အခန်း (၈၅)

အခန်း။ ၈၅

ည၏ အကျပ်အတည်းများကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် လုချွမ်းသည် အနားယူရန်အတွက် ဆိုဖာပေါ်တွင် နောက်ဆုံး၌ ထိုင်ချလိုက်တော့သည်။ ဆိုဖာ၏ နောက်မှီကို မှီရင်း လုချွမ်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေမိသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အရှိန်အဟုန်ကြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသလို ခံစားနေရသည်။

ယခုအခါ သူသည် ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်သွားပြီဖြစ်၍ ခန္ဓာကိုယ်အရ ပင်ပန်းမှု သို့မဟုတ် နာကျင်မှုကို မခံစားရတော့သလောက်ပင် ဖြစ်သော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်သော ထိုရဲမေကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် ယနေ့ညတွင် ဇွန်ဘီအမြောက်အမြားကို တစ်ပြိုင်နက် ထိန်းချုပ်ခဲ့ရခြင်းက သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းစေခဲ့သည်။

ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်နေသော်လည်း လုချွမ်းသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားနေရဆဲဖြစ်ပြီး အနားယူချင်စိတ်များ ပြင်းပြနေသည်။ ယနေ့ည၏ ဖြစ်ရပ်များမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလှပြီး သူ၏ စွမ်းအင်များကို များစွာ သုံးစွဲခဲ့ရသော်လည်း အဆုံးတွင်မူ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်စွမ်းရှိသည့် ထိုဒုက္ခပေးလှသော ရဲမေကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လောလောဆယ်တွင်မူ သူ၏ ရင်ထဲမှ အကြီးမားဆုံးသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီဟု ဆိုရမည်။

သို့သော် လုချွမ်းကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေသည်မှာ နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်ထဲမှာ တကယ်တမ်း ဘာတွေ ရှိနေလို့လဲဟူသော အချက်ပင်။ ဤနေရာသည် ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော ရပ်ကွက်

ဟောင်းလေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် စွမ်းအားရှင် နှစ်ဦးစလုံးက ဤနေရာကို မျက်စိကျနေကြတာလဲ။

လုချွမ်းသည် သူ၏ နားထင်ကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။ ၎င်းမှာ သူ လူသားဘဝတုန်းက အချိန်ပိုအလုပ်ဆင်းပြီး ပင်ပန်းလာသည့်အခါတိုင်း လုပ်လေ့ရှိသော အလေ့အထတစ်ခုပင်။ ယခု ဇွန်ဘီဖြစ်သွားသော်လည်း ဤအပြုအမူက သူ့ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သက်သာရာရစေသည်။

“ငါ တကယ်ကို စဉ်းစားမရဘူး။ တစ်ယောက်က သေပြီးရင် ပြန်ရှင်လာပြီး အစွမ်းတွေက အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာတယ်။ နောက်တစ်ယောက်ကကျတော့ လူတွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို လျှို့ဝှက်ပြီး ကန့်သတ်ထားနိုင်တယ်”

“ဒီလူနှစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းရည်တွေက ကောင်းကင်ဘုံက ပေးထားတဲ့အတိုင်း အံ့မခန်းပဲ။ သူတို့အနေနဲ့ ဒီလို ကမ္ဘာပျက်ကပ် အခြေအနေကို အသုံးချပြီး နာမည်ကျော်အောင် လုပ်မယ့်အစား ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်ကိုမှ တကောက်ကောက် လိုက်နှောင့်ယှက်နေရတာလဲ”

“ဒါမှမဟုတ် သူတို့က ငါ့ကိုပဲ သီးသန့် ပစ်မှတ်ထားနေတာလား။ ငါ့ရဲ့ အထောက်အထားက ပေါက်ကြားသွားတာလည်း မဟုတ်လောက်ဘူး...”

လုချွမ်းသည် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားမိသည်။ အစအနရှာမရဘဲ ပုန်းကွယ်နေသည့် ထိုစွမ်းအားရှင်နှင့် ပတ်သက်၍ သူ အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေမိသည်။ လူကိုယ်တိုင် ပေါ်မလာဘဲနှင့်ပင် လုချွမ်း၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အဝေးမှ ကန့်သတ်နိုင်စွမ်းရှိသည်မှာ အတော်လေး အန္တရာယ်ကြီးလွန်းသည်။

အကယ်၍ တစ်ဖက်လူသာ ကြားဖြတ်မနှောင့်ယှက်ခဲ့ပါက ဤရဲမေကို အချိန်အကြာကြီး မပေးရဘဲ စောစောစီးစီး ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့မည်မှာ အသေအချာပင်။

"တော်သေးတာက အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ စွမ်းအားရှင်ရဲ့ စွမ်းရည်က အကန့်အသတ် ရှိပုံရတယ်..."

"သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို အကန့်အသတ်မရှိ သုံးလို့ရနေမယ်ဆိုရင် ဒီည ငါနိုင်ဖို့ လမ်းစတောင် ရှိမှာမဟုတ်ဘူး"

တိုက်ပွဲအဆုံးသတ်ခါနီးတွင် သူ့ကို ချုပ်ကိုင်ထားသော ထူးဆန်းသည့် အားအင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို လုချွမ်း သတိထားမိလိုက်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုစွမ်းအားရှင်သည် သူ၏ စွမ်းအင်ကုန်ခမ်းသွားသဖြင့် ဆက်လက် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လုချွမ်း၏ အမြင်တွင်မူ လူသားစွမ်းအားရှင်များမှာ အတူတူ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လာကြပြီးမှ အောင်မြင်ခါနီးအချိန်တွင် သူ၏ အဖော်ကို စွန့်ပစ်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မိပေ။

ယနေ့ည တိုက်ပွဲကို ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်ရင်း လုချွမ်း၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုအရိပ်အယောင်များ စတင်ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

"ငါ အမြန်ဆုံး အစွမ်းထက်တဲ့ ဒုက္ခိတအဆင့်၂ တိုက်ခိုက်ရေး ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်အောင် လုပ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီလူသားတွေက ပိုပိုပြီး သန်မာလာရင် ငါ့အတွက် ပိုဒုက္ခများလာလိမ့်မယ်..."

လက်ရှိတွင် သူ၏ ပထမအဆင့် ဆင့်ကဲဇွန်ဘီ သုံးကောင်ပေါင်းမှသာ ဤရဲမေတစ်ယောက်ကို ထိန်းထားနိုင်ခြင်းမှာ သူတို့၏ အင်အားမှာ အကန့်အသတ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ ထို့ကြောင့် ဒုတိယအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို ရရှိရန်မှာ မဖြစ်မနေ လိုအပ်နေပြီဖြစ်သည်။ လုံလောက်သော အင်အားရှိမှသာ ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲတွင် စိတ်အေးချမ်းသာစွာ နေထိုင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း။

လုချွမ်းသည် နံနက်အစောပိုင်းတွင်ပင် နိုးထလာခဲ့သည်။ ညက တိုက်ပွဲကြောင့် ပင်ပန်းနေသော်လည်း သမီးလေး ချီချီအတွက် မနက်စာပြင်ဆင်ရန် သူ မမေ့လျော့ပေ။

တစ်ညလုံး နာကျင်မှုများဖြင့် ရုန်းကန်ခဲ့ရပြီးနောက် ကျောက်လင်းသည် တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်ဝင်လာသည်။

စိမ်းသက်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ဦးနှောက်မှာ ဝေဝါးနေဆဲပင်။

“ငါ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ငါ မသေဘူးလား”

ရှူး...

သူမ၏ အသိစိတ်များ အားကောင်းလာသည်နှင့်အမျှ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကြီးတစ်ခုက သူမကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်ပြန်သည်။ သူမသည် အောက်သို့ အမြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်မိရာ သူမ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ ကြေမွနေပြီး သွေးများ စီးကျနေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်က သွယ်လျလှပခဲ့သော သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ ယခုအခါတွင်မူ သွေးသံရဲရဲဖြင့် ကြည့်မကောင်းအောင် ပျက်စီးနေပြီဖြစ်သည်။ ထိုမြင်ကွက်ကို ကြည့်ရုံမျှနှင့် သူမ၏ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားကာ အကြည့်ကို အမြန်လွှဲလိုက်ရသည်။ ဤမျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွက်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် တည့်တည့်မကြည့်ဝံ့ပေ။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ညက ဇွန်ဘီများ၏ ဝိုင်းဝန်းထိုးနှက်မှုကို ခံခဲ့ရသဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခြေထောက်များတင်မကဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပြိုကွဲတော့မည့်အလား ခံစားနေရသည်။ လုချွမ်း လက်သီးချက်ထိခဲ့သည့် နေရာတိုင်းမှာ အရိုးအက်ခြင်း သို့မဟုတ် ဖူးယောင်ညိုမည်းခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

“တောက်... ဒီကိုယ်ပျောက်နေတဲ့ကောင် အစီအစဉ်က အောင်မြင်တော့မယ့်ဆဲဆဲမှာမှ ပျက်စီးသွားရတယ်”

“ဇွန်ဘီဘုရင်ကို အတူတူသတ်မယ်လို့ သဘောတူထားပြီးတော့ အဆောက်အအုံအောက်မှာ ငါ့တစ်ယောက်တည်းကို ထားခဲ့တယ်ပေါ့လေ။ နင်က တကယ့်ကို လူယုတ်မာပဲ”

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျောက်လင်းသည် ရန်သူက နတ်ဘုရားလို တော်နေပေမယ့် အသင်းဖော်က ဝက်လို ညံ့နေခြင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို အသေအချာ နားလည်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမအား ဇွန်ဘီအုပ်ကြားထဲသို့ တိုးဝင်ရန် အားပေးခဲ့ပြီးနောက် အရေးကြုံချိန်တွင် ချက်ချင်း စွန့်ပစ်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

ကောင်းလိုက်လေခြင်း တကယ်ကို ကောင်းလိုက်လေခြင်း။

“တောက်... ကိုယ်ပျောက်နေတဲ့ကောင် နင့်ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မတွေ့ဖို့သာ ဆုတောင်းထားလိုက်။ ငါနဲ့သာ ထပ်တွေ့လို့ကတော့...”

ကျောက်လင်း ရုတ်တရက် မှင်သက်သွားရသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာကိုပင် သူမ မမြင်ဖူးသဖြင့် လက်စားချေရန် အခွင့်အရေးပင် မရှိတော့ကြောင်း သတိပြုမိသွားခြင်းပင်။

ဒေါသများကို ပေါက်ကွဲပြီးနောက် ကျောက်လင်းသည် ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကို အံတုရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို စတင်အကဲခတ်တော့သည်။ သူမ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်နှင့် တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ သူမအား စိုက်ကြည့်နေသော ဆင့်ကဲဇွန်ဘီကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သတိမထားမိခင် ထိုလျှင်မြန်ဖြတ်လတ်သော အမျိုးအစားဇွန်ဘီကို မြင်လိုက်ရခြင်းက ကျောက်လင်းကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ ထိုဇွန်ဘီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိန်ပါးပြီး တုံးအအဖြင့် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသော်လည်း ကျောက်လင်းအနေဖြင့် လျှော့တွက်ရန် မဝံ့ပေ။ ညက ဤသတ္တဝါ၏ ကြမ်းကြုတ်ပုံကို သူမ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ဓားမြှောင်နှစ်စင်းကို လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဝေ့ယမ်းကာ သူမအား အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

“ဒီဆင့်ကဲဇွန်ဘီက ငါ့ကို ဘာမှမလုပ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေရုံပဲလား။ ဒါ ဇွန်ဘီဘုရင်က စေခိုင်းထားတာ ဖြစ်ရမယ်”

ကျောက်လင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

“ငါ အခု အဲဒီဇွန်ဘီဘုရင်ရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်နေပြီပေါ့လေ”

“တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ။ ငါ့ကို ဖမ်းမိထားပြီးပြီကို ဘာလို့ အခုထိ မသတ်သေးတာလဲ”

ကျောက်လင်း အလွန်အမင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိသည်။ ဇွန်ဘီဆိုသည်မှာ သတ်ဖြတ်ရန်သာ သိသော သွေးဆာနေသည့် ဘီလူးများဟု သူမ အမြဲယူဆခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့က သူမအား ဖမ်းဆီးထားပြီး ဘာမှထပ်မလုပ်ခြင်းမှာ လုံးဝ မူမမှန်ပေ။

“ဇွန်ဘီက ငါ ပြန်ရှင်လာနိုင်တယ်ဆိုတာကို သိသွားလို့ တမင်မသတ်တာများလား”

ဤသို့ သံသယဝင်လာသည်နှင့် ကျောက်လင်း၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လာတော့သည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ အဲဒါသာ အမှန်ဆိုရင် အဲဒီဇွန်ဘီရဲ့ အသိဉာဏ်က အဆင့်မြင့်လွန်းနေပြီ”

ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ကတည်းက ကျောက်လင်းသည် အသိဉာဏ်ရှိသော ဇွန်ဘီမျိုး တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။ ယခု ဇွန်ဘီဘုရင်က သူမအား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေပြီး ပြန်မရှင်လာနိုင်အောင် လက်ခြေများကိုပါ တုတ်နှောင်ထားခြင်းမှာ တကယ်ဆိုလျှင် အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသိဉာဏ်မျိုးပင်။

မကြာမီမှာပင် ကျောက်လင်းသည် သူမ ရောက်ရှိနေသော အခန်းကို လေ့လာကြည့်ရာ အခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ကလေးအသုံးအဆောင် ပစ္စည်းများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နို့မှုန့်ဘူးများ၊ ဒိုင်ပါများ၊ ကလေးအဝတ်အစားများ၊ စာအုပ်များနှင့် ကလေးကစားစရာများ ဤနေရာကို ကြည့်ရသည်မှာ ကလေးပစ္စည်းအရောင်းဆိုင်၏ ဂိုဒေါင်တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။ ဤမျှများပြားလှသော ကလေးပစ္စည်းများကို မြင်ရသောအခါ ကျောက်လင်း လုံးဝ မျက်စိလည်သွားရသည်။ ဤနေရာသည် ဇွန်ဘီဘုရင်တစ်ဦး နေထိုင်မည့် နေရာနှင့် လုံးဝ မတူပေ။

“နို့မှုန့်တွေနဲ့ ဒိုင်ပါတွေကို တောင်လိုပုံထားပြီး... ဒီဇွန်ဘီဘုရင်က တကယ်ပဲ ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ”