ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်စေပြီး လူထုကို ထိတ်လန့်စေသော ဝူချင်းရှီ။ စိတ်စွမ်းအင်ကြောင့် ပုံစံပြောင်းလဲခြင်း။ (၇)

စူးချန်ခုန်းရဲ့ အတွေးက နိုးကြားလာကာကို သူ၏စွမ်းအင်အနှစ်သာရကို လမ်းညွှန်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဧရာမကျားရဲ့ အရိပ်ဟာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ တွန့်လိမ်လူးလွန့်ကာ မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့ အနက်ရောင် ဝက်ဝံတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေ၏။ ဧရာမဝက်ဝံရဲ့ လက်သည်းကြီးဟာ လေထဲမှာ ဒေါသတကြီး ဝှေ့ယမ်းနေသည်။

“ဝုန်း”

အိမ်တော်ထဲ၌ ပန်းကန်လုံးလောက်ထူတဲ့ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ဟာ သုံးမီတာအကွာမှာ ရှိနေပေမယ့် မမြင်ရတဲ့ အင်အားတစ်ခုကြောင့် ကျိုးကျသွားလေတော့သည်။ သစ်သားစတွေက အဘက်ဘက်ကို လွင့်စင်သွားပြီး နှင်းဖုံးနေတဲ့ မြေပြင်ထက် မီတာပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ပြန့်ကျဲသွားလေ၏။

ဝှစ်

ဧရာမဝက်ဝံအရိပ်ဟာ တစ်ဖန်ပြန်ပြောင်းသွားပြီး အဖြူရောင်ကြိုးကြာတစ်ကောင်ရဲ့ အရိပ်ပုံစံ ဖြစ်လာသည်။ ကောင်းကင်ကြိုးကြာငှက်နှင့်တူသော တောက်ပသော အမောက်နီဖြင့် စူးချန်ခုန်း၏ပခုံးများကို ခြေသည်းများဖြင့် ကုပ်တွယ်ထားလေ၏။ ထို့နောက် တောင်ပံခတ်လျက် လေပြင်းတို့ တိုက်စေကာ သူ့ကို မြေပြင်မှ မြှောက်တင်လိုက်သည်။ သူသည် စံအိမ်ပေါ်တွင် လျှပ်ပြေးလျက် မြေပြင်ကို မထိဘဲ အကိုင်းအခက်များပေါ် ချီကာချကာနှင့် သစ်ရွက်များပေါ်ရှိ နှင်းများကို မြေသို့ခစေသည်။

ထိုသို့သော နည်းဗျူဟာများက သာမန်လူသားတစ်ဦး လုပ်ဆောင်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပါ။

ငှက်မွှေးကဲ့သို့ ပေါ့ပါးသော စူးချန်ခုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ပြီး အဖြူရောင် ကြိုးကြာအရိပ်သည် သူ့နောက်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“ဒါက… အဆင့် ၁၀ ဝူချင်းရှီပဲ။ ငါ့ရဲ့စွမ်းအင်အနှစ်သာရကို လမ်းညွှန်အဖြစ် အသုံးပြုပြီး သဘာဝတရားရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူလိုက်တယ်။ ပြီးရင် စိတ်စွမ်းအင်ကို ပုံသဏ္ဍာန်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တာပဲ။ ပုံစံတွေ အများကြီးကို စိတ်ဆန္ဒအရ အားလုံးပြောင်းလဲနိုင်တယ်။”

စူးချန်ခုန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ဝမ်းသာ ပျော်ရွှင်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အဆင့် ၉ အထိ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော သူ၏ ဝူချင်းရှီသည် နောက်ဆုံးတွင် နောက်ထပ် အောင်မြင်မှုတစ်ခု ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဝူချင်းရှီ (ဒသမနယ်ပယ် ကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေပြီး လူထုကို ထိတ်လန့်စေသည့်အဆင့် ၁%)

နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ပုံစံအတတ်၏ အနှစ်သာရကို ဝူချင်းရှီနှင့် ပေါင်းစပ်ပြီး ခက်ခဲသော လေ့ကျင့်မှု ခြောက်လတာကြာပြီးနောက် စိတ်ဖြင့် လေ့ကျင့်မှုဒဏ်ကို သည်းခံနိုင်ကာ သဘာဝတရား၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးချနိုင်သည့် အဆင့် (၈) တောက်ယင်နည်းပညာနှင့် တွဲဖက်၍ သူသည် စွမ်းအင်ကို ပုံစံအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်ကို နောက်ဆုံးတွင် ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီး ဝူချင်းရှီကို အဆင့် ၉ မှ အဆင့် ၁၀ သို့ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့သည်။

ကျား၊ သမင်၊ ဝက်ဝံ၊ မျောက်၊ ငှက်၊ ပုံစံငါးမျိုးသည် အသက်ဝင်လာပြီး လိုသလို ပြောင်းလဲနိုင်သည်။

ကျန်းမာရေးထိန်းသိမ်းသည့် လက်သီးပညာကို ဤမျှကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်အထိ လေ့ကျင့်နိုင်သည်ဟု တွေးမိသူတိုင်း အံ့အားသင့်စေမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် "ကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေပြီး လူထုကို ထိတ်လန့်စေသည်" ဟူသော စကားလုံးများဖြင့်သာ ဖော်ပြနိုင်သည်။

သက်တမ်း: ၂၄၅ နှစ်

စွမ်းရည်ရမှတ်များ: ၄၆မှတ်

ဝူချင်းရှီသည် ကမ္ဘာကြီးကို အံ့အားသင့်စေပြီး လူထုကို ထိတ်လန့်စေသော အဆင့် ၁၀ သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်မှုကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းက သူ၏သက်တမ်းနှင့် စွမ်းရည်တန်ဖိုးတို့ တစ်ဖန်ပြန်လည် တိုးတက်လာသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။

သူ၏သက်တမ်းသည် နှစ် ၂၀ တိုးလာပြီး ၂၄၅ နှစ်အထိ ရောက်ရှိသွားကာ သူ၏စွမ်းရည်ရမှတ်များသည်လည်း လေးဆင့်ခုန်တက်လျက် ၄၆ မှတ်ထိ တိုးသွားခဲ့သည်။ ဒါက အလွန်ကြီးမားသော တိုးတက်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

“ဝူချင်းရှီ အဆင့် ၁၀ သို့ ရောက်ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ လက်ရှိတိုက်ခိုက်ရေးအစွမ်းက ငါစွမ်းအားအကြီးဆုံးအချိန်ကထက် မနည်းဘဲ ပိုလို့တောင် အားကောင်းနေသေးတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ချီးခါထူနဲ့ ပြန်တွေ့ခဲ့ရင်တောင် စိတ်စွမ်းအင်ကို ပုံစံအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးတဲ့ ဒီလက်သီးနည်းစနစ်ကိုသာ အားကိုးခဲ့ရင် ငါသူ့ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ရနိုင်တာပဲ။”

စူးချန်ခုန်း၏ မျက်နှာထက်တွင် ကျေနပ်အားရမှုအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေသည်။

ဤအချိန်အတောအတွင်း သူ၏သွေးကြောများ လုံးဝပြတ်တောက်သွားချိန်တွင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုနှင့် မောပန်းနွမ်းနယ်မှုမှလွဲ၍ စူးချန်ခုန်း အစိုးရိမ်ဆုံးမှာ လုံခြုံမှုမရှိခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို အန္တရာယ်ပြုချင်ရင် သူ့အခြေအနေနှင့် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်မှ သိုင်းပညာရှင်တောင် သူ့ကို သတ်ပစ်နိုင်ပါသည်။

ဒါပေမယ့် အဆင့် ၁၀ ကိုရောက်သွားတဲ့ ဝူချင်းရှီက စူးချန်ခုန်းကို စိတ်မပျက်စေခဲ့။ သူ့ရဲ့ ပြတ်တောက်သွားတဲ့ သွေးကြောတွေ ပြန်မပေါ်လာသေးပေမယ့် သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားက သူ့ရဲ့ အားအကောင်းဆုံး အချိန်တုန်းကထက် ကျော်လွန်နေသည်။

ဒါဟာ အဆင့် ၁၀ ရဲ့ ဝူချင်းရှီဟာ စိတ်စွမ်းအင်ကို ပုံသဏ္ဍာန်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးတာကြောင့် စူးချန်ခုန်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ချီစွမ်းအင် ဒါမှမဟုတ် ခွန်အားကို အသုံးမပြုဘဲ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုခဲ့လို့ဖြစ်သည်။ လူ့စွမ်းအားက အကန့်အသတ်ရှိပေမယ့် သဘာဝတရားရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကတော့ အဆုံးမရှိလုနီးပါးပင်။

မူလနယ်ပယ်သိုင်းပညာရှင်ဆိုတာ သဘာဝတရားရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နဲ့ ထိတွေ့ပြီး အသုံးချနိုင်သူဖြစ်ရာ အဲဒီအချိန်ကျမှသာ ပညာရှင်အစစ်အမှန်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမှာဖြစ်သည်။

ချီးခါထူဟာ မူလနယ်ပယ်အဆင့်ကို ဝင်ခါစဖြစ်လောက်သည်။ စူးချန်ခုန်းရဲ့ ဒသမနယ်ပယ် ဝူချင်းရှီနဲ့ဆိုရင် ထိုအဆင့်မှ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ရတာ လွယ်ကူလောက်မှာပင်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်က မသန်စွမ်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာရတဲ့ ရုန်းကန်မှုမျိုးတော့ ဖြစ်မှာမဟုတ်တော့။

စူးချန်ခုန်း ပိုမြင့်တဲ့အဆင့်ကို ရောက်ချင်ရင်တော့ အခြေခံအဆင့်က သူ့ရဲ့ ပြတ်တောက်နေတဲ့ သွေးကြောတွေကို ပြန်လည်ပုံဖော်ပြီး ပြန်လည်ချိတ်ဆက်ဖို့ပါပဲ။ မဟုတ်ရင် ဒါက သူရောက်ရှိနိုင်တဲ့ လက်ရှိ ကန့်သတ်ချက်ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ သူခန့်မှန်းမိသည်။

ဝူချင်းရှီကို အဆင့်၁၀အထိ ကျင့်ကြံပြီးနောက် ရေတိုအတွင်း တခြားကဏ္ဍတွေမှာ တိုးတက်မှုမရှိနိုင်တာကြောင့် နှင်းမုန်တိုင်းရပ်သွားရင် တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာဖို့ စူးချန်ခုန်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူဟာ မဟာမီးလျှံအင်ပါယာကြီးရဲ့ အကြီးဆုံးနဲ့ အကြွယ်ဝဆုံးဒေသဖြစ်တဲ့ ဗဟိုပြည်နယ်ကို ဦးတည်သွားဖို့ဖြစ်သည်။ ထိုဒေသဟာ မြင့်မြတ်တဲ့မိသားစုတွေနဲ့ သီးသန့်ဂိုဏ်းတွေ လွှမ်းမိုးချုပ်ချယ်ထားတဲ့ ရှုပ်ထွေးလှသည့် နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ အဲဒီမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကုသဖို့၊ သူ့သွေးကြောတွေကို ပြန်လည်ပုံဖော်ပြီး ပြန်လည်ချိတ်ဆက်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာတွေ့နိုင်ပါသည်။

အနည်းဆုံးတော့ အရင်က မိန်းမစိုးရှနဲ့ သူ့အဖော်ဆီကနေ သွေးကြောတွေကို ပြန်လည်ပုံဖော်ပြီး ပြန်လည်ချိတ်ဆက်နိုင်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရတနာတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ သိခဲ့ရသည်။ ဒါပေမယ့် အဲဒါတွေက အလွန်ရှားပါးပြီး အချို့က မူလချီလောက်တောင် အဖိုးတန်သည်။ သို့ပေမယ့် မျှော်လင့်ချက်တော့ ရှိပါသေးသည်။

“အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်… အရမ်းချမ်းတာပဲ။ ငါ့အခန်းထဲ ပြန်နားဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ။” လေအေးတစ်ချက် သူ့ဆီတိုက်ခတ်လာပြီး အားနည်းနေတဲ့ စူးချန်ခုန်းဟာ ချောင်းဆိုးလျက် တုန်ယင်သွားသောကြောင့် မီးဖိုမီးနဲ့ အပူပေးထားတဲ့ သူ့ရဲ့အနွေးခန်းထဲကို ပြန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဝှီး

စိတ်စွမ်းအင်အနည်းငယ်လောက်နှင့် အဖြူရောင်ကြိုးကြာအရိပ်ဟာ စူးချန်ခုန်းရဲ့နောက်မှာ စုဝေးလာပြီး သူ့ပခုံးတွေကို ဆုပ်ကိုင်လျက် တောင်ပံတွေကို ဝှေ့ယမ်းကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လျှပ်ပြေးသွားလေ၏။ မီးလင်းဖိုနဲ့ သူ့ရဲ့နွေးထွေးတဲ့အခန်းထဲကို ပြန်လာတဲ့အခါ နှင်းထဲမှာ ခြေရာတစ်ခုမှ မကျန်ရစ်ခဲ့။

နှင်းမုန်တိုင်းက တစ်ညလုံး တိုက်ခတ်နေပေမယ့် စူးချန်ခုန်းကတော့ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ နှင်းတွေမရပ်သေးဘဲ အိုက်ဝေ့အိမ်တော်ကနေ တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ အနှီလူက တိဟန်ဖြစ်သည်။

ခါတိုင်းလိုပဲ တိဟန်က အစားအစာ၊ နေ့စဉ်လိုအပ်တဲ့အရာတွေနဲ့ အခြားပစ္စည်းတွေကို စူးချန်ခုန်းဆီ ယူလာပေးသည်။

“ဆရာစူး… ဥယျာဉ်ထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။”

စူးချန်ခုန်းကိုတွေ့တော့ မနေ့ညက လေ့ကျင့်မှုကြောင့် ကျိုးပဲ့နေတဲ့ သစ်ပင်တွေကို ကြည့်ရင်း တိဟန်က သိလိုစိတ်နဲ့ မေးလိုက်သည်။

“မနေ့ညက လေအရမ်းပြင်းလို့ သစ်ပင်တွေကျိုးသွားတာပါ” စူးချန်ခုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အကြောင်းပြချက်ပေးလိုက်သည်။

ဒါကိုကြားတော့ တိဟန်ရဲ့ပါးစပ်က အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားလေ၏။ တကယ်တော့ နှင်းမုန်တိုင်းက တစ်ညလုံး တိုက်ခတ်နေပေမယ့် ကျိုးနေတဲ့သစ်ပင်စည်က သစ်ငုတ်ကနေ ခြောက်မီတာ ခုနစ်မီတာ အကွာမှာ ရှိနေတာကို သူမြင်ခဲ့ရသည်။ သစ်ပင်ကို ကျိုးစေရုံသာမက အဲဒီလောက်ထိ လွင့်စင်သွားအောင် လေက ဘယ်လောက် ပြင်းထန်နိုင်မည်နည်း။

ဒါပေမယ့် စူးချန်ခုန်းက အသေးစိတ်မပြောပြချင်ပါ။ တိဟန်က သူ့အဆင့်သူသိတာကြောင့် ဆက်မမေးတော့ပေ။

ဆရာစူးဟာ စစ်မြေပြင်ကိုဖြတ်ပြီး မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်ကို သတ်ခဲ့တဲ့ အံ့ဖွယ်မြင်ကွင်းကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရတာကြောင့် သူဟာ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းသိပါသည်။

ဆရာစူးဟာ မသန်စွမ်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာပေမယ့် တိဟန်ကတော့ မလေးမစားပြုရဲပါ။ လက်ရှိစူးချန်ခုန်းဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး နက်နဲလာကာ မြူခိုးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး နားလည်ရခက်တယ်လို့ သူခံစားရလို့ဖြစ်သည်။