ဧရာမမျောက်ဝံ လေးပစ်ခြင်း။ ဟွားရှန်ကို နှုတ်ဆက်ခြင်း။ (၁)

“ဒီအရှိန်နဲ့ဆိုရင် တာ့ဖုန်းပြည်နယ်ကနေ ဗဟိုပြည်နယ်ကို ရောက်ဖို့ အနည်းဆုံး သုံးလလောက် ကြာလိမ့်မယ်။”

စူးချန်ခုန်းက လှည်းပေါ်မှာထိုင်ပြီး ဇက်ကြိုးကို ဆွဲလျက် မြင်းနက်ကြီးအား ရှေ့ကို ဒုန်းစိုင်းနှင်ကာ အမြန်နှုန်းကို ခန့်မှန်းပြီး တိတ်တဆိတ် ညည်းညူလိုက်သည်။

ဒီခေတ်က လမ်းတွေက ခေတ်သစ်လမ်းတွေလို ချောမွေ့ပြီး ညီညာနေတာ မဟုတ်ပါ။ တစ်ခါတလေ လမ်းမရှိရင် တောင်တန်းတွေနဲ့ တောင်စောင်းတွေကို ဖြတ်သွားရတာကြောင့် ခရီးသွားရတာ အတော်အချိန်ကုန်ပါသည်။

စူးချန်ခုန်းရဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ ခံနိုင်ရည်နဲ့ဆိုရင် အဖိုးတန်မြင်းတစ်ကောင်ထက်တောင် သာလွန်နိုင်ပါသည်။ ဒီမြင်းနက်ကြီးက ဖေယန်ဆီက လက်ဆောင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ မြင်းတစ်သောင်းမှာ တစ်ကောင်ပဲ ရှိတဲ့ မြင်းဖြစ်တာတောင်မှ ချီသွေးနယ်မြေက သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ ခံနိုင်ရည်နဲ့ ယှဉ်လို့မရသေးပါ။

ဒါပေမယ့် အခုတော့ စူးချန်ခုန်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ခရီးရှည်ကြီးကို မသွားနိုင်တာကြောင့် မြင်းစီးရင်စီး မစီးရင် မြင်းလှည်းပေါ်မှာထိုင်ကာ အချိန်ကုန်ခံရမှာပင်။

ကံကောင်းထောက်မစွာနှင့် စူးချန်ခုန်းက အလျင်မလိုတာကြောင့် သူ့မှာအချိန်တွေအများကြီး ရှိလေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက် ရှုခင်းတွေကို ခံစားဖို့ အခွင့်အရေးအဖြစ် သူမှတ်ယူခဲ့သည်။

ခရီးသွားတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်က တကယ်ကို ပျင်းစရာကောင်းလေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး မညီမညာလမ်းတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရတဲ့အခါ စူးချန်ခုန်းက မြင်းလှည်းပေါ်ကနေဆင်းပြီး ရှေ့ကိုတွန်းရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံမှာ မြင်းနက်ကလည်း အနားယူပြီး အားပြန်ဖြည့်ဖို့ အစာစားရသည်။

စူးချန်ခုန်းတစ်ယောက်တည်းရှိတာကြောင့် စကားပြောစရာလူမရှိပေမယ့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သူအတော်လေး နှစ်သက်နေမိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံမှာ သူဟာ လမ်းတစ်လျှောက်က မြို့ငယ်လေးတွေမှာ ရပ်ပြီး အနားယူတတ်လေ၏။

သူ ခရီးသွားရင်း တစ်ခါတစ်ရံ ရပ်နားစဉ် လမ်းပေါ်မှာ ဓားပြတချို့နဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ သူတို့ရဲ့ကံကြမ္မာကတော့ ပြောစရာမလိုပင် မလိုတော့ပါ။

အချိန်တွေက မြန်ဆန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ဆောင်းရာသီကုန်ဆုံးပြီး နွေဦးရာသီရောက်လာတဲ့အခါ လေထဲက အအေးဓာတ်က လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ သုံးလတာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

“သိပ်မကြာခင် ရှေ့က နဂါးဖြူလမ်းကိုကျော်ပြီးတာနဲ့ ဗဟိုပြည်နယ် နယ်မြေကို ရောက်တော့မှာပဲ။”

လှည်းသည် လမ်းဘေးသို့ ကပ်ပြီး စူးချန်ခုန်းသည် မြင်းနက်အတွက် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်မြက်ပင်အချို့ကို ယူဆောင်လာရာ မြင်းနက်သည် မငြင်းဘဲ စားလေ၏။ သူကတော့ အသားခြောက်တစ်ပိုင်းကို ဝါးလိုက်ပြီး မြေပုံကို လေ့လာလိုက်သည်။

သုံးလကြာ ခရီးသွားပြီးနောက် သူသည် ဗဟိုပြည်နယ် နယ်နိမိတ်သို့ ရောက်ရှိတော့မည်ဖြစ်ပြီး အများဆုံး ဆယ်ရက်သာ ဝေးတော့သည်။

ဗဟိုပြည်နယ်သို့ ရောက်ပါက စူးချန်ခုန်းတွင် လောလောဆယ် အခြားအစီအစဉ်မရှိသေးပါ။ သူသည် အနီးဆုံးမြို့တစ်မြို့မှာ တည်းခိုဖို့ နေရာတစ်ခုကို အရင်ရှာပြီး “စွမ်းအင်လမ်းကြောင်းများ ဆက်လက်လည်ပတ်နည်း” ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ အချိန်နှင့် ကြိုးစားအားထုတ်မှုအချို့ဖြင့် သူသည် တစ်ခုခုကို ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟု သေချာပေါက် ယုံကြည်ပါသည်။

“ခရီးဆက်ကြစို့။”

စားသောက်ပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် မြင်းနက်ကို ရထားလုံပေါ်သို့ ပြန်တပ်ကာ ဆက်လက်ခရီးနှင်လေ၏။

မကြာမီ မှောင်ရီပျိုးလာပြီး မြင်းနက်သည် သိသိသာသာ မောပန်းနွမ်းနယ်လာသည်။

“ရှေ့မှာ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ရှိတယ်။ ငါတို့ အဲဒီမှာ ညအိပ်ပြီး မိုးလင်းမှ ဆက်သွားကြမယ်။”

ဒါကိုမြင်တော့ စူးချန်ခုန်းလည်း သမ်းဝေလိုက်သည်။ ခရီးဆက်လာတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တောင် မောပန်းပြီး အနားယူဖို့ လိုအပ်နေပြီဖြစ်သည်။ မြေပုံပေါ်မှာ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ ရှိနေတာကို သူ သတိရသွားလေ၏။

မကြာခင် သိပ်မဝေးတဲ့တစ်နေရာသို့ ခရီးထွက်ပြီးနောက် သူတို့ရှေ့မှာ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ ပေါ်လာသည်။

မြို့ဝင်ပေါက်မှာ “ဓားရွက်မြို့” လို့ ရေးထိုးထားတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ရှိသည်။

စူးချန်ခုန်းက မြင်းပေါ်ကဆင်းပြီး မြင်းနက်ကို မြို့ထဲကို ခေါ်သွားသည်။

ဓားရွက်မြို့က အရွယ်အစား အတန်အသင့်ရှိပေမယ့် တည်းခိုစရာ ရှာနေတဲ့ ခရီးသွားတွေ အများကြီးရှိတာကြောင့် အတော်လေး စည်ကားလေ၏။ စူးချန်ခုန်းက မြို့လယ်က တည်းခိုခန်းတစ်ခုဆီ သွားလိုက်သည်။

“ကြိုဆိုပါတယ် ဧည့်သည်ခင်ဗျ။ အထဲကိုကြွပါ”

တည်းခိုခန်းထဲ၌ စားပွဲထိုးတစ်ယောက်က ချက်ချင်းပဲ နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုသည်။

“ကျွန်တော့်မြင်းကို အစာ ကျွေးပေးထားပါ။”

စူးချန်ခုန်းက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့။”

တည်းခိုခန်းဝန်ထမ်းက စူးချန်ခုန်းရဲ့ မြင်းနက်ကို မြင်းဇောင်းဆီ ချက်ချင်း ခေါ်သွားလေ၏။ စူးချန်ခုန်းကတော့ တည်းခိုခန်းထဲဝင်ပြီး တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ကို သူ့အတွက် အခန်းတစ်ခန်း စီစဉ်ခိုင်းလိုက်သည်။

စားသောက်ပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် ရေချိုးပြီး နောက်တစ်နေ့ ခရီးဆက်ရန် အားရှိအောင်အနားယူဖို့ ပြင်လိုက်သည်။

“ဟင်”

သို့သော် တည်းခိုခန်းအတွင်းတွင် စူးချန်ခုန်းသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူနဲ့တွေ့လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသည့် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

တည်းခိုခန်း၏ ပထမထပ်ရှိ စားပွဲတစ်ခုတွင် ချောမောသော ရုပ်ရည်နှင့် ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်လေးတစ်ဦးသည် ထောင့်တွင် ထိုင်နေ၏။ သူတစ်ယောက်တည်းရှိနေကာ သူ့ရှေ့တွင် ပန်းကန်ငယ် နှစ်ပန်းကန်နှင့် ခေါင်းငုံ့ကာ ထမင်းစားနေသည်။

“ဟွားယီ… သမားတော်ဟွားရှန်ရဲ့ တပည့်ပဲ” စူးချန်ခုန်းက ထိုလူကို ရင်းနှီးသည်ဟု ထင်နေရာ မကြာမီတွင် သူဘယ်သူလဲဆိုတာ သတိရသွားသည်။

သမားတော်ဟွားရှန်သည် သံနက်အိမ်တော်သို့ တစ်ကြိမ်လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ဖူးပြီး စူးချန်ခုန်းအား ဝူချင်းရှီကို သင်ကြားပေးခဲ့သူဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် စူးချန်ခုန်းသည် သမားတော်ဟွားရှန်နှင့် ဂျင်ဆင်းမြို့တွင် ထပ်မံတွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တုန်းက သမားတော်ဟွားရှန်သည် ဘေးဒုက္ခခံရသော ပြည်သူများကို ကူညီပေးနေသော်လည်း ဆေးဝါးပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် ငွေကြေးမလုံလောက်ပေ။ စူးချန်ခုန်းသည် သူ့ကို ရက်ရောစွာ ကူညီပေးခဲ့ပြီး သမားတော်ဟွားရှန်ထံမှ သွေးကွဲဆူပွက်ခြင်းအဆိပ်အတွက် ဆေးစာကိုပင် ရရှိခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တုန်းက သမားတော်ဟွားရှန်သည် ဟွားယီအမည်ရှိသည့် စူးချန်ခုန်းထက် အနည်းငယ် ငယ်သော လူငယ်တစ်ဦးကို တပည့်အဖြစ် ခေါ်ဆောင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

နှစ်တွေကြာလာတော့ ဗဟိုပြည်နယ်နဲ့နီးတဲ့ ဒီမြို့လေးမှာ စူးချန်ခုန်းက မထင်မှတ်ပဲ ဟွားယီကို ထပ်တွေ့ပြန်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် နှစ်တွေတစ်လျှောက် ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး ချင်းရွှေမြို့တော်တွင် သူတွေ့ဖူးသော သူနှင့် တွေ့ဆုံရဖို့ မမျှော်လင့်ထားပေ။

"သမားတော်ဟွားရှန်ရော ဘယ်မှာလဲ"

သို့သော် စူးချန်ခုန်းသည် သမားတော်ဟွားရှန်၏ အရိပ်အယောင်မရှိဘဲ ဟွားယီတစ်ယောက်တည်းကိုသာ မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြသွားမိသည်။

ဟွားယီကိုယ်တိုင်ကလည်း မျက်နှာချောင်ကျနေကာ အတော်လေး ဆင်းရဲနေပုံရသည်။ သူက တိတ်တဆိတ် စားသောက်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် တူကိုချကာ အာရုံလွင့်နေသော အကြည့်ဖြင့် မျက်ဝန်းတို့က ဗလာသက်သက်ဖြစ်နေလျက်။

စားသောက်ပြီးနောက် ဟွားယီသည် တည်းခိုခန်း၏ ဒုတိယထပ်ရှိ သူ့အခန်းသို့ အနားယူရန် ဦးတည်သွားသည်။

“ငါ့အခန်းကို ပြန်မယ်။”

စူးချန်ခုန်းက အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းကာ ရေချိုးပြီး အနားယူရန် ဒုတိယထပ်ရှိ သူ့အခန်းသို့ ပြန်သွားလိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် မျက်လုံးမှိတ်ကာ အနားယူနေ၏။ ယခု သူသည် သိုင်းပညာကို မလေ့ကျင့်နိုင်တော့သောကြောင့် ကောင်းစွာ အိပ်စက်အနားယူသင့်သည်။

ညဉ့်နက်လာသောအခါ မြို့တစ်မြို့လုံး မှောင်မိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေ၏။ ရုတ်တရက် စူးချန်ခုန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြားအာရုံသည် ဘေးအခန်းမှ လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

“မင်း… အင်း…”

ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေတဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပေမယ့် တစ်စုံတစ်ယောက်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပါးစပ်ကို အတင်းပိတ်လိုက်သလို မြန်မြန်ဆန်ဆန်နှင့် ခပ်တိုးတိုး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်နေတဲ့သံတွေ ခပ်အုပ်အုပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပြီးတော့ ရုန်းကန်မှု ရပ်တန့်သွားပြီး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားဝောာ့သည်။

“ဘေးအခန်းကပဲ… ဟွားယီလား”

စူးချန်ခုန်းက တံခါးဖွင့်တဲ့အသံနဲ့ ကြောင်တစ်ကောင်ရဲ့ ခြေသံထက် ပေါ့ပါးတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ မျက်ခုံးတွန့်ချိုးသွားလေ၏။