တိရစ္ဆာန်အသွင်ပြောင်းခြင်းငါးသွယ်။ ပြိုင်ဘက်ကင်းစွမ်းအား။ (၁)

တိဟန်က အိမ်တော်ရှိ သစ်ပင်အပိုင်းအစများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့ပြီး စူးချန်ခုန်းအတွက် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကိုလည်း စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် နှင်းမုန်တိုင်းသည် တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

"နှင်းမုန်တိုင်း နောက်ဆုံးတော့ ရပ်သွားပြီ။" ဟု စူးချန်ခုန်းက တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း နှင်းတွေအရည်ပျော်ပြီး ရာသီဥတု နွေးလာရင် တိဟန်ကို ဖေယန်ဆီ အကြောင်းကြားခိုင်းရမယ်။"

စံအိမ်အတွင်းရှိ နှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော သစ်ပင်များကို ကြည့်ကာ နေထွက်လာသည်နှင့်အမျှ နွေးထွေးမှု၏ အထိအတွေ့ကို ခံစားရင်း စူးချန်ခုန်းသည် သူ့ဘာသာသူ တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားနေမိသည်။

တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်မှ ထွက်ခွာပြီး ဗဟိုပြည်နယ်သို့ ဦးတည်ကာ သူ၏ပြတ်တောက်နေသော သွေးကြောများကို ကုသရန် နည်းလမ်းရှာဖို့က စူးချန်ခုန်း၏ လက်ရှိရည်မှန်းချက်ဖြစ်သည်။

"လေကောင်းလေသန့်လေးဘာလေး ထွက်ရှူဦးမှပဲ။"

စူးချန်ခုန်းက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး စံအိမ်၏ ပင်မတံခါးကို ဖွင့်ကာ အနီးနားတစ်ဝိုက်ရှိ လမ်းများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေလေသည်။

ကြာရှည်စွာ ခံစားနေရသော ဒဏ်ရာတွေကြောင့် သူ့အသားအရေကို ဖြူဖျော့နေကာ မြင်သာတဲ့ အားနည်းချက်ကို ပေါ်လွင်စေပေမယ့် သူ့မျက်လုံးတွေက တောက်ပပြီး နက်ရှိုင်းနေလေ၏။

လပေါင်းများစွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းဟာ သာမန်လူတစ်ယောက်လို လှုပ်ရှားနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ အပြင်ပန်းက ကြည့်ရင်တော့ သူဟာ အနည်းငယ် အားနည်းနေပုံရသည်။ မဟုတ်ရင် သူက တခြားလူတွေနဲ့ ဘာမှမထူးခြားပါ။

“ဟင်”

သို့ပေမယ့် လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွားနေရင်း စူးချန်ခုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေ၏။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို အရိပ်ထဲကနေ စောင့်ကြည့်နေတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အေးတိအေးစက် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နှင့် မြွေတစ်ကောင်လို ခံစားရလေ၏။

“ဘယ်သူက ငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ။”

စူးချန်ခုန်းဟာ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေပေမယ့် သူ့ရဲ့ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲပင်။ သူဟာ အိမ်တော်ရဲ့ ပတ်ပတ်လည်က လမ်းတွေပေါ်မှာ ဆက်လျှောက်သွားပြီး အိုက်ဝေ့အိမ်တော်ဆီ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် စောင့်ကြည့်ခံရတယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်က ပျောက်မသွားပါ။ ဒါက စူးချန်ခုန်းကို တော်တော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတာကြောင့် သူ့ရဲ့ ပုံမှန်ကျင့်ကြံမှုကိုပင် မလေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့။ စောင့်ကြည့်သူက အလွန်စိတ်ရှည်ပြီး အဲဒီခံစားချက်က နေ့လယ်ပိုင်းအထိ ကြာရှည်နေခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်းရဲ့ရင်ထဲမှာ အေးစက်စက် ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။ “ဒါဆိုရင် ဘယ်သူက ငါ့ကို ချောင်းကြည့်ရဲလဲဆိုတာ ကြည့်ကြရတာပေါ့။”

တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေပေမယ့် မျက်လုံးနဲ့ နားရွက်တွေ အများကြီးရှိတဲ့ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်ထဲ သူတို့လုပ်ရမှာကို သတိထားနေပုံရတာကြောင့် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကိုယ်ထင်မပြကြသလို လှုပ်ရှားမှုလည်း မလုပ်ကြပါ။

အဲဒီလိုဆိုရင် သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ရမယ့် အချိန်ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် စူးချန်ခုန်းက ထရပ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ အဓိကအားဖြင့် ရုပ်ဖျက်ပညာကို အသုံးချလိုက်သည်။ သူက အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ပြီး မျက်နှာအသွင်အပြင်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်ကို ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ပိုအိုမင်းစေလိုက်လေ၏။ ဒီပြောင်းလဲမှုတွေကြောင့် သူဟာ အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ယောက်လို ချောမောလှပတဲ့ အသွင်အပြင်နဲ့ တူလာသည်။

ဒီပြင်ဆင်မှုတွေပြီးတဲ့နောက် စူးချန်ခုန်းက ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံးကို ပခုံးပေါ်တင်ပြီး ခရီးရှည်ထွက်တော့မယ့်သူတစ်ယောက်ရဲ့ အသွင်နဲ့ အိမ်ကြီးကနေ ထွက်သွားပြီး တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်သည်။ သူ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ပြီး တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့ရဲ့ ဆင်ခြေဖုံးတစ်ခုဆီကို ဦးတည်လိုက်လေ၏။

တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့ကနေ ထွက်လာတော့ မြို့ပြင်က နှင်းတွေအားလုံး အရည်မပျော်သေးဘူးဆိုတာ သူတွေ့လိုက်ရသည်။ စူးချန်ခုန်းက မိုင်သုံးဆယ်မှ လေးဆယ်အထိ လမ်းလျှောက်လာပြီး မှိန်ပျပျအလင်းရောင်ကြောင့် ခရီးပန်းနေခဲ့သည်။

ဝေးလံခေါင်သီသော တောင်တန်းတောအုပ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော သူက နောက်ဆုံးမှာ ဆက်ပြီး မနေနိုင်တော့ပေ။

“ကလေး၊ မင်းတကယ်ပဲ ငါတို့လက်ကနေ လွတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေလား။”

ထိုအချိန်တွင် အေးတိအေးစက် အသံတစ်သံကထွက်ပေါ်လာပြီး သစ်ပင်နှစ်ပင်နောက်က အရိပ်နှစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာလေ၏။ တစ်ယောက်က အသက်ကြီးပြီး တစ်ယောက်က အသက်ငယ်သည်။ အသက်ကြီးကြီးနှင့်သူက အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်များဖြူကာ သွားအနည်းငယ် ကျွတ်နေသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေ၏။

အသက်ငယ်ရွယ်သူမှာ ကျဉ်းမြောင်းပြီး အေးစက်သော မျက်လုံးများရှိကာ အဖြူရောင်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူက စကားစပြောလိုက်သည့်သူဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းက ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသည်။ ဤနှစ်ယောက်သည် ထူးခြားသော အသွင်အပြင်ရှိပြီး လုံးဝပုံမှန်မဟုတ်ပါ။ သို့သော် အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေကြသနည်း။ အရင်က သူတို့ကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးတာ သေချာပါသည်။

“လူကြီးမင်းတို့နှစ်ယောက်… ကျွန်တော့်ကို ဒီတစ်လျှောက်လုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ။ ဘာလိုချင်လို့လဲ” စူးချန်ခုန်းက ကြောက်ရွံ့ဟန်ဆောင်ကာ မေးလိုက်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်ထားတဲ့လူက စူးချန်ခုန်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး အေးစက်စက်အပြုံးတစ်ခု သူ့နှုတ်ခမ်းထက်မှာ ပေါ်လာလေ၏။ “မင်းကို ဟုန်ကျန်းရှန့်လို့ ခေါ်ရမလား ဒါမှမဟုတ် တခြားနာမည်တစ်ခုခုနဲ့ ခေါ်ရမလား”

အဲဒီအချိန်မှာ စူးချန်ခုန်း အံ့သြသွားတော့သည်။ ဒီနှစ်ယောက်က သူ့ကို စုံစမ်းခဲ့တာ သိတာပါသည်။

“ဘယ်… ဘယ်လိုသိတာလဲ။ ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ” စူးချန်ခုန်းက မျက်နှာတင်းတင်းနဲ့ မေးလိုက်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်ထားတဲ့လူက အေးစက်စက်ရယ်ပြီး “ငါရထားတဲ့ အချက်အလက်တွေအရ ဟုန်ကျန်းရှန့်ရဲ့ သွေးကြောတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ခြောက်လလောက်က ဆည်းဆာတိုက်ပွဲမှာ လုံးဝပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီး သူ့ကို မသန်မစွမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်သွားစေခဲ့တာ။ သူ ပြန်ကောင်းလာဖို့ အနားယူနေခဲ့တယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ ငါတို့က သူ့ဆီသွားလည်ပြီး အတိတ်ကအကြောင်းတွေကို ပြန်ပြောဖို့ပဲ စီစဉ်ထားတာ။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ယုံကြည်ရတဲ့ နောက်လိုက်တစ်ယောက်နောက်ကို လိုက်ပြီး သူ့ကိုရှာဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာကြောင့် မင်းကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲ။ မင်းက သွေးကြောပြတ်တောက်မှုနဲ့ အသက်ရှူအားနည်းတဲ့ လက္ခဏာတွေကို ပြသနေတယ်။ အာ... သူ့လိုပဲပေါ့”

စူးချန်ခုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဒီနှစ်ယောက်က ဟုန်ကျန်းရှန့်ကို သိကြပြီး သူတို့ရဲ့ လေသံအရ သူတို့မှာ ဖြေရှင်းရမယ့် အတိတ်က ကိစ္စတွေ ရှိသည်။ သူတို့ဟာ ဟုန်ကျန်းရှန့်ရဲ့ မသန်မစွမ်းဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေအကြောင်း ကြားသိရတဲ့အခါ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ချင်ပုံရသည်။

တကယ့်ဟုန်ကျန်းရှန့်ဟာ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့ကနေ ထွက်သွားတာ ကြာခဲ့လေပြီ။ နောက်ပိုင်းမှာ ဖေယန်က ဒီအခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ‘ဟုန်ကျန်းရှန့်’ ဟာ ဆေးကုသဖို့အတွက် အိမ်ပြန်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ခေါင်းဆောင်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ အပြင်လောကကို ကြေညာခဲ့သည်။

ဒီနှစ်ယောက်ဟာ ဟုန်ကျန်းရှန့်ကို ရှာဖွေဖို့ ကြိုးစားနေကြတာကြောင့် ဟုန်ကျန်းရှန့်ရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ နောက်လိုက် တိဟန်ကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။

သို့ပေမယ့် သူတို့ လိုက်လာတော့ တိဟန်ဟာ မြို့ထဲက အိမ်ကြီးတစ်ခုထဲက လူငယ်တစ်ယောက်ဆီ သွားရောက်လည်ပတ်ပြီး ထိုလူငယ်လေးကို အလွန်လေးစားစွာ ဆက်ဆံတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။

ဒီလူငယ်လေးကို ကြည့်ရတာ ဒဏ်ရာရနေပြီး အသက်ရှူမဝဖြစ်နေကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားနေတယ်ဆိုတာ သူတို့ သိနိုင်ပါသည်။ ဒါက ဟုန်ကျန်းရှန့်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ အခြေအနေဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူက ချိတ်ဆက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းရဲ့ 'ခက်ထန်တဲ့' မျက်နှာအမူအရာကိုမြင်တော့ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူငယ်နှင့် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးက အကြည့်ချင်းဖလှယ်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မျက်လုံးထဲက အံ့အားသင့်မှုကို မြင်လိုက်ရသည်။

"သူက မျက်နှာပြောင်းပြီး အိမ်တော်ကနေ ထွက်လာတာ။ သူ ရုပ်ပြောင်းနည်းပညာကို သိတာဖြစ်ရမယ်။ ဧကန္တ... ဒီလူက ဆည်းဆာသွေးတိုက်ပွဲမှာ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရပြီး ပုန်းအောင်းနေတဲ့ ဟုန်ကျန်းရှန့်ပဲလား။"

နှစ်ယောက်စလုံး သဘောပေါက်သွားတဲ့အခါ အံ့သြသွားကြလေ၏။