စစ်သူကြီးယိုနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း

ထင်ယန်စီရင်စုသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဒေသခံ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ထံမှ ရထားလုံး အစီးနှစ်ဆယ်ကျော် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။

ထိုရထားလုံးများမှာ အံ့ဩဖွယ်ရာ အရှိန်နှုန်းရှိသည့် ထိပ်တန်းအဆင့် နတ်ဆိုးမြင်းများ ဖြစ်ကြသည်။သုံးရက်အတွင်းမှာပင် အားလုံးကို ထင်းယန်မြို့သို့ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့လေသည်။

စီရင်စုမြို့တော် ဖြစ်သည်နှင့်အညီမြို့၏

အတိုင်းအတာမှာ ချင်ကျိုးမြို့ထက် များစွာမငယ်ဘဲ မြင်သမျှအရာအားလုံးမှာ စည်ကားဝပြောလျက်ရှိသည်။

အဆောက်အဦးအမျိုးမျိုးထဲတွင် အာရုံအဖမ်းစားနိုင်ဆုံးမှာ စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး မဟုတ်ဘဲ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးစစ်သူကြီးစံအိမ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ရထားလုံးတန်းကြီး ဆိုက်ရောက်လာသည်။

တံခါးဝရှိ ဒု-စစ်သူကြီးနှစ်ဦးသည် အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း မိမိတို့လူများမှန်း သိလိုက်ရသောအခါမှ အကြည့်များ ပျော့ပြောင်းသွားပြီး နှုတ်ဆက်ရန် လျှောက်လာကြသည်။

"ရှောင်ချမ်ဝေ... မင်းတောင် ပြန်လာလည်ဖို့ အချိန်ရသေးတာပဲ၊ စစ်သူကြီးက မင်းကို သတိရနေတာ ကြာပြီ"

သူတို့မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများနှင့်မတူဘဲ ရှောင်ချမ်ဝေက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ "ရှင်တို့နှစ်ယောက် ဘာလို့ ထင်ယန်မြို့ထဲမှာ ရောက်နေပြီး ဒီမှာ တံခါးစောင့်နေရတာလဲ။ မြို့ထဲမှာ တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးစစ်သူကြီးတိုင်းသည် စီရင်စုမြို့တော်တွင် ထိုင်နေရုံဖြင့် အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ နတ်ဆိုးများကို ခြောက်လှန့်နိုင်သည့် ကျန်းချိုလန် ကဲ့သို့ ကျော်ကြားသူများ မဟုတ်ကြပေ။

စစ်သူကြီးယိုသည် များသောအားဖြင့် အပြင်ဘက်တွင်သာ ကင်းလှည့်စောင့်ကြပ်လေ့ရှိပြီးအရေးကြီးကိစ္စမရှိဘဲ မြို့ထဲသို့ ပြန်လာနားနေလေ့ မရှိပေ။

"ဟူး..."

ဒု-စစ်သူကြီးနှစ်ဦးသည် ရှက်ရွံ့နေသည့်ဟန်ဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ပြီး "အိမ် အဖောက်ခံလိုက်ရလို့ပါ" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ကြသည်။

ထိုစကားကြောင့် နားထောင်သူတိုင်း၏မျက်နှာ အလိုအလျောက် တွန့်သွားရသည်။ ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားလှသော နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးစစ်သူကြီးစံအိမ်သည် နတ်ဆိုးသခင်၏တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မခံရဘဲ သူခိုးလေးတစ်ယောက်၏အခိုးခံလိုက်ရခြင်းပင်။

ရှောင်ချမ်ဝေ တစ်ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ "ယန်ရှင်းခုံး လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီ လူယုတ်မာပဲ" ဒု-စစ်သူကြီးက အံကြိတ်လျက် "မင်းသားရဲ့ ဝိုင်ကောင်းတွေကို သွားရှာရမယ့်အစား ထင်ယန်စီရင်စုမှာ လာပြဿနာရှာနေတယ်၊ တစ်နေ့ကျရင် သူ့ခြေထောက်တွေကို ငါကိုယ်တိုင်ဖြတ်ပစ်မယ်"

သူသည် ဒေါသကို ရင်ဖွင့်နေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ ဖျင်ရှာတောင်ကြား၏ဓားပြဘုရင်အဖြစ် လူသိများသော ထိုသူသည် ထင်ယန်စီရင်စုတွင်သာမက ချင်ကျိုးမြို့တွင်ပင် သူလုပ်ချင်ရာ လုပ်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။

ယန်ရှင်းခုံ... လီပေါင်းရှစ်သောင်းကို ဖြတ်ကျော်တယ်၊ဘယ်သူခိုးမှ လက်ဗလာနဲ့အိမ်မပြန်ဘူးဆိုသည့်အတိုင်းပင်။

"ကဲပါ... အဲဒီလောက် စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူက အတိုင်းအတာသိပါတယ်" ရှောင်ချမ်ဝေက လက်ကာပြလိုက်သည်။

ဤဓားပြဘုရင်သည် ချင်ကျိုးတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော လှုပ်ရှားမှုပညာရပ်အပြင် ပြဿနာကို အကြီးအကျယ် မဖန်တီးတတ်ခြင်းကြောင့် ယနေ့အထိ အေးအေးဆေးဆေး ရှင်သန်နေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် အမြဲတမ်း ငှားယူပြီးမှ ပြန်ပေးလေ့ရှိသည်... သူပြန်ပေးသည့် အရာက အခြားတစ်မျိုး ဖြစ်နေတတ်သည်မှာတော့ အခြားကိစ္စပင်။

အသေအချာတစ်ခုမှာ သူသည် မထိသင့်သည့် အရာများကို ဘယ်တော့မှ မထိခြင်းပင်။

ဒု-စစ်သူကြီးနှစ်ဦး သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း ဆက်မပြောတော့ပေ။ စစ်သူကြီးယို ပြန်ရောက်လာပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးသည့်အခါ ၎င်းမှာ ကိစ္စကြီးမဟုတ်ဟု ယူဆခဲ့သော်လည်းလက်အောက်ငယ်သားများအတွက်မူ မျက်နှာပျက်စရာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

သူတို့သည် ရထားလုံးများဘက်သို့ စပ်စုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်ချမ်ဝေက အတွင်းရှိ တစ်စုံတစ်ဦးကို ရိုသေစွာဖြင့် တိုးတိုးလေး စကားပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့ဩသွားကြသည်။

ရှောင်ချမ်ဝေ၏အဆင့်အတန်းနှင့် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေတွင် အခြားသူတစ်ဦးကို ဤမျှ ရိုသေပြနေရန် လိုအပ်ပါသလော။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ဦး ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။

လူငယ်၏ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ငွေရောင်ခေါင်းလောင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှ သူတို့၏ သံသယများ လျော့ပါးသွားသည်။ ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော ငွေရောင်ခေါင်းလောင်း နတ်ဆိုးဖမ်းစီးသူဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့ ဆက်ဆံခံရခြင်းမှာ ထိုက်တန်ပေသည်။

"ရှင် ဒါကို အမြဲတမ်း ခါးပတ်ထဲ ထည့်ထားလေ့ရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား" ရှောင်ချမ်ဝေက ရှန်းယီကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဟေးရှီရေကန်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သမျှသည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့၏အတွင်းရေးဖြစ်သော်လည်း စစ်သူကြီးစံအိမ်သို့ ရောက်လာသည်နှင့် ၎င်းသည် နတ်ဆိုးဖမ်းစီးသူ၏အောင်မြင်မှု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မည်သူမျှ မေးခွန်းထုတ်ခွင့် မရှိပေ။ဤလူများ၏ သက်တောင့်သက်သာရှိသော အမူအရာနှင့် မတူဘဲ ရထားလုံးပေါ်မှ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များနှင့် တပ်မှူးများမှာ မျက်နှာဖြူလျော့နေကြသည်။

သူတို့က စစ်သူကြီးယို မြို့ထဲမှာ မရှိလောက်ဘူးဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုမူ ကျော့ကွင်းထဲသို့ အမှတ်မထင်ဝင်တိုးမိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လျိုပင်း တစ်ယောက် ရထားလုံးပေါ်မှ ဘုတ်ခနဲ ပြုတ်ကျလာသည့်တိုင်အောင် တံခါးစောင့်နေသည့် ဒု-စစ်သူကြီးနှစ်ဦးမှာ ကြောင်ကြည့်နေမိကြပြီး အတော်ကြာမှ မှတ်မိသွားကာ အလန့်တကြား အော်လိုက်ကြသည်။

"အစ်ကိုကြီးလျို"

တစ်ချိန်က ခန့်ညားထည်ဝါခဲ့သော ဒု-စစ်သူကြီးအိုသည် ယခုအခါ မည်သို့ကြောင့် ဤမျှ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်နေရသနည်း။

"ရှင်တို့ ညီအစ်ကိုတွေ နောက်မှ နှုတ်ဆက်ကြပါ"ရှောင်ချမ်ဝေ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားပြီး "သွားပြီး စစ်သူကြီးယိုကို သတင်းပို့လိုက်ပါ၊ နတ်ဆိုးဖမ်းစီးသူမှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ တင်ပြဖို့ ရှိတယ်"

ဒု-စစ်သူကြီးမှာ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီးမှ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အိမ်ပြန်လာတာကို ဘာလို့ သတင်းပို့နေရဦးမှာလဲ..." သို့သော် အမျိုးသမီး၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှ အလျှင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အခုချက်ချင်း သွားလိုက်ပါမယ်"

ထိုသို့မြင်ရသဖြင့် ရှောင်ချမ်ဝေသည်လည်း ရှန်းယီကို သူ၏မာနကြီးသော အမူအရာကို အနည်းငယ် လျှော့ချရန် သတိပေးလိုသော်လည်း သူ၏သဘောသဘာဝအရ ဟန်ဆောင်ရန်မှာ ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု သိနေသည်။

ယိုလုံထောင်သည် အမှန်တကယ်တွင် အလွန် ပေါင်းသင်းရလွယ်သော စစ်သူကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အစောပိုင်းကတည်းက ဆက်ဆံရေးကောင်း တည်ဆောက်ထားနိုင်ပါက နောင်တွင် ထိုလူငယ်အတွက် အကျိုးရှိမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုလူငယ်၏လက်က ခါးရှိ ဓားလက်ကိုင်ရိုးပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ အနားယူနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ရာ သူမသည် ယခင်က တွေ့ခဲ့ရသော ပြီးပြည့်စုံသည့် လိပ်အသက်ရှူခြင်းနည်းစနစ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလျက် မချိပြုံး ပြုံးလိုက်မိသည်။

ထားလိုက်ပါတော့... သူမ ဘာမှမပြောတော့သည်က ပိုကောင်းပါလိမ့်မည်။ တစ်ဖက်လူက အထက်လူကြီးကို ဖော်လန်ဖားလုပ်ရန် မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်မျှ မရှိကြောင်း သိသာလှသည်။

"..."

ရှန်းယီသည် မိမိထက် စွမ်းအားကြီးသော ပစ်မှတ်တစ်ခု၏ဘေးတွင် ကာကွယ်မှုမဲ့စွာ ရပ်နေရသည်ကို ယခုတိုင် အသားမကျသေးပေ။ ယခင်က အားချမ် နှင့် တွေ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် ယခု ယိုလုံထောင်နှင့် တွေ့ရချိန်တွင်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

သူတို့သည် မိမိဘက်တော်သားများ ဖြစ်မှန်း သိနေသည့်တိုင်အောင် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိသည်။

ဤအကျင့်မှာ ပြောင်းလဲရန် လွယ်ကူပါသည်၊ မိမိ၏စွမ်းအားက တစ်ဖက်လူထက် သာလွန်သွားသည်နှင့် ၎င်းမှာ အလိုအလျောက် ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

မကြာမီ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် အချို့ ရောက်လာပြီး "ဒီဘက်ကို ကြွပါ" ဟု လမ်းညွှန်ကြလေသည်။

သူတို့၏လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် အဖွဲ့ကြီးသည် စံအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး သီးသန့်ဝင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာထွားကြိုင်းသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူတို့ကို ကြိုဆိုရန် ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် အပြာရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ပညာတတ်ဆန်သော ခန့်ညားမှုမျိုး ရှိသည်။

သူ၏အကြည့်များမှာ ထက်ရှခြင်းမရှိဘဲ အသံမှာလည်း ကြည်လင်ပြီး နူးညံ့လှသည်။သူသည် ရိုသေစွာ လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။

"နတ်ဆိုးဖမ်းစီးသူနှစ်ဦးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ရှောင်ချမ်ဝေလည်း ပြန်လည် အလေးပြုလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးယို"

သို့သော် စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာသည်အထိ ဘေးမှ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာပေ။

သူမသည် ဇဝေဇဝါဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှန်းယီ၏တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စစ်သူကြီးယိုကို ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်လည်း သူသည် လူငယ်၏ခါးရှိ ငွေရောင်ခေါင်းလောင်းကို မကြည့်ဘဲ ဘယ်ဘက်မှ ဓားအိမ်ပေါ် တင်ထားသော လက်ကိုသာ တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအခြေအနေကို မြင်သဖြင့် ရှောင်ချမ်ဝေက အမြန်ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ရှန်းယီက ဒီလို ကိုယ်ပိုင်အမူအကျင့် ရှိတတ်တာပါ၊စစ်သူကြီးကို ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး"

ယိုလုံထောင်သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး သာမန်ကာလျှံကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒေါ်လေးရှောင်က အထင်လွဲနေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒေါ်လေးစကားကို နားထောင်ရတာ ဒီညီလေးနဲ့ တော်တော်လေး ရင်းနှီးပုံရတယ်နော်"

ရှောင်ချမ်ဝေသည် မသိစိတ်က နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်မိပြီး သူမ၏တည်ငြိမ်မှု ပျက်ယွင်းသွားသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

သူမသည် မျက်ခုံးကိုပင့်လိုက်ကာ "ရှင်က ကျမကိုတောင် နောက်ပြောင်ရဲနေပြီပေါ့" ဟု အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ရုံးကိစ္စများ ဆောင်ရွက်နေစဉ်အတွင်း သူ ဤကဲ့သို့ နောက်ပြောင်သည်ကို သူမ တွေ့ရခဲသော်လည်း ပြောပြီးသွားမှတော့ ဟန်ဆောင်နေရန် မလိုတော့ပေ။ သူမနှင့် ယိုလုံထောင်၏ဆက်ဆံရေးကို နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ဝင် အများစုက သိကြသည်။

စစ်သူကြီး၏စကားတစ်ခွန်းဖြင့် အခြေအနေမှာ ရုံးခန်းမှသည် မိသားစု ဆုံဆည်းမှုကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"ညီလေးရှန်း... အားမနာပါနဲ့၊ ထိုင်ကြပါ" ယိုလုံထောင်က ပြုံးလိုက်သည်။

အမြုတေစုစည်းခြင်း ပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် မည်သည့် မာန်မာနမျှ ရှိပုံမရပေ။

ရှန်းယီသည် နှိမ့်ချခြင်းလည်း မရှိ၊ မာန်တက်ခြင်းလည်း မရှိဘဲ လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။

"ရှန်းယီ... စစ်သူကြီးယိုကို နှုတ်ခွန်ဆက်သပါတယ်"

သူ ဝင်လာကတည်းက တစ်ဖက်လူသည် သူ၏မင်ရောင်ဓားကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြောင်း သူ သေချာပေါက် သိလေသည်။

မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်း မသိရသော်လည်း တစ်ဖက်လူက ထုတ်မပြောသဖြင့် ရှန်းယီသည်လည်း ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့သာ နေလိုက်သည်။

ဤဓားမှာ ဘိုင်ယွင်စီရင်စုရှိ မျောက်နတ်ဆိုးထံမှ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ခိုးယူထားခြင်း မဟုတ်ပေ။

ခေတ္တမျှ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ရှောင်ချမ်ဝေက အဓိက အကြောင်းအရာကို တင်ပြပြီး လျိုပင်း သတင်းပို့ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

ယိုလုံထောင်သည် သေသေချာချာ နားထောင်ပြီး ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်ကာ အဝေးတွင် တွဲထူခြင်း ခံထားရသော အဖိုးအိုကို ကြည့်လျက် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"လျိုအဘိုးကြီးက ချင်ကျိုးအတွက် အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့ပါတယ်။ အောင်မြင်မှုမှတ်တမ်း မရှိရင်တောင် ကြိုးစားအားထုတ်မှု တော့ ရှိခဲ့တာပဲ။ ကျုပ် ဒီလူကြီးကို ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ နိဂုံးတစ်ခု ပေးပါ့မယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျိုပင်းသည် သူ၏ တိမ်မြုပ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။

လျှာမရှိသော ပါးစပ်မှာ အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားသော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာပေ။

ခဏအကြာတွင် သူသည် ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်သကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့သွားလေသည်။

သူ၏အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယိုလုံထောင်သည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှေးလိုက်သည်။ သူ အသက်ရှူလိုက်တိုင်း ခြံဝင်းအတွင်း လေညင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။

လျိုပင်း၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားပြီး အသက်ကင်းမဲ့သွားလေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟေးရှီရေကန်မှ ပါလာသော တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များနှင့် တပ်မှူးတစ်ရာကျော်မှာ ချွေးပြန်လျက်ရှိနေကြသည်။

မည်သူမျှ ရှင်းပြခြင်း မပြုရဲကြဘဲ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ယိုလုံထောင် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သူတို့ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုချင်းစီအတွက် အလွန် သတိထားပုံ ရလေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး ခါးပတ်တံဆိပ်တွေနဲ့ တိမ်ပုံစံဝတ်ရုံတွေကို ချွတ်လိုက်ကြ၊ လစာတွေကိုလည်း ရပ်ဆိုင်းထားမယ်။ မြို့ထဲမှာ ရိုးသားတဲ့ အလုပ်တစ်ခုရှာပြီး နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့အတွက် ဒီနေရာကို ဆယ်နှစ်ကြာ စောင့်ရှောက်ပေးရမယ်။ ဆယ်နှစ်ပြည့်လို့ အောင်မြင်မှုလည်းမရှိ၊ အမှားလည်းမရှိရင် မင်းတို့ သဘောအတိုင်း နေနိုင်သွားနိုင်တယ်။အကယ်လို့ အောင်မြင်မှုမှတ်တမ်း ရရှိခဲ့ပြီး ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင်တော့ သာမန်တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အဆင့်ကနေ ပြန်စပြီး နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ထဲ ပြန်ဝင်ခွင့်ပေးမယ်"

"အကယ်၍ မင်းတို့ အခုထိ စိတ်မအေးဘဲ အမှားတွေ ထပ်လုပ်ဦးမယ်ဆိုရင်တော့..."

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ခေတ္တမျှ တိတ်သွားသည်။ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် အများအပြားမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ လည်ပင်းတွင် တေ့လိုက်ကြပြီး "ကျနော်တို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဒီမှာတင် အဆုံးစီရင်လိုက်ပါ့မယ် ဘယ်လိုမှ တွန့်ဆုတ်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု အော်ဟစ် ကတိပြုကြလေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယိုလုံထောင်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

"အဲဒီလောက် မလိုပါဘူး။ ကျုပ်က တခြားအရာတွေမှာ မတော်ပေမဲ့ လူသတ်တဲ့နေရာမှာတော့ တော်တော်လေး မြန်ဆန်ထိရောက်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့ ကိုယ့်ဘာသာ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး"