ဟော့ပေါ့စားခြင်း

ဒါ့အပြင် ရရှိသောအမြတ်သည် အတော်လေး များပြားခဲ့သည်။

တောကြက်ရိုင်း ခြောက်ကောင်၊ တောင်ဆိတ်ရိုင်း တစ်ကောင်နှင့် လူတိုင်းသည် တောယုန်ရိုင်း တစ်ကောင်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားကြသည်။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးသည် မော့ကျိုးယွီနှင့်အတူ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန်လိုက်သွားသောအခါ၊ သူတို့ရှေ့တွင် ဤအမဲလိုက်ရရှိထားသော ပစ္စည်းများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အဘိုးကြီးသည် သူ့မျက်လုံးများကို မယုံကြည်နိုင်သဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် တစ်သက်လုံးနေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်သောကြောင့် တောင်ပေါ်တွင် သားကောင်များရှိကြောင်း သူသိထားသည်။

ရွာမှ အမဲလိုက်သမားများသည် စုရုံးပြီး တောင်ပေါ်သို့ ရက်ပေါင်းများစွာ ခရီးထွက်ကြသည်။

သို့သော်လည်း မော့မိသားစုက တစ်ရက်အတွင်း ရရှိခဲ့သော သားကောင်များသည် သူတို့အမဲလိုက်ရရှိသော ပမာဏထက် ပိုများပုံရသည်။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးသည် မော့မိသားစုကို အားကျပြီးရင်း အားကျနေမိသည်။

ဤသို့သော အမဲလိုက်ကျွမ်းကျင်မှုများဖြင့် မော့မိသားစုသည် သူတို့ကဲ့သို့ ကျေးလက်မှာ တစ်သက်လုံး နေထိုင်ဖြစ်မယ်ဆိုရင်တောင် အစားအသောက်နှင့် အဝတ်အထည်အတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်း၏ အာရုံစူးစိုက်မှုသည် သားကောင်များပေါ်တွင် ရှိနေပြီး အထူးသဖြင့် လူအချို့၏ လက်မောင်းထဲတွင် ကိုင်ထားသော တောယုန်များကို မည်သူမျှ အကြည့်မလွှဲနိုင်ကြပေ။

မော့ဟန်ယွဲ့သည် ဤသို့သော ချစ်စရာကောင်းသော သတ္တဝါများကို မခံနိုင်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ထိုမိန်းမငယ်လေးသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြုံးနေသည်။

"အစ်ကိုကြီး လျန့်ဟောက်၊ အစ်ကိုကြီးတို့ ယုန်လေးတွေ အများကြီး ဖမ်းလာနိုင်တာ အရမ်းတော်တာပဲ။"

လျန့်ဟောက်က ရယ်မောရင်း "သခင်မလေးက သဘောကျတယ်ဆိုလို့ ငါတို့လည်း ပိုဖမ်းနိုင်ဖို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။"

မော့ဟန်ယွဲ့က အနောက်ဘက်ရှိ အခန်းလွတ် တစ်ခန်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

၎င်းကို ထမင်းလုံးလေးနှင့် သူတို့ ဖမ်းလာသော ယုန်ဖြူလေးကို မွေးမြူရန်နေရာအဖြစ် ပြောင်းလဲထားပြီးဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုတို့၊ တောယုန်တွေကို အဲဒီထဲမှာ အရင်ထည့်ထားပေးပါ။"

တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ ထမင်းလုံးလေးက ချဉ်းကပ်လာသော လူများကို သွားများ ဖြီးပြလျက် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်သည်။

တံခါးနတ်ဘုရားတစ်ပါးလို မင်းတို့အနားကပ်လာရင် ငါကိုက်မယ်ဆိုသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။

လျန့်ဟောက်တို့အားလုံးက ဒီအဖြူအမဲအလုံးလေးဟာ နဝမသခင်မလေးရဲ့ အချစ်တော်ဖြစ်တာ သိကြတော့ သူ့ကို အလိုလိုက်ပေးရတာပေါ့။

လျန့်ဟောက်က ဦးဆုံး လက်လျှော့အရှုံးပေးလိုက်ပြီး "ငါတို့ မဝင်တော့ဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်၊ သခင်ငယ်လေးရယ် မကိုက်နဲ့နော်" လို့ ပြောလိုက်သည်။

မော့ဟန်ယွဲ့က ရယ်စရာကောင်းတဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြေးလာပြီး ထမင်းလုံးလေးကို ကောက်ယူကာ အခန်းထဲ ခေါ်သွားသည်။

"ထမင်းလုံးလေးရေ၊ ဒါတွေအားလုံးက အစ်မတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလေ၊ ဒီလောက် ကြမ်းတမ်းနေဖို့ မလိုဘူးလေ"

မော့ဟန်ယွဲ့နဲ့ဆိုရင်တော့ ထမင်းလုံးလေးက သူမအား ငြင်းပယ်ရန် မကြိုးစားပေမယ့် ဟဲကျစ်ယန်ဆီမှာလိုမျိုး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံတာမျိုး မရှိဘူး။

သူ့ပေါင်လေးကိုလှုပ်ပြီး မော့ဟန်ယွဲ့ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကနေ ချော်ဆင်းသွားကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ထွက်သွားတာကိုတွေ့ရသည်။

ဒါက မော့ဟန်ယွဲ့ရဲ့စကားကို တိတ်တဆိတ် သဘောတူလိုက်တာပါပဲ။

အမျိုးသားတွေက သူတို့ဘာသာ ရယ်မောပြီး ယုန်တွေကိုအခန်းထဲထည့်ကာ တံခါးပိတ်ပြီး ထွက်သွားကြသည်။

မော့ကျိုးယွီက အဋ္ဌမအစ်ကိုပြန်ရောက်လာတာမြင်တော့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးနဲ့ စကားပြောဖို့ အခန်းထဲမှာ နေခိုင်းပြီး သူက မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျောက်ကို ညနေစာ သွားဖိတ်ဖို့ ထွက်သွားသည်။

သူ တံခါးဝကိုရောက်ချိန်မှာ ကျိုးမျိုးနွယ်စုဝင်တွေက စားပွဲဝိုင်းကြီးနဲ့ ထိုင်ခုံအချို့၊ မီးသွေးမီးဖို နှစ်လုံးနဲ့ အတူ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

အရာရာ ပြည့်စုံနေပြီမို့ ဇာတ်ဆောင်ကြီးပဲ လိုတော့တယ်။ ဟဲကျစ်ယန် ပါဝင်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ။

သူမက အံ့အားသင့်နေတဲ့ မိသားစုဝင်တွေကို မီးသွေးမီးဖိုနှစ်လုံးကို စားပွဲနှစ်လုံးရဲ့ အလယ်မှာ ထားဖို့ ညွှန်ကြားပြီး ပြည်နှင်ဒဏ်ခရီးစဉ်မှာ ဝယ်ထားတဲ့ ကြေးအိုးကြီး နှစ်လုံးကို မီးဖိုချောင်ကနေ ထုတ်ယူလာခဲ့သည်။

ကြေးအိုးတွေထဲမှာ ရေသန့်သန့်ပြည့်နေတဲ့အခါ တာ့ပေါင်မောလ်ကနေ ဝယ်ယူထားတဲ့ အခြေခံဟော့ပေါ့ဟင်းရည်ကို ထည့်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာတော့ လူတွေကိုဖိတ်ဖို့ ထွက်သွားတဲ့ မော့ကျိုးယွီလည်း ပြန်ရောက်လာပြီ။

သူ့နောက်မှာ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျောက်တင်မကဘဲ ရှဲ့ထျန်းဟိုင်နှင့် ဖန့်ချွမ်ကျိုးတို့ပါ ပါလာကြသည်။

ပဥ္စမမရီးက ပဥ္စမအစ်ကိုကိုလည်း ကူတွဲပြီး ခေါ်လာပေးသည်။

စားပွဲပေါ်မှာ မီးသွေးမီးဖိုတွေနဲ့ ကြေးအိုးတွေကိုမြင်တဲ့အခါ လူတိုင်း နည်းနည်း တွေဝေနေကြသည်။

အထူးသဖြင့် အပြင်လူတွေပေါ့။

မော့မိသားစုက ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်ပေမယ့် စားပွဲပေါ်မီးဖိုတင်ပြီး ချက်ပြုတ်တာက ထူးဆန်းတဲ့ စားသောက်နည်းပဲ။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးနှင့် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျောက်တို့က အရမ်းအံ့အားသင့်နေပေမယ့် ယဉ်ကျေးမှုအရ မေးဖို့ မဝံ့ရဲဘဲ ဒါက မြို့တော်က သူဌေးကြီးတွေရဲ့ ခေတ်မီ စားသောက်နည်းဖြစ်မယ်လို့ ယူဆနေကြသည်။

သူတို့ မေးလိုက်မိရင် သူတို့ဟာ လောကကြီးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ တောသူတောင်သားလို့ထင်သွားမှာကိုစိုးရိမ်နေကြတယ်...

နောက်ဆုံးတော့ ရှဲ့ထျန်းဟိုင်က လူတိုင်းသိချင်နေတဲ့မေးခွန်းကို ထုတ်မေးလိုက်သည်။

"ကျိုးယွီ၊ ငါတို့ကို ဘာကျွေးမှာလဲ"

မော့ကျိုးယွီက ပြုံးလိုက်သည်။

"ဦးလေးရှဲ့၊ ဒါက ကျွန်တော့်မိန်းမက စဉ်းစားထားတဲ့ ဟော့ပေါ့လို့ခေါ်တဲ့ အစားအသောက်ရဲ့ စားသောက်နည်းသစ်ပါ"

ထိုသို့ပြောပြီးတာနဲ့ သူက လူတွေကို ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ဖို့ ဦးဆောင်သွားလိုက်သည်၊ ယောက်ျားတွေက တစ်စားပွဲ၊ မိန်းမတွေက တစ်စားပွဲနဲ့ နေရာကို ကောင်းကောင်း ခွဲထားသည်။

လူတွေက စိတ်ရှုပ်ထွေးနေဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့ ထိုင်ပြီး မကြာမီ ဟဲကျစ်ယန်က အမျိုးသမီးအုပ်စုတစ်စုနဲ့အတူ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ ယူလာပေးသည်။

ဒီပါဝင်ပစ္စည်းတွေကိုမြင်တဲ့အခါ သူတို့ ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

သူတို့ မမေးလာမီ ဟဲကျစ်ယန်က ရှင်းပြဖို့ ဦးဆောင်ခဲ့သည် - "အားလုံး၊ ဒါက ကျွန်မစာအုပ်ထဲမှာ ဖတ်ဖူးတဲ့ အစားအသောက်နည်းသစ်ပါ။ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို ကြေးအိုးထဲမှာချက်ပြီး ပူနေတုန်းမှာ စားရတာပါ"

သူမ ပြောနေစဉ် ကြေးအိုးထဲက စွပ်ပြုတ်ရည်တွေက ဆူပွက်လာတယ်။ စွပ်ပြုတ်ရည်၏ ထုံထုံစပ်စပ် မွှေးကြိုင်သောရနံ့သည် အခန်းတစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ဟဲကျစ်ယန်ရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီး အိုးထဲက ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့အနံ့ကို ရှူမိတဲ့အခါ တချို့က ဒီထူးဆန်းတဲ့ စားသောက်နည်းသစ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ မတုံ့ဆိုင်းနိုင်တော့ဘဲ တူတွေကို ကောက်ယူလိုက်ကြသည်။

တူတွေကို ကောက်ယူထားပေမယ့် ဘယ်လိုစားရမလဲဆိုတာ ဟဲကျစ်ယန် မရှင်းပြရသေးတော့ သူတို့ သေချာမသိကြသေးဘူး။

ဒါကြောင့် လူတိုင်းက မော့ကျိုးယွီကိုပဲ မျှော်ကြည့်နေကြသည်။

တကယ်တော့ မော့ကျိုးယွီလည်း ဒီအစားသောက်နည်းသစ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပါ။ ဒါပေမယ့် အိမ်ရှင်အနေနဲ့ "ဥပမာပြရမယ်" ဆိုတော့ သူက တူနဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတချို့ကို ကောက်ယူပြီး ကြေးအိုးထဲ ထည့်လိုက်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်ကလည်း အချိန်မီ ပြင်ဆင်ပြီး တို့စားဖို့ ဆော့စ်ကို လူတိုင်းကို ဝေပေးလိုက်သည်။

ကြေးအိုးထဲက ဟင်းရည်တွေ ဆူလာတာကိုမြင်တော့ "ဆယ်ပြီး စားလို့ ရပြီ။ ပေးထားတဲ့ ဟင်းအနှစ်နဲ့ တို့စားလို့ ရပါတယ်” ဟု သူမက သတိပေးလိုက်သည်။

လူတိုင်းက သူမညွှန်ကြားတဲ့အတိုင်း ချက်ပြီးသား ပါဝင်ပစ္စည်းတချို့ကို ခွက်ထဲထည့်ပြီး အစပ်ဆော့စ်နဲ့ မြှုပ်စားကြသည်။

တာ့ရွှင်းတိုင်းပြည်မှာ ငရုတ်သီး မစိုက်သေးတော့ ပါးစပ်ထဲထည့်လိုက်တာနဲ့ လည်ချောင်းထဲ စပ်ပြီး ထုံသွားတာကြောင့် လူအတော်များများ ချောင်းဆိုးသွားကြသည်။

သူတို့ ချောင်းဆိုးပြီးတဲ့အခါ စားချင်စဖွယ် အနံ့မွှေးကြိုင်ကြိုင်လေးက ပါးစပ်ထဲ စွဲကျန်နေပြီး ထပ်မံ၍ စားချင်စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

ဒါနဲ့ လူတိုင်းက ကြေးအိုးထဲက ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို ထပ်ယူပြီး ပျော်ပျော်ကြီး စားသောက်လိုက်ကြသည်။

မော့ချူဟန်က ခေါင်းတလှုပ်လှုပ်နဲ့ "ခယ်မလေးက ဒီဟင်းပွဲထဲ ဘာဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် ထည့်ထားမှန်း မသိဘူး၊ အရသာရှိလိုက်ပုံများ စားချင်စိတ်ကို ရပ်တန့်လို့ မရဘူး" လို့ ချီးကျူးသည်။

ဖန့်ချွမ်ကျိုးက သဘောတူ‌ထောက်ခံလိုက်သည်၊ "ဟုတ်တယ်၊ မြို့တော်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ပြီး အရသာမျိုးစုံ စားသောက်ဖူးပေမယ့် ဒီဟော့ပေါ့ရဲ့ အရသာကို မမီဘူး"

ရှဲ့ထျန်းဟိုင်လည်း ရယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်၊ "ဒီလို အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေနဲ့ဆို ဝိုင်နည်းနည်းပါရင် ပိုကောင်းမှာပေါ့"

ဝိုင်အကြောင်းပြောတော့ ဟဲကျစ်ယန် တကယ်ပဲ ပျက်ကွက်သွားမိတယ်။ အရသာရှိတဲ့ဟင်းတွေ အများကြီး ပြင်ဆင်ထားပေမယ့် ဝိုင်ကို လုံးဝ မေ့လျော့သွားခဲ့မိသည်။

မြည်းလှည်းကနေ ပစ္စည်းတွေအားလုံးကို ထုတ်ပြီးသား ဖြစ်နေတော့ အခုအချိန်မှ ဝိုင်ကို ထုတ်ယူလိုက်မယ်ဆိုရင် သံသယဝင်ဖို့ ကောင်းသွားလိမ့်မည်။

ဒါကြောင့် ဒီနေ့တော့ လူတွေကို နည်းနည်းလောက် အားမလို အားမရ ဖြစ်စေဖို့ပဲ တတ်နိုင်တော့မည်။

လူတိုင်း ဟော့ပေါ့စားနည်း သိသွားတာကိုမြင်တော့ ဟဲကျစ်ယန်က မရီးတွေကိုခေါ်ပြီး မီးဖိုချောင်မှာ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ကျောက်ပုစွန်ပေါင်းနှင့် ဓါးခုတ်ကောင်ပုစွန်အစပ်ကြော်တို့ကို သွားယူလာခဲ့ကြသည်။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးက နည်းနည်း ပိုတည်ငြိမ်နေသည်၊ အခုနတုန်းက မီးသွေးပို့တုန်းက မော့ကျိုးယွီက ဒါကို ပြောထားဖူးလို့ပါ။

ရွာလူကြီးကျောက်ကတော့ တုံ့ပြန်မှုကွဲပြားသည်။ သူက "လောင်ကျို့မိန်းမ၊ ဒါက ဘာလဲ၊ ဒီဟော့ပေါ့ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ အရမ်းကောင်းပြီး မော့မိသားစုက ငွေကြေး မခက်ခဲပုံပါပဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို စားရဆိုးတဲ့ ဟာတွေကို စားနေရတာလဲ" လို့ မေးသည်။

ယဉ်ကျေးမှုအရ ရွာလူကြီးကျောက်က နောက်စကားတွေကို စိတ်ထဲမှာပဲ ထားလိုက်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်က ရှင်းပြမယ့်အစား မော့ကျိုးယွီကို အရင်စားပြလိုက်ဖို့ ပြောလိုက်သည်။

သူမက အချက်အလက်တွေနဲ့ သက်သေပြချင်သည်၊ သူတို့ အရေးမစိုက်တဲ့ ဒီပင်လယ်စာတွေက သူမ လက်ထဲမှာ အရမ်းကို အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာကိုပေါ့။

ဒါနဲ့ပဲ လူတွေက ယဉ်ကျေးမှုအရ မော့ကျိုးယွီ ပြင်ဆင်ပေးတဲ့ ပင်လယ်စာတွေကို တစ်ကိုက်လောက် စားကြည့်လိုက်ပြီးတာနဲ့ ထပ်စားချင်စိတ်တွေပေါ်လာခဲ့သည်။ ရလဒ်က ဟဲကျစ်ယန် မျှော်လင့်ထားသလိုပါပဲ။