ကြည့်စမ်း၊ အဋ္ဌမမရီးရဲ့ အစားကြူးတဲ့ အလေ့အထက ပြန်ပေါ်လာပြီ

မော့ကျိုးယွီသည် "စိတ်မပူပါနဲ့။ ကိုယ် ရွာလူကြီးဆီသွားပြီး ရွာသားတွေဆီကနေ စားပွဲခုံတွေ ချေးငှားဖို့ အကူအညီတောင်းလို့ရတယ်" ဟု ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြောလိုက်သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် အခြေအမြစ်မရှိဘဲ မဟုတ်မတန် ပြောနေခြင်း မဟုတ်ပါ။ သူ စစ်တပ်ကိုဦးဆောင်စဉ်က ကျေးလက်နေပြည်သူများနှင့်လည်း အများအပြား ထိတွေ့ဆက်ဆံခဲ့ဖူးသည်။ ဆင်းရဲသော ကျေးလက်နေလူများသည် မကြာခဏ ကိုယ်တိုင်မီးသွေးဖုတ်ပြီး မြို့ကြီးများရှိ ချမ်းသာသော အိမ်ထောင်စုများထံ ရောင်းချကာ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းပြုလေ့ရှိသည်။

ထို့အပြင် မနေ့က ရွာလူကြီးနှစ်ဦးနှင့် အိမ်ကြည့်စဉ်က မော့ကျိုးယွီသည် ကျေးရွာသားများ၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ရိုးရှင်းသောမီးသွေးဖုတ်သည့် မီးဖိုများရှိသည်ကို သတိထားမိခဲ့သည်။ ဤအရာသည် ဤဒေသတွင် မီးသွေးရှိမည်ဟူသော အထောက်အထားပင်ဖြစ်သည်။

သူ့စကားကိုကြားသောအခါ ဟဲကျစ်ယန်၏ စိုးရိမ်ပူပန်သောမျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပြေလျော့သွားသည်။

"မော့ကျိုးယွီ၊ ရှင် အရမ်းတော်တာပဲ။ ကျွန်မ ဘာဖြစ်လို့ ဒါကို မစဉ်းစားမိခဲ့တာပါလိမ့်။"

သူမ၏ အပြုံးရိပ်ကိုမြင်သောအခါ မော့ကျိုးယွီသည် ချစ်စနိုးစွာဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပြီး - "ကောင်းပြီ၊ မင်း အိမ်မှာ စောင့်နေလိုက်။ ဒီကိစ္စကို ကိုယ်ကြည့်လုပ်လိုက်မယ်"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် မော့ကျိုးယွီသည် ခြံဝင်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ပြဿနာဖြေရှင်းပြီးသောအခါ ဟဲကျစ်ယန်သည် မီးဖိုခန်းသို့ပြန်သွားကာ အလုပ်ဆက်လုပ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမကိုယ်တိုင် ကျောက်ပုစွန်ပေါင်း ပြုလုပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေသည်။

ဤပါဝင်ပစ္စည်းနှစ်မျိုးကို မရီးများ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်ကာ ကျောက်ပုစွန်ကြီးများကိုမြင်သောအခါ ပထမတော့ သူတို့ နည်းနည်းကြောက်သွားကြသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ကျောက်ပုစွန်ကြီးတွေက နဝမခယ်မလေး၏ အလယ်ကနေ ခွဲချခံလိုက်ရတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် သူမ၏ မရီးတွေရဲ့ အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားပြီး လုပ်စရာရှိတာတွေကို ဆက်တိုက် လုပ်ကိုင်နေခဲ့သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် သူ့မရီးများ အလုပ်များနေချိန်တွင် ကြက်သွန်ဖြူကို နုတ်နုတ်စဉ်းထားပြီး ဓါးခုတ်ကောင်ပုစွန်အတွက် ဟင်းအနှစ်ကိုလည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည်။

နုတ်နုတ်စဉ်းထားသော ကြက်သွန်ဖြူကို ဓါးခုတ်ကောင်ပုစွန်ပေါ်တွင် အညီအမျှ ဖြူးပြီးနောက် အိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ဟဲကျစ်ယန်သည် လူအားလုံးရှေ့တွင် အခြားမီးဖိုသို့သွားပြီး ဓါးခုတ်ကောင်ပုစွန်ကို ကြော်လိုက်သည်။

မကြာမီ စူးရှပြင်းထန်သော အနံ့အရသာများသည် ပိုမိုဝေးကွာသောနေရာများသို့ပင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

အဋ္ဌမမရီးက အနံ့ကို ချက်ချင်း ရသွားသည်။

"ငါ့ညီမလေး ဘာတွေချက်နေမှန်း မသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် အနံ့ကတော့ ငါ့စားချင်စိတ်ကိုတော့ နှိုးဆွနေပြီ"

ဒုတိယမရီးက ကျီစယ်လိုက်သည် - "ကြည့်စမ်း၊ အဋ္ဌမမရီးရဲ့ အစားကြူးတဲ့ အလေ့အထက ပြန်ပေါ်လာပြီ"

ချက်ချင်းပဲ လူတိုင်းဟာ အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ပင်လယ်စာဟင်းနှစ်မျိုး အိုးထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တံခါးဝတွင် ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် မရီးများနှင့်အတူ အပြင်သို့ထွက်ကြည့်သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ရွာသားတစ်ဦးနှင့်အတူ အလုပ်လုပ်ကာ ရှေ့မှဦးဆောင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် စားပွဲဝိုင်းကြီးတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်နေကြသည်။

သူတို့နောက်တွင် အခြားရွာသားများစွာရှိပြီး တစ်ဦးစီတွင် ထိုင်ခုံနှစ်လုံးစီ ကိုင်ထားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးမျိုးနွယ်စု၏ အကြီးအကဲ လမ်းလျှောက်လာသည်။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးသည် စားပွဲခုံများသယ်မည့်အစား မီးသွေးအိတ်တစ်အိတ်ကို ကိုင်ထားသည်။

သူတို့ခြံဝင်းအတွင်းသို့မဝင်မီ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးက "လောင်ကျို့၊ မင်းတို့အိမ်မှာ ဘာအစားအစာတွေ ချက်နေတာလဲ၊ မြို့ထဲက စားသောက်ဆိုင်တွေထက်တောင် အနံ့ပိုကောင်းတယ်။"

မော့ကျိုးယွီလည်း အနည်းငယ် သိရှိထားသည်။

"ဟီး... ဒါကတော့ ကျွန်တော့်မိန်းမ ချက်ထားတဲ့ ကျောက်ပုစွန်၊ ဓါးခုတ်ကောင်ပုစွန်တို့နဲ့ ချက်ထားတဲ့ ဟင်းလျာတွေဖြစ်မယ်"

"ကျောက်ပုစွန်၊ ဓါးခုတ်ကောင်ပုစွန်…" မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးသည် အလွန်အံ့အားသင့်နေသည်။

ယွင်ချန်မြို့တွင် တစ်သက်လုံး နေထိုင်လာခဲ့သူတစ်ဦးအနေဖြင့် ပင်လယ်စာအကြောင်း မသိဘဲ မရှိနိုင်ပါ။

သို့သော် ဤပင်လယ်စာနှစ်မျိုးသည် သူတို့အတွက် ဆွဲဆောင်မှု မရှိပေ။

သူတို့မိသားစုတွင် စားစရာမရှိသည့်အချိန်မှအပ ဤကဲ့သို့သော ကျောက်ပုစွန်နှင့် ဓါးခုတ်ကောင်ပုစွန်များကို စားလေ့ မရှိပါ။

သို့သော် ငယ်စဉ်က အစာရေစာခေါင်းပါးချိန်တွင် ထိုအရာများကို မကြာခဏ စားဖူးသည်။

ထိုအရာများသည် အခွံမာပြီး စားရခက်သည့်အပြင် အလွန်ညှီနံ့ပြင်းသည်။

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ ငါ ကျောက်ပုစွန်နဲ့ ဓါးခုတ်ကောင်ပုစွန် စားဖူးတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီလို အနံ့မျိုး မဟုတ်ဘူး”

မော့ကျိုးယွီလည်း ရှင်းပြရန် နည်းလမ်း မသိသဖြင့် ပြုံးရယ်နေရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

ကျိုးမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် စားပွဲခုံများကို ခြံဝင်းအတွင်း၌ ချထားပြီး အခြား တစ်စုံကို ထပ်မံ သွားယူရန် ပြန်ထွက်သွားကြသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးကို ဆွဲခေါ်ကာ ဟဲကျစ်ယန်ထံသို့ လာခဲ့သည်။

စားပွဲခုံများကို ချေးယူထားသော်လည်း မီးသွေးအတွက် ငွေပေးရန် လိုအပ်သည်။ သူသည် ဟဲကျစ်ယန်ထံမှ ငွေယူလိုသည်။

"ယန်ယန်၊ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးကို ဝမ် ( ၂၀ ) ပေးလိုက်ပါဦး။"

ဟဲကျစ်ယန်သည် ဤခေတ်၀ယ်ဈေးနှုန်းများကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးသော်လည်း ဤမျှ ကြီးမားသော မီးသွေးအိတ်ကြီးအတွက် ဝမ် ( ၂၀ ) သည် အလွန်ဈေးပေါသည်ဟု ခံစားမိသည်။

မီးသွေးပြုလုပ်ရာတွင် တောင်များမှ ထင်းများကို ခုတ်ယူရပြီး လူတို့၏ လက်ဖြင့် မီးသွေးဖုတ်ရသည်။

ဤအရာက ဟဲကျစ်ယန်အား မီးသွေးဖုတ်သမားအကြောင်း ကဗျာကို သတိရစေကာ သူတို့၏ ခက်ခဲမှုများကို စာနာစိတ်ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးအား တိုက်ရိုက်ပင် ဝမ် ( ၅၀ ) ပေးလိုက်သည်။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးသည် ကြေးဒင်္ဂါးများကို လက်ခံရရှိသောအခါ သူ၏ ပထမဆုံး အတွေးမှာ လောင်ကျို့၏ မိန်းမသည် ကုန်ပစ္စည်းဈေးနှုန်းများကို သိနားလည်သည်ဟူသော အချက်ဖြစ်သည်။

ဤမျှ ကြီးမားသော မီးသွေးအိတ်တစ်အိတ်အတွက် မြို့တွင်ရောင်းလျှင် ဝမ် ( ၅၀ ) အတိအကျ ရရှိသည်။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးသည် ဝမ် ( ၂၀ ) ကိုသာ သီးသန့် ထုတ်ယူကာ ကျန်ငွေများကို ဟဲကျစ်ယန်ထံ ပြန်အပ်လိုက်သည်။

"လောင်ကျို့မိန်းမ၊ ငါတို့အားလုံးက ဒီကျေးရွာသားတွေပါ။ ငါက မီးသွေးကို ကုန်ကျစရိတ်နဲ့ပဲ ရောင်းတာပါ။"

ဟဲကျစ်ယန်သည် လယ်သမားများ၏ ခက်ခဲမှုများကို သနားကြင်နာမိပြီး သူ့အား အလကား မလုပ်ခိုင်းလိုပေ။

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုး၊ လူကြီးမင်းတို့ အလုပ်ကို ကြိုးကြိုးစားစားလုပ်လို့ ပိုက်ဆံ နည်းနည်းလောက် ပိုယူတာက သဘာဝကျတယ်။ ဒါကိုပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ။"

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးသည် သူမ ငွေပေးလိုသည်ကိုမြင်သောအခါ ခြေလှမ်းများစွာ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။

"လယ်သမားတွေက စိတ်ရင်းမှန်ကို တန်ဖိုးထားတယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျေးရွာသားတွေက ဒီဈေးနဲ့ပဲ မီးသွေးကို ရောင်းဝယ်နေကြတာ။"

ဟဲကျစ်ယန်သည် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးက ဤမျှ ခေါင်းမာနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ဟဲကျစ်ယန်သည် ဇွတ်မတိုးတော့ပေ။

သူမသည် မော့ကျိုးယွီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ "ယောကျာ်း၊ ကျွန်မတို့ ရှီလင်ကျေးရွာကိုရောက်လာတဲ့အချိန်ကစပြီး ရွာလူကြီးနှစ်ဦးက အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာ။ ညနေစာစားဖို့ သူတို့ကို ဖိတ်ကြမလား။”

မော့ကျိုးယွီသည်လည်း ဤအတွေးကို တွေးမိသည်။ နောင်တွင် ဤနေရာ၌ ရေရှည်နေထိုင်ရန် ရှိသောကြောင့် အိမ်နီးချင်းများနှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်း ထူထောင်ရန် အလွန်အရေးကြီးသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ကိုယ် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျောက်ကို သွားဖိတ်လိုက်မယ်"

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးသည် ငြင်းပယ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာရှိသော အချိန်ကာလတွင် မည်သည့်မိသားစုတွင် အပိုအလျှံ ရှိမည်နည်း။ မိမိ၏ မိသားစုဝင်များ ဝဝလင်လင် စားနိုင်ပါက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ သူဤနေရာ၌ စားသောက်ပါက ဤမိသားစုတွင် စားစရာ နည်းသွားလိမ့်မည်။

သို့သော် မော့မိသားစု မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာသော အနံ့များသည် အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ ထို့အပြင် ဤအခွင့်အရေးဖြင့် အိမ်နီးချင်းအသစ်များနှင့် ပိုမိုရင်းနှီးစွာတွေ့ဆုံရန် မကောင်းသည်လည်း မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးသည် ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုတော့ပေ။

“ဒါဆိုရင်လည်း ဒီအဘိုးကြီးက အားမနာနေတော့ဘူးနော်။”

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် အခုလေးတင် သူ ရရှိထားသော ဝမ် ( ၂၀ ) ကို ထုတ်ယူကာ မော့ကျိုးယွီထံ အားလုံး အပ်နှံလိုက်သည်။

"ငါ ဒီမှာ ညနေစာစားလို့ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် မီးသွေးအတွက်တော့ ငွေမယူနိုင်ဘူး"

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုး တွေးနေသည်မှာ မော့မိသားစုသည် ထိုငွေဖြင့် ဆန်စပါး အနည်းငယ် ဝယ်ယူနိုင်လိမ့်မည်။ သူ ဤနေရာ၌ တစ်နပ်စားမည်ဆိုပါက သူ့ကြောင့် သူတို့ ဆုံးရှုံးမှု မရှိစေရပေ။

မော့ကျိုးယွီသည် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုး၏လုပ်ရပ်ကိုမြင်သောအခါ အသာအယာ ရယ်မောမိပြီး အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့သွားသည်။

သူက ကြေးဒင်္ဂါးများကို ပြန်တွန်းလိုက်သည် - "မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုး၊ ညနေစာအတွက် ငွေယူတာက အဓိပ္ပါယ်ရှိလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် လူကြီးမင်းက ဒီမော့လောင်ကျို့ကို အထင်သေးနေတာလား"

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ဒီလို မဆိုလိုဘူး။ ငါက..."

"မဆိုလိုဘူးဆိုရင် ငွေကိုသိမ်းထား" မော့ကျိုးယွီသည် သူ၏ ရှင်းလင်းချက်ကို တိုက်ရိုက်ဖြတ်တောက်ကာ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးကို ပင်မအခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ဤသည်မှာ တစ်ခြံလုံးတွင် အကြီးဆုံးအခန်းဖြစ်ပြီး စားပွဲခုံများ ချထားရန်လည်း သင့်တော်သည်။ ညနေစာကိုလည်း ဤနေရာ၌ စားသောက်ကြမည်ဖြစ်သည်။

သခင်မကြီးမော့သည် အမျိုးသမီးများကို စားပွဲခုံများကို အခန်းထဲသို့ သယ်ဆောင်ရန် ခေါ်သည်။

လူတိုင်းအလုပ်များနေစဉ် ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိသော မော့ချူဟန်သည် မည်သည့်အချိန်တွင် ပြန်ရောက်လာသည်ကို မသိရသော်လည်း လျန့်ဟောက်တို့သည်လည်း သူနှင့်အတူ ပြန်ပါလာခဲ့သည်။

အမျိုးသားများ၏ လက်ထဲတွင် အမဲလိုက်ရရှိသော တိရစ္ဆာန်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ လျန့်ဟောက်နှင့် အခြားသူများသည် တစ်နေကုန် တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်နေခဲ့ကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။