အခန်း (၈၉)

အခန်း။ ၈၉

ကျောက်လင်း၏ ကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပြီးနောက် လုချွမ်းသည် နောက်ထပ် နှစ်ရက်တိုင်တိုင် အဆောက်အအုံ ၅ အတွင်း၌သာ အောင်းနေခဲ့သည်။

ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်စွမ်းရှိသည့် ထိုလက်ဝင်လှသော ရဲမေကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမနှင့်အတူပါလာသည့် အခြားစွမ်းအားရှင်မှာမူ အရိပ်အယောင်ပင် ပေါ်မလာခဲ့ပေ။ ထိုသူမှာ အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကန့်သတ်နိုင်စွမ်းရှိရာ ဤထူးဆန်းသော စွမ်းရည်မှာ လုချွမ်းကို အတော်လေး စိုးရိမ်ပူပန်စေသည်။

ထိုသူသည် မည်သည့်အခါမျှ လူလုံးမပြဘဲ အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းလျှိုးနေခြင်းမှာ လုချွမ်း၏ အမြင်တွင် အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲနိုင်သည့် အချိန်ကိုက်ဗုံးတစ်လုံးနှင့် တူနေပြီး ခဏတာမျှပင် စိတ်မချနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

ဤနှစ်ရက်အတွင်း လုချွမ်းသည် နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်တစ်ဝိုက်တွင် ဖြန့်ကြက်ထားသော သူ၏ ဇွန်ဘီရုပ်သေးရုပ်အားလုံးကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ အဆိုပါ စွမ်းအားရှင်က သူ့ကို ရုတ်တရက် ချုံခိုတိုက်ခိုက်လာနိုင်သဖြင့် ချီချီလေးအတွက် ဘေးကင်းစေရန် ရပ်ကွက်အတွင်း လုံလောက်သော ခုခံစစ်အင်အား ရှိနေစေရန် လုချွမ်းက သေချာပြင်ဆင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုချွမ်းသည် ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကို စေခိုင်း၍ ရပ်ကွက်အတွင်းအပြင်ကို မနားမနေ ကင်းလှည့်စေကာ ထိုစွမ်းအားရှင်၏ ခြေရာလက်ရာများကို ရှာဖွေစေခဲ့သည်။ သို့သော် ဤနှစ်ရက်အတွင်း မည်သည့်သဲလွန်စမျှ မတွေ့ရဘဲ ထိုသူမှာ ငြိမ်သက်နေဆဲပင်။

ထိုအခါမှသာ လုချွမ်းသည် အခြားသော ဆင့်ကဲဇွန်ဘီသဲလွန်စများကို ရှာဖွေရန် ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကို စတင်စေလွှတ်တော့သည်။ သို့သော် သတိကြီးစွာထားသည့်အနေဖြင့် သူထိန်းချုပ်ထားသော ခေါင်းသုံးလုံးရှိ ဆင့်ကဲဇွန်ဘီများကိုမူ အဆောက်အအုံ ၅ အတွင်း၌သာ ဆက်လက်ထားရှိခဲ့သည်။

အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ထိုစွမ်းအားရှင်မှာ လုချွမ်း၏ အမြင်တွင် ရဲမေထက် ကိုင်တွယ်ရ ပိုမိုခက်ခဲပုံရသည်။ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်သော ရဲမေသည် ထူးခြားပြောင်မြောက်သော ပါရမီရှိသော်လည်း ဦးနှောက်သုံးပုံမှာ အားနည်းပြီး ရိုးအလွန်းသဖြင့် လုချွမ်းအနေဖြင့် အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ကန့်သတ်နိုင်သည့် ထိုစွမ်းအားရှင်မှာမူ တကယ့်ကို ဖုံးကွယ်ထားသော အန္တရာယ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေတော့သည်။

ထိုစွမ်းအားရှင်သည် သူ၏စွမ်းရည်မှာ ထူးခြားပြောင်မြောက်ပြီး ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှု ပေးနိုင်ရုံတင်မကဘဲ အဓိကအချက်မှာ သူ၏အသိဉာဏ်မှာလည်း ရဲမေနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤမျှအချိန်ကြာမြင့်သွားသည့်တိုင် ထိုသူ မည်သည့်နေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေနိုင်သည်ကို လုချွမ်းအနေဖြင့် အရိပ်အယောင်မျှပင် ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

တာဖန်းမှာမူ ထုံးစံအတိုင်း လက်တိုတူနှစ်စင်းကို ကိုင်စွဲကာ အဆောက်အအုံ ၅ ၏ အဝင်ဝတွင် တံခါးစောင့်နတ်မင်းကြီးကဲ့သို့ စောင့်ကြပ်နေသည်။ သေနတ်များ တပ်ဆင်ထားသော ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကိုလည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လုချွမ်းက ချန်ထားခဲ့ပြီး အဆောက်အအုံအဝင်ဝ၌ပင် လုံခြုံရေးချထားလိုက်သည်။ ခေတ်မီလက်နက်များ၏ အစွမ်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အထင်သေး၍မရဘဲ စွမ်းအားရှင်များပင်လျှင် ထိုလက်နက်များကို သတိထားရမည်သာ ဖြစ်သည်။

လျှပ်စီး ၁ ကိုမူ ကျောက်လင်းအား အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ရန် လုချွမ်းက စီစဉ်ထားသည်။ လက်ရှိတွင် ထိုရဲမေမှာ သတ်သေမည့်အစီအစဉ်ကို လက်လျှော့ထားပုံရသော်လည်း တစ်နေ့တွင် သူမ ရုတ်တရက် အသိဝင်လာပြီး သတ်သေရန် ပြန်လည်ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါက ကိုင်တွယ်ရခက်ခဲသွားမည်ဖြစ်သဖြင့် မပေါ့ဆဝံ့ပေ။

ယခုအခါ မမျှော်လင့်ထားသော ဖြစ်ရပ်များ မကြုံတွေ့ရစေရန်အတွက် လုချွမ်းသည် သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များကို အိမ်ထဲ၌သာ လေ့ကျင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ၏ရပ်ကွက်အနီးတွင် အလွန်အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးက သူ့အား အမြဲစောင့်ကြည့်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ အကယ်၍ အပြင်ဘက်တွင် ထွက်၍ လေ့ကျင့်ပါက သူသည် ဇွန်ဘီဘုရင်ဖြစ်ကြောင်း ရန်သူက ရိပ်မိသွားမည်ကို လုချွမ်းက စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် လျှပ်စီး ၂ နှင့်အတူ လေးထပ်သို့ ဆင်းလာပြီး ဧည့်ခန်းအတွင်း နေရာလွတ်တစ်ခု ပြင်ဆင်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ လျှပ်စီး ၂ သည် လုချွမ်းထံသို့ ချက်ချင်းပင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာတော့သည်။ ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်လျင်မြန်သော်လည်း လက်ရှိ လုချွမ်း၏ အမြင်တွင်မူ အားနည်းချက်များစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လုချွမ်းမှာ အလျင်စလို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုဘဲ ရှောင်တိမ်းခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်

နေသည်။ လျှပ်စီး ၂ မှာ အလွန်ဖျတ်လတ်သော်လည်း လုချွမ်း၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ ယခုအခါ အလွန်မြင့်မားနေပြီဖြစ်ရာ ရှောင်တိမ်းနေရုံမျှဖြင့်ပင် လျှပ်စီး ၂ မှာ သူ့ကို ဘာမျှမတတ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရသည်။

လုချွမ်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုရဲမေနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသော တိုက်ပွဲမှာ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များကို သိသိသာသာ တိုးတက်စေခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။

ခန္ဓာကိုယ်၏ ဟန်ချက်ညီမှု၊ ဖျတ်လတ်မှု၊ တုံ့ပြန်မှုနှုန်းနှင့် တိုက်ခိုက်မှုအပေါ် အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်းတို့မှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခင်က လုချွမ်းအနေဖြင့် အနိုင်နိုင်ခုခံခဲ့ရသော လျင်မြန်သည့် ဇွန်ဘီမှာ ယခုအခါတွင်မူ တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်ရာ၌ သူ၏ ကစားစရာတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေတော့သည်။ လုချွမ်း၏ ခြေလှမ်းများမှာ အလွန်ပင် ပေါ့ပါးသွက်လက်နေပြီး၊ စွမ်းအင်သလင်းခဲများကို စုပ်ယူထားသည့် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ကိုယ်ခံပညာကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးနှင့်ပင် ဆင်တူနေတော့သည်။

လေးထပ်ရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော ဧည့်ခန်းအတွင်း၌ပင် သူသည် ခက်ခဲလှသော ရှောင်တိမ်းမှုပုံစံ အမျိုးမျိုးကို ကျွမ်းကျင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

ရှူး... ရှူး... ရှူး...

လျှင်မြန်ဖြတ်လတ်သောဇွန်ဘီ၏ တိုက်ခိုက်မှုအရှိန်မှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာသော်လည်း လုချွမ်းမှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ ယခုအခါ လုချွမ်းသည် တိုက်ခိုက်ရမည့် အချိန်အခါနှင့် ရန်သူနှင့် မိမိကြား အကွာအဝေးကို ထိန်းချုပ်ခြင်း၌ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့ထံသို့ အတင်းတိုးဝင်လာသော ဇွန်ဘီကို ကြည့်ရင်း လုချွမ်းက ခြေထောက်ကို အသာအယာ မြှောက်ကာ ကြားဖြတ်ဟန့်တားလိုက်ပြီး ၎င်း၏ ပေါင်ပေါ်သို့ တည့်တည့်ကန်သွင်းလိုက်သည်။ အကွာအဝေးကို ထိန်းချုပ်လိုက်ခြင်းဖြင့် ဇွန်ဘီ၏ ခြေလှမ်းများကို ယိုင်နဲ့သွားစေခဲ့သည်။

ထို့နောက် လုချွမ်းသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားကာ လျှပ်စီး ၂ ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ လွှဲပစ်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒုန်းခနဲ ကျသွားတော့သည်။

လုချွမ်းသည် လျှပ်စီး ၂ ကို ဆက်လက် တိုက်ခိုက်စေသော်လည်း သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များမှာ ပိုမို ရင့်ကျက်လာသည်နှင့်အမျှ ကိုင်ပေါက်နည်း၊ လက်ဝှေ့နည်းနှင့် ကန်ချက်များမှာ သိသိသာသာ မြင့်မားလာခဲ့သည်။ လျှပ်စီး ၂ မှာ လုချွမ်း စိတ်ကြိုက် ကိုင်တွယ်နိုင်သော လေ့ကျင့်ရေး ရုပ်သေးတစ်ခုထက် မပိုတော့ပေ။

၎င်းအား နောက်တစ်ကြိမ် လှဲသိပ်လိုက်ပြီးနောက် လုချွမ်းက ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်

လိုက်သည်။ ရန်သူကို အနိုင်နိုင် ခုခံခဲ့ရသည့် အခြေအနေမှ ယခုအခါ လျှပ်စီး ၂ ကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်ပင် နှိမ်နင်းနိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မကြာသေးမီ ကာလအတွင်း သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အံ့မခန်း ခုန်ပျံတိုးတက်လာခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ကျောက်လင်းသည် ငါးထပ်ရှိ အခန်းအတွင်း၌ ဆန်အိတ်ပုံကြီးကို မှီ၍ ထိုင်နေသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း အလွန်ရှားပါးလှသော ဤရိက္ခာပုံကြီးမှာ ယခုအခါ ကျောက်လင်းအတွက် အကောင်းစား ဆိုဖာတစ်ခု ဖြစ်လို့နေပြီ။

ပေါင်မုန့်နှင့် အမဲသားခြောက်များကို စားသောက်ပြီး ရေဝအောင် သောက်ပြီးနောက် ကျောက်လင်းသည် အခန်းထဲတွင် ထပ်မံရှာဖွေကြည့်ရာ အာလူးကြော်နှင့် ပုစွန်ခြောက်မုန့်များကဲ့သို့သော အဆာပြေမုန့် အမြောက်အမြားကို အံ့ဩဖွယ် တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ဗိုက်ဆာပြီး မသေချင်ဘူးဟူသော စိတ်၊ ဇွန်ဘီဘုရင်ရဲ့ ရိက္ခာတွေကို ကုန်အောင်စားပစ်မယ်ဟူသော အတွေးတို့ဖြင့် ကျောက်လင်းသည် မုန့်ထုပ်များကို ဆွဲဖြဲကာ အားရပါးရ စားနေတော့သည်။ ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာသော နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ပျင်းရိပျင်းတွဲ အနားယူရင်း ကမ္ဘာမပျက်မီကမှ ရနိုင်သော မုန့်များကို မြိန်ရေရှက်ရေ စားနေရသည့် ဤအခိုက်အတန့်မှာ အချိန်မရွေး ကြုံလာနိုင်သည့် ဘေးအန္တရာယ်များအတွက် ရိက္ခာရှာဖွေရမည့် ဒုက္ခများလည်း မရှိတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်လင်းသည် ကမ္ဘာမပျက်မီ အချိန်များဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ဒုတိယအဆင့် စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည့်အတိုင်း ကျောက်လင်းတွင် အံ့မခန်း အနာကျက်နှုန်း ရှိသဖြင့် ကြေမွနေသော သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ ယခင်ကလောက် မနာကျင်တော့ပေ။ ဆန်အိတ်ဆိုဖာပေါ်တွင် မှီကာ ဇိမ်ခံနေရသည်မှာ အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

“ငါ ကမ္ဘာပျက်ပြီးမှ ဒီလို ပျော်စရာကောင်းတဲ့ ဘဝမျိုးကို ဇွန်ဘီတွေဆီက ရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး...”

“ဒီ ခရမ်းချဉ်သီးအရသာ အာလူးကြော်က တကယ်ကောင်းတာပဲ”

သို့သော် ကျောက်လင်းသည် ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ကတည်းက ဤကဲ့သို့ အေးအေးဆေးဆေး နေခဲ့ရသည်မှာ မည်မျှကြာပြီမှန်းပင် သူမ မမှတ်မိတော့ပေ။ အကယ်၍ အပြင်လောကတွင် သူမ၏ ကယ်တင်မှုကို စောင့်စားနေသည့် ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူများသာ မရှိပါက သူမသည် ဤနေရာတွင်ပင် ထာဝရ နေထိုင်သွားချင်မိသည်။

သတ္တမထပ်ရှိ အိပ်ခန်းအတွင်း၌မူ ကျိရုရွှယ်တစ်ယောက်တည်း ပျင်းရိနေရှာသည်။ သူမသည် ဖခင်ဖြစ်သူ ပိတ်လှောင်ထားသည့် ကိုးကြိမ်သေ နတ်ဆိုးရဲမေကို သွားရောက်ကြည့်ရှုချင်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင် ဖခင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိနေသည်ကို ဖခင်ဖြစ်သူ ရိပ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

“ပျင်းစရာကြီး။ ဟိုနတ်ဆိုးရဲမေနဲ့ပေါင်းပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ဇွန်ဘီဘုရင် ခေါင်းဖြတ်စစ်ဆင်ရေးကို သွားမလုပ်ခဲ့ရင် ဖေဖေက အခုလို စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ နှစ်ရက်တောင် အိမ်ထဲမှာ အောင်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ယခင်က သူမ၏ လုပ်ရပ်များကို ပြန်တွေးမိတိုင်း ကျိရုရွှယ်မှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်အမင်း မိုက်မဲခဲ့သည်ဟု ခံစားရကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးမိသည်။

လုချွမ်းသည် သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးလေ့ကျင့်မှုများကို အဆုံးသတ်ကာ သတ္တမထပ်သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ကျိရုရွှယ်၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားပြီး အနားသို့ အပြေးလေး သွားလိုက်သည်။

“ဖေဖေ... ဖေဖေ... အိမ်ထဲမှာပဲ နေရတာ အရမ်း မွန်းကျပ်တာပဲ။ သမီး အောက်ထပ်ဆင်းပြီး ဆော့ချင်တယ်”