အခန်း (၂၂၆)

ဟွမ်ချွဲ တီးခတ်လိုက်သော ပီပါသံစဉ်မှာ စားသောက်ဆိုင်တွင် သူမ သီဆိုခဲ့သော တေးသွားလေးနှင့် လုံးဝ ကွာခြားလှသည်။ ဤသံစဉ်မှာ ရှေးဟောင်းဟန်ပန် အပြည့်ရှိပြီး အရပ်သုံး တေးသီချင်းတစ်ပုဒ်နှင့် မတူဘဲ စစ်မြေပြင်မှ တိုက်ပွဲဝင် တေးသွားတစ်ခုနှင့် ပို၍ တူညီနေသည်။

ဂီတသီအိုရီများကို နက်နက်နဲနဲ မသိရှိဘဲ ပန်းသီးငယ်လေးကဲ့သို့သော ခေတ်ပေါ် နတ်ဘုရားသံစဉ်များကိုသာ နားထောင်လေ့ရှိသည့် ယွင်ရှန်းပင်လျှင် ဤသံစဉ်ကို နားထောင်ရင်း စိတ်ဓာတ်များ ထက်သန်နိုးကြားလာခဲ့သည်။ စောစောက သူမ၏ ကျောက်စိမ်းရိုးတွင်းခြင်ဆီကျင့်စဉ်နှင့် မှော်ဝိညာဉ်တို့၏ ပြောင်းလဲလှုပ်ရှားမှုများအရ ယန်ချန်းလန်၏ ကျန်းမာရေး အခြေအနေ ကောင်းမွန်လာခြင်းမှာလည်း ဟွမ်ချွဲ၏ ပီပါသံစဉ်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ယွင်ရှန်း သုံးသပ်မိသည်။

ဤသံစဉ်ကို နားထောင်နေစဉ်အတွင်း သူမ၏ မှော်စွမ်းအားနှင့် ကျောက်စိမ်းရိုးတွင်းခြင်ဆီကျင့်စဉ်တို့မှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာသည်ကို ယွင်ရှန်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ မှော်စွမ်းအားမှာ အနည်းဆုံး မဟာမှော်ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ်အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ပြီး ကျောက်စိမ်းရိုးတွင်းခြင်ဆီကျင့်စဉ်မှာလည်း စတုတ္ထမြောက် သွေးကြောကို ဖွင့်လှစ်နိုင်သည့်အထိ အရှိန်အဟုန် ရရှိသွားခဲ့သည်။

"သမားတော်ယန်... အခုနက ကျွန်မတီးတဲ့ သီချင်းကို ပြောတာလားဟင်။ ကျွန်မကတော့ ဒါကို အမည်မဲ့သီချင်းလို့ပဲ ခေါ်ပါတယ်"

ဟွမ်ချွဲက ချီးကျူးခံရသဖြင့် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဟွမ်ချွဲသည် စစ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး၏ သမီးဖြစ်သော်လည်း မိသားစုအခြေအနေကြောင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက သိုင်းပညာသင်ကြားခွင့် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကပင် ချမ်းသာသော မိသားစုများတွင် အဝတ်လျှော်ခြင်းနှင့် အခြားအလုပ်ကြမ်းများကို လုပ်ကိုင်ကာ မိသားစုကို ကူညီခဲ့ရသည်။

တစ်နေ့တွင် အေးစက်လှသော မြစ်ကမ်းနား၌ အဝတ်လျှော်နေစဉ် ဆာလောင်မှုနှင့် အအေးဒဏ်ကြောင့် သူမ သတိလစ်သွားခဲ့သည်။ ဆောင်းရာသီ၏ ပြင်းထန်သော အအေးဒဏ်အောက်တွင် ဟွမ်ချွဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခဲမတတ်အေးစက်ပြီး သေလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်၌ သူမသည် စောင်းသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အဲဒီတုန်းက ကျွန်မရဲ့ ခြေလက်တွေက အအေးဒဏ်ကြောင့် ထုံကျင်နေခဲ့တာ။ ရေခဲနေတဲ့ မြစ်ပြင်ပေါ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က စောင်းတီးနေတာကို ဝေဝါးဝါး မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒီစောင်းသံက ငရုတ်ကောင်းရည် တစ်ငုံသောက်လိုက်ရသလိုမျိုး သွေးတွေကို ဆူပွက်လာစေတယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေ ခြေထောက်တွေမှာ အာရုံပြန်ရလာခဲ့တယ်"

ဟွမ်ချွဲက အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရရင်း ပြောပြသည်။

ထိုစောင်းသံကို ကြားပြီးနောက် ဟွမ်ချွဲသည် တစ်ကိုယ်လုံး အင်အားများ ပြည့်ဝလာကာ မအေးတော့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမအနေဖြင့် စောင်းတီးသူမှာ ဘယ်သူလဲဟု ကြည့်လိုသော်လည်း ထိုသူမှာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ကျောပြင်ကိုသာ ခဏမျှ မြင်လိုက်ရတော့သည်။ ကျောပြင်ကိုသာ မြင်ခဲ့ရသော်လည်း ထိုသူမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်ကိုမူ ဟွမ်ချွဲ အသေအချာ သိလိုက်သည်။

၎င်းဖြစ်ရပ်မှာ လွန်ခဲ့သော လေးငါးနှစ်ခန့်က ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဟွမ်ချွဲ အဝတ်လျှော်ခဲ့သော မြစ်မှာ လမြစ်ဟု အမည်တွင်ပြီး ယန်မိသားစုစစ်တပ်၏ စစ်စခန်းနှင့် မနီးမဝေးတွင် တည်ရှိကာ လူသူအရောက်အပေါက် နည်းပါးသော မြစ်တစ်စင်းဖြစ်သည်။ ထိုမြစ်ရေမှာ ကြည်လင်ချိုမြိန်သဖြင့် ပုံမှန်ရက်များတွင် ယန်မိသားစုစစ်တပ်၏ အဓိက ရေအရင်းအမြစ်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

ဟွမ်ချွဲသည် ထူးချွန်သော အာရုံခံစားနိုင်စွမ်းရှိသူဖြစ်ရာ ထိုစောင်းသံကို တစ်ကြိမ်ကြားရုံဖြင့် အတော်များများကို မှတ်မိနေခဲ့ပြီး အိမ်တွင် ကိုယ်တိုင် ပြန်လည်ရေးမှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စောစီးစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သော သူမ၏မိခင်မှာ တစ်ချိန်က တေးဂီတကျောင်းတော်မှ ဂီတပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ မိသားစုအခြေအနေ ကောင်းမွန်ခဲ့သော ဟွမ်ချွဲ၏ ငယ်စဉ်ဘဝတွင် မိခင်ဖြစ်သူထံမှ အခြေခံစောင်းတီးခတ်နည်းများကို သင်ကြားခဲ့ဖူးလေသည်။

သူမသည် စောင်းသံကို ကိုယ်တိုင်ပြန်လည်ဖွဲ့စည်း၍ တီးခတ်ရင်း အချိန်ကြာလာသောအခါ ယခု ပီပါသံစဉ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပီပါသံစဉ်ကို အသုံးပြု၍ သူမ၏ဖခင် တပ်ရင်းမှူးဟွမ်၏ ဝေဒနာကို သက်သာအောင် ပြုလုပ်ပေးခြင်းမှာလည်း ဟွမ်ချွဲ မတော်တဆ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူမ ပီပါတီးခတ်တိုင်း ဖခင်ဖြစ်သူ၏ မှေးမှိန်နေသော စိတ်ဓာတ်များ သိသိသာသာ နိုးကြားတက်ကြွလာသည်ကို သူမ သတိထားမိခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ဟွမ်ချွဲသည် သုံးရက် သို့မဟုတ် ငါးရက်တစ်ကြိမ် ဖခင်ဖြစ်သူအတွက် ရည်ရွယ်၍ ဤသံစဉ်ကို တီးခတ်ပေးလေ့ရှိသည်။ စားသောက်ဆိုင်တွင် သူမ တီးခတ်ခဲ့သော တေးသွားလေးထဲ၌ပင် ဤစောင်းသံမှ အနုစိတ်သံစဉ်အချို့ ပါဝင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ မြစ်ကမ်းနားတွင် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမျိုးသမီးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီးနောက် ဟွမ်ချွဲမှာ သူမနှင့် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ်မျှ ဆုံတွေ့ခွင့် မရတော့ခြင်းပင်။ ထို့ပြင် ဤစောင်းသံစဉ်မှာလည်း မပြည့်စုံသေးပေ။ ထိုစဉ်က အမျိုးသမီးမှာ သီချင်းကို အဆုံးထိ တီးခတ်ခဲ့ခြင်း မရှိသလို ဟွမ်ချွဲကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ပုဒ်လုံးကို အပြည့်အဝ မကြားခဲ့ရပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် ဟွမ်ချွဲက ဤသံစဉ်ကို အမည်မဲ့သီချင်းဟု အမည်ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟွမ်ချွဲ... မင်း သိုင်းဝိညာဉ်စွမ်းအား ဒါမှမဟုတ် မှော်ပညာကို ထိန်းချုပ်အသုံးပြုတတ်အောင် သင်ဖူးသလား"

ယွင်ရှန်းသည် ယခုအခါ ဇာတ်လမ်းအစအဆုံးကို အကြမ်းဖျင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဟွမ်ချွဲ ဆုံတွေ့ခဲ့သော အမျိုးသမီးမှာ ဗဟုသုတ နက်နဲလှသော လောကုတ္တရာပညာရှိတစ်ဦး ဖြစ်ရပေမည်။ ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် ကံကြမ္မာဆုံစည်းမှုမျိုးကို ရရှိခြင်းကပင် ကြီးမားသော ကံကောင်းခြင်း၏ လက္ခဏာတစ်ရပ်ပင်။ ငွေကြေးမှာ ရှာဖွေရလွယ်ကူသော်လည်း ကံကြမ္မာကောင်းမှာမူ ရှာဖွေရန် ခက်ခဲလှရာ ထိုအမျိုးသမီးနှင့် ထပ်မံဆုံတွေ့နိုင်မလားဆိုသည်မှာမူ မသေချာသည့် အခြေအနေပင်။

ယွင်ရှန်း စဉ်းစားနေသည်မှာ ဟွမ်ချွဲကဲ့သို့ သာမန်လူတစ်ဦးက တီးခတ်သည်တောင် ဤမျှအစွမ်းထက်နေပါက အကယ်၍ သူမသာ သိုင်းဝိညာဉ်စွမ်းအား သို့မဟုတ် မှော်ပညာကို သင်ယူပြီး တီးခတ်မည်ဆိုလျှင် သို့မဟုတ် ယွင်ရှန်းကိုယ်တိုင် တီးခတ်မည်ဆိုလျှင် မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်လာမလဲဟူ၍ အချက်ပင်။

"ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ အဖေက အခြေခံလက်ဝှေ့သိုင်းနည်းအချို့ သင်ပေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ နှစ်တွေ အများကြီး ကြာသွားပြီဆိုတော့ အကုန်လုံး မေ့လောက်နေပါပြီ"

သိုင်းဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် မှော်ပညာအကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဟွမ်ချွဲ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပလာတော့သည်။

ဟွမ်ချွဲသည် ယခုအခါ ပျိုမြစ်နုနယ်သော အရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။