အခန်း (၁၄၂၅-၁၄၂၆)

အခန်း (၁၄၂၅) စိတ်အသိကို ဆွဲယူခြင်း

လျိုစန်း ရှေ့က ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ရေဒီယိုကို ကြည့်ရင်း အသုံးပြုပုံကို သဘောပေါက်သွားတယ်။

အသုံးပြုပုံကို မသိရင်တောင် ရှေ့က စက္ကူလူဆီကနေ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖော်ထုတ်လို့ ရတယ်။ ဒီလူက သာမန်လူ တစ်ယောက်ပဲလေ။ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေကို ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိဘူး။ သာမန်လူ ဖြစ်နေလို့သာ သတိမထားမိတာ။ တစ္ဆေဆရာ ဆိုရင် အဝေးကတည်းက အငွေ့အသက် ရနေပြီ။

"ဒီကနေ ထွက်ပြီး ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း ကို ဆက်သွယ်ရမယ် သူတို့ရဲ့ စခန်းတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ် 'ဘုရင်' တွေရဲ့ တည်နေရာကို သိနိုင်ရင် ပိုကောင်းတာပေါ့"

သူ ဘယ်ညာ ကြည့်လိုက်တော့ ကော်ဖီဆိုင်ထဲက လူတွေ အားလုံး မျက်လုံး ပြူးကျယ်ပြီး ကြောက်လန့်နေကြတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

လျိုစန်း လှုပ်ရှားတုန်းက သာမန်လူတွေကို ရှောင်မနေခဲ့ဘူး။ ဒါ့ကြောင့် လူတွေ အကုန်လုံး ကြောက်စရာ မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရတာ။

လျိုစန်း ဒါတွေကို ရှင်းမနေတော့ဘဲ စက္ကူလူကို ခေါ်ပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။

လူမနေတဲ့ တိုက်ခန်း တစ်ခန်းကို ရှာပြီး ဝင်လိုက်ကာ ထိုင်ပြီးတာနဲ့ ရေဒီယိုအဟောင်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ရှဲရှဲမြည်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထူးဆန်းတဲ့ အသံတစ်သံက မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ ကြားရင် ပြန်ဖြေပါ"

"၀၁၂၈"

လျိုစန်း နံပါတ်တစ်ခုကို ပြောလိုက်တယ်။

ဒါက လျှို့ဝှက်ကုဒ်ပဲ။ မှန်ကန်တဲ့ကုဒ် ပြောမှ သံသယ မဝင်မှာ။

ကုဒ် ပြောပြီးတာနဲ့ ရေဒီယိုက ရှဲရှဲမြည်သံ ထပ်ထွက်လာတယ်။ ပြီးတော့ စန္ဒယားတီးလုံးသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ တီးလုံးသံက သာယာပေမယ့် နားထောင်ရတာ စိတ်နဲ့ကိုယ် မကပ်သလို ဖြစ်လာတယ်။ မျက်စိရှေ့က မြင်ကွင်းတွေ ပြောင်းလဲလာတယ်။

ပတ်ဝန်းကျင်က နံရံတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ခန်းမကြီး တစ်ခုထဲ ရောက်သွားသလို ခံစားရတယ်။ ခန်းမ အလယ်မှာ စန္ဒယား တစ်လုံး ရှိတယ်။

စန္ဒယားရှေ့မှာ ဘယ်သူမှ မရှိပေမယ့် သူ့အလိုလို တီးခတ်နေတယ်။

ဒါပေမဲ့ ခဏနေတော့ လျိုစန်း တိုက်ခန်းထဲ ပြန်ရောက်လာတယ်။

"စိတ်ကူးယဉ်နေတာလား မဟုတ်ဘူး... ဒီရေဒီယိုက ငါ့စိတ်အသိကို တစ်နေရာရာဆီ ဆွဲခေါ်သွားနေတာ"

လျိုစန်း သဘောပေါက်သွားတယ်။

"သြော်... ဒီလိုကိုး ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း က ဒီနည်းလမ်းနဲ့ သတင်းပို့နေကြတာကိုး ဌာနချုပ်က သူတို့စခန်းကို ဘယ်လောက်ရှာရှာ မတွေ့တာ မဆန်းပါဘူး သူတို့က သဘာဝလွန် သတင်းစနစ် တစ်ခု တည်ဆောက်ထားတာပဲ"

မြင်ကွင်း ထပ်ပြောင်းသွားပြီး ခန်းမကြီးထဲ ပြန်ရောက်သွားတယ်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို မြင်နေရပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ် မရှိတော့သလိုပဲ။ စိတ်အသိ သက်သက် လွင့်မျောနေသလို ဖြစ်နေတယ်။

ခံစားချက်က ထူးဆန်းတယ်။ အိပ်မက်မက်နေသလိုလို၊ မဟုတ်သလိုလို။

"စိတ်အသိမှာ သဘာဝလွန်စွမ်းအား မရှိဘူး ဒါ့ကြောင့် ဒီခန်းမထဲ ရောက်လာတဲ့ သူတိုင်းက သာမန်လူ ဖြစ်သွားမယ် ဒါပေမဲ့ စိတ်အသိကို ဆွဲယူတဲ့ စွမ်းအားက အန္တရာယ် များတယ် မှားသွားရင် သေသွားနိုင်တယ် ဒီနေရာက သတင်းဌာန ဖြစ်နေတယ် ဆိုကတည်းက ဒီစွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ သူ ရှိနေတယ် ဆိုတဲ့ သဘောပဲ"

"အဲဒီလူကို ရှာတွေ့ပြီး သတ်ပစ်လိုက်ရင် ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း ရဲ့ သတင်းစနစ် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်"

လျိုစန်း တည်ငြိမ်စွာ စဉ်းစားနေသည်။

"ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ် ဒါ အဓိက မဟုတ်သေးဘူး သူတို့ရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ရယူရမယ်"

ခန်းမကြီးထဲ ဝင်ရောက် စုံစမ်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အန္တရာယ် များပေမယ့် အောင်မြင်ရင် အကျိုးရှိမယ်။ ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း ကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေနိုင်မယ်။

သတင်းအချက်အလက် မရှိဘဲ မျက်ကန်းတစ္ဆေလို ဖြစ်နေရင် ဘာလုပ်လုပ် အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါ့ကြောင့် လျိုစန်း မခုခံတော့ဘဲ စိတ်အသိကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။ ခန်းမကြီးထဲ ပြန်ရောက်သွားတယ်။

ဒီတစ်ခါတော့ ကြာကြာ နေလိုက်တယ်။

ဖြည်းဖြည်းချင်း နားလည်လာတယ်။ စိတ်အသိက ခုခံလိုက်ရင် လက်တွေ့ကမ္ဘာ ပြန်ရောက်မယ်။ လိုက်လျောလိုက်ရင် ဒီမှာ ဆက်နေလို့ ရမယ်။ ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းထားဖို့ လိုတယ်။

လျိုစန်း ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း ရဲ့ သတင်းဌာနထဲ ဝင်ရောက် စုံစမ်းနေစဉ်...ခေါင်းဆောင်များ အစည်းအဝေး ဆက်လက် ကျင်းပနေသည်။

ဝမ်ကော်ချန် ပေးတဲ့ သတင်းကြောင့် ယန်ကျန့် တို့ အဖွဲ့က ထောင်ချောက် တစ်ခု ဆင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတယ်။ ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း ရဲ့ ခံစစ်ကို ဖောက်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်။

"ဒီအတိုင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်မယ် ခေါင်းဆောင် ၃ ယောက်က အပေးအယူ ကိစ္စကို တာဝန်ယူမယ် ချောင်ယန်၊ လီလဲ့ဖိန် နဲ့ လင်းပေ တို့ သွားကြ ငါက နောက်ကွယ်ကနေ ကူညီပေးမယ် အခွင့်အရေး ရရင် ဟဲယွဲ့လျန် နဲ့အတူ ထွက်လာပြီး တိုက်ခိုက်မယ်" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အစီအစဉ် ရှိပေမယ့် မပေါ့ဆကြနဲ့ တစ်ဖက်လူရဲ့ သတင်းအချက်အလက် မသိရသေးဘူး သူတို့ ဘာစွမ်းအားတွေ ရှိလဲ မသိရဘူး"

လင်းပေ ထိပ်ပြောင်ကို ပွတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အန္တရာယ် များပေမယ့် တစ်ယောက်ယောက်တော့ လုပ်ရမှာပဲ ငါတို့ ၃ ယောက်က အသင့်တော်ဆုံးပဲ တိုက်ရည်ခိုက်ရည် ရှိတယ်၊ ထွက်ပြေးလို့ လွယ်တယ်၊ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်တတ်တယ်... ပြီးတော့ သိပ်မထင်ရှားဘူး တခြားလူတွေ သွားရင် သံသယ ဝင်ခံရလိမ့်မယ် မပူပါနဲ့ သူတို့က 'ဘုရင်' တွေ လွှတ်မှ ငါတို့ကို နိုင်မှာ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ထွက်လာရဲရင် ငါတို့ကလည်း သတ်ပစ်ရဲတယ်"

"အချိန်နဲ့ နေရာကို ငါတို့ ရွေးထားတာ ဆိုတော့ သူတို့ဘက်က ထောင်ချောက်ဆင်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်"

လီကျွင်း လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ခေါင်းဆောင် အများကြီးကို အဲဒီဘက် ပို့လို့ မဖြစ်ဘူး အရေးပေါ် အခြေအနေအတွက် လူချန်ထားရမယ်"

"ကူညီဖို့ သက်သက် မဟုတ်ဘူး တခြား လှုပ်ရှားမှုတွေ မလုပ်နိုင်အောင် တားဆီးဖို့လည်း ပါတယ်"

ချောင်ယန် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

ကိစ္စ ပြတ်သွားတော့ ဆက်ဆွေးနွေးကြတယ်။

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"တစ္ဆေသင်္ဘော က ကမ်းရိုးတန်း တစ်နေရာရာမှာ ကမ်းကပ်မှာ သေချာတယ် ဒါ့ကြောင့် အခုကစပြီး ဘယ်သူမှ ကိုယ့်တာဝန်ကျရာ မြို့ကို မပြန်ကြနဲ့တော့ တာတုန်းမြို့မှာပဲ နေကြ နောက်ပိုင်း လှုပ်ရှားမှုတွေက ပေါင်းလုပ်ရမှာတွေ များတယ် တစ်ယောက်တည်း မနေကြနဲ့ ကျန်းကျွင်း အသတ်ခံရသလို ထပ်မဖြစ်စေနဲ့ ငါတို့လည်း သူတို့ ဘုရင်ကို ပြန်သတ်နိုင်တာပဲ"

"ဟန်ချက်ညီမှု မပျက်စီးခင် ဒီလို အားပြိုင်မှုက အန္တရာယ် အများဆုံးပဲ ဟာကွက် မပြမိစေနဲ့"

ဝမ်ချာလင်း ပြောလိုက်သည်။

"တာတုန်းမြို့ကို ဗဟိုပြုပြီး ခံစစ်စည်း တည်ဆောက်မလို့လား စိတ်ကူး ကောင်းပါတယ် ဒါပေမဲ့ သူတို့ တခြားမြို့တွေမှာ ဖျက်ဆီးမှုတွေ လုပ်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"သူတို့ အဲဒီလို လုပ်လာရင် ရေလွှမ်းမိုးခြင်း စီမံကိန်း ကို ကြိုတင် စတင်လိုက်မယ် မြို့လုံခြုံရေးနဲ့ ခြိမ်းခြောက်လာရင် ငါတို့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေရုံကလွဲပြီး ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး သူတို့ အဲဒီလောက် မတုံးပါဘူး အချိန်လည်း သိပ်မရှိတော့ဘူး ဆိုတော့ တစ္ဆေသင်္ဘော ကမ်းကပ်ဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

လုကျီဝမ် ထောက်ခံလိုက်သည်။

"မှန်တယ် ဒါ့ကြောင့် ငါ့အမြင်အရ ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း က သင့်တော်တဲ့ ဆိပ်ကမ်းတစ်ခု ရှာပြီး တစ္ဆေသင်္ဘော ကမ်းကပ်ဖို့ ကြိုးစားလိမ့်မယ် အန္တရာယ်က တခြားမြို့တွေမှာ မရှိတော့ဘူး ကမ်းရိုးတန်း ဒေသတွေမှာပဲ ရှိတော့တယ် အထူးသဖြင့် ပင်လယ်မြို့၊ တာတုန်းမြို့၊ တာအိုမြို့ နဲ့ တာဖူမြို့ တွေ ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပဲ"

"ဘာလို့ အဲဒီ ၄ မြို့လဲ တခြား မြို့ငယ်လေးတွေရော"

ဟဲယင်အာ မေးလိုက်သည်။

လုကျီဝမ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါတွေက ကမ်းရိုးတန်း မြို့ကြီးတွေ ဖြစ်နေလို့ပဲ မြို့ငယ်လေးတွေမှာ ကမ်းကပ်ရင် ငါတို့က အဲဒီမြို့ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ရင် ရတယ် တစ္ဆေသင်္ဘော ရဲ့ သက်ရောက်မှုကို လျှော့ချနိုင်တယ် သူတို့က ငါတို့ကို အထိနာစေချင်ရင် ငါတို့ စွန့်လွှတ်လို့ မရတဲ့ မြို့ကြီးတွေမှာ ကမ်းကပ်မှ ရမယ် ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားရမယ့် မြို့ကြီးတွေ ဖြစ်ရမယ်"

"ယန်ကျန့်က တာတုန်းမြို့မှာ အစည်းအဝေး လုပ်တာ ဒီအချက်ကို ထည့်စဉ်းစားထားလို့ ဖြစ်မယ် ပြိတ္တာ ဖြစ်ရပ် မပြီးသေးဘူး ထင်ပြီး တစ္ဆေသင်္ဘောကို ဒီမှာ ကမ်းကပ်စေရင် ပြဿနာ နှစ်ခု ပေါင်းပြီး ငါတို့ အထိနာသွားလိမ့်မယ်"

"သုံးသပ်ချက် ကောင်းတယ်"

လျိုစန်း လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

အခြားသူများလည်း သဘောတူကြသည်။

"ဘယ်မြို့ကို ပစ်မှတ်ထားမလဲ"

ဟဲယွဲ့လျန် စပ်စုလိုက်သည်။

သူမ ဇာတိ တာအိုမြို့ ပါဝင်နေလို့ပါ။

လုကျီဝမ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မသိဘူး မြို့တိုင်း ဖြစ်နိုင်တယ် ငါ ခန့်မှန်းရရင်တော့ တာတုန်းမြို့ ဖြစ်ဖို့ များတယ် ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ အရန် အစီအစဉ်တွေ ရှိဦးမှာပဲ သူတို့ သတင်းထောက်လှမ်းလို့ တစ်ခုခု သိသွားရင် တခြားမြို့ကို ပြောင်းသွားနိုင်တယ်"

"ပင်လယ်မြို့မှာ ရဲကျန့် ရှိတယ်၊ တာတုန်းမြို့မှာ ငါတို့ ရှိတယ်... အားနည်းတာက တာဝန်ခံ မရှိတဲ့ တာအိုမြို့ နဲ့ တာဝန်ခံ တစ်ယောက်တည်း ရှိတဲ့ တာဖူမြို့ ပဲ" ယန်ကျန့် စဉ်းစားလိုက်သည်။

လီကျွင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို အဲဒီမြို့တွေကို ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်စီ လွှတ်ပြီး စောင့်ကြည့်ခိုင်းရင် ကောင်းမလား"

"လူမလောက်ဘူး ချောင်ယန်၊ လီလဲ့ဖိန်၊ လင်းပေ ၃ ယောက်က အပေးအယူ ကိစ္စ သွားလုပ်ရမယ် နောက်ထပ် ခေါင်းဆောင် ၂ ယောက် ထပ်လွှတ်လိုက်ရင် လူစုကွဲသွားပြီး အန္တရာယ် များလိမ့်မယ် လွှတ်မယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံး ၂ ယောက် တွဲလွှတ်မှ စိတ်ချရမယ်"

"အကုန် လိုက်ကာကွယ်လို့ မရဘူး အဲဒီအစား လောင်းကြေးထပ်လိုက်တာ ပိုကောင်းတယ် မြို့တစ်မြို့ကို စွန့်လွှတ်ပြီး နောက်တစ်မြို့ကို ကာကွယ်မယ် တာဖူမြို့ နဲ့ တာအိုမြို့... ဘယ်မြို့ ရွေးမလဲ ခေါင်းပန်းလှန်ကြမယ်"

"ဒါက ကလေးကစားစရာ မဟုတ်ဘူး မြို့တစ်မြို့ရဲ့ လုံခြုံရေးကို ခေါင်းပန်းလှန် ဆုံးဖြတ်မယ် ဟုတ်လား"

လီကျွင်း ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက အမျှတဆုံးပဲ"

"ဝမ်ကော်ချန် မင်း လှန်လိုက် ခေါင်းကျရင် တာအိုမြို့ကို ကာကွယ်မယ်"

သူ သာမန်လူ ဖြစ်တဲ့ ဝမ်ကော်ချန် ကို တာဝန်ပေးလိုက်သည်။

ဝမ်ကော်ချန် မျက်နှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း မတ်တတ်ထရပ်ပြီး အကြွေစေ့ တစ်စေ့ ထုတ်လိုက်သည်။

"ဝမ်ကော်ချန် မင်းပါ လိုက်ရူးနေတာလား" လီကျွင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ယန်ကျန့် အစီအစဉ်က မှန်တယ် ကာကွယ်ရမယ့် မြို့တွေ များလွန်းတယ် လူခွဲလိုက်ရင် အကုန် ရှုံးသွားနိုင်တယ် မြို့ ၄ မြို့မှာ ၃ မြို့ ကာကွယ်နိုင်ရင် တော်တော် ကောင်းနေပြီ လောဘမကြီးသင့်ဘူး လိုအပ်ရင် စွန့်လွှတ်ရဲရမယ်"

ဝမ်ကော်ချန် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

လီကျွင်း တခြား ခေါင်းဆောင်တွေကို ကြည့်လိုက်သည်။

အားလုံး တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ ယန်ကျန့် အစီအစဉ် မှန်ကန်ကြောင်း သိနေကြသည်။

လူအင်အား မလုံလောက်လို့ပါ။

လီကျွင်း ဘာမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။

မကြာမီ ဝမ်ကော်ချန် အကြွေစေ့ လှန်လိုက်သည်။

အကြွေစေ့ မကျခင်မှာပင် ရလဒ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ပန်းကျတယ်... တာဖူမြို့ကို ကာကွယ်မယ်" ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အစည်းအဝေး ပြီးရင် လီကျွင်း... မင်းနဲ့ လျိုစန်း တာဖူမြို့ကို သွားလိုက်"

"ကောင်းပြီ" လျိုစန်း ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

လျိုစန်းကို လီကျွင်းနဲ့ တွဲပေးလိုက်တာက လျိုစန်းက သတိကြီးပြီး ကြိုတင်သိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိလို့ပါ။ မနိုင်ရင် ထွက်ပြေးလို့ ရတယ်။ လီကျွင်းနဲ့ ဟဲယင်အာကို တွဲပေးလိုက်ရင် ရန်သူတွေ့တာနဲ့ ဝင်တိုက်ကြမှာ။ ထွက်ပြေးဖို့ စဉ်းစားမှာ မဟုတ်ဘူး။

အခန်း (၁၄၂၆) ကစားပွဲဖြင့် အချိန်ဆွဲခြင်း

တာဖူမြို့တွင် ခေါင်းဆောင် မရှိသော်လည်း တာဝန်ခံ တစ်ဦး ရှိသည်။

တာဝန်ခံ၏ နာမည်မှာ မာကျွင်း ဖြစ်သည်။ အသက် ၃၀ ကျော်ခန့် ရှိပြီး ရုံးချိန်မှန်မှန် တက်ကာ ရုံးချိန်မှန်မှန် ဆင်းသော သာမန် အမျိုးသား တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လမ်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေလျှင် မည်သူမျှ သတိထားမိမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဒါသည် သူ့မှာ အရည်အချင်း မရှိဘူးဟု မဆိုလိုပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် သူသည် အရည်အချင်း အလွန် ရှိသည်။ ရုံးချိန်အတွင်း တာဖူမြို့ကို ကောင်းမွန်စွာ စီမံခန့်ခွဲနိုင်ပြီး သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် အများအပြားကို အောင်မြင်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များ မပေါက်ကွဲခြင်းကြောင့်သာ တာဖူမြို့နှင့် မာကျွင်း၏ နာမည်သည် တစ္ဆေလောကတွင် မထင်ရှားဘဲ အလွန် နှိမ့်ချနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု ခေါင်းဆောင်များ အစည်းအဝေး မရှိလျှင် တာဖူမြို့သည် လူအများ၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ရောက်လာမည် မဟုတ်ပေ။

ဒီနေ့တွင်...

မာကျွင်းသည် ထုံးစံအတိုင်း ရုံးခန်းသို့ ရောက်လာပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ ရေနွေးကြမ်း တစ်ခွက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖျော်ပြီး တစ်နေ့လုံး ထိုင်နေလိုက်သည်။ ညနေ ၅ နာရီ ထိုးသည်နှင့် ပစ္စည်းသိမ်းပြီး အိမ်ပြန်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

တာဖူမြို့တွင် ကိစ္စရှိလျှင် ခရီးထွက်သည်။ ကိစ္စမရှိလျှင် ရေနွေးကြမ်းသောက်၊ သတင်းဖတ်၊ ဇာတ်လမ်းတွဲ ကြည့်နေတတ်သည်။

"မန်နေဂျာမာ... တစ္ဆေလောကမှာ ကိစ္စကြီးတွေ ဖြစ်နေတာတောင် ရှင်က ရုံးခန်းထဲ ထိုင်ပြီး ရေနွေးကြမ်း သောက်နေနိုင်သေးတာလား ဌာနချုပ်က ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း နဲ့ စစ်ကြေညာထားတာလေ ရှင်လည်း ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသင့်တယ် မဟုတ်လား"

လက်ထောက်က ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ သတိပေးလိုက်သည်။ အရင်လို မနေဘဲ တက်ကြွမှု အနည်းငယ် ပြစေချင်သည်။

မာကျွင်း မဂ္ဂဇင်းကို ချလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ ရေနွေးကြမ်း တစ်ငုံသောက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါက သာမန် တာဝန်ခံ တစ်ယောက်ပဲ တာဖူမြို့ကို ကောင်းကောင်း ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရင် ရပြီ ဌာနချုပ်နဲ့ ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း တိုက်ပွဲမှာ ခေါင်းဆောင်တွေ ရှိနေတာပဲ ငါ ဝင်ပါပြီး ဘာလုပ်ရမှာလဲ အသေမြန်ချင်လို့လား"

"ရှင် အနာဂတ် အခြေအနေကို မပူဘူးလား" လက်ထောက်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

မာကျွင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ပူတာပေါ့ ဒါပေမဲ့ ငါ့စွမ်းရည်က အကန့်အသတ် ရှိတယ် ဒီလို အခြေအနေကြီးကို ငါ လွှမ်းမိုးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ဒါ့ကြောင့် ရလဒ် ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ငါ တာဖူမြို့ကိုပဲ ကာကွယ်သွားမှာ"

"ဌာနချုပ် ရှုံးသွားရင် ရှင်လည်း အန္တရာယ် ရှိလာလိမ့်မယ် တစ်ဖက်လူက ရှင်းလင်းရေး လုပ်လိမ့်မယ်" လက်ထောက် ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်တွေတောင် ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းကို မနိုင်ရင် ငါ အရှင်းခံရတာလည်း မတတ်နိုင်ဘူးလေ ဒါ ငါ ဆုံးဖြတ်လို့ ရတာမှ မဟုတ်တာ စိတ်အေးအေးထားပါ နေ့ရက်တွေကို ဖြတ်သန်းရဦးမှာပဲ"

မာကျွင်းက အေးဆေး တည်ငြိမ်နေပြီး ခေါင်းခါကာ ဂရုမစိုက်ကြောင်း ပြသလိုက်သည်။

လက်ထောက် ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘဲ ဒေါသထွက်ပြီး ထွက်သွားတော့သည်။

မာကျွင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရေနွေးကြမ်း ဆက်သောက်ကာ မဂ္ဂဇင်း ဆက်ဖတ်နေလိုက်သည်။

တစ္ဆေလောက ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတာကို သူ သိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ တာဖူမြို့ကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်ရမယ်။ ခေါင်းဆောင်တွေမှာ သူတို့ တာဝန်နဲ့ သူတို့ ရှိတယ်။ သူ့မှာလည်း သူ့တာဝန် ရှိတယ်။ ဌာနချုပ် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးကို စိုးရိမ်တာ မမှားပေမယ့် ကိုယ့်စွမ်းရည်နဲ့ မျှမှ ဖြစ်မှာ။

မာကျွင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး ခေါင်းဆောင် ယန်ကျန့်နဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘူး ဆိုတာ သိတယ်။ အေးအေးဆေးဆေး ရုံးတက်ရုံးဆင်း လုပ်နေတာက ပိုကောင်းတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ရုံးတက်နေသရွေ့ အခြေအနေ အရမ်း ဆိုးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။

"ဒါနဲ့ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး ခေါင်းဆောင်၊ တစ္ဆေမျက်လုံး ယန်ကျန့် အကြောင်း ပြောမှ ငါ့အရင်က ဘွဲ့နာမည်က ဘာလဲဟ"

မာကျွင်း ရုတ်တရက် မိုက်မဲသော မေးခွန်းတစ်ခုကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်။

တစ္ဆေလောကနဲ့ ဝေးကွာနေတာ ကြာပြီ ဖြစ်သလို တခြား တစ္ဆေဆရာတွေနဲ့လည်း မဆက်ဆံတာ ကြာပြီမို့ ကိုယ့်ဘွဲ့နာမည်ကိုတောင် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

တစ္ဆေဆရာတိုင်းက မှတ်ဉာဏ်ကောင်းကြတာ မဟုတ်ဘူးလေ။

"သြော်... သတိရပြီ ငါ့ဘွဲ့နာမည်က တစ္ဆေကစားပွဲပဲ"

သူ ပြန်စဉ်းစားမိပြီး သူ့ဘွဲ့နာမည်ကို သတိရသွားသည်။

"တကယ့် အသုံးမကျတဲ့ ဘွဲ့နာမည်ပဲ ပြောရတာတောင် ရှက်စရာ ကောင်းတယ် မေ့သွားတာ ကောင်းပါတယ်"

မကြာမီ သူ ဒီမကောင်းတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဘေးဖယ်လိုက်ပြီး အလုပ်ထဲ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ဒီနေ့ မြန်မြန် ကုန်ဆုံးသွားဖို့ မျှော်လင့်နေသည်။

အချိန် တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ညနေ ၅ နာရီ ထိုးတော့မည်။

ရုံးခန်းထဲက နှိုးစက် မြည်လာသည်။

"၅ နာရီ ထိုးပြီ ရုံးဆင်းပြီ ရုံးဆင်းပြီ"

မာကျွင်း ပစ္စည်းသိမ်းပြီး လက်ဆွဲအိတ် ဆွဲကာ ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။ ထွက်မလာခင် ရုံးခန်းတံခါးကို သော့ခတ်ခဲ့သည်။ ပြန်လာပြီး အချိန်ပို မလုပ်ရအောင်လို့။

တခြားသူတွေကလည်း ဒါကို ရိုးနေကြပြီ။ မာကျွင်းက တာဝန်ကျေတဲ့ အထက်လူကြီး တစ်ယောက်လို့တောင် ထင်ကြတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မာကျွင်း အနေအထားနဲ့ နေ့တိုင်း ရုံးမတက်လည်း ဘယ်သူမှ ဘာမှ ပြောမယ့်သူ မရှိဘူးလေ။

ကုမ္ပဏီ အပြင်ဘက် ရောက်တော့...

မာကျွင်း အကြောဆန့်လိုက်သည်။ လွတ်လပ်သော လေကို ရှူရှိုက်လိုက်သလို ခံစားရသည်။ ခြေလှမ်းသွက်သွက်ဖြင့် အိမ်ပြန်လမ်းသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အိမ်ပြန်ရ လွယ်ကူအောင် ရုံးခန်းကို အိမ်နဲ့ ၁၀ မိနစ် လမ်းလျှောက်ရုံနဲ့ ရောက်တဲ့ နေရာကို ပြောင်းထားတာ။

ဒီနေ့လည်း ထုံးစံအတိုင်း ရုံးဆင်းတဲ့ နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ထားတာ။

ဒါပေမဲ့ မီးပွိုင့်စောင့်နေတုန်း သူ့နောက်ကျောဘက်က အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တာဖူမြို့ တာဝန်ခံ မာကျွင်း လား"

ခေါ်လိုက်သူ၏ လေယူလေသိမ်းက ထူးဆန်းသည်။ တာဖူမြို့သား မဟုတ်ဘဲ နိုင်ငံခြားသားက တရုတ်စကား ပြောနေသလို ဖြစ်နေသည်။

မာကျွင်း လှည့်မကြည့်ဘဲ လမ်းတစ်ဖက်က လူတစ်ယောက်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။

အသံက နောက်ကျောဘက်က လာပေမယ့် လူက မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ရှိနေတယ်။ ခံစားချက်က ထူးဆန်းတယ်။

"ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲ"

မာကျွင်း မေးလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူကို အကဲခတ်နေသည်။

ကောင်းဘွိုင် ဦးထုပ် ဆောင်းထားပြီး အရပ်ရှည်ရှည်၊ မုတ်ဆိတ်မွေးတွေနဲ့ နိုင်ငံခြားသား တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပေမယ့် မျက်လုံးတွေက မာကျွင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အန္တရာယ် အငွေ့အသက်တွေ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"ငါ့ကို ဆိုင်မွန် လို့ ခေါ်လို့ရတယ်" ထိုနိုင်ငံခြားသားက သူ့ကိုယ်သူ ဆိုင်မွန် ဟု မိတ်ဆက်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ နာမည်တု ဖြစ်ဖို့ များတယ်။

ဆိုင်မွန်...

မာကျွင်း ဒီနာမည်ကို မကြားဖူးပေမယ့် သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မထိခိုက်စေဘူး။

"တာဖူမြို့မှာ ခင်ဗျားလို လူမျိုး မရှိဘူး ပြီးတော့ လမ်းတစ်ဖက်ကနေတောင် ခင်ဗျားဆီက အပုပ်နံ့တွေ၊ အေးစက်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ရနေတယ် ခင်ဗျားက တစ္ဆေဆရာ ဖြစ်မယ် ပြီးတော့ ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း က ဖြစ်ဖို့ များတယ်"

"မင်း ဆုံးဖြတ်ချက် မှန်ကန်တယ်"

ဆိုင်မွန် ကောင်းဘွိုင် ဦးထုပ်ကို ပြုပြင်လိုက်ပြီး ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ မျက်လုံးနက်နက်ကြီးတွေ ပေါ်လာသည်။ မျက်လုံး အနက်ရောင်ထဲမှာ အစိမ်းရောင် အလင်းစက်လေးတွေ တောက်ပနေသည်။ ထူးဆန်းပြီး ဆိုးရွားသော ပုံစံ ဖြစ်သည်။

"ဒီနေ့တော့ အချိန်ပို လုပ်ရတော့မယ် ထင်တယ်"

မာကျွင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း က သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်ပြီ ဆိုတာ သူ သိလိုက်သည်။ ဒီနေ့ အိမ်ပြန်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။

ဒါဆိုရင်လည်း မြို့တာဝန်ခံ တစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်ရတော့မှာပေါ့။

"မင်း နောက်ပိုင်း ရုံးတက်စရာ လိုတော့မယ် မထင်ဘူး ငါ မင်းကို လွတ်မြောက်ခွင့် ပေးမယ်"

ဆိုင်မွန် ပြုံးလိုက်သည်။ အေးစက်သော အပြုံး ဖြစ်သည်။

ဒီအချိန်မှာ မီးစိမ်းသွားသည်။

လမ်းကူးဖို့ စောင့်နေတဲ့ လူတွေက သူတို့နှစ်ယောက်ကို သတိမထားမိသလို လမ်းကူးသွားကြသည်။

လူအုပ်ကြီး လှုပ်ရှားသွားသည်။

ဆိုင်မွန် လူအုပ်ကြားထဲ ရောနှောပြီး မာကျွင်းဆီ လျှောက်လာသည်။ မာကျွင်းလည်း မျက်နှာ တည်တင်းသွားပြီး နောက်မဆုတ်ဘဲ ဆိုင်မွန်ဆီ လျှောက်သွားသည်။

နှစ်ယောက်စလုံး တိုက်ခိုက်ဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပြီ။

မာကျွင်း မသိတာက ဒီဆိုင်မွန် ဆိုတဲ့ လူက ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း က သာမန် တစ္ဆေဆရာ မဟုတ်ဘဲ 'ဘုရင်' ၁၅ ပါးထဲက တစ်ပါး ဖြစ်တယ် ဆိုတာပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ အရေးမကြီးတော့ပါဘူး။

"ကစားပွဲ တစ်ခု ကစားကြရအောင်... ငါ ၁၊ ၂၊ ၃ ရေတွက်မယ် အားလုံး သစ်တုံးရုပ်တွေ ဖြစ်သွားပြီး မလှုပ်ရဘူး"

မာကျွင်း၏ အသံ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"တစ်"

ဆိုင်မွန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်များ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ညနေခင်း ကောင်းကင်ကြီး ရုတ်တရက် အမှောင်ကျသွားသည်။ အမှောင်ထဲတွင် အစိမ်းရောင် မျက်လုံးများ တောက်ပနေပြီး ထင်ရှားနေသည်။

"နှစ်"

မာကျွင်း၏ အသံ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဆိုင်မွန် လက်ထဲတွင် ဟောင်းနွမ်းသော နှစ်လုံးပြူး သေနတ်တစ်လက် ပေါ်လာသည်။ မတုံ့ဆိုင်းဘဲ မာကျွင်းကို ချိန်ပြီး မောင်းဖြုတ်လိုက်သည်။

တစ္ဆေနယ်မြေ က ပစ်မှတ်ကို ချိန်ထားပြီးသား ဖြစ်လို့ ဒီတစ်ချက်က သေချာပေါက် ထိမှန်မှာ။ ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူး။

"သုံး"

မာကျွင်း နောက်ဆုံးအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် သေနတ်သံလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် သဘာဝလွန် ကစားပွဲ စတင် အသက်ဝင်လာသည်။

နီးစပ်ရာ လှုပ်ရှားနိုင်သမျှ အရာအားလုံး ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ ပြောခဲ့သလို သစ်တုံးရုပ်တွေ ဖြစ်သွားကြသည်။ ဒီစွမ်းအားက ဆိုင်မွန်ကိုပါ သက်ရောက်မှု ရှိပြီး သူ့ကိုပါ ရပ်တန့်သွားစေသည်။

သို့သော် ဒီရပ်တန့်မှုက ဆိုင်မွန်အတွက် ၂ စက္ကန့်တောင် မကြာလိုက်ပေ။

မကြာမီ...

ဆိုင်မွန် ပြန်လည် လှုပ်ရှားလာသည်။

"ထွက်ပြေးသွားပြီလား"

ဆိုင်မွန် မျက်နှာ တွန့်လိမ်သွားသည်။ မာကျွင်း ပျောက်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လွယ်လွယ်ကူကူ ဖမ်းမိမယ့် သားကောင်က မျက်စိအောက်ကနေ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသည်။

ပေါ့ဆမိလို့လား။

မဟုတ်ဘူး။

ဒီတာဝန်ခံရဲ့ စွမ်းအားက မသေးလှဘူး။ တခြားလူတွေနဲ့ မတူဘူး။ ခေါင်းဆောင် အဆင့် မဟုတ်ပေမယ့် ဒုက္ခပေးနိုင်တဲ့ အဆင့် ရှိတယ်။

မာကျွင်း ကတော့ ထွက်ပြေးပြီပေါ့။

သူ ငတုံးမှ မဟုတ်တာ။ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို သတ်ဖို့ လာတာ သိသာနေတာပဲ။

"သတင်းပို့ရမယ်"

မာကျွင်း ထွက်ပြေးရင်း ဌာနချုပ်ကို သတင်းပို့လိုက်သည်။ ထို့နောက် စိုးရိမ်တကြီး အိမ်ပြန်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

မိသားစု လုံခြုံရေးကို စိတ်ပူနေသည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် မာကျွင်း ခြေလှမ်း ရပ်သွားသည်။ ရင်ဘတ်ကို ဖိပြီး နာကျင်စွာ ညည်းညူလိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်က မလိုက်နာတော့ဘဲ မြေကြီးပေါ် လဲကျသွားသည်။

"ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ ငါ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခဲ့ပြီပဲ ဘာလို့ သေနတ်ထိမှန်နေရတာလဲ"

မာကျွင်း ရင်ဘတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သွေးများ စီးကျနေပြီး အမည်းရောင် အပေါက်တစ်ပေါက် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ဒီလောက် ဒဏ်ရာမျိုးက မသေနိုင်လောက်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ မကြာမီ မာကျွင်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ရာ လှုပ်ရှားနေတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။

စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တော့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အရာဝတ္ထုက ဘာလဲ ဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။

သေနတ်ကျည်ဆန် မဟုတ်ဘူး။ တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်။ ဒီတစ္ဆေက သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပေါင်းစပ်သွားပြီး ခွဲခြားလို့ မရတော့ဘူး။

ဒါ့အပြင် ပိုဆိုးတာက ဒီတစ္ဆေက နိုးထနေတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေတာ။

တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို နိုးထနေတဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင် အတင်း ထည့်လိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။

ဟန်ချက်ညီမှု ပျက်စီးသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေ ဆိုးရွားသွားမှာ သေချာတယ်။

"ဒီသေနတ်က တစ္ဆေဆရာတွေကို သတ်ဖို့ သီးသန့် လုပ်ထားတာပဲ"

မာကျွင်း နာကျင်စွာ ရုန်းကန်နေသည်။ ကိုယ့်စွမ်းအားကို ပုံမှန်အတိုင်း မသုံးနိုင်တော့ဘူး။ ဟန်ချက်ပျက်သွားလို့ ရန်သူ ဘာမှ မလုပ်ရင်တောင် တစ္ဆေနိုးထပြီး သေသွားနိုင်တယ်။

"အချိန်မရှိတော့ဘူး အိမ်ပြန်လို့ မဖြစ်တော့ဘူး ဒီမှာပဲ တစ်ဖက်လူကို ဆွဲထားပြီး စစ်ကူ လာတဲ့အထိ တောင့်ခံထားရမယ်"

သတင်းပို့ပြီးပြီ ဆိုတော့ ခေါင်းဆောင်တွေ မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်။

အဲဒီအချိန်ထိ အသက်ရှင်နိုင်ရင်ပေါ့။

"တွေ့ပြီ မင်းကို ရှာရတာ လွယ်သားပဲ သေနတ်မှန်ပြီးတာတောင် ဒီလောက် ဝေးဝေး ပြေးနိုင်တယ် တာဝန်ခံတွေရဲ့ အသက်ပြင်းပုံက အံ့သြစရာပဲ"

ရင်းနှီးနေတဲ့ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဆိုင်မွန်၏ ခြေသံက မြေကြီးပေါ်မှာ ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူ့အပြင် တခြား လူစိမ်းတွေလည်း ထွက်လာကြသည်။ သူတို့က တာဖူမြို့ထဲကို ခိုးဝင်လာတဲ့ တစ္ဆေဆရာတွေပဲ။ တာဝန်ခံကို သေချာပေါက် သတ်ဖို့ ရောက်လာကြတာ။

"ကစားပွဲ တစ်ခု ကစားကြရအောင်... အခုကစပြီး ဒီမြို့ထဲမှာ ငါ့ကို အရင် ရှာတွေ့တဲ့သူက အနိုင်ပဲ"

မာကျွင်း ခန္ဓာကိုယ် ကွဲထွက်လုမတတ် နာကျင်မှုကို ကြိတ်မှိတ်ခံစားပြီး စွမ်းအားကို အတင်း သုံးလိုက်သည်။ သေတော့မယ် ဆိုတာ သိလို့ တစ္ဆေနိုးထမှာကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူတို့ကို ဆွဲထားဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...လမ်းပေါ်က လူတွေ အကုန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကောင်းကင် မည်းမှောင်သွားသည်။ ဆူညံသံတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း တာဖူမြို့သည် လူသူကင်းမဲ့သော တစ္ဆေမြို့တော် ဖြစ်သွားသည်။

အသက်ရှင်သူ မရှိ၊ အသက်ရှူသံ မရှိ... ပါဝင်ပတ်သက်နေတဲ့ တစ္ဆေဆရာတွေပဲ ရှိတော့တယ်။

မာကျွင်းလည်း မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဒီတိတ်ဆိတ်နေတဲ့ မြို့ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေသည်။

တစ္ဆေနိုးထမယ့် အန္တရာယ်ကို ရင်းပြီး သူ တစ်သက်တာ အပြင်းထန်ဆုံး စွမ်းအားကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။ မြို့တစ်မြို့လုံးကို လွှမ်းမိုးလိုက်သည်။

အရင်တုန်းက လမ်းကြားတချို့၊ ရပ်ကွက်တချို့လောက်ပဲ လွှမ်းမိုးနိုင်ခဲ့တာ။

မြို့တစ်မြို့လုံးလောက် ကျယ်တဲ့ နေရာမှာ ပုန်းနေရင် တစ်ဖက်လူ ရှာတွေ့ဖို့ အချိန်ကြာလိမ့်မယ်။

သို့သော် တိတ်ဆိတ်နေသော မြို့ထဲတွင်...

ပျောက်ဆုံးသွားသော မာကျွင်းသည် ပန်းခြံထောင့်က ခုံတန်းလျား တစ်ခုပေါ်မှာ ထိုင်နေသည်။ မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။ မျက်နှာက သေလူလို ဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးတွေ မှေးမှိန်နေသည်။ အသက်ရှူသံ မရှိတော့ပေ။ ခန္ဓာကိုယ်က ထူးဆန်းစွာ လှုပ်ရှားနေသော်လည်း သူကတော့ အသက်မရှိတော့ပေ။

မာကျွင်း သေဆုံးသွားပြီ။ တစ္ဆေနိုးထပြီး သေဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်တည်းနဲ့ သူ့အသက်ကို နှုတ်ယူသွားနိုင်ခဲ့တယ်။ ခဏ တောင့်ခံထားနိုင်တာတောင် အံ့သြစရာ ကောင်းနေပြီ။

မာကျွင်း သေဆုံးသွားပေမယ့် ဒီကစားပွဲက ဆက်လက် ရှိနေဦးမည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဒီကစားပွဲကို ဆက်လက် ထိန်းချုပ်နေသူမှာ တစ္ဆေအစစ် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒါသည် မာကျွင်း မသေခင်က ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်သည်။ အသက်ပေးပြီး တစ်ဖက်လူကို ဆွဲထားကာ ခေါင်းဆောင်များ ရောက်လာပြီး တန်ပြန် တိုက်ခိုက်နိုင်စေရန် ဖြစ်သည်။