အခန်း (၂၂၅)

ဦးလေးနှင့် တူမနှစ်ဦး အပြန်အလှန် ရင်ဖွင့်ဆွေးနွေးပြီးချိန်တွင် မီးအိမ်များ ထွန်းညှိရမည့် ညဦးပိုင်းအချိန်သို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ယန်ချန်းလန်သည် ယန်အိမ်တော်နှင့် အပြီးတိုင် လမ်းခွဲခဲ့သည့် အကြောင်းစုံကိုလည်း ယွင်ရှန်းအား ပြောပြခဲ့သည်။ ဤသတင်းကို ကြားရသောအခါ ယွင်ရှန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားဝမ်းသာမိသလို တစ်ဖက်တွင်လည်း အားနာစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။

"ဦးလေး... ဦးလေး ဒီလိုမျိုးအထိ လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး။ ယန်အိမ်တော်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတွေက တကယ်တော့ ရှန်းအာရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးကိစ္စတွေပဲလေ။ ဦးလေးက မိသားစုရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားလေ။ အခု ဦးလေးပါ ထွက်သွားတော့ ယန်အိမ်တော်က ပိုပြီး အခက်အခဲတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရပါဦးမယ်..."

"ရှန်းအာ... ယန်မိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေထဲမှာ မင်းနဲ့ ဟိုလူမိုက် ထန်ယွီဟာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလို ကွာခြားလွန်းပါတယ်။ တကယ်တော့ ညီမဖြစ်သူ ချန်းရွှယ်ဟာ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ယုတ်မာတဲ့ အပြုအမူတွေ လုပ်နေတယ်ဆိုတာ ဦးလေးလည်း ရိပ်မိနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးက ရောဂါဝေဒနာ အသည်းအသန် ခံစားနေရတော့ ဒီကိစ္စတွေကို ဝင်မပါနိုင်ခဲ့တာပါ"

ယန်ချန်းလန်က စိတ်မကောင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ယန်ချန်းရွှယ်အပေါ်တွင်လည်း အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်။ သူ၏ဖခင်နှင့် သူကိုယ်တိုင်မှာ စီမံခန့်ခွဲမှုပိုင်းတွင် အားနည်းသူများဖြစ်ကြပြီး အိမ်ထောင်ရှင်မလည်း မရှိသဖြင့် အိမ်တော်၏ကိစ္စအဝဝမှာ ယန်ချန်းရွှယ်၏ လက်ထဲသို့ အကုန်ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်။ ဤအခြေအနေကပင် ယန်ချန်းရွှယ်၏ မောက်မာရိုင်းစိုင်းသော စရိုက်ကို ပိုမိုမွေးမြူပေးခဲ့ခြင်းပင်။ ဟွမ်ချွဲအား ယန်မိသားစုစစ်တပ်ထံသို့ ပြန်လည်စေလွှတ်လိုက်ချိန်တွင် အခြေအနေမှာ သူထင်ထားသည်ထက် များစွာ ဆိုးရွားနေသည်ကို ယန်ချန်းလန် တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

သူ ယွင်ရှန်းအား လာရောက်ရှာဖွေရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ အခြေအနေကို သိရှိလိုခြင်းအပြင် ယန်မိသားစုစစ်တပ်ကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းရန် စီစဉ်နေသဖြင့် စစ်ပွဲအတွင်း ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သော သူ၏လက်အောက်ငယ်သားဟောင်းများကို ကုသပေးရန် ယွင်ရှန်းအား အကူအညီတောင်းလိုသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ယန်အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သော်လည်း ယန်မိသားစုစစ်တပ်ရှိ လူတစ်ထောင်ကျော်၏ စားဝတ်နေရေးနှင့် အနာဂတ်ကိုမူ လစ်လျူမရှုနိုင်ပေ။

"ဦးလေး စိတ်ချပါ။ စစ်သည်တွေရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြန်လည်ထူထောင်ရေးအတွက် ရှန်းအာ တာဝန်ယူပါ့မယ်။ မနက်ဖြန် မနက်စောစောကျရင် ဦးလေးနဲ့အတူ စစ်စခန်းကို လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်"

ယွင်ရှန်းက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ကတိပေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးရဲ့ လက်နဲ့ပတ်သက်ရင်တော့ ထူးခြားတဲ့ အခြေအနေတစ်ခု ရှိနေတာမို့ ကျွန်မ ထပ်ပြီး စစ်ဆေးဖို့ လိုပါတယ်။ ဦးလေးက ဒုတိယခန်းမမှူး ချီနဲ့လည်း ခင်မင်တာပဲ။ ဒီဝူရွှမ်းဝူကျီခန်းမမှာပဲ ခေတ္တတည်းခိုပါဦး။ လက်က လုံးဝပြန်ကောင်းသွားမှသာ စစ်စခန်းကို ပြောင်းရွှေ့တာပေါ့"

ယန်ချန်းလန်၏ လက်ဒဏ်ရာမှာ ယွင်ရှန်းအတွက် အလွန်စဉ်းစားရကျပ်စေသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယခင်က စစ်ဆေးမှုများအရ သူ၏လက်မှာ သိုင်းဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပိတ်ဆို့ထားသော အထူးပညာရပ်တစ်ခု၏ ကန့်သတ်ခြင်းကို ခံထားရခြင်းဖြစ်ကြောင်း ယွင်ရှန်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ သွေးကြောများ ပိတ်ဆို့နေမှုကို ပြန်လည်ပွင့်စေရန်မှာ ဆေးဝိညာဉ်နတ်ဘုရားအပ်ကျင့်စဉ်၏ ပဉ္စမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် လိုအပ်သည်။ ယခင်က ကုသမှုများတွင် ယွင်ရှန်းသည် လက်၏ အာရုံခံစားမှုကိုသာ ပြန်လည်ရရှိအောင် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့ပြီး လက်ကို မြှောက်ရန် သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ဦးကို ရိုက်ပုတ်ရန်အထိ စွမ်းဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

သို့သော်လည်း စားသောက်ဆိုင်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကိစ္စတွင်မူ ယန်ချန်းလန်၏ လက်မှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားနိုင်သွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ယွင်ရှန်း၏ ဆေးပညာဗဟုသုတထက်ပင် ကျော်လွန်နေသော အခြေအနေဖြစ်ရာ ဦးလေးဖြစ်သူ ယန်ချန်းလန်၏ လက်အခြေအနေကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့်နိုင်ရန် သူ့အား အနားတွင် ခေတ္တနေထိုင်စေရန် သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ယန်ချန်းလန်သည်လည်း သူ၏မိတ်ဆွေရင်းဖြစ်သူ ကျန့်လီနှင့် ကြိုတင်ညှိနှိုင်းပြီး ဝူရွှမ်းဝူကျီခန်းမ၌ပင် ခေတ္တအခြေချနေထိုင်ရန် သဘောတူခဲ့သည်။

နောက်ရက်များတွင် ယွင်ရှန်းသည် ယန်ချန်းလန်နှင့် ပေးထားသော ကတိအတိုင်း ယန်မိသားစုစစ်တပ်၏ စစ်စခန်းသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ စစ်တပ်၏ အခြေအနေမှာ သူမ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ဆိုးရွားနေသည်။ စစ်သည်အချို့မှာ စစ်ပွဲနောက်ဆက်တွဲ စိတ်ဒဏ်ရာဝေဒနာကို ခံစားနေရရုံသာမက ယန်အိမ်တော်၏ နှစ်ရှည်လများ လစ်လျူရှုထားမှုကြောင့် စစ်သည်များ၏ စိတ်ဓာတ်မှာလည်း ပျော့ညံ့နေပြီး စည်းကမ်းစနစ်ဟူ၍ လုံးဝမရှိတော့ချေ။

ထိုနေရာတွင် ယွင်ရှန်းသည် ဟွမ်ချွဲ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ အသက် ၄၀ ကျော်အရွယ် အရာရှိတစ်ဦးနှင့်လည်း ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ ဤအရွယ်မှာ စွမ်းအားအပြည့်ရှိရမည့် အရွယ်ဖြစ်သော်လည်း ဟွမ်ချွဲ၏ဖခင်ဖြစ်သူ တပ်ရင်းမှူးဟွမ်မှာ စိတ်ဒဏ်ရာဝေဒနာကို သိသိသာသာ ခံစားနေရသူဖြစ်သည်။ သူသည် နိုင်ငံတော်သမားတော်ကြီးများကို ငှားရမ်းကုသရန် ငွေကြေးမတတ်နိုင်သဖြင့် ဝေဒနာကို ဒီအတိုင်းသာ ပစ်ထားခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏မိသားစုနှင့် ဟွမ်ချွဲ၏ ဂရုတစိုက်ပြုစုမှုကြောင့်သာ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်နေခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း ယွင်ရှန်းသည် တပ်ရင်းမှူးဟွမ်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် သူ၏မျက်နှာအခြေအနေမှာ အတော်အတန် ကောင်းမွန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အလွန်အမင်း ပိန်ချုံးနေပြီး မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးနေသော်လည်း ၎င်းမှာ ယွင်ရှန်း ခန့်မှန်းထားသည်ထက် များစွာ ပိုမိုကောင်းမွန်သည့် အခြေအနေဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်း ဟွမ်ချွဲတို့အိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ဟွမ်ချွဲမှာ သူမ၏ဖခင်အား ဆန်ပြုတ်

တိုက်ကျွေးနေစဉ် "သမားတော်ယန်... ရောက်လာပြီပဲ"

ယွင်ရှန်းကို မြင်သည်နှင့် ဟွမ်ချွဲက အလျင်အမြဲ ထရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် ယွင်ရှန်းထက် အသက်အနည်းငယ် ပိုကြီးပြီး မိသားစုအခြေအနေကြောင့် ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် အလုပ်ကြမ်းများ လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ စရိုက်မှာ နူးညံ့သော်လည်း ပြတ်သားမှုရှိကာ အခြားသူများကို ဂရုစိုက်တတ်သော အစ်မကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ယွင်ရှန်းမှာ မှော်ဆရာမတစ်ဦးသာမက အလွန်တော်သော သမားတော်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ယန်ချန်းလန်ထံမှ သိရပြီးနောက် ဟွမ်ချွဲသည် ယွင်ရှန်းကို အလွန်ပင် လေးစားအားကျသွားခဲ့သည်။ ယခုကဲ့သို့ သူမ၏ဖခင်ကို အခမဲ့လာရောက်ကုသပေးခြင်းအတွက်လည်း အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်နေတော့သည်။

"မင်းအဖေရဲ့ စစ်ပွဲကြောင့်ဖြစ်တဲ့ ရောဂါက နောက်ထပ် ကုသမှုအနည်းငယ် ခံယူပြီးရင် အများကြီး သက်သာသွားမှာပါ။ သူက အာဟာရချို့တဲ့နေတာ ကြာပြီဖြစ်လို့ လူက အတော်လေး အားနည်းနေတယ်။ ဒါကတော့ မိစ္ဆာသားရဲသားပါ။ ဒါကို နူးအိနေအောင် ချက်ပြီး ဆန်ပြုတ်

လုပ်တိုက်လိုက်ပါ။ မင်းလည်း အားရှိအောင် စားဦးနော်"

ယွင်ရှန်းက ပြောကာ ဟွမ်ချွဲ၏ ပိန်သွယ်သော ကိုယ်လုံးလေးကို ကြည့်ရင်း မိစ္ဆာသားရဲသားအချို့နှင့် ရွှေဒင်္ဂါးအနည်းငယ်ကို ပေးကမ်းလိုက်သည်။

စိတ်ဒဏ်ရာလွန် စိတ်ဖိစီးမှုဝေဒနာဟူသော အသုံးအနှုန်းမှာ ဝူကျိတိုက်ကြီးမှ လူများအတွက် နားလည်ရန် ခက်ခဲလွန်းလှသဖြင့် ယွင်ရှန်းက စစ်ပွဲကြောင့်ဖြစ်သော ဝေဒနာဟုသာ ရိုးရှင်းစွာ အမည်တပ်လိုက်သည်။

ဟွမ်ချွဲသည် ယွင်ရှန်းပေးသော လက်ဆောင်များကို ငြင်းဆန်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ရွှေဒင်္ဂါးများကို ပြန်ပေးကာ မိစ္ဆာသားရဲသားကိုသာ လက်ခံထားလိုက်တော့သည်။

"စစ်သူကြီးငယ်ယန်က ကျွန်မကို ဝူရွှမ်းဝူကျီခန်းမမှာ အဝတ်လျှော်တဲ့အလုပ် ရှာပေးထားပါတယ်။ တစ်လကို ငွေဒင်္ဂါးနှစ်ဆယ် ရတာမို့ မိသားစုကို ကျွေးမွေးဖို့ လုံလောက်ပါတယ်ရှင်။ သမားတော်ယန် ပေးတဲ့ ဒီသားရဲသားအတွက်လည်း နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"

ဟွမ်ချွဲက ပြောလိုက်သည်။ သူမအတွက်မူ ယန်ချန်းလန်နှင့် ယွင်ရှန်းတို့ကို ဆုံတွေ့ရခြင်းမှာ ဘဝ၏ အကြီးမားဆုံး ကံကောင်းမှုတစ်ခုပင်။ သူတို့နှင့် မဆုံတွေ့ခင်ကမူ သူမသည် တစ်သက်လုံး ဖျားနာနေသော ဖခင်အား ပြုစုရင်း ငတ်တလှည့် ပြတ်တလှည့်ဘဝဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟွမ်ချွဲ၏ ပြတ်သားသော စိတ်ထားကို မြင်သောအခါ ယွင်ရှန်းလည်း ထပ်မံ၍ အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းတော့ပေ။ ထိုစဉ် ခုတင်ပေါ်မှ တပ်ရင်းမှူးဟွမ်ထံမှ မပီမသ ညည်းတွားသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သမားတော်ယန် ခဏလောက် နားပါဦးလားရှင်။ ထမင်းတစ်နပ်လောက် စားပြီးမှ ပြန်

လည်း မနှောင်းပါဘူး။ ကျွန်မအဖေက ကျွန်မရဲ့ ပီပါတီးခတ်သံကို ထပ်ပြီး နားထောင်ချင်နေပုံရတယ်"

ဟွမ်ချွဲက အားနာစွာ ပြောရင်း သူမ၏ ပီပါတူရိယာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဟွမ်ချွဲ၏ ပီပါတီးခတ်နိုင်စွမ်းမှာ အတော်အတန် မြင့်မားလှသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် စားသောက်ဆိုင်တွင် ထန်ယွီနှင့် လူမိုက်တစ်သိုက်ကြောင့် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ခဲ့ရသဖြင့် ယွင်ရှန်းအနေဖြင့် အဆုံးထိ နားမထောင်ခဲ့ရပေ။ ယခုအခါ ပြန်လည်နားထောင်ခွင့်ရသဖြင့် ယွင်ရှန်းလည်း စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ထိုင်၍ နားစိုက်လိုက်မိသည်။

ဟွမ်ချွဲသည် ကြိုးများကို ညှိကာ စတင်တီးခတ်လိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် သီချင်းမဆိုဘဲ တူရိယာသံသက်သက်ကိုသာ တီးခတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပီပါသံမှာ ယခင်က စားသောက်ဆိုင်တွင် ပိုက်ဆံရရန် တီးခတ်ခဲ့သော နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသည့် သံစဉ်မျိုး မဟုတ်တော့ပေ။ ပီပါကြိုးများမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ ငွေသံကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သားကာ စိတ်ကို နိုးကြားတက်ကြွစေသော အရှိန်အဟုန်များ ပါဝင်နေသည်။

တူရိယာသံ စတင်သည်နှင့် ခုတင်ပေါ်ရှိ တပ်ရင်းမှူးဟွမ်၏ ဝေဝါးနေသော မျက်ဝန်းများတွင် အလင်းရောင် အနည်းငယ် ပေါ်ထွက်လာသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကျောက်စိမ်းရိုးတွင်းခြင်ဆီကျင့်စဉ်မှ စွမ်းအားများမှာ မုန်တိုင်းတစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ တုန်ခါလှုပ်ရှားလာပြီး စွမ်းအင်များ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးမြင့်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါ... ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ။

ယွင်ရှန်းသည် အလျင်အမြဲ အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိကာ စွမ်းအင်များကို ပြန်လည်စုစည်းလိုက်ရသည်။ သူမအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ဖူးပေ။

ပီပါသံမှာ မိုးပေါက်များကဲ့သို့ စိပ်တလှည့် ကျဲတလှည့် တီးခတ်နေရာမှ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။ ဟွမ်ချွဲက နောက်ဆုံးနုတ်ကို တီးခတ်ပြီးနောက် သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ကြိုးများကို ဖိ၍ အသံကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ပဲ့တင်သံများ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ကျင့်စဉ်အတွင်းရှိ လှုပ်ရှားမှုများလည်း ငြိမ်သက်သွားကာ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ သိသိသာသာ တိုးတက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ခုတင်ပေါ်ရှိ တပ်ရင်းမှူးဟွမ်မှာလည်း အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ ဤမျှ ပြင်းထန်သော ဝေဒနာကို ခံစားနေရသည့်တိုင် တပ်ရင်းမှူးဟွမ် အဘယ်ကြောင့် ယခုနှစ်များအထိ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့သလဲဆိုသည့် လျှို့ဝှက်ချက်မှာ ဟွမ်ချွဲ၏ ပီပါတီးခတ်မှုကြောင့်ပင် ဖြစ်ကြောင်း ယွင်ရှန်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

"ဟွမ်ချွဲ... အခုနက မင်းတီးလိုက်တဲ့ သီချင်းနာမည်က ဘာလဲ"

ယွင်ရှန်းက မတ်တပ်ရပ်၍ မေးလိုက်သည်။