လေဟာနယ် ရိုက်ချက်။ ကရုဏာရှင် စူးထိုက်လိုင်။ (၃)

နာရီဝက်ကြာပြီးနောက် အေးစက်နေသည့် နှင်းဖုံးနေသော မြင်ကွင်း၌ အလောင်းနှစ်လောင်းလုံး အေးခဲသွားသောအခါ စူးချန်ခုန်းသည် သူတို့ကို ဂရုစိုက်ရန် ရှေ့သို့ထွက်လာခဲ့သည်။ သူတို့၏ အလောင်းများကို ရှာဖွေပြီးနောက် ငွေဒင်္ဂါးအနည်းငယ်ကိုသာ သူတွေ့ခဲ့သည်။

ထို့နောက် စူးချန်ခုန်းသည် သူ့ကျောပေါ်တွင် သယ်ဆောင်လာသော အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုအထဲတွင် မီးလောင်လွယ်သော အပင်ဆီအချို့ ပါဝင်သည်။ သူသည် ၎င်းကို အလောင်းနှစ်လောင်းပေါ်သို့ လောင်းချပြီး မီးရှို့ကာ ရုပ်လောင်းများကို ပြာဖြစ်သွားအောင်လုပ်လိုက်သည်။

“လက်စားချေတဲ့ သံသရာက ဘယ်တော့မှ ပြီးဆုံးမှာလဲ။ သေမှပဲ ပြီးမှာပဲ။” ပြင်းထန်သော မီးလျှံများကြောင့် အပိုင်းအစများ ပြာပုံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း စူးချန်ခုန်း တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အခင်းဖြစ်ရာနေရာကို သေချာဂရုစိုက်ပြီးနောက် လက်စသတ်ပြီး တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

“အဟွတ် အဟွတ်…”

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် စူးချန်ခုန်းသည် အကြိမ်အနည်းငယ် ဆက်တိုက်ချောင်းဆိုးခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေအရ တိုက်ပွဲဝင်ခြင်းနှင့် ခရီးဝေးသွားခြင်းက အမှန်တကယ် စိန်ခေါ်မှုတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။

“ကရားးးး”

ကြိုးကြာတစ်ကောင်ရဲ့ အော်သံတွေကြားမှာ အဖြူရောင်ကြိုးကြာတစ်ကောင်ရဲ့ ပုံရိပ်ဟာ စူးချန်ခုန်းရဲ့ အနောက်မှာ ပေါ်လာပြီး သူ့ရဲ့ ခြေသည်းတွေက သူ့ပုခုံးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ် လျှပ်ပြေးသွားလေ၏။ သူဟာ မြေကြီးကို မထိဘဲ ဆက်သွားနေပြီး အသက်ရှူဖို့ ကိုက်ပေါင်းများစွာကို ခုန်ပျံကျော်လွှားကာ အမောဖြေဖို့ ခဏလေးသာ နားဖို့လိုသည်။

သူဟာ 'ပျံသန်း' နေပုံရပေမယ့် တကယ်တော့ ပျံသန်းမှုအစစ်အမှန် မဟုတ်ဘဲ ပျံသန်းမှုနဲ့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်တဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ကိုယ်ဖော့နည်းစနစ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ဝူချင်းရှီရဲ့ ဆယ်ခုမြောက်နယ်ပယ်ဟာ စိတ်စွမ်းအင်ကို ပုံသဏ္ဍာန်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးပြီး ရန်သူတွေကို အနိုင်ယူဖို့ သဘာဝတရားရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အပြင်အားအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းဖြစ်သည်။ သို့ပေမယ့် တကယ်တော့ သဘာဝတရားရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးချပြီး စိတ်စွမ်းအင်ကို ပုံသဏ္ဍာန်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးခြင်းကလည်း စူးချန်ခုန်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ပင်ပန်းစေပါသည်။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ မောပန်းနွမ်းနယ်မှုနဲ့ မူးဝေခြင်းကို ဖြစ်စေသည်။ ဒါက ဘာမှမပေးဆပ်ရတာတော့ မဟုတ်။ တကယ်တော့ စွမ်းအင်သုံးစွဲမှုက အတော်လေး များလှသည်။

တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်ရဲ့ မြို့တံခါးတွေဆီ ချဉ်းကပ်လာတဲ့အခါ စူးချန်ခုန်းဟာ အဝေးကနေ လမ်းသွားလမ်းလာတွေကို ရှောင်ရှားပြီး မြို့ထဲမဝင်ခင် ခဏနားကာ သူ့ရဲ့ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူ့ကို လိုက်ကြည့်နေတာ ဒါမှမဟုတ် စောင့်ကြည့်နေတာ မရှိကြောင်း သေချာအောင်လုပ်ပြီးတဲ့နောက် သူ့ရဲ့အိမ်ကြီးဆီ ပြန်သွားပြီး မီးပုံဘေးမှာ သူ့ကိုယ်သူ နွေးနွေးထွေးထွေးဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။

“မုမိသားစုက တိဟန်ကို ခြေရာခံမိပြီး ငါ့ရဲ့ အထောက်အထားကို ရှာတွေ့သွားတာ ဖြစ်ရမယ်။ တော်သေးလို့… ငါ မြန်မြန်ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့တာ။ ကံကောင်းတာက သူတို့က မုမိသားစုကို အကြောင်းမကြားရသေးဘူး။ မဟုတ်ရင်တော့ ပြဿနာ အကြီးအကျယ်တက်တော့မလို့။”

မီးဖိုဘေးမှာ စူးချန်ခုန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တဖြည်းဖြည်း နွေးထွေးလာပြီး သူ့ရင်ထဲမှာ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေ၏။

မုကျင်ရဲ့ အဖေနဲ့ အဘိုးက လက်စားချေဖို့ မစွန့်လွှတ်ဘဲ သူ့ရှေ့မှာတောင် ပေါ်လာခဲ့တာက မမျှော်လင့်ထားသည့် ကိစ္စပင်။

ဒါပေမယ့် ဒါကလည်း မကျေနပ်ချက်တွေကို လုံးဝဖြေရှင်းပြီးပြီလို့ ဆိုလိုတာပင်။ စူးချန်ခုန်းက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ခြေရာလက်ရာမကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ခဲ့တာကြောင့် ဘာသဲလွန်စမှ မကျန်ခဲ့ပါ။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ သူဟာ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာဖို့ စီစဉ်ထားပြီး မုမိသားစုက အကြားအမြင်ရနေတာ မဟုတ်သရွေ့ သူ့ကို ရှာမတွေ့နိုင်ပါ။

မုမိသားစုရဲ့ ရန်ညိုးတွေကို ဖြေရှင်းပြီးတဲ့အခါ စူးချန်ခုန်းက ဘယ်တော့မှ ပြန်မဆုံဖို့သာ မျှော်လင့်နေမိသည်။

“ဆရာစူး… ထွက်သွားတော့မှာလား”

သုံးရက်အကြာတွင် နေမင်းကြီး တောက်တောက်ပပဖြစ်လာပြီး နှင်းများ အရည်ပျော်သွားသောအခါ တိဟန်သည် စူးချန်ခုန်းထံ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ရာ စူးချန်ခုန်းက သူထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ဖေယန်ထံ သတင်းစကားပေးပို့ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်း ထွက်သွားတော့မည့်အကြောင်း သိပြီးနောက် ဖေယန်သည် စူးချန်ခုန်းက သူ၏ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် နည်းလမ်းရှာဖို့ လိုအပ်သည်ကို သိသောကြောင့် ဆက်နေဖို့ အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် အာရုံစိုက်ခံရတာကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ဖေယန်သည် စူးချန်ခုန်းကို ကိုယ်တိုင် လာမနှုတ်ဆက်တော့ဘဲ တိဟန်ကိုသာ လိုက်ပို့စေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် နှုတ်ဆက်လက်ဆောင်အဖြစ် ဖေယန်သည် စူးချန်ခုန်းအား ပစ္စည်းများစွာ ပေးခဲ့ပြီး ပထမလက်ဆောင်ကတော့ နဂါးသွေးဆေး အမြောက်အမြားဖြစ်ပြီး စူးချန်ခုန်းထံမှ ရရှိခဲ့သော ဆေးပြားချက်နည်းကို အသုံးပြု၍ ဖေမိသားစု၏ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်မှ ထုတ်လုပ်ပေးခဲ့တာဖြစ်သည်။

ဤနဂါးသွေးဆေးပြား အရေအတွက်သည် စူးချန်ခုန်းအား သူ၏ သွေးသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်ကို အဆင့် ၁၂ ထိ မြှင့်တင်ပေးဖို့ လုံလောက်ပါသည်။

စူးချန်ခုန်းရဲ့ ပြတ်တောက်သွားတဲ့ သွေးကြောတွေကြောင့် အလွန်အစွမ်းထက်တဲ့ ဆေးလုံးတွေရဲ့ စွမ်းအားကို သန့်စင်လို့မရပေမယ့်လည်း ဖေယန်ဟာ ချီသွေး ၁၂ ဆင့် အသွင်ပြောင်းခြင်း ကျင့်ကြံမှုအတွက် အရင်းအမြစ်တွေ ပံ့ပိုးပေးမယ်ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ အစောပိုင်းကတိကို မမေ့ခဲ့ပါ။

ထို့အပြင် တစ်ရက်လျှင် မိုင်တစ်ထောင် ခရီးနှင်နိုင်သော မြင်းနက်တစ်ကောင်နှင့်အတူ သက်တောင့်သက်သာရှိသော လှည်းတစ်စီးလည်း ပေးလိုက်သည်။

ယခင်က စူးချန်ခုန်းသည် မြင်းစီးခြင်းထက် ခြေလျင်ဖြင့် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ခရီးနှင်နိုင်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေနှင့် ခရီးဆောင်အိတ်အချို့ကို သယ်ဆောင်ရန် လိုအပ်ချက်ကြောင့် ဗဟိုပြည်နယ်သို့ လှည်းဖြင့် ခရီးသွားရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

စူးချန်ခုန်း၏ သွေးကြောများ ပြတ်တောက်သွားပြီး မသန်စွမ်းသူ ဖြစ်လာသော်လည်း ဖေယန်က စူးချန်ခုန်း၏ အံ့ဖွယ်ပါရမီသည် အံ့ဖွယ်ကိစ္စများကို ဖန်တီးနိုင်ကာ သူ၏သွေးကြောများကို ပြန်လည်ချိတ်ဆက်နိုင်ပြီး သူ၏ အကောင်းဆုံးအခြေအနေကို ပြန်လည်ရရှိနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်နေဆဲဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် သူ့အတွက်နှင့် တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်အတွက် ပြုလုပ်ခဲ့သော ကျေးဇူးများကို ထည့်မတွက်ဘဲ ဖေယန်သည် စူးချန်ခုန်းအား အလွန်လေးစားမှုနှင့် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဆက်ဆံခဲ့သည်။

စူးထိုက်လိုင်သည် တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တွင် မထင်ရှားသော အမည်တစ်ခုဖြစ်ပြီး လူအနည်းငယ်သာ သူ့အကြောင်းကို သိကြသော်လည်း သူသည် အရေးပါသော လုပ်ရပ်များစွာကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

သူဟာ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီတဲ့ မိသားစုရဲ့ သားမြေးတွေကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ ညီနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကာ မိစ္ဆာစစ်သည်တွေကို ခုတ်ထစ်သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ဟုန်ကျန်းရှန့်အဖြစ်နှင့်လည်း ဆည်းဆာတိုက်ပွဲမှာ ဒဏ္ဍာရီလာပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့၍ မူလနယ်ပယ်သိုင်းပညာရှင် ချီးခါထူကို မြားတစ်ချောင်းနဲ့ ပစ်သတ်ခဲ့ကာ ကြာနက်ဂိုဏ်းရဲ့ စစ်ပွဲကို အရှိန်မြှင့်တင်မည့် ကြံစည်မှုကို ဟန့်တားပေးခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် စူးချန်ခုန်းက သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ ကျော်ကြားမှုကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ သူဟာ ဒီလောကီဂုဏ်ထူးတွေနဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေကို မရှာဖွေဘဲ အမတလောကကို ရှာဖွေသူဖြစ်သည်။

“တကယ်တော့… ဆရာစူးဟာ တစ်နေ့မှာ တကယ်ကို နာမည်ကြီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်” ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအိမ်တော်၌ ဖေယန်သည် ကောင်းကင်ထက်က ငြိမ်းချမ်းတဲ့ အဖြူရောင်တိမ်တိုက်တွေကို မော့ကြည့်ပြီး တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေ၏။ စူးချန်ခုန်းဟာ ကြောက်စရာကောင်းလှတဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ မအောင်မြင်နိုင်တဲ့အရာ မရှိသလို လူတွေကို အမြဲ အံ့အားသင့်အောင် လုပ်နိုင်သည်။

ဒီလိုလူမျိုးတွေအတွက် ပတ္တမြားမှန်ရင် နွံမနစ်ပါပေ။

“ဆရာစူး၊ လမ်းခရီးမှာ ဂရုစိုက်ပါ” တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်အပြင်ဘက်တွင် တိဟန်သည် လမ်းမကြီးပေါ်ရှိ မြင်းရထားက ပိုပိုဝေးဝေးသို့ ရွေ့လျားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ့စိတ်ထဲမှာ စူးချန်ခုန်းအတွက် တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းပေးခဲ့သည်။

ဟုန်ကျန်းရှန့်နှင့် စူးချန်ခုန်းတို့က လုံးဝကွဲပြားသော လူနှစ်ဦးဖြစ်သည်။ တစ်ဦးက တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်တစ်ဝှမ်းတွင် ကျော်ကြားသော ဒဏ္ဍာရီလာပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးမှာ အလွန်နိမ့်ကျသော ထင်ရှားကျော်ကြားမှုဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ မည်သူမျှ သူ၏အမည်ကို မသိကြပေ။ သို့သော် နှစ်ဦးစလုံးသည် လူထုကို အံ့ဩတုန်လှုပ်စေခဲ့သော တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်၏ ဒဏ္ဍာရီလာပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်ကြသည်။

“ဗဟိုပြည်နယ်ရေ… ငါလာပြီဟေ့။” မြင်းရထားပေါ်တွင် ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော စူးချန်ခုန်းသည် ရှေ့သို့မောင်းနှင်ရင်း သူ့နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအနည်းငယ်ရှိနေ၏။

ဗဟိုပြည်နယ်သည် မဟာမီးလျှံအင်ပါယာ၏ အကျယ်ပြန့်ဆုံးနှင့် ကြွယ်ဝချမ်းသာဆုံးနယ်မြေဖြစ်ပြီး မူလနယ်ပယ်သိုင်းပညာရှင်များ၊ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ သက်တမ်းရှိ မိသားစုများနှင့် ထိပ်တန်းဂိုဏ်းတို့ နဂါးနှင့်ကျားများ ရောနှောနေထိုင်သည့် နေရာတစ်ခုလိုပင်။ ယခု သူသည် ဗဟိုပြည်နယ်သို့ ခရီးစတင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။