ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ဝယ်လာရတာလဲ

အချိန်လင့်နေပြီမို့ ဟဲကျစ်ယန်နှင့် မော့ကျိုးယွီတို့သည် မြည်းလှည်းဖြင့် ရှီလင်ကျေးရွာသို့ ပြန်လာနေကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက် ဟဲကျစ်ယန် အလုပ်များနေခဲ့သည်။

အဆုံးမှာတော့ အပြစ်လွှဲချဖို့ အစစ်အမှန် နိုင်ငံခြားသားတစ်ဦးကို တွေ့ရှိခဲ့ရာ ထိုအခွင့်အရေးကို သူမ မည်သို့ လက်လွတ်ခံနိုင်ပါမည်နည်း။

သူမသည် သူမ၏ နေရာလပ်သို့ ဝင်ကာ အခြောက်လှန်းထားသော သစ်သီးများကို ထပ်မံ ပြင်ဆင်ပြီး ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် သေသပ်စွာ ထုပ်ပိုးခဲ့သည်။

နေရာထဲမှ အာလူး၊ ကန်စွမ်းဥနှင့် နူးညံ့သော ပြောင်းဖူးများကို တစ်အိတ်စီ ဖြည့်ထားသည်။

ထို့အပြင် ထိန်းသိမ်းရ လွယ်ကူသော ကြက်သွန်နီ၊ ဖရုံသီး စသည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကိုလည်း အမျိုးအစားအလိုက် ပြင်ဆင်ထားသည်။

ဟဲကျစ်ယန်၏ အနှစ်သက်ဆုံး ငရုတ်သီးများကိုလည်း မဖြစ်မနေ ယူထားရမည်။

လတ်ဆတ်သော ငရုတ်သီးများကို ရှင်းပြရန် ခက်ခဲသောကြောင့် အခြောက်လှန်းထားတာ‌တွေကို ယူခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အစပ်အရသာရှိခြင်းသည် မရှိခြင်းထက် ပိုကောင်းသည်။

အနည်းငယ် လှမ်းသည့်နေရာကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မွေးမြူရေးခြံထဲတွင် နွား၊ သိုး၊ ဝက်များသည် အချိန်ကြာသည့်အခါ ကြီးထွားနေပြီဖြစ်ပြီး ကြက်များသည်လည်း မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ မွေးဖွားထားပြီးပြီဖြစ်သည်။

မွေးမြူရေးခြံနှင့် မွေးမြူရေးနေရာများတွင် သက်ရှိသတ္တဝါများ တိုးပွားလာသည်ကို မြင်ရပြီး ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ထိန်းချုပ်ရေးဘောင်ကွက်ကို လည်ပတ်ကာ ကြက်များနှင့် သိုးများကို သတ်ဖြတ်ပြီး ရေကန်ထဲရှိ ငါးအမျိုးမျိုးကိုလည်း ဖမ်းခဲ့သည်။

အနာဂတ်တွင် ဒုက္ခပေးမှုကို သက်သာစေရန် ဟဲကျစ်ယန်သည် အရိုးများကို ဖယ်ရှားပြီး အမျိုးမျိုးသော အသားများကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ကာ ငါးများကို သေသေချာချာ သန့်စင်ပေးခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ကြက်ဥ၊ ဘဲဥ၊ ငန်းဥများလည်း ရှိသေးသည်။

အမျိုးအစား တစ်ခုစီမှ ဥ ( ၁၀၀ ) စီ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

မြင်းလှည်းပေါ် တင်ဆောင်နိုင်သည့် ပမာဏကို မစဉ်းစားရလျှင် သူမသည် ပိုမိုများပြားစွာ ပြင်ဆင်နိုင်သေးသည်။ အနောက်မြောက်ပိုင်းတွင် နှင်းမကျသေးသော်လည်း အပြင်ဘက် အပူချိန်မှာ အလွန်နိမ့်ကျနေပြီဖြစ်သည်။

ဤပစ္စည်းများကို အိမ်သို့ ယူဆောင်သွားပြီး အပြင်တွင် သိမ်းဆည်းထားလျှင် လုံးဝ အဆင်ပြေမည်ဟု ဟဲကျစ်ယန် ယုံကြည်သည်။

ထို့ကြောင့် အားလုံးကို စားမကုန်မှာ သူမ သိပ်စိတ်ပူရန် မလိုအပ်ပေ။

ဟဲကျစ်ယန်သည် အိမ်သို့ ယူဆောင်သွားမည့် ပစ္စည်းများအားလုံးကို ပြင်ဆင်ပြီး သူမ၏ စိတ်ဖြင့် နေရာလပ်ထဲမှ ထုတ်ယူခဲ့သည်။

သူမ ပြင်ဆင်ထားသော ပစ္စည်းများ၏ ပမာဏမှာ များပြားကြောင်း သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရှိထားသည်။

ထို့ကြောင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် မြင်းလှည်းထဲမှ တိုက်ရိုက်ထွက်လာပြီး မော့ကျိုးယွီ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ သူမ ပြင်ဆင်ထားသော ပစ္စည်းများကို တစ်ခုချင်းစီ ထုတ်ယူခဲ့သည်။

ဟဲကျစ်ယန် ပြင်ဆင်ထားသော ပစ္စည်းများသည် လှည်းတစ်စီးလုံးကို ပြည့်သွားစေခဲ့ပြီး လှည်းထဲတွင် နေရာလွတ်ဟူ၍ မရှိသလောက်ဖြစ်သွားသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ လက်မောင်းထဲတွင် ဥခြင်း တစ်ခုစီ ကိုင်ထားရဆဲ ဖြစ်သည်။

လှည်းထဲတွင် ရုတ်တရက် ပစ္စည်းများ အများအပြား ထပ်တိုးလာသည့်အပြင် လူနှစ်ဦးပါ ရှိနေသဖြင့် မြည်းမှာ လှည်းဆွဲရာတွင် အလွန်ပင်ပန်းနေရသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သို့သော် ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့သည် ရွာဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိပြီးဖြစ်သဖြင့် ဟဲကျစ်ယန်နှင့် မော့ကျိုးယွီတို့သည် လှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ မြည်းကို ဆွဲလျက် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ဦးစွာ ချွေ့မျိုးနွယ်စု၏ နေအိမ်ကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

ထိုနေရာမှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေပြီး ခရိုင်တရားသူကြီးမင်း၏ အမိန့်မရှိဘဲ သူတို့သည် အပြင်ထွက်လှည့်လည်ရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေကြသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ကျောက်မျိုးနွယ်စုနှင့် ကျိုးမျိုးနွယ်စုများသည် ချွေ့မျိုးနွယ်စု၏ ဖိနှိပ်မှုမရှိတော့သဖြင့် ယခုအခါ ပိုမိုတက်ကြွလာပုံရသည်။

မနေ့က ဖြစ်ရပ်များအပြီးတွင် သူတို့သည် မော့ကျိုးယွီကို မှတ်မိသွားပြီဖြစ်သည်။

သူတို့စုံတွဲကို တွေ့မြင်သောအခါ မည်သူမဆို စိတ်အားထက်သန်စွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးလည်း ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့ကြသည်။

သူတို့မြင်တွေ့ရသည့်အရာများအရ ကျောက်မျိုးနွယ်စုနှင့် ကျိုးမျိုးနွယ်စုများသည် အလွန်စိတ်အားထက်သန်ပြီး ပြင်ပလူများကို ငြင်းပယ်သည့် လက္ခဏာမျိုး လုံးဝ မပြသခဲ့ပေ။

မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့သည် ဤနေရာတွင် နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်ကြောင်း ပို၍ ယုံကြည်စိတ်ချလာကြသည်။

သူတို့ မိမိတို့၏ အိမ်ခြံထဲသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် မော့ဟန်ယွဲ့၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ချစ်စရာ ယုန်လေး မပြေးပါနဲ့၊ ငါနင့်ကို နာအောင် မလုပ်ပါဘူး။"

အိမ်တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် မော့ဟန်ယွဲ့သည် အိမ်ခြံအတွင်း ယုန်တစ်ကောင်၏ နောက်သို့ လိုက်ဖမ်းနေသည်ကို တွေ့မြင်ရသည်။

အဋ္ဌမမရီးကလည်း တစ်ဖက်မှ ဝင်ပိတ်နေသည်။

"ဟန်ယွဲ့... ဒီဘက်ကို မောင်းလိုက်၊ အစ်မ ဝင်ပိတ်ပြီး ဖမ်းပေးမယ်"

ထို့နောက် အမှောင်ရိပ်တစ်ခု ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ယုန်၏ နားရွက်ကို ဖမ်းလိုက်သည်။

ယုန်တစ်ကောင်အတွက် အဋ္ဌမအစ်ကိုက သူ လေ့ကျင့်ထားသော ကိုယ်ခံပညာကိုပင် အသုံးပြုလိုက်တော့သည်။

"အဋ္ဌမအစ်ကို၊ အဋ္ဌမမရီး၊ ဟန်ယွဲ့... ငါတို့ ပြန်လာပြီ။" လို့ မော့ကျိုးယွီက နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူတို့ပြန်လာသည်ကို တွေ့သောအခါ မော့ချူဟန်က ယုန်ကို မော့ဟန်ယွဲ့ထံ ပေးပြီး မော့ကျိုးယွီထံမှ လှည်းကြိုးကို ယူလိုက်သည်။

"ညီလေး၊ ဒီနေ့ မင်းတို့ ဘာဖြစ်လို့ ပြန်လာတာ ဒီလောက် နောက်ကျနေရတာလဲ။"

အဋ္ဌမမရီးလည်း ပြေးလာပြီး "ဟုတ်တယ်၊ သင်တို့ ဒီလောက်ကြာမှ ပြန်လာတာ။ ပြန်မလာရင် အဋ္ဌမအစ်ကိုက မင်းတို့ကို လိုက်ရှာဖို့ ထွက်သွားတော့မှ။"

ဟဲကျစ်ယန်က ပြုံးရီလိုက်ပြီး အဋ္ဌမမရီး၏ လက်မောင်းကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ "အဋ္ဌမမရီး... ဒီနေ့ ကိစ္စအများကြီး ဖြစ်သွားတယ်၊ နောက်မှ အသေးစိတ်ပြောပြမယ်။"

အမှန်တကယ်ပင် ကိစ္စများစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ပစ္စည်းများစွာကို ပြင်ဆင်ထားရသည့်ကိစ္စသည် နက်ဖြန်တွင် အိမ်သို့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရန် စီစဉ်ရမည်ဖြစ်သည်။

အဋ္ဌမမရီးက ဟဲကျစ်ယန်၏ အေးစက်နေသော လက်ကို ထိကြည့်မိပြီး "နဝမခယ်မလေး၊ အရင်အိမ်ထဲဝင်ပြီး နွေးနွေးထွေးထွေးနေလိုက်ပါ။"

ရှေးရိုးစဉ်လာအလိုက် အိမ်ပြန်လာပါက လူကြီးများကို အရင် နှုတ်ဆက်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် သခင်မကြီးမော့၏ အခန်းသို့ အရင်ဝင်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် မော့ဟန်ယွဲ့သည်လည်း သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ယုန်လေးကိုယူလျက် ဟဲကျစ်ယန်ကို ပြသရန် ပြေးလာခဲ့သည်။

ယုန်လေးကို မြင်သောအခါ ဟဲကျစ်ယန်သည် ထမင်းလုံးလေးကို မမြင်ရသည်ကို သတိထားမိလာသည်။

"ဟန်ယွဲ့... ထမင်းလုံးလေးဘယ်ရောက်နေလဲ။"

ထမင်းလုံးလေးအကြောင်းပြောလိုက်သည်နှင့် မော့ဟန်ယွဲ့သည် သဘောကျဟန် ပြုံးရီလိုက်သည်။

"နဝမယောင်းမလေး... မသိဘူးလား၊ ဒီကလေးက အစ်မနဲ့ပဲ ကပ်နေတတ်တာ၊ အစ်မ မရှိရင် တောင်ပေါ်ပြေးတက်သွားတတ်တယ်။"

"အစကတော့ ညီမက သူ့ကို တားဖို့ ကြိုးစားပါသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ပဥ္စမအစ်ကိုက ထမင်းလုံးလေးက တောင်ပေါ်မှာဆော့ရတာ ကြိုက်တယ်။ ညဘက်ရောက်ရင် သူ့ဘာသာ ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်။"

သူမရဲ့ ပြောစကား မပြီးသေးခင်မှာပင် အဖြူအမဲစပ်ထားသော ဘောလုံးလေးတစ်လုံးသည် တံခါးဝသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို တွေ့မြင်ရသည်။

ထမင်းလုံးလေးသည် ဟဲကျစ်ယန်ဆီသို့ ဦးတည်ပြေးလာပြီး လူအားလုံးရှေ့တွင် သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖက်ကာ ဂျီကျလာသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ချစ်စနိုးဖြင့် ကုန်းလျက် သူ့ကို ကောက်ပွေ့လိုက်သည်။

"ထမင်းလုံးလေး... ဒီနေ့ ဘယ်တွေ သွားလည်ခဲ့လဲ။"

“အမ်း... အမ်း..." ထမင်းလုံးလေးသည် ဟဲကျစ်ယန်နှင့် ပွတ်သပ်ကာ သက်တောင့်သက်သာဖြစ်သော အသံများလည်း ထွက်လာသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ဒီကလေးက သူ့ထံ ဂျီကျနေသည်ကို သိသောကြောင့် သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ကာ အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

ဒီကလေးက ပင်ပန်းနေလို့လားပင်မသိ... အနည်းငယ် ပွတ်သပ်ပေးတာနဲ့ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် သူ့ကို သခင်မကြီးမော့၏ အခန်းသို့ သယ်သွားလိုက်သည်။

အသံများကိုကြားသောအခါ အခြားသော မရီးများကလည်း ပြေးလာကြသည်။

လူအားလုံးလည်း ရောက်နေသောကြောင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သေချာစွာ ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

အိမ်ခြံထဲတွင် မော့ချူဟန်သည် လှည်းကုလားထိုင်၏ လိုက်ကာကို ဖွင့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"နဝမညီလေး... ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် အများကြီး ဝယ်လာတာလဲ။"

"အဋ္ဌမအစ်ကို... ဒီပစ္စည်းတွေထဲက အများစုက နိုင်ငံခြားသားဆီက ဝယ်ထားတာ၊ ငါးဖမ်းသမားတွေဆီက ပင်လယ်စာတွေလည်း ဝယ်ခဲ့တယ်၊ ဈေးထဲက အသားတွေပါ ဝယ်လာတယ်။"

ထိုအချိန်တွင် မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့သည် တူညီသောအလုပ်ကို လုပ်နေကြသည်။

သူသည်လည်း ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အဋ္ဌမအစ်ကိုထံ ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

စကားပြောရင်း သူတို့သည် လှည်းပေါ်မှ ကုန်ပစ္စည်းများကို ချပြီး အိမ်နောက်ဖေးရှိ သိုလှောင်ခန်းသို့ ပို့ဆောင်လိုက်ကြသည်။

ဤအချိန်တွင် ဟဲကျစ်ယန်၏ ပြောပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် မရီးများသည်လည်း သူမ ပြောပြခဲ့သော လတ်ဆတ်သည့် အစားအစာများကို သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

မော့ဟန်ယွဲ့သည် ယုန်လေးကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး ဟဲကျစ်ယန်ကလည်း ထမင်းလုံးလေးကို သူမအား စောင့်ရှောက်ခိုင်းကာ သခင်မကြီးမော့နှင့် မရီးများကို အိမ်နောက်ဖေးရှိ သိုလှောင်ခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ဤရာသီတွင် ညနေခင်းများသည် နေ့ခင်းဘက်ထက် ပို၍ အေးလေ့ ရှိသည်။

ဤအချိန်တွင် နွေးထွေးသော အခန်းမှ ထွက်လာသောအခါ သူတို့သည် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ဒုတိယမရီးက "အနောက်မြောက်ဒေသရဲ့ ရာသီဥတုက အတော်လေး အေးတာပဲ" ဟု မပြောဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ဟဲကျစ်ယန်သည်လည်း ရာသီဥတုက အလွန်အေးသည်ဟု ခံစားရသည်။

အေးသော ရာသီဥတုတွင် လူတို့သည် ဘာကို စားသုံးကြသနည်း။

ဟော့ပေါ့ပဲပေါ့။

သူမ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိပြီး လပေါင်းများစွာ ကြာသော်လည်း အရသာရှိသော ဟော့ပေါ့ကို မစားရသေးပေ။

ဒီနေ့ သူတို့ ပြန်လာရင်း လတ်ဆတ်သော အမဲသားနှင့် သိုးသားများ ယူလာခဲ့သဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ စားသုံးရန် အချိန်ကောင်း ဖြစ်သည်။

မိန်းကလေးများသည် သိုလှောင်ခန်းသို့ ရောက်ရှိသောအခါ အစားအစာများစွာ စုပုံနေသည်ကို တွေ့မြင်ရသောအခါ အလွန်အံ့အားသင့်ပြီး ဝမ်းမြောက်သွားကြသည်။

နယ်ခြားစောင့် အမတ်ကြီး၏ အိမ်တော်တွင် နေထိုင်စဉ်က ပင် သိုလှောင်ခန်းတွင် အရသာရှိသော အစားအစာများ ဤမျှ များပြားစွာ မရှိခဲ့ဖူးပေ။