အခန်း (၆၅)

နောက်တစ်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မနေ့က ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ရပ်ကွက်အတွင်းသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီးနောက် လုချွမ်းသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ခဲ့ပြီး သူ၏ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကို အသုံးပြုကာ ရဲစခန်းကို တိုက်ရိုက်သိမ်းပိုက်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း မနေ့ညက ကျောက်လင်း ပြသခဲ့သော ထူးကဲသည့် အစွမ်းသတ္တိများကြောင့် လုချွမ်းသည် ထိုအစီအစဉ်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီး ဖျက်သိမ်းလိုက်ရတော့သည်။

ထိုရဲမေမှာ ဤမျှအထိ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အကြိမ်ကြိမ် သေဆုံးသည့်တိုင် ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်ရုံမျှမက ပိုမိုသန်မာလာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ဤကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတစ်ဦးက ဦးဆောင်နေပြီး ရဲစခန်းအတွင်း၌ အခြားသော ရဲအရာရှိများလည်း ရှိနေနိုင်သေးရာ သူတို့ကို အနိုင်ယူနိုင်ရန် လုချွမ်းအနေဖြင့် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု မရှိတော့ပေ။

အဓိက အကျဆုံးပြဿနာမှာ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူများသည် အဆက်မပြတ် အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုရဲမေသာ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပါက နောင်တွင် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။ လုချွမ်း၏ မူဝါဒမှာ အန္တရာယ်မှန်သမျှကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန်ဖြစ်ပြီး မည်သည့် အနာဂတ်ဘေးရန်ကိုမျှ ချန်မထားလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက... ဒီရဲမေက ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်နေတာပဲ...

ယခုအခါ လုချွမ်းသည် သူမကို သတ်ပစ်ရန်ပင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတော့သည်။ သတ်လိုက်လျှင် ချက်ချင်းပြန်ရှင်လာမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေရသည်။ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့စဉ်က တစ်ချက်တည်းနှင့် အသာလေး သတ်ပစ်ခဲ့သော ထိုရဲမေသည် ယခုကဲ့သို့ ခေါင်းခဲစရာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ စိတ်ကူးပင် မယဉ်ခဲ့ဖူးပေ။

သူမကို မသတ်ဘဲထားလျှင်လည်း သူ့အား အချိန်မရွေး ဒုက္ခပေးနိုင်သည့် အန္တရာယ်ရှိနေသည်။

သတ်ပစ်ပြန်လျှင်လည်း သူမကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲစေပြီး ပိုမိုသန်မာလာအောင် ကူညီပေးသလို ဖြစ်နေပြန်သည်။

“ဟုတ်ပြီ... နောက်တစ်ခါ သူမနဲ့ ထပ်တွေ့ရင် ခြေလက်တွေကိုပဲ ချိုးပစ်ပြီး လှုပ်ရှားလို့မရအောင် လုပ်ထားရမယ်။ သတ်လိုက်ရင် ပိုသန်မာလာတာဆိုမှတော့ သူမသေအောင်ပဲ ထားရမှာပေါ့”

ဤအတွေးဝင်လာသောအခါ လုချွမ်းသည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို ကိုင်တွယ်ရန်မှာ သူမ၏ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်ခြင်း စွမ်းရည်ကို အသုံးမပြုနိုင်အောင် တားဆီးထားခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ သူမသည် သေအံ့ဆဲဆဲ အခြေအနေသို့ ရောက်နေသော်လည်း မသေဆုံးသေးပါက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု လုချွမ်း မယုံကြည်ပေ။

သို့သော်လည်း လုချွမ်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးနေသော အခြားကိစ္စတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။

ဝရန်တာတွင် မတ်တတ်ရပ်ရင်း လုချွမ်းသည် ရပ်ကွက်အတွင်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင် လမ်းမများကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ သူ၏ နီရဲသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ လေးနက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မနေ့ညက ကျောက်လင်း အော်ဟစ်သွားသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် စကားမှာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ကြောင်း လုချွမ်း အသေအချာ ယုံကြည်နေသည်။

ဤသည်မှာ နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်ပတ်ဝန်းကျင်၌ ထိုထူးဆန်းသော ရဲမေအပြင် သူမထက်ပင် ပိုမိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အခြား ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတစ်ဦး ရှိနေသေးသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရနေသည်။ သူထိန်းချုပ်ထားသော တာဖန်းမှာ ရုတ်တရက် တန့်သွားခဲ့သဖြင့် ထိုရဲမေမှာ သေစေလောက်သော ထိုးနှက်ချက်မှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ရခြင်း မဟုတ်ပါလား။

သူမ၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ လုချွမ်းသည် သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကိုပင် ရှောင်တိမ်းနိုင်သည့် အခြားလူသားစွမ်းအားရှင်များ အနီးအနားတွင် ရှိနေနိုင်ကြောင်း အခိုင်အမာ ယုံကြည်သွားတော့သည်။

အဆိုးဆုံးမှာ ထိုလူသားစွမ်းအားရှင် နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကူညီနေကြပုံရပြီး သူ့အား ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားပုံရခြင်း ဖြစ်သည်။

“ငါက ဘယ်သူ့ကို သွားပြီး ရန်စမိလို့လဲ”

“ငါက ငါ့ရပ်ကွက်ကို ငါဘာသာ စောင့်နေတာပဲကို ဘာလို့ ဒီစွမ်းအားရှင်တွေက ငါ့ကိုပဲ လာပြီး ဒုက္ခပေးနေရတာလဲ”

လုချွမ်းသည် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားရသည်။ သူသည် အသက်ရှင်

ကျန်ရစ်သူများ စခန်းကို တွေ့ရှိထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သူတို့ကို သွားရောက် မနှောင့်ယှက်ခဲ့ပေ။ သူသည် ချီချီလေးနှင့်အတူ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်ချင်ရုံမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ အခြားသူများ၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံနေရသည်။

အကယ်၍ သူသည် အချက်အချာကျသော ဗျူဟာမြောက်နေရာတစ်ခုကို သိမ်းပိုက်

ထားသည်ဆိုလျှင် တစ်မျိုးဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသော ရပ်ကွက်လေးမှာ ဘာတန်ဖိုးရှိလို့လဲ။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုစွမ်းအားရှင်နှစ်ဦး ပူးပေါင်းရလောက်အောင်ပင် တန်ဖိုးရှိနေလို့လား။

အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် ရင်ဖွင့်ပြီးနောက် လုချွမ်း၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ပိုမိုလေးလံလာခဲ့သည်။ မကြာသေးမီက ဖြစ်ရပ်များက သူ့အား အကျပ်အတည်းတစ်ခု၏ အစပျိုးမှုကို ခံစားရစေပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။ မူလက သူသည် အဆင့် ၂ သို့ ရောက်ရှိထားပြီး ဆင့်ကဲဇွန်ဘီ သုံးကောင်နှင့် သာမန်ဇွန်ဘီ အကောင်နှစ်ဆယ်ကျော်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အတော်လေး အားကိုးထိုက်သော အင်အားစုတစ်ခုဟု ယူဆထားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုတွေ့ကြုံခဲ့ရသော ပုံမှန်မဟုတ်သည့် စွမ်းအားရှင်များကြောင့် လုချွမ်းသည် သူ၏ခွန်အားမှာ လုံလောက်မှုမရှိသေးကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် သူ၏ အင်အားကို အရေးပေါ် မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်အနေဖြင့် သူ၏ခွန်အားကို မြှင့်တင်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေများကို စဉ်ဆက်မပြတ် ဝါးမြိုရန်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် နံနက်စောစောတွင်ပင် လုချွမ်းသည် ဇွန်ဘီအသစ်များကို ရှာဖွေရန်အတွက် သာမန်ဇွန်ဘီရုပ်သေး ဆယ်ကောင်ကို ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ကင်းလှည့်စေလိုက်သည်။

ရဲစခန်း၌…..

“ကျောက်လင်း... ဝမ်တို့ကော ဘယ်မှာလဲ။ ဘာလို့ နင်တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာတာလဲ”

ရဲစခန်းကို စောင့်ကြပ်ရန် တာဝန်ယူထားသော အရာရှိလျူသည် ကျောက်လင်းတစ်ဦးတည်း ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျောက်လင်း ပြန်ရောက်လာခြင်းက စခန်းအတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့ပြီး အားလုံးမှာ သူမရှိရာသို့ ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာကြသည်။

ကျောက်လင်း၏ သွေးအိုင်နစ်နေသော လက်မောင်းနှင့် သူမတစ်ဦးတည်း ပြန်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ ပျက်သွားကြသည်။ ကျောက်လင်းသည် သူမ၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များ၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်ဝန်းများအောက်တွင် နာကျင်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်မိသည်။

“ဂိတ်ဝက ဆင့်ကဲဇွန်ဘီကို ငါ အာရုံလွှဲပေးထားရင် လူတိုင်း သော့တွေကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ယူလာနိုင်မယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ ဆင့်ကဲဇွန်ဘီ သုံးကောင်နဲ့ သာမန်ဇွန်ဘီ အကောင်နှစ်ဆယ်ကျော် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး”

“အားလုံးကို တောင်းပန်ပါတယ်... ငါတို့က ရပ်ကွက်ထဲက ဇွန်ဘီတွေရဲ့ အင်အားကို အထင်သေးမိသွားခဲ့တယ်...”

ကျောက်လင်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရဲစခန်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် အသက်ရှူပင် မှားသွားကြသည်။ သာမန် ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသော ရပ်ကွက်လေးတစ်ခုအတွင်း ဤမျှများပြားသော ဇွန်ဘီများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

“နေဦး... အဲဒီရပ်ကွက်ထဲမှာ ဇွန်ဘီတွေ အဲဒီလောက်တောင် များနေတာဆိုရင် နင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်ရောက်လာတာလဲ”

အရာရှိလျူသည် ကျောက်လင်းကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏လေသံမှာ မယုံကြည်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဝမ်တို့တစ်ဖွဲ့လုံးက သေနတ်တွေနဲ့ သွားကြတာတောင် အကုန်လုံး ရပ်ကွက်ထဲမှာ သေကုန်ကြပြီ။ နင်ကကျတော့ တစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာတယ်ပေါ့။ နင်တစ်ယောက်တည်းက အဲဒီဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကို ရင်ဆိုင်နိုင်လို့လား”

ကျောက်လင်းသည် နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အသေးစိတ် ပြန်လည်ပြောပြခဲ့သည်။ သူမ၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု စွမ်းရည်မှာ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်ခြင်းဖြစ်ကြောင်းကိုပါ လူတိုင်းကို အသိပေးလိုက်သည်။ သို့သော် ကျောက်လင်း၏ စကားက ရဲစခန်းအတွင်းရှိ လူများထံမှ လှောင်ရယ်သံများကိုသာ ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

“ကျောက်လင်း... နင့်စကားတွေက အရမ်းကို ရယ်စရာကောင်းလွန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား”

“ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်တယ် ဟုတ်လား။ ငါတို့ကို သုံးနှစ်သားကလေးတွေလို့ ထင်နေတာလား”

“ပြီးတော့ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်ပြီးတာနဲ့ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နိုင်တယ်ဆိုတော့... နင်က သရဲတွေကို လိမ်နေတာလား”

ကျောက်လင်း၏ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်ခြင်းအကြောင်းကို ကြားရသောအခါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအချို့မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ကျောက်လင်းကို အော်ဟစ်တော့သည်။

“နင် တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ။ ဒီကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲမှာ လူတွေအများကြီး သေကုန်ကြပြီ။ တစ်ယောက်မှ ပြန်မရှင်လာဘူး။ နင်ကျမှ ဘာလို့ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်ရတာလဲ”

“ငါတို့မှာလည်း သေဆုံးသွားတဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေ သူငယ်ချင်းတွေ ရှိတာပဲ။ အခု နင်က ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်တယ်လို့ ပြောနေတာက ငါတို့ကို လှည့်စားနေတာလား ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ကို စော်ကားနေတာလား”

“ရဲအရာရှိတွေအများကြီးက ငါတို့ စခန်းကို ဘေးကင်းကင်း ရောက်ဖို့အတွက် အသက်ပေးသွားကြတာ။ နင်ကျတော့ ဘာလို့ မသေတာလဲ။ ငါ့အမြင်တော့ နင်က ကြောက်လို့ ထွက်ပြေးခဲ့လို့ သူတို့တွေ အသတ်ခံလိုက်ရတာပဲ မဟုတ်လား”

“ဟုတ်တယ်... သူမက ကြောက်ပြီးတော့ အားလုံးကို ဒုက္ခပေးခဲ့တာ နေမှာ”

လူများက ကျောက်လင်းကို အဆက်မပြတ် ပြစ်တင်ဝေဖန်နေကြသည်။ သူမနှင့်အတူ သေအတူရှင်မတူ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသော အခြားရဲအရာရှိများပင်လျှင် ယခုအခါ မျက်နှာပျက်နေကြပြီဖြစ်သည်။ ကျောက်လင်း၏ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်ခြင်း စွမ်းရည်မှာ သဘာဝတရားကို လွန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် မည်သူမျှ မယုံကြည်လိုကြပေ။

တရစပ် စွပ်စွဲချက်များကြောင့် ကျောက်လင်း ခဏမျှ ဆွံ့အသွားရသည်။ လူတိုင်း၏ သဘောထားမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားရသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် လူတိုင်းကို မြို့ပြင်သို့ ဘေးကင်းစွာ ပို့ဆောင်နိုင်ရန်အတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဇွန်ဘီများကိုလည်း အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့လက်ချက်ဖြင့် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် သေဆုံးခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍သာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စီနီယာ၏ အကူအညီသာ မပါခဲ့လျှင် သူမသည် တတိယမြောက် အသက်ကိုပါ ဆုံးရှုံးသွားရနိုင်ချေ ရှိသည်။ သို့သော်လည်း မကြာသေးမီကမှ သူမကို ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် တစ်ညအတွင်းမှာပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြသည်။ သူမ၏ စကားကို မယုံရုံမျှမက စွပ်စွဲချက်များနှင့် စော်ကားမှုများကိုပါ ပြုလုပ်လာကြတော့သည်။

ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကြားမှ သူမ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်းကပင် မှားယွင်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်ထဲတွင် သူမ၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များနှင့်အတူ သေဆုံးသွားခဲ့သင့်သည်ဟု လူများက ယူဆနေကြသကဲ့သို့ပင်။

ကျောက်လင်းသည် သူမ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ မည်သူမျှ သူမကို မယုံကြည်ကြတော့သဖြင့် ဆက်လက်ရှင်းပြနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်သို့ ပြန်သွားပြီး ကားသော့များကို ယူဆောင်ရန်နှင့် သေဆုံးသွားသော ရဲဘော်များအတွက် ကလဲ့စားချေရန် တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ မနေ့ညက စီနီယာနှင့် ချိန်းဆိုထားသည်ကို သတိရကာ ယနေ့ညတွင် ထိုနေရာသို့ တစ်ခေါက် ပြန်သွားရန် သူမ ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

လုချွမ်းသည် ထမင်းကြော်ကို ကျိရုရွှယ်ရှေ့သို့ ချပေးလိုက်ရာ သူမက အငမ်းမရ စားသောက်နေတော့သည်။ ချစ်စရာကောင်းလှသော ကလေးငယ်ကို ကြည့်ရင်း လုချွမ်း၏ စိတ်ထဲတွင် လူသားများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော ဖိစီးမှုများ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားရသည်။

“သမီးလေးက တကယ်စားနိုင်တာပဲ။ သမီးကို အစားကြီးတဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာသတ္တဝါလေးလို့ ခေါ်ရင် ပိုမှန်မလားပဲ”

ကျိရုရွှယ်၏ ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာလေးများကြောင့် လုချွမ်းသည် သူ၏အင်အားကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ မြှင့်တင်ရန် ပို၍ပင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်မိသည်။ သမီးလေးနှင့် အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်နိုင်မည့် ဘဝကို မည်သူမျှ လာရောက်မဖျက်ဆီးနိုင်စေရန် သူ ကာကွယ်ရမည်ဖြစ်သည်။

လုချွမ်းသည် စားသောက်နေသော ချီချီလေးကို ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။ အပြင်တွင် ကင်းလှည့်နေသော ဇွန်ဘီရုပ်သေးတစ်ကောင်သည် လမ်းမပေါ်ရှိ ထူးခြားသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အုပ်စုတစ်စုသည် ဆင့်ကဲဇွန်ဘီတစ်ကောင်၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရသည်။

ဤဆင့်ကဲဇွန်ဘီမှာ လုချွမ်း ယခင်က မြင်ဖူးသမျှနှင့် လုံးဝမတူပေ။ ၎င်းသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပုံရပြီး ပြင်းထန်သော လူသတ်ငွေ့များကို ထုတ်လွှတ်နေရာ လုချွမ်း၏ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများပင် တုန်ရင်သွားကြသည်။ အထူးခြားဆုံးမှာ ထိုဇွန်ဘီ၏ လက်မောင်းများသည် ဧရာမ လက်သည်းကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုလက်သည်းများဖြင့် တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ကွန်ကရစ်လမ်းမများပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော အစင်းကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်သွားစေသလို လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသော ကားများကိုလည်း အလွယ်တကူ လွှင့်ပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ထိုဇွန်ဘီ၏ ခွန်အားနှင့် အရှိန်မှာ လုချွမ်း ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသမျှ ဇွန်ဘီအားလုံးထက် များစွာသာလွန်နေသည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာမူ ထိုဇွန်ဘီကို လုံးဝ မယှဉ်နိုင်ကြချေ။ ၎င်းတို့အထဲတွင် အနက်ရောင် လက်ပြတ်အင်္ကျီဝတ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသာလျှင် သံမဏိဓားတစ်လက်ဖြင့် ခက်ခဲစွာ ပြန်လည်ခုခံနေနိုင်ပြီး ကျန်သူများမှာမူ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံနေရသည်။

ထိုအမျိုးသားမှာ လုချွမ်း ယခင်က တွေ့ခဲ့ဖူးသော အားကောင်းသည့် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူ ဖြစ်ကြောင်း လုချွမ်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

“ဒါ... မယုံနိုင်စရာကောင်းတဲ့ ကိုယ်တိုင်ကုသနိုင်စွမ်းပဲ”

လုချွမ်းသည် ဇွန်ဘီ၏ အမြင်အာရုံသို့ ပြောင်းလဲကြည့်ရှုလိုက်ရာ ဓားကိုင်ထားသော စွမ်းအားရှင်က ဇွန်ဘီအား ခုတ်လိုက်သည့် ဒဏ်ရာများသည် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ပြန်လည်ကျန်းမာသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒါက ဇွန်ဘီအမျိုးအစားအသစ်လား။

ထိုဇွန်ဘီ၏ အရှိန်အဝါမှာ ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ဧရာမဇွန်ဘီနှင့် တူသော ဤဆင့်ကဲဇွန်ဘီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုချွမ်း အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူသည် လျှပ်စီး ၁ နှင့် တာဖန်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဖြစ်ပွားရာနေရာသို့ အမြန်ဆုံး ဆင်းလာခဲ့တော့သည်။ လျှပ်စီး၂ ကိုမူ ချီချီလေးကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ရပ်ကွက်အတွင်း၌ ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

လုချွမ်း ရပ်ကွက်ပြင်ပသို့ အလောတကြီး ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိရုရွှယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

“ဖေဖေက ဇွန်ဘီဘုရင်ခိုင်းတဲ့ တာဝန်ကို လုပ်ဖို့အတွက် ထပ်ပြီး ထွက်သွားပြန်ပြီလား”