အာလူးနှင့် ကန်စွန်းဥများ

အထူးသဖြင့် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးက အမဲသားတွေကို မြင်ပြီးတဲ့နောက် ဈေးနှုန်းတွေကို အကြမ်းဖျင်း တွက်ချက်ကြည့်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီတောရိုင်းဆိတ်တစ်ကောင်တည်းကိုပဲ မြို့တော်က စားသောက်ဆိုင်တွေဆီ ရောင်းချရင် အနည်းဆုံး ငွေ တစ်တေး၊ နှစ်တေးလောက် ရနိုင်သည်။

တစ်နေ့တည်းမှာ ဒီလိုကြွယ်ဝတဲ့ ရိတ်သိမ်းမှုရှိရင် ဒီလူတွေ ဗိုက်ဝအောင် စားဖို့လုံလောက်ပြီး ကျန်တာတွေလည်း ရှိသေးသည်။

ရှဲ့ထျန်းဟိုင်နှင့် ဖန့်ချွမ်ကျိုးတို့ကလည်း အားကျစွာ နားထောင်နေကြသည်။

အခုဆိုရင် သူတို့ဟာ သာမန်လယ်သမားဘဝကို လုံးဝ လက်ခံထားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ မော့မိသားစုမှာ လူအင်အား တိုးပွားလာပြီး တစ်ဦးချင်းစီက အလွန်ကျွမ်းကျင်ကြသည်။

နောက်ပိုင်းမှာ အမဲလိုက်ပြီး မိသားစုကို ထောက်ပံ့မယ်ဆိုရင် ဘာပြဿနာမှမရှိဘူး။

သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အခြေအနေတွေကို ထပ်တွေးကြည့်တော့ သူတို့ဟာ အရင်က စာပေပညာရှင်တွေပါ။ သူတို့မှာ လူအင်အားတော့ ရှိပေမယ့် တောင်ပေါ်တက်ပြီး အမဲလိုက်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။

အိမ်ပြန်ရင် မိသားစုတစ်ခုလုံး စုပြီး နောက်ပိုင်း ဘယ်လို အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းပြုရမလဲဆိုတာကို သေချာဆွေးနွေးဖို့ လိုအပ်နေပုံ ရသည်။

ဟဲကျစ်ယန်က အမျိုးသားတွေ ဆွေးနွေးနေတာကို ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိဘဲ နားထောင်နေသည်။ နောက်ပိုင်းမှာ သူမ လုပ်သင့်တာကို လုပ်မှာပါ။

လူတွေ အသားတွေစားပြီးလောက်ပြီဆိုတာ မြင်တော့ သူမက လှီးထားတဲ့ အာလူးနဲ့ ကန်စွန်းဥတွေကို အိုးထဲထည့်လိုက်သည်။

ဒီပစ္စည်းနှစ်မျိုးကို သူတို့တွေ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာ ဖြစ်သည်။

အစောပိုင်း မြင်တုန်းက ဘာလဲလို့ မေးချင်ပေမယ့် အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ အများကြီးနဲ့ ကြုံတော့ စကားပြောဖို့ သူတို့ပါးစပ်တွေကိုရပ်ဖို့ မဝံ့ရဲခဲ့ကြဘူး။

အခု ဟဲကျစ်ယန်က ဒီအစားအစာနှစ်မျိုးကို ကြေးအိုးထဲထည့်လိုက်တာကိုမြင်တော့ သူတို့ရဲ့ သိချင်စိတ်တွေ ပြန်နိုးကြားလာသည်။

ဒီလိုမေးခွန်းမျိုး မေးဖို့ဆို အဋ္ဌမမရီးက အစားကြူးသမားအနေနဲ့ အကျွမ်းကျင်ဆုံး ဖြစ်သည်။

"နဝမခယ်မလေးရေ၊ မီးဖိုချောင်မှာ နာရီဝက်လောက် လှီးဖြတ်နေခဲ့ရတဲ့ ဒီဟာတွေက ဘာလဲဆိုတာ ငါတို့ မသိသေးဘူး"

ဟဲကျစ်ယန်က ပြုံးရယ်ပြီး ရှင်းပြသည် - "ဒါတွေအားလုံးက အနောက်နိုင်ငံသားတွေဆီက ဝယ်ထားတာပါ။ တစ်ခုက အာလူး၊ နောက်တစ်ခုကို ကန်စွန်းဥလို့ခေါ်တယ်။ ဒီအရာတွေက အရသာရှိရုံတင်မကဘဲ အထွက်နှုန်းလည်း အရမ်းများတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ မျိုးအနေနဲ့ တချို့ သိမ်းထားပြီး နောက်နှစ်ကျ စိုက်ကြည့်ကြမယ်လေ။"

ဟဲကျစ်ယန်က ဒီအစားအစာနှစ်မျိုးဟာ အထွက်နှုန်းများတယ်လို့ ပြောတာကိုကြားတော့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးက အရင်ဆုံး စိတ်မငြိမ်မသက်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူတို့ တစ်သက်လုံး လယ်လုပ်နေခဲ့တာဆိုတော့ သူတို့အတွက် သီးနှံအထွက်နှုန်းများတဲ့အကြောင်းထက် ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ သတင်း မရှိဘူး။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုး ပြုံးရယ်ကာ မေးလိုက်သည်၊ "လောင်ကျို့ဇနီး၊ မင်းပြောတဲ့ ဒီအရာတွေက အထွက်နှုန်းများတယ်ဆိုတော့ တစ်မူးကို ခန့်မှန်းခြေ ဘယ်လောက် အထွက်နှုန်း ရှိနိုင်လဲ"

ဟဲကျစ်ယန်က သူမရဲ့ မြေနေရာမှာ စိုက်ထားတဲ့ ကန်စွန်းဥနဲ့ အာလူးတွေ အကြောင်းကို တွေးလိုက်မိသည်။ သူမ သိချင်တာက လှည့်ဖြားမှု ပြဿနာလား ဆိုတာကိုပါ၊ အာလူးက တစ်မူးကို ကျင်း ( ၂၀၀၀ ) ထွက်နိုင်ပြီး ကန်စွန်းဥဆိုရင် ပိုများကာ ကျင်း ( ၅၀၀၀ ) နီးပါး ထွက်ရှိနိုင်သည်။

လုံခြုံစိတ်ချရအောင် သူမ ဒီလောက် မြင့်တဲ့ ဂဏန်းတွေ မပြောလိုက်ဘူး။

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုး၊ အနောက်နိုင်ငံသားရဲ့ အပြောအရတော့ အာလူးက တစ်မူးကို ကျင်း ( ၁၀၀၀ ) အထိ ထွက်နိုင်ပြီး ကန်စွန်းဥအထွက်နှုန်းက တစ်မူးကို အနည်းဆုံး ကျင်း ( ၂၀၀၀ ) လောက်အထိ ထွက်နိုင်တယ်"

သူမရဲ့ ပြောစကားပြီးတာနဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးက အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်မနေနိုင်တော့ဘဲ ထလိုက်ကြသည်။

"လောင်ကျို့ဇနီး၊ မင်းပြောတာ တကယ်လား"

ရွာလူကြီးကျောက်က စိတ်လှုပ်ရှားလို့ မျက်နှာနီရဲနေသည်။ သူတို့ တစ်သက်လုံး သီးနှံစိုက်ပျိုးနေပေမယ့် ဒီလို မြင့်မားတဲ့ အထွက်နှုန်းရှိတဲ့ သီးနှံအကြောင်း မကြားဖူးဘူး။ လောင်ကျို့ဇနီးတို့က အနောက်နိုင်ငံသားတွေရဲ့ လှည့်ဖြားမှုကို ခံရတာလားလို့ တွေးမိသွားသည်။

ဟဲကျစ်ယန်လည်း ဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာ အလွန်အကျွံ မပြောရဲဘူး။

"ဟားဟား... ရွာလူကြီးကျောက်၊ တကယ်ပဲ ဒီလောက် အထွက်နှုန်း မြင့်မားနိုင်မလားဆိုတာကို စိုက်ပျိုးပြီးမှပဲ သိရမှာပေါ့"

ရွာလူကြီးကျောက်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

လောင်ကျို့ဇနီးရဲ့ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေတဲ့ပုံစံကိုမြင်တော့ သူမက လှည့်ဖြားခံရသည်ဖြစ်စေ လှည့်ဖြားမခံရသည်ဖြစ်စေ အဲ့တာကို ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုတာ သိသွားသည်။ သူက ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးလည်း မျိုးစေ့တောင်းဖို့ မူလရည်ရွယ်ချက်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ကြသည်။

ဒီလို မသိရသေးတဲ့ အရာတွေကို သူတို့ မစမ်းသပ်ရဲဘူး၊ တကယ်လို့ အထွက်နှုန်း မများခဲ့ရင် တစ်နှစ်လုံး အချိန်ဖြုန်းရုံပဲ ရှိပေလိမ့်မည်။

သူတို့ရဲ့ သဘောထားက ဟဲကျစ်ယန်ကို လုံးဝ မထိခိုက်စေဘူး။

ကြေးအိုးထဲက အာလူးနဲ့ ကန်စွန်းဥတွေ ပျော့သွားပြီဆိုတာမြင်တော့ လူတွေကို မြည်းစမ်းဖို့ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါ သူမရဲ့ လုပ်ရပ်က နောက်ထပ် အံ့အားသင့်စရာတွေ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

"နဝမခယ်မလေး၊ ဒီကန်စွန်းဥက ချိုပြီး အရသာရှိတာဘဲ" အဋ္ဌမမရီးက စားရင်း ပြုံးကာ ချီးမွမ်းသည်။

ပုံမှန်အေးဆေးတည်ငြိမ်တဲ့ ဆဋ္ဌမမရီးတောင်မနေနိုင်တော့ဘဲ "ဟုတ်တယ်၊ ဒီအသစ်စားစရာနှစ်မျိုးက ဗိုက်ပြည့်စေတဲ့ပုံရတယ်" လို့ အကဲဖြတ်လာခဲ့သည်။

အမျိုးသားများ ထိုင်နေသော စားပွဲသည်လည်း ဆင်တူဖြစ်ပြီး၊ အားလုံးက အာလူးနှင့် ကန်စွန်းဥများကို ထူးခြားသော အရသာအတွက် ချီးကျူးရန် အပြိုင်ကြိုးစားကြသည်။

တက်ရောက်သူအားလုံးသည် အရသာရှိသော အစားအစာများကို မြိန်ရေရှက်ရေ စားသောက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ ဘဝတွင် ဤမျှအရသာရှိသော အစားအစာကို တစ်ခါမျှ မစားဖူးသလို ခံစားရသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် လူတိုင်း ဗိုက်ပြည့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ကျောက်မိသားစုနှင့် ကျိုးမိသားစုတို့၏ မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးကို မေးလိုက်သည်။ “မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦး၊ အကြီးအကဲတို့ဆီမှာ ရောင်းချဖို့ မြေကွက်လပ် အပို ရှိလား မသိဘူး။”

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးက မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်လိုက်သည်။ “လောင်ကျို့၊ မင်း မြေဝယ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား။”

ရွာလူကြီးကျောက်ကလည်း ထပ်ပြောသည်။ “ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျေးလက်သားတွေအတွက် စိုက်ပျိုးရေးက အခြေခံပဲ။”

မော့ကျိုးယွီက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။ “ကျွန်တော်တို့ ရွာမှာ နောင်နှစ်တွေ နေထိုင်ရဦးမှာမို့ သီးနှံစိုက်ပျိုးတာက မဖြစ်မနေ လုပ်ရမှာပါ။”

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးက ခဏစဉ်းစားသည်။ “ငါတို့ ရှီလင်ကျေးရွာမှာ မြေကောင်းတွေဆိုရင် အများစုက ချွေ့မျိုးနွယ်စုဝင်တွေရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိတယ်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ ဒီနှစ် အနည်းငယ်အတွင်း စီမံပြီးနောက်၊ ချွေ့မျိုးနွယ်စုရဲ့ မြေသြဇာကောင်းတဲ့ မြေယာတွေနဲ့ မယှဉ်နိုင်ပေမယ့် ငါတို့မိသားစုရဲ့ မြေယာတွေလည်း အများကြီး တိုးတက်လာခဲ့တယ်။”

မော့ကျိုးယွီသည် သူ့ဇနီး၏ မြေကွက်လပ်ထဲတွင် ထုတ်လုပ်ထားသော မျိုးစေ့များသည် မြေအခြေအနေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြောင်း သိသည်။ ထို့ကြောင့် မြေသြဇာကောင်းခြင်း မကောင်းခြင်းကို သူ ဂရုမစိုက်ပေ။

“မြေအခြေအနေက အရေးမကြီးပါဘူး။ မြေကောင်းဖြစ်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်လို့ရတယ်။ ဒါက ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်သွားလို့ ရပါတယ်။”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှဲ့ထျန်းဟိုင်နှင့် ဖန့်ချွမ်ကျိုးတို့သည်လည်း မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူတို့သည် မော့ကျိုးယွီ၏ အတွေးများကို မျှဝေသည်။ ကျေးလက်မှာ နေထိုင်ရန်ဆိုလျှင် ကျေးလက်သားများ လုပ်သင့်သည့်အရာများကို လုပ်ဆောင်ရမည်။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးက တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ပြီးနောက် ရွာလူကြီးကျောက်က ပြောလာခဲ့သည်။

“ငါတို့ မိသားစုနှစ်ခုမှာ လယ်မြေ သိပ်မရှိပါဘူး။ တောင်ခြေနားက မြေတွေပဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ မစိုက်ပျိုးထားဘဲ ထားခဲ့တာ။ ဒီလိုမြေတွေက မြေသြဇာကောင်းလာဖို့ အနည်းဆုံး သုံးနှစ်ကနေ ငါးနှစ်လောက် အချိန်ယူရလိမ့်မယ်။”

ရှီလင်ကျေးရွာ၏ ဒေသခံများသည် ဤမြေအမျိုးအစားကို နားလည်ကြသည်။ ကောင်းမွန်သည့် မျိုးစေ့ ထည့်စိုက်လျှင်တောင် အထွက်နှုန်း မကောင်းနိုင်ပေ။ အလဟဿ ပင်ပန်းရဖွယ် ရှိသည်။

ရွာလူကြီးကျောက်က ရုတ်တရက် ချွေ့မျိုးနွယ်စုကို သတိရသွားသည်။ “လောင်ကျို့၊ ချွေ့မျိုးနွယ်စုမှာ မြေအများဆုံးရှိတယ်၊ သူတို့မျိုးနွယ်စုဝင်တွေ စိုက်ပျိုးနိုင်တာထက် အများကြီး ပိုနေတယ်။ အရင်တုန်းက သူတို့ ချွေ့ဝမ်ရဲ့ အာဏာကို အားကိုးပြီး ငါတို့မိသားစုနှစ်ခုကို အခမဲ့ အလုပ်သမားအဖြစ် ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးဖို့ ဖိအားပေးခဲ့တယ်။”

ယခုအခါမှာ ပြောင်းရွှေ့လာတဲ့ ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းအသစ်က ပညာရှိတစ်ဦးဖြစ်တဲ့အတွက် ချွေ့မျိုးနွယ်စုကို အပြစ်ဒဏ်ခတ်ခဲ့ပြီးပြီ။ ငါတို့အနေနဲ့ အခုဆိုရင် အဲဒီမှာ လစာမရဘဲ အလုပ်လုပ်စရာမလိုတော့ဘူး ထင်တယ်။ သူတို့ရဲ့ မြေယာအများစုကို ဘာမှ မလုပ်ဘဲထားရင် ဖြုန်းတီးတာနဲ့ အတူတူပဲ။

အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် ချွေ့မျိုးနွယ်စုက လူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ လယ်ယာမြေတွေကို ရောင်းချဖို့ စဉ်းစားလာကြမှာပါ။ မင်းတို့အနေနဲ့လည်း ချွေ့မျိုးနွယ်စုဆီက မြေဩဇာကောင်းတဲ့ လယ်ယာမြေတွေကို သွားရောက်ဝယ်ယူနိုင်တယ်။”

ဒါဟာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ အကြံဉာဏ်တစ်ခုပါပဲ။ ဒါပေမယ့် မော့ကျိုးယွီနဲ့ ဟဲကျစ်ယန်တို့ကတော့ မြေအခြေအနေ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပိုမိုကျယ်ပြန့်တဲ့ မြေနေရာတွေကို ဆက်လက် ပိုင်ဆိုင်ချင်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေတဲ့ မြေနေရာတွေကို ပိုမို လိုချင်နေကြသည်။

မြေဩဇာကောင်းမွန်တဲ့ လယ်ယာမြေဖြစ်ဖြစ်၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ စွန့်ပစ်ထားရတဲ့မြေဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့အနေနဲ့ အားလုံးကို ဝယ်ယူချင်နေကြတာပါ။

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှစ်ဦး‌၊ မြေယာရဲ့ အရည်အသွေးက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ ဝယ်ယူချင်ပါတယ်"

မော့ကျိုးယွီကို ချွေ့မျိုးနွယ်စုဆီက လယ်ယာမြေတွေ ဝယ်ယူဖို့ အကြံပြုရာမှာ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးဟာ ဘယ်လိုမှ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ မပါဝင်ခဲ့ပါဘူး။ သူတို့ဟာ အတူတူ ရွာ တစ်ရွာတည်းမှာ အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်ကြရမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် သဟဇာတဖြစ်မှုကို ဦးတည်ပြီး စဉ်းစားခဲ့ကြတာပါ။ ဝေဖန်မှုတွေဖြစ်စေမယ့် အပြုအမူမျိုးတွေကို ရှောင်ရှားချင်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ မမျှော်လင့်ထားတာက သူတို့ အကြံပြု၍ ပြောဆိုပြီးတာတောင် အခြားတစ်ဖက်က သူတို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်နေတာပါပဲ။

ဒါဆိုရင်တော့ သူတို့အနေနဲ့ သတိပေးဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့တယ်လို့ အပြစ်တင်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။ ငွေကြေးသုံးစွဲမှုကိစ္စမှာဆိုရင် ဘယ်သူမှ သူတို့ရဲ့ ငွေကို ဘယ်လိုသုံးစွဲရမယ်ဆိုတာကို တောင်းဆိုပိုင်ခွင့် မရှိပါဘူး။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးက "ငါတို့ ကျိုးမျိုးနွယ်စုမှာ တောင်ခြေမှာ စွန့်ပစ်ထားတဲ့မြေ မူ ( ၂၀ ) လောက် ရှိတယ်။ အဲဒီနေရာကို ငါတို့ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေက မြေယာပြုပြင်ဖော်ထုတ်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး တရားဝင်မှတ်ပုံတင်ထားတဲ့ မြေယာလွှဲပြောင်းရောင်းချခွင့်လက်မှတ်တွေလည်း ရှိတယ်။

လက်ရှိအချိန်မှာတော့ အဲဒီလက်မှတ်တွေက ငါတို့လက်ထဲမှာပဲ ရှိနေတယ်။ မင်းတို့အနေနဲ့ ဝယ်ယူချင်တယ်ဆိုရင် အရင်က စွန့်ပစ်မြေဈေးနှုန်းအတိုင်း တစ်မူကို ‌ငွေ ( ၁ ) တေးနှုန်းနဲ့ ရောင်းချပေးပါ့မယ်။"