အိမ်ရှင်ရော ဧည့်သည်ပါ သဘောကျသော အစားအစာ

မော့ကျိုးယွီက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်- "ကောင်းပြီ၊ ခြံဝင်းကိစ္စကို အလျင်သိပ်မလိုပါဘူး။ ချွေ့မျိုးနွယ်စုရဲ့ အမှုကိစ္စ ပြီးတဲ့အခါမှသာ အသေးစိတ် ဆွေးနွေးကြရအောင်"

ရှဲ့ထျန်းဟိုင်နှင့် ဖန့်ချွမ်ကျိုးတို့သည် မော့မိသားစုမှာ ညစာစားချိန်အတွင်း လယ်မြေများနှင့် အိမ်ခြံဝင်းများစွာ ဝယ်ယူထားသည်ကို မြင်ပြီး စိုးရိမ်သောက ရောက်သွားကြသည်။

သို့သော် သူတို့သည် တောင်ခြေရှိ ပျက်စီးနေသော အိမ်ခြံဝင်းများကို မော့မိသားစုကဲ့သို့ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝယ်ယူဖို့ မဝံ့မရဲဖြစ်နေကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ထံတွင် ရှိနေသောငွေမှာ အကန့်အသတ် ရှိနေသည်။ တောင်ခြေရှိ ပျက်စီးနေသော အိမ်ခြံဝင်းများကို ဝယ်၍ ပြန်လည်တည်ဆောက်ပါက ငွေနှစ်ဆကုန်ကျလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

လက်ရှိ နေထိုင်နေသော အိမ်ခြံဝင်းကို ရောင်းချဖို့ ရှိ မရှိ မေးတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မည်။ ဤနည်းဖြင့် လယ်မြေဝယ်ရန်အတွက် ငွေအနည်းငယ် သက်သာစေလိမ့်မည်။

မော့ကျိုးယွီက အိမ်ခြံဝင်းဝယ်ရန် အဆိုပြုထားသောကြောင့် သူတို့လည်း မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။

"ရွာလူကြီးကျောက်၊ ကျုပ်တို့ လက်ရှိ ငှားရမ်းထားတဲ့ အိမ်ခြံဝင်းကို ရောင်းချပေးလို့ အဆင်ပြေမလား မသိဘူး"

ရွာလူကြီးကျောက်က ပြန်ဖြေသည်- "ရှဲ့မိသားစု ငှားရမ်းထားတဲ့ အိမ်ခြံဝင်းက ကျုပ်တို့မိသားစုပိုင်ဖြစ်တာမို့ ကျုပ် ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်တယ်။ သင့်တင့်တဲ့ဈေးနှုန်းရမယ်ဆိုရင် ရောင်းချပေးမှာပါ။ ဖန့်မိသားစုတွေ နေထိုင်တဲ့ အိမ်ခြံဝင်းတော့ ကျုပ်ရဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေ ပိုင်ဆိုင်တယ်။ သူတို့ကိုယ်စား ကျုပ် မဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်ဘူး။ သူတို့ကို မေးမြန်းပြီးမှပဲ ကျုပ် ပြန်ပြောပေးနိုင်လိမ့်မယ်။"

ရှဲ့ထျန်းဟိုင်သည် သူတို့နေထိုင်သော အိမ်ခြံဝင်းကို ရောင်းချနိုင်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူက မေးမြန်းလိုက်သည်- "ကျုပ်တို့နေထိုင်တဲ့အိမ်ခြံဝင်းအတွက် ဘယ်လောက် ကျသင့်မလဲ မသိဘူး။”

ရွာလူကြီးကျောက်သည် စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်ပြီး ပြောသည်- "ကျုပ်အိမ်ခြံဝင်းက တစ်မူးကျော်ကျော် ကျယ်ဝန်းတယ်။ မြေဝယ်ပြီး အိမ်ဆောက်တာက ငွေ ( ၁၂ ) တေးလောက် ကုန်ကျခဲ့တယ်။ အခု အိမ်ခြံဝင်းကလည်း ဟောင်းနေပြီဆိုတော့ ငွေ ( ၁၂ ) တေးနဲ့ပဲ ရောင်းချပေးလိုက်မယ်။"

ရှဲ့ထျန်းဟိုင်က စဉ်းစားသည်။ ရွာလူကြီးကျောက်၏ အိမ်ခြံဝင်းသည် သူတို့မိသားစု နေထိုင်ရန် လုံလောက်စွာ ကျယ်ဝန်းသည်။ ငွေ ( ၁၂ ) တေးသည် သူတို့မိသားစုအတွက် အနည်းငယ် များသော်လည်း အစမှပြန်ဆောက်ခြင်းထက် ဈေးချိုသည်မှာ သေချာပါသည်။

ထို့အပြင် သူတို့သည် အိမ်ဆောက်ရန် အလုပ်ပင်ပန်းခြင်းကိုလည်း ရှောင်ရှားနိုင်မည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ရှဲ့မိသားစုက ဒီအိမ်ခြံဝင်းကို ဝယ်မယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးတာနဲ့ ရှဲ့ထျန်းဟိုင်က သူ့ရဲ့ အင်္ကျီရင်ဘတ်ထဲကနေ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ငွေ ( ၂ ) တေးကို ထုတ်ယူပြီး ရွာလူကြီးကျောက်ဆီသို့ စပေါ်ငွေအဖြစ် ပေးချေလိုက်သည်။

"ဒါက စပေါ်ငွေပါ၊ သိမ်းထားပေးပါဦး။”

ဒုတိယမရီးသည် တောင်ခြေမှာရှိတဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ အိမ်ခြံဝင်းတွေ အများကြီးကို ဝယ်ယူဖို့ မော့ကျိုးယွီ၏ အထူးရည်ရွယ်ချက်ကို မသိပေမယ့် မော့ကျိုးယွီတို့လင်မယား ဆုံးဖြတ်တဲ့ ကိစ္စတိုင်းဟာ လုံးဝ မှန်ကန်တယ်ဆိုတာကိုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရှိထားသည်။

သူမရဲ့ ဖခင်မိသားစုက မော့မိသားစုတို့လိုပဲ တောင်ခြေမှာရှိတဲ့အိမ်တွေကို ဝယ်ယူဖို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ မျှော်လင့်ထားသည်။

ဒါပေမယ့် သူ့ဖခင်က စပေါ်ငွေပေးဖို့ စိတ်မရှည်နိုင်တော့တာကို မြင်တဲ့အခါ ဒုတိယမရီးက စိတ်ပူပန်နေပေမယ့် လူအများရှေ့မှာ သတိပေးဖို့ မသင့်တော်ဘူးလို့ ထင်မိသည်။

သူမရဲ့ ဖခင်ကို အကြိမ်ကြိမ် မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲပြပေမယ့် ရှဲ့ထျန်းဟိုင်က အမျိုးသမီးတွေ ထိုင်နေတဲ့ စားပွဲဘက်ကို လှည့်တောင် မကြည့်ဘူး။

တစ်ချိန်လုံး အချည်းနှီး မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲပြနေတဲ့ ဒုတိယမရီးကပဲ လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

မော့ကျိုးယွီတို့လင်မယားတို့ကတော့ ဖန့်မိသားစုနှင့် ရှဲ့မိသားစုတွေ လက်ရှိ ငှားရမ်းထားတဲ့ အိမ်ခြံဝင်းတွေကို ဝယ်ယူဖို့ စီစဉ်နေတာကို မြင်တော့ ဝမ်းသာနေကြသည်။

သူတို့က အတ္တကြီးလို့ မဟုတ်ဘူး၊ တောင်ခြေမှာရှိတဲ့ မြေယာနဲ့ အိမ်ခြံဝင်းတွေကို အသုံးပြုဖို့ ကြိုတင်အစီအစဉ်တွေ ရေးဆွဲထားပြီးသားမို့လို့ပါ။

ဖန့်မိသားစုနှင့် ရှဲ့မိသားစုတွေက သူတို့လိုပဲ တောင်ခြေမှာရှိတဲ့ မြေယာနဲ့ အိမ်ခြံဝင်းတွေကို ဝယ်မယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ပြန်ညှိရမှာ ဖြစ်သည်။

မိသားစု နှစ်စုလုံးက ရွာထဲမှာရှိတဲ့ အိမ်တွေကို ဝယ်ကြတာ ပိုကောင်းပါသည်။ ဒါက ငွေကြေး သက်သာစေရုံသာမက သူတို့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကိုလည်း ပိုမိုလွယ်ကူစေပါလိမ့်မည်။

ဒီညစာစားပွဲဟာ မြေယာနဲ့ အိမ်ခြံဝင်း ဝယ်ယူမှုကိစ္စကိုသာမက မော့မိသားစုရဲ့ စေတနာပြည့်ဝတဲ့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကြောင့် ရွာလူကြီးကျောက်နှင့် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးတို့ကို မော့မိသားစုရဲ့ စွမ်းရည်ကို နားလည်စေခဲ့သည်။

အရင်က ရှီလင်ကျေးရွာကို ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံရသူတွေဟာ ချွေ့ဝမ်ကို လာဘ်ပေးဖို့ ငွေမရှိကြဘူး။ ဒါကြောင့် ချွေ့ဝမ်က သူ့မိသားစုဝင်တွေရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ခံရဖို့ သူတို့ကို ဒီမှာ လာနေဖို့ အလိုအလျောက် စီစဉ်ပေးသည်။

ဒါပေမယ့် မော့မိသားစုက မတူဘူး။ ချွေ့ဝမ်ကို လာဘ်ပေးဖို့ ငွေမရှိလို့ မဟုတ်ဘူး၊ လာဘ်ပေးချင်စိတ်မရှိလို့သာ မလုပ်တာပါ။

ဖန့်မိသားစုနှင့် ရှဲ့မိသားစုများသည်လည်း အလားတူပင်ဖြစ်သည်။ အပေါ်ယံကြည့်လျှင် မော့မိသားစုကဲ့သို့ အုတ်မြစ်ခိုင်မာမှုမရှိဟု ထင်ရသော်လည်း၊ အိမ်ခြံဝင်း ဝယ်ယူနိုင်ပြီး ကောင်းမွန်သော လယ်မြေများကို ဝယ်ယူရန် အစီအစဉ်ရှိသည့် မိသားစုများသည် ချွေ့ဝမ်အား လာဘ်ထိုးရန် လိုအပ်သည့် ငွေအနည်းငယ်ကို ချို့တဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ယနေ့တွင် မော့မိသားစုသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း မြေယာ မူး ( ၄၀ ) ကျော်ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် ကောင်းမွန်သော လယ်ယာမြေများကို ဆက်လက် ဝယ်ယူရန် အစီအစဉ်များရှိနေပုံရသည်။

ရှီလင်ကျေးရွာ၏ ဒေသခံအာဏာရှင်ကြီးများ ဖြစ်လာရန် သူတို့တွင် အစီအစဉ်ရှိသည်မှာ အလွန်ထင်ရှားသည်။

ယခင်က ရှီလင်ကျေးရွာရှိ ချွေ့မျိုးနွယ်စုသည် ဒေသခံအာဏာရှင်ကြီးများနှင့် တူသည်။ သူတို့သည် စိုက်ပျိုးရန် မကုန်ဆုံးနိုင်အောင် မြေယာများစွာကို ပိုင်ဆိုင်ထားရုံသာမက၊ သူတို့ မျိုးနွယ်စု နှစ်စုမှ လူများအား အလုပ်ခွင်အတွက် အခမဲ့အလုပ်လုပ်ကိုင်စေခဲ့သည်။

အကယ်၍ အခြား သင့်တင့်သော အာဏာရှင်ကြီးများဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ သူတို့သည် ကျေးရွာသားများ၏ အကူအညီအတွက် တစ်နေ့လျှင် ကြေးပြား ( ၁၀ ) ပြားလောက်တော့ အနည်းဆုံး ပေးပါလိမ့်မည်။

မော့မိသားစုသည် သင့်တင့်သော အာဏာရှင်ကြီးများ ဖြစ်လာနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ရသည်။ နောင်တွင် သူတို့၏ မျိုးနွယ်စုနှစ်စုက လူတွေက အလုပ်များကို ပိုမိုကူညီနိုင်ပါက အိမ်ထောင်စုအသုံးစရိတ်အတွက် ငွေအနည်းငယ် ရရှိနိုင်ပါလိမ့်မည်။

ဤအချက်ကို စဉ်းစားမိသောအခါ၊ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးသည် နောင်တွင် မော့မိသားစုနှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းရန် အလွန်အရေးကြီးမည်ဟု ခံစားမိကြသည်။

ယနေ့ ညစာစားပွဲသည် အလွန် ကောင်းမွန်သော အစ ဖြစ်သည်။

ဤအတွေးဖြင့်၊ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးသည် တိတ်တဆိတ် နားလည်မှုဖြင့် မတ်တပ်ထရပ်ကာ ယခင်ထက် ပိုမိုယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

"လောင်ကျို့၊ ဒီနေ့ မင်းတို့ရဲ့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နောင်မှာ မင်း အကူအညီ လိုအပ်ပါက ငါတို့ကို ပြောသာ ပြောလိုက်ပါ။ ငါတို့ လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ကိစ္စဖြစ်သရွေ့ အပြည့်အဝ ကူညီပေးမယ်။"

"အချိန်လည်း လင့်နေပြီ။ မင်းတို့လည်း တစ်နေ့လုံး အလုပ်များထားတာဆိုတော့ စောစော အနားယူကြပါ။" ဟု ရွာလူကြီးကျောက်က နှုတ်ဆက်သည်။

ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ၊ ဖန့်ချွမ်ကျိုးနှင့် ရှဲ့ထျန်းဟိုင်တို့သည်လည်း မတ်တပ်ထရပ်ကာ မော့မိသားစု၏ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်စကားပြောပြီး မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဧည့်သည်များကို လိုက်လံပို့ဆောင်ပြီးနောက်၊ မရီးများသည် အတူတကွ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ကြသည်။

မီးဖိုချောင်သို့ ပန်းကန်လွတ် နှစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာရင်း၊ အစားကြူးသူ အဋ္ဌမမရီးသည် ယနေ့ ညစာကို အဆက်မပြတ် ချီးကျူးနေသည်။

"နဝမခယ်မလေး၊ နင့်ဦးနှောက်ထဲမှာ ဘယ်လိုအရာများ ရှိနေလဲဆိုတာ ငါ တကယ် သိချင်မိတယ်၊ နင်က မချက်ပြုတ်ရသေးတဲ့ အစိမ်းတွေကို စားပွဲပေါ် တိုက်ရိုက် ယူဆောင်လာပြီး နေရာမှာတင် ချက်ပြုတ်တဲ့ စားသောက်နည်းမျိုးကို တီထွင်နိုင်ခဲ့တယ်။

သိုးသားနဲ့ အမဲသားတွေက နူးညံ့ပြီး အရသာရှိတာကို မပြောနဲ့ဦး။ အစတုန်းကတော့ ငါ ဒီအနံ့ဆိုးတဲ့ အသားတွေကို ဘယ်လို စားရမယ်ကို မသိခဲ့ပေမယ့် ငါ တစ်ကိုက်လောက် စားပြီးတာနဲ့ မစားဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။”

"အာလူးနဲ့ ကန်စွန်းဥတွေကလည်း အရမ်းအရသာရှိတယ်။ အထူးသဖြင့် သူ့အရသာကို ကြိုက်တယ်။"

"ပြီးတော့ နဝမခယ်မလေး၊ ဒီအခွံမာအကောင်တွေကို အရမ်းအရသာရှိအောင် ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့တာလဲ။ အချိန်ရရင် အစ်မကို သင်ပေးပါလား၊ အစ်မရဲ့ အမျိုးသားကို အစ်မရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေ ပြချင်လို့..."

အဋ္ဌမမရီးက မရပ်မနား ပြောနေသည်၊ မရီးတွေရဲ့ စိတ်ထဲက အကြံအစည်တွေကို အကုန်လုံးနီးပါး ဖွင့်ဟလိုက်သလိုပဲ။

အခြားသော မရီးတွေက အဋ္ဌမမရီးလိုမျိုး တိုက်ရိုက်မပြောကြပေမယ့် သူတို့လည်း အလားတူပဲ စဉ်းစားနေခဲ့ကြသည်။

မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ပန်းကန်ဆေးရင်း၊ မရီးတွေက အာလူးနဲ့ ကန်စွန်းဥတချို့ကို ကောက်ယူပြီး မယုံနိုင်စရာ ဘဏ္ဍာတစ်ခု ရသလို လေ့လာနေကြသည်။

မရီးတွေရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုကို မြင်တဲ့ ဟဲကျစ်ယန်က အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မရီးတို့၊ ဗိုက်ထဲမှာ နေရာကျန်သေးလို့လား။"

"နဝမခယ်မလေး၊ အစ်မတို့ကို နောက်ထပ် အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ ထပ်ကျွေးဦးမှာလား။" ဒုတိယမရီးက သူမရဲ့ ပြည့်ဖောင်းနေတဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကို ပုတ်ပြီး ပြုံးရင်း ပြောသည်၊ "ဒုတိယမရီးမှာ နေရာကျန်သေးတယ်၊ ဒါပေမယ့် အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေအတွက်ပဲနော်။"

ဒုတိယမရီးရဲ့ စကားက လူတိုင်းကို ရယ်မောသွားစေခဲ့သည်။

လူတိုင်းက အရသာရှိတဲ့အစားအစာဆိုရင် နည်းနည်းထပ်စားနိုင်သေးတယ်လို့ ပြောကြသည်။

ဒါကိုမြင်တဲ့ ဟဲကျစ်ယန်က ကန်စွန်းဥနှင့် အာလူးတချို့ကို မီးဖိုထဲကို တိုက်ရိုက် ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ဒီလို မီးဖိုမျိုးက ကန်စွန်းဥနှင့် အာလူးကင်ဖို့ အသင့်တော်ဆုံးပဲ။ မီးအပြင်းကြီးလည်း မဟုတ်သလို ခဏလေးနဲ့လည်း မငြိမ်းသွားမယ့် အနေအထားမှာ ရှိနေသည်။

ဟဲကျစ်ယန်ရဲ့လုပ်ရပ်ကိုမြင်တဲ့အခါ မရီးတွေ ချက်ချင်းအံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"နဝမခယ်မလေး၊ ဒီလိုကောင်းတဲ့အစားအစာတွေကို မီးဖိုထဲ ပစ်ထည့်တာက ဆုံးရှုံးမှုကြီးပဲ။" အကြီးဆုံးမရီးက သံချိတ်ကိုင်ထားပြီး အာလူးတွေကို မီးဖိုထဲကနေ ချိတ်ထုတ်ဖို့ လုပ်လိုက်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်က သူမကို အမြန်တားလိုက်သည်။ "အကြီးမရီး၊ ဒါကလည်း အရသာရှိတဲ့ အစားအစာ လုပ်နေတာပါ၊ အစားအစာတွေကို ပစ်စရာ မလိုစေရပါဘူး။"