မင်းတို့က အိမ်မှာ အမေ့ကို ဂရုစိုက်ပေးဖို့ပဲ လိုအပ်တယ်။

အထူးသဖြင့် ကျောက်မိသားစုနှင့် ကျိုးမိသားစုတို့၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးသည် ဤပင်လယ်စာများနှင့် မစိမ်းသက်ကြပါ။

လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်က ယွင်ချန်မြို့သည် မိုးခေါင်ရေရှားမှုဒဏ်ကို ခံစားခဲ့ရပြီး သီးနှံအထွက်နှုန်း သိသိသာသာ လျော့ကျသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က ငွေရှိသူပင်ဖြစ်စေ ဆန်စပါးဝယ်ယူရန် အလွန်ခက်ခဲခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် အခြားနည်း မရှိသဖြင့် လူများစွာသည် ပုံမှန်အားဖြင့် မနှစ်သက်ကြသည့် ပင်လယ်စာများကို တံငါသည်များထံမှ ဝယ်ယူကာ ဗိုက်ဖြည့်ရန်သာ တတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ပင်လယ်စာများကို ဝယ်ယူပြီးသောအခါ လူများသည် ဗိုက်ဆာနေပြီဖြစ်သည်။

ထိုသို့သော အစားအစာများကို တစ်ခါတည်း များများစားရန်မှာ ခက်ခဲပြီး လူအများကို ဘေးဒုက္ခဖြစ်စေသည်။

ထို့အပြင် ၎င်းတို့တွင် မော့လောင်ကျို့၏ ဇနီးကဲ့သို့ အချက်အပြုတ် ကျွမ်းကျင်မှုမျိုး မရှိခဲ့ပေ။

၎င်းတို့ ချက်ပြုတ်သော ပင်လယ်စာများသည် တစ်ခါတစ်ရံ အနံ့ဆိုးထွက်ပြီး မျိုချရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ဖြစ်နေကာ အချို့လူများပင် ပင်လယ်စာစားပြီး အော့အန်ခြင်း၊ ဝမ်းလျှောခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါ အခြေအနေမှာ မတူတော့ပေ။ ၎င်းတို့ မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သော ပင်လယ်စာများသည် အခြားသူများ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ဤမျှ အရသာရှိသော အစားအစာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ဟော့ပေါ့အတွက် အသုံးပြုသည့် တိရစ္ဆာန်ကိုယ်တွင်း ကလီစာများသည် မည်သို့ ဤမျှလောက်အထိ အရသာရှိနိုင်ပါသနည်း။

သူတို့သည် မြို့တော်မှ လူများ ဖြစ်ထိုက်ပါပေသည်။ အစားအသောက်နှင့် ပတ်သက်လျှင် လုံးဝ မရိုးရှင်းဘဲ၊ ၎င်းတို့မှာ ငါတို့လို ကျေးလက်သားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လို့ မရနိုင်ပေ။

ရွာလူကြီးကျောက်သည် စိတ်အားထက်သန်စွာ စားသောက်နေပြီး ဧည့်သည်တစ်ဦးအနေဖြင့် ထိန်းသိမ်းရမည့်အရာကိုပင် မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။

“လောင်ကျို့၊ ဒီအစားအစာတွေကို မင်းတို့ မြို့ထဲမှာ ရောင်းချရင် သေချာပေါက် ပိုက်ဆံအများကြီးရလိမ့်မယ်။”

ပြောသူမှာ ရည်ရွယ်ချက် မရှိသော်လည်း နားထောင်သူများကမူ ၎င်းတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိသည်။

ရွာလူကြီးကျောက်သည် အသံကို လျှော့မပြောခဲ့သဖြင့် အမျိုးသမီးများက ၎င်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနိုင်ခဲ့သည်။

ဒုတိယမရီးသည် ငွေအမြောက်အမြားရမည်ဟု ကြားသောအခါ ချက်ချင်း စိတ်ဝင်တစားဖြစ်သွားသည်။

“နဝမခယ်မလေး၊ ဒီလို အစားအစာတွေကို မြို့ထဲမှာ ရောင်းရင် ဘယ်လိုလဲထင်လဲ။”

ဟဲကျစ်ယန်သည် ၎င်းကို ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိသော်လည်း လက်ရှိတွင် ဟော့ပေါ့ပြုလုပ်ရန်အတွက် ပါဝင်ပစ္စည်းများနှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို အများအပြား ထုတ်ဖော်ပြသလို့ မရနိုင်သေးပေ။

ထို့အပြင် ယွင်ချန်မြို့တွင် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများ မများပြားကြောင်း ကြားဖူးသည်။

ဟော့ပေါ့အတွက် ပါဝင်ပစ္စည်းများနှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များအကြောင်းပြောရလျှင် ကုန်ကျစရိတ်မှာ အလွန်မြင့်မားသည်။

ရောင်းချသည့်ဈေးနှုန်းက နည်းလွန်းပါက ငွေအမြောက်အမြားရမည်မဟုတ်ပေ။

ဈေးနှုန်းမြင့်လွန်းပါက ဝယ်ယူနိုင်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် ဤစားသောက်ကုန်လုပ်ငန်းကို အလျင်စလိုလုပ်ရန် မစဉ်းစားသေးပေ။

သူတို့သည် ရှီလင်ကျေးရွာတွင် အခြေချပြီးခါစဖြစ်သည်။ ပထမဆုံး လုပ်သင့်သည်မှာ မိသားစုကို အခြေကျစေရန်ဖြစ်သည်။

သူမသည် စီးပွားရေးအကြောင်း များစွာမသိသော်လည်း ယခင်ဘဝတွင် ဤခေတ်တွင်မရှိသော အရာများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

နယ်မြေ၏ အကူအညီဖြင့် ငွေရှာနည်းများ ရှာဖွေရန်မှာ ခက်ခဲမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ထန်မင်လွေ့သည်လည်း ယွင်ချန်မြို့တွင် အခြေချနေထိုင်ရန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူတို့ အခြေကျပြီးနောက် ၎င်းနှင့် ပူးပေါင်းလုပ်ကိုင်ရန် စီးပွားရေးငယ်တစ်ခုကို စဉ်းစားပြီး တဖြည်းဖြည်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေကာ အခြားသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

အကြောင်းမှာ သူတို့၏ အထောက်အထားများသည် ထူးခြားပေသည်။ ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရသည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိပြီးသော်လည်း တော်ဝင်နန်းတွင်းမှ အာရုံစိုက်မည့်သူမရှိဟု အာမခံရန်ခက်ခဲသည်။

ထို့အပြင် မုန့်ဟွေ့နင်လည်း ရှိသေးသည်။ မုန့်ဟွေ့နင်ကို ဖေးနန်ယွီမှ ဤနေရာတွင် ရာထူးယူရန် တာဝန်ပေးထားခဲ့ပြီး သူတို့မိသားစုကို ဂရုစိုက်ရန် တာဝန်ပေးခံရသူဖြစ်သည်။

မုန့်ဟွေ့နင်က သူတို့၏ အခြေအနေကို ဖေးနန်ယွီထံ အစီရင်ခံမည်မဟုတ်ဟု သူမ မယုံပေ။

ယခုအချိန်တွင် ဖေးနန်ယွီသည် သူတို့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုမရှိဟု ထင်ရသော်လည်း ရာထူးမြင့်သူများ၏ စိတ်ကို မည်သူက အပြည့်အဝ ခန့်မှန်းနိုင်မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် အစီအစဉ်များ မရေးဆွဲမီ ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

သို့သော် ဤမျှ ကြီးမားသော မိသားစုတစ်ခုလုံးနှင့်အတူ ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေရန်မှာ မသင့်လျော်ပေ။

လူတိုင်း အခြေကျပြီးနောက် အဆင်ပြေနိုင်မည့် အကြံတစ်ခုကို ထုတ်ပေးမည် ဖြစ်သည်။

“ဒုတိယမရီး၊ အစ်မ မိသားစုအတွက် ငွေရှာဖို့ အလျင်စလိုဖြစ်နေတာကို ညီမ သိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီမတိုင်ခင် ဒီနေ့ သုံးခဲ့တဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို အရင်ကြည့်ရဦးမယ်လေ။”

ဟဲကျစ်ယန်သည် ဒုတိယမရီးသည် ရိုးသားသူဖြစ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် သူမနှင့် စကားပြောရာတွင် ရှုပ်ထွေးစွာ လှည့်ပတ်ပြောရန် မလိုအပ်ပေ။

မရီးများရှေ့တွင် ထင်မြင်ချက်ပေးရန် သခင်မကြီးမော့က စကားပြောလာသည်။

“အမျိုးသမီးရှဲ့၊ နင်တို့ရဲ့ နဝမခယ်မလေးက ဒီနေ့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အရာတွေကို ထားလိုက်ဦး၊ ငါတို့ ပါးစပ်ထဲ စွဲသွားစေတဲ့ ထုံထုံစပ်စပ် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် တစ်ခုတည်းကိုပဲ ကြည့်လိုက်ရင် ငါတို့မှာ ရဖို့ မရှိဘူး။ ကုန်ကြမ်း မရှိရင် ငွေရှာဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုပြောလို့ရမလဲ။”

သခင်မကြီးမော့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဟဲကျစ်ယန်သည် အဘွားအိုအား မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ပေ။

မော့မိသားစု၏ အမျိုးသမီးများအနက် သခင်မကြီးမော့သည် အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် အရှိဆုံး ဖြစ်သည်။

တစ်ချက်မျှကြည့်ရုံဖြင့် ဤလုပ်ငန်းကို မလုပ်ကိုင်နိုင်သည့် အဓိကပြဿနာကို တွေ့မြင်နိုင်ခဲ့သည်။

“အမေပြောတာ မှန်တယ်။ ကျွန်မတို့ နိုင်ငံခြားသားတွေဆီက ဝယ်ထားတဲ့ ငရုတ်သီးတွေက ကျွန်မတို့မိသားစုစားဖို့အတွက်ပဲ လုံလောက်ပါတယ်။ လုပ်ငန်းအတွက် အသုံးပြုမယ်ဆိုရင် ရက်ပိုင်းအတွင်း ကုန်သွားနိုင်တယ်။”

ဒုတိယမရီးသည် အလွန်စိတ်ပျက်သွားသည်မှာ သိသာထင်ရှားသည်။ “ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ ငွေရှာနိုင်မယ့် စီးပွားရေးကို မလုပ်နိုင်တာ တကယ်နှမြောစရာပဲ။”

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ နိုင်ငံခြားသားတွေဆီက ငရုတ်သီး အပါအဝင် မျိုးစေ့တွေ အများကြီး ဝယ်ထားတယ်။ နောက်နွေဦးမှာ မြေယာ မူးအနည်းငယ်လောက် စိုက်ပျိုးလိုက်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ငရုတ်သီးတွေ လုံလောက်စွာ ရလာမှာပါ။”

ဒုတိယမရီးက ဒါကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းဆိုသလို ပြုံးရွှင်သွားသည်။

“တကယ်လား၊ နဝမခယ်မလေး။ အဲဒီအခါရောက်ရင် အစ်မလည်း ပျင်းရိမနေဘဲ ငရုတ်သီးတွေ အများကြီး ကူညီစိုက်ပျိုးပေးမယ်။”

စိုက်ပျိုးခြင်းအကြောင်းပြောသောအခါ မော့ဟန်ယွဲ့လည်း စိတ်ဝင်တစားဖြစ်လာသည်။

“နဝမယောင်းမ၊ အစ်မ ပေးထားတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်စာအုပ်တွေ ဖတ်ရင်းနဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တချို့ဟာ စိုက်ပျိုးရလွယ်ကူရုံသာမက အဖိုးတန်တာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ခဏလောက်ကြာရင် မြို့ထဲသွားပြီး ဆေးဖက်ဝင်မျိုးစေ့တွေ ဝယ်မယ်။ နောက်နွေဦးမှာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ စိုက်ပြီး မိသားစုအတွက် ဝင်ငွေတိုးပွားလာအောင် လုပ်ပေးမယ်။”

အခြားမရီးများသည် ညီမလေးက မိသားစုအတွက် ငွေရှာနည်း စဉ်းစားနေသည်ကို မြင်ပြီး သိသာစွာ စိုးရိမ်လာကြသည်။

သို့သော် သူတို့သည် မြို့တော်တွင်ရှိစဉ် အလိုလိုက် အပြုစုခံရသည့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြီးပြင်းလာတာဖြစ်သဖြင့် ပန်းထိုးခြင်းအပြင် အခြားသော ကျွမ်းကျင်မှုများ မရှိခဲ့ပေ။

အကြီးဆုံးမရီးက အစမ်းသဘောဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“နဝမခယ်မလေး၊ ငါတို့ သမီးယောင်းမတွေက နင့်လောက် ဗဟုသုတ မများဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ နင် ဘယ်လိုစီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို စဉ်းစားမိတာဖြစ်စေ ငါတို့ကို ပြောပြပေးပါ။ ငါတို့ သေချာပေါက် ကူညီပေးမယ်။”

အခြား မရီးများကလည်း အကြီးဆုံးမရီးနှင့် အတွေးတူကြောင်း ပြောလာကြသည်။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ယခုမှစ၍ သူတို့သည် နဝမခယ်မလေး၏ ပြောစကားကို နားထောင်မည်ဖြစ်သည်။

သူတို့နဝမခယ်မလေးက အရှေ့ကိုညွှန်လျှင် သူတို့ အနောက်သို့ လုံးဝ သွားမှာ မဟုတ်ပေ။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ဤသို့သော လေထုကို တကယ်နှစ်သက်သည်။ မည်သည့်ကိစ္စမဆို မိသားစုတစ်ခုလုံးသည် တူညီသော ပန်းတိုင်ဆီသို့ အတူတကွ လုပ်ဆောင်သင့်သည်။

“ကောင်းပါပြီ၊ ညီမ ငွေရှာနိုင်မဲ့ နည်းလမ်းကောင်းတွေ စဉ်းစားမိတဲ့အခါ အစ်မတို့ကို အရင်ဆုံး ပြောပြမယ်။”

အမျိုးသမီးများသည် မည်သူ့ကိုမှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိဘဲ စကားပြောကြသည်။ အမျိုးသားများကလည်း သူတို့ပြောနေသည်ကို ကြားနိုင်သည်။

ပဉ္စမအစ်ကိုသည် မှတ်ဉာဏ်ဆုံးရှုံးထားသော်လည်း ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အတူနေထိုင်ပြီးနောက် ဤချစ်ခင်ဖွယ်မိသားစုကို လုံးဝ လက်ခံလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးများက မိသားစုအတွက် ငွေရှာလိုသည်ကို ကြားသောအခါ မိသားစုအတွင်းရှိ အမျိုးသားတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည်လည်း လိုလိုလားလား ပါဝင်ရမည်ဖြစ်သည်။

“ငွေရှာတာက အမျိုးသားတွေရဲ့ အလုပ်ပဲ။ မင်းတို့က အိမ်မှုကိစ္စတွေကိုပဲ လုပ်ကြပေါ့။”

အဋ္ဌမအစ်ကိုကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ အမျိုးသားတွေ အများကြီး ရှိတာ၊ နေ့တိုင်း တောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်ရင်တောင် မိသားစုအတွက် စားနပ်ရိက္ခာနဲ့ အဝတ်အထည်တွေအတွက် ဖူလုံအောင် ရှာဖွေပေးနိုင်တယ်။ မင်းတို့က အိမ်မှာ အမေ့ကို ဂရုစိုက်ပေးဖို့ပဲ လိုအပ်တယ်။”

အစ်ကိုနှစ်ဦးစလုံးက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြီးနောက် မော့ကျိုးယွီလည်း သူ့သဘောထားကို ထုတ်ဖော်သင့်သည်။

သို့သော် သူသည် ထိုသို့ မလုပ်ခဲ့ပေ။

သူက သူ့ဇနီးသည်၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို သိရှိထားသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ငွေရှာလိုသည့်အခါ သူတို့ တစ်သက်လုံး အမဲလိုက်ရင်တောင် သူမနှင့် မယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပေ။

လျန့်ဟောက်ကမူ သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ အာမခံလိုက်သည်။ “နောင်မှာ ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေ အလှည့်ကျ တောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်ပြီး မိသားစုမှာ ဆန်နဲ့ အသား နေ့တိုင်း ရှိစေရမယ်လို့ အာမခံတယ်။”

ဤလူကြီးများ၏ အမြင်တွင် သာမန်မိသားစုတစ်ခုသည် ဗိုက်ပြည့်အောင် စားသောက်နိုင်ပြီး နွေးထွေးစွာ ဝတ်ဆင်နိုင်လျှင် သက်တောင့်သက်သာရှိသောဘဝဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် လျန့်ဟောက်နှင့် သူတို့လိုလူများအတွက် ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘမဲ့ဖြစ်ကာ ဘဝအရည်အသွေးအတွက် မြင့်မားသော တောင်းဆိုမှုမျိုး မရှိခဲ့ပေ။

ရွာလူကြီးကျောက်နှင့် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးသည် သူတို့ကို အလွန်အားကျမိသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

သူတို့က သူတို့ပြောတဲ့ စကားကို ဘယ်လောက်တောင် ယုံကြည်မှု ရှိနေပါလိမ့်။ ယနေ့ သူတို့ တောင်ပေါ်မှ ပြန်လည်ယူဆောင်လာသော သားကောင်များစွာကို အခြေခံလျှင် သူတို့၏ ပြောစကားများသည် လုံးဝ မမှားနိုင်ပေ။