရှိစွာ ခုန်ဆင်းပြီး အောက်ဘက်ရှိ အခန်းတံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ အထဲတွင် သစ်သားကုတင်ပေါ်၌ ငွေဖြူရောင် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး လဲလျောင်းနေပြီး ဘေးပတ်လည်မှ အမည်းရောင် မြူခိုးများ ပျောက်ကွယ်စ ပြုနေပြီ ဖြစ်၏။ သူက လဲလျောင်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မျက်လုံးများ ဖွင့်ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေသည်။
“သတိရပြီလား”
သူမသည် အနားသို့ သိပ်မကပ်ရဲဘဲ ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း အကဲခတ် ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ဖက်လူ၏ အားနည်းသော အခြေအနေကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
ထိုအမျိုးသားသည် လည်ပင်းကို လှည့်ရန် ကြိုးစားပြီး လျန်ရှီးကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ တုန်ရီသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ”
“ငရဲကိုးထပ်ကမ္ဘာပါ”
“ ဒါက အောက်နယ်မြေလား။ ကမ္ဘာပေါင်းများစွာ ဝန်းရံထားပြီး နတ်ဘုရားသင်္ဘောက အုပ်ချုပ်တဲ့ နေရာလား”
သူ၏မျက်လုံးမှ ရှုပ်ထွေးမှုများ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာပြီး မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ငါတော့ သွားပြီ၊ လုံးဝ သွားပြီ။ မှားယွင်းပြီး အပြာရောင် လူ့ကမ္ဘာထဲ ဝင်မိတာပဲ”
၎င်းကို ကြားသောအခါ ထိုအမျိုးသား တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်လုံးများ အရောင်မှိန်သွားကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိ၏။
“ရှင်က ပြန်ကောင်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပါပြီ၊ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး”
လန်ရီက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးသည်။
“ငါ အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းသွားရင်တောင် အသုံးမဝင်တော့ပါဘူး”
ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ ပြန်ဖြေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“မဟာတာအို ကောင်းကင်ရုံးတော် ဥပဒေအရ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ လူ့ပြည်ကို ဝင်ရောက်တဲ့ မသေမျိုးဟာ သေဒဏ်ထိုက်တဲ့ ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်တာပဲ။ ခေါင်းဖြတ်သတ်ခံရမယ့် အပြစ်လေ”
မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ သက်ပြင်းချရင်း သူ ရှင်းပြ၏။
"အဲ့လောက်တောင် ပြင်းထန်တာလား။ ရှင်က မတော်တဆ ရောက်လာတာဆိုရင် ကင်းလွတ်ခွင့် ရှိသင့်တာပေါ့"
"မတော်တဆဆိုတာ မရှိဘူး။ ငါ့ အင်မော်တယ်ချပ်ဝတ်လည်း ထိခိုက်သွားပြီ။ မျှော်လင့်ချက် မရှိဘူး"
စီရင်သူက မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာသောကြောင့် အထက်ဘုံတွင် သံယောဇဥ် မဖြတ်နိုင်စရာများ ကျန်ရစ်ခဲ့ပုံပေါ်သည်ါ
"ဒါပေမယ့် ကောင်းကျိုးဆောင်ရွက်ပြီး အပြစ်ကို ချေဖျက်မယ်ဆိုရင်ရော"
လန်ရီက အထက်ပါအတိုင်း အစပြု၍ အင်မော်တယ်သုံးပါးနှင့် မျိုးဆက်များ သောင်းကျန်းနေကြောင်း ရှင်းပြသည်။
"ရှင်သာ ဒီလူယုတ်မာတွေကို ရှင်းပစ်ပြီး ကမ္ဘာပေါင်းများစွာကို ကယ်တင်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကောင်းကင်ရုံးတော်က သက်ညှာပေးလောက်မှာပါ"
"ဒါက အမြင့်ဆုံးအဆင့် အန္တရာယ်ပဲ။ ငါ့အလုပ်က ဒါမျိုးတွေကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရတာပဲ။ မင်းပြောတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"
စီရင်သူက စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ အားတင်းကာ ထထိုင်ရန်ပင် ကြိုးစားနေ၏။ အနည်းဆုံး ဤလူက တာဝန်ကို အလေးထားသော လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်၍ သူမလည်း စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချမိသည်။ စီရင်သူက နာမည်မှာ လုအန်းဖြစ်ကြောင်း အချင်းချင်း မိတ်ဆက်၍ အသေအချာ ကြည့်ရှုပ်ပြီးနောက် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။
"ငါ မင်းကို အရင်က မြင်ဖူးသလို ခံစားနေရတယ်"
"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ကျွန်မက ဒီနေရာကနေ ဘယ်ကိုမှ မသွားဖူးပါဘူး"
လုအန်းက တစ်ချက်ပြုံးလိုက်ပြီး ကောင်းကင်တွင် အတားအဆီး ရှိနေသော ဖောက်ထွက်နိုင်သော လူသားများသာ အင်မော်တယ်အဖြစ် အဆင့်တက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
"ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တာက မင်းလား"
"ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်း ယွမ်ရှောင်ပါ"
"မင်းက ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်လောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျပြီးပြီလား"
သူက အံ့သြလွန်းသဖြင့် ခဏတာ ဆွံ့အနေသည်။
"လူ့လောကမှာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ လက်ထပ်တတ်ကြပါတယ်"
"ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ခင်ပွန်း ဘယ်မှာလဲ။ ငါ့ ဓားယာဥ် အကောင်းအတိုင်း ရှိနေသေးလား သိချင်လို့ပါ"
"သူ အပြင်သွားနေလို့ မကြာခင် ပြန်ရောက်လာတော့မှာပါ။ ဓားယာဥ်ကတော့ ရှင့်ကို ကယ်တင်နေရင်း ပေါက်ကွဲသွားတယ်"
လုအန်းကို ကယ်တင်ရန် ဓားယာဥ်ကို ဖျက်ဆီးပြီး ပိုးကောင်များကို သန့်စင်ပေးခဲ့သူမှာ ယွမ်ရှောင်ဖြစ်ကြောင်း လန်ရီ ရှင်းပြလိုက်သောအခါ လုအန်း လေးစားသမှုဖြင့် ပြောလာ၏။
"မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းက တော်တော်အစွမ်းထက်တာပဲ။ ထိပ်တန်း ယန်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။ မင်းထက်တော့ အသက်အများကြီး ကြီးလောက်တယ်မလား"
"သူက ၁၆နှစ်ပါ"
လန်ရီ၏ အဖြေကြောင့် လုအန်း နောက်တစ်ကြိမ် အံ့သြသွားစဥ် အပြင်ဘက်မှ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ရယ်သံများ ကြားလိုက်ရသည်။
"သူတို့ ပြန်ရောက်ပြီထင်တယ်"
နားခိုရာဂိုဏ်းမှ တိုက်ပွဲအကြောင်း သတင်းမရသေးသဖြင့် သူမ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေ၏။
"ကဲ ဒါဆိုရင် ငါ့ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့ ပါရမီရှင်ကို သွားတွေ့ကြတာပေါ့"
လုအန်းလည်း အပြင်သို့ မျှော်ကြည့်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြကာ တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။