ဒေါင်းသခင်တို့၏တောင်ကြား

ညင်သာသော လေပြေတစ်ချက်သည်တောင်စောင်းကို ဖြတ်တိုက်သွားသည်။

ချောမွေ့သော ကျောက်နံရံရှေ့တွင် ပုံရိပ်တစ်ခုတိတ်တဆိတ်ပေါ်လာခဲ့၏။

ယန်ရှင်းခုံး သည် ထုံကျင်နေသော ညာဘက်ခြေထောက်ကို တရွတ်တိုက်ဆွဲကာ ဗိုက်ကို လက်ဖြင့် ဖိထားရင်း သူ၏မျက်နှာတစ်ခုလုံး မထိန်းနိုင်အောင် ချုံ့မဲ့နေသည်။

ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်းမျှလှမ်းပြီးနောက် သွေးတစ်လုပ်ထပ်မံအန်ချလိုက်၏။

သူသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်မှသွေးစများကို သုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ထင်ယန်စီရင်စုတွင် ရှိနေစဉ်ကတည်းက ယန်ရှင်းခုံးသည် သူ့နောက်လိုက်နေသူများထဲတွင် အလွန် ငယ်ရွယ်ပြီး စိမ်းသက်သော မျက်နှာတစ်ခု ပါဝင်နေသည်ကို သတိထားမိခဲ့၏။ အသစ်ခန့်အပ်ထားသော နတ်ဆိုးဖမ်းစီးသူ တစ်ယောက် ဖြစ်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့ပေသည်။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနသည် သူ စနောက်ကစားနေသည်ဟု ထင်ပြီး အလေးအနက် မထားဘဲ လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးနယ်မြေထဲအထိ လိုက်ဖမ်းခံရပြီးနောက်တွင်လည်း ထိုလူငယ်က ဆက်လက် လိုက်ပါလာခဲ့၏။

ထို့ကြောင့် ယန်ရှင်းခုံးသည် ကိုယ်ထင်ပြပြီး ယခုအခြေအနေသည် ယခင်နှင့် လုံးဝ ကွာခြားကြောင်း တစ်ဖက်လူကို သတိပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ထားသည်မှာ သူ ကိုယ်ထင်ပြလိုက်သည့် ခဏမှာပင် ဗိုက်ကို ဒူးနှင့် အဆောင့်ခံလိုက်ရခြင်းပင်။

ထိုဒူးတိုက်ချက်တွင် ပါဝင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် အားအင်ကြောင့် အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်ပြီးပြည့်စုံခြင်း ရှိ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်နှင့်ဝင်တိုက်မိသည်ဟု သူ ထင်မှတ်သွားခဲ့ရ၏။

"သောက်ချီးလိုပဲ...ကောင်းလိုက်တာကွာ"

ယန်ရှင်းခုံးသည် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုမှ သက်သာလာပြီးနောက် ဒေါသထွက်မည့်အစား မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်များ တဖျပ်ဖျပ် လက်လာသည်။

သူသည် ထူးဆန်းသောလက်ဟန်တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီးနောက် ချောမွေ့သော ကျောက်နံရံထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လမ်းလျှောက်ဝင်သွားလေ၏။

ကျောက်နံရံပေါ်တွင် လှိုင်းတွန့်လေးများ ပေါ်လာပြီးနောက် လျင်မြန်စွာပြန်လည်ချောမွေ့သွားသည်။မြေပြင်ပေါ်တွင် နီရဲသော သွေးကွက်အချို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး မကြာသေးမီက ဤနေရာတွင် လူတစ်ယောက် ရှိခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာခန့် ကြာပြီးနောက်

တောင်ပေါ်မှ လူသုံးယောက် လမ်းလျှောက်လာကြ၏။တာအိုဆရာ နှစ်ပါးက စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။

"အငွေ့အသက် ပျောက်သွားပြီလား"

ရှောင်ချမ်ဝေ သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ ရှန်းယီ၏အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးကွက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပေသည်။

သူမသည် လျင်မြန်စွာ အနားကပ်သွားပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ လက်ချောင်းထိပ်မှ အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်၏။

ထို့နောက် မျက်လုံးဖွင့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရှေ့မှ ကျောက်နံရံကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ လက်လှမ်းပြီး ကျောက်နံရံကို ဖွဖွလေး ထိလိုက်ပါသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူမ၏သွယ်လျပြီး ဖြူဝင်းသော လက်သည် ကျောက်နံရံထဲသို့ တိုက်ရိုက် နစ်ဝင်သွားခဲ့၏။

"ပဉ္စလက်မျက်လှည့် အစီအရင်လား"

တာအိုဆရာ ချွင်းယန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး တိမ်ဖြူကျောင်းတော် ဆရာတစ်ပါး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုပင် မေ့လျော့သွားသည်။

တာအိုဆရာ ချင်းကျင့်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း လေးနက်သွား၏။ အငွေ့အသက်ကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော အစီအရင်မျိုးကို သာမန် သားရိုင်းနတ်ဆိုးများ ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မျိုးရိုးစဉ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာသော မဟာနတ်ဆိုးကြီးများသာလျှင် ဤမျှ ခမ်းနားထည်ဝါသော အရာကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပေသည်။

သူတို့သည် ယန်ရှင်းခုံးကို လိုက်ဖမ်းရုံသာ ဖြစ်ပြီး မည်သို့ဖြစ်ကာ ဤနေရာမျိုးအားရောက်လာရသနည်း။

သူ သတိထားပြီး ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။

"သခင်မရှောင်... မြန်မြန် ရပ်လိုက်... ဒီလို အစီအရင်မျိုးက သက်ဆိုင်ရာဂါထာမန္တန် မရှိဘဲနဲ့ နည်းနည်းလေး ထိလိုက်မိရင်တောင် နတ်ဆိုးရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရလိမ့်မယ်..."

သိုင်းပညာပြန်ယူဖို့က အရေးကြီးပေမယ့် အသက်နဲ့ရင်းရလောက်အောင်တော့ မတန်ဘူး။

ဒါက ယန်ရှင်းခုံးရဲ့ဉာဏ်ဆင်မှု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။သူတို့ကို ဒီနေရာကို တမင်မျှားခေါ်လာပြီး နတ်ဆိုးလက်နဲ့ သတ်ခိုင်းတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ချမ်ဝေက မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးကွက်များကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ရှင်းခုံးက ရှန်းယီကို ယှဉ်နိုင်မယ့်သူလို့ သူမ မထင်ပေ။ သို့သော် ရှန်းယီအကြောင်း သူမ နားလည်ထားသလောက် ဟေးရှီရေကန်ထဲ ဝင်ရဲသည့်လူက ယခုလိုကျောက်နံရံလောက်နှင့် ရပ်တန့်နေမည်မဟုတ်ပေ။

ဤအတွေးဖြင့် သူမ ရုတ်တရက် ရှေ့တက်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်သွားခဲ့၏။

"……"

ထိုအရာကိုမြင်တော့ တာအိုဆရာအိုကြီး နှစ်ပါး ချက်ချင်း ကြောင်အသွားကြ၏။ သူတို့

အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ခါးသီးသော မျက်နှာထားများဖြင့် အံကြိတ်ကာ နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။

သူတို့အားလုံး အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပေသည်။ ရှောင်ချမ်ဝေ ဆိုသော အမျိုးသမီးကလည်း ဒဏ်ရာရထားသေးလေ၏။

တိမ်ဖြူကျောင်းတော်အတွက် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းခြင်းနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးများကို ဖယ်ရှားခြင်းသည် တာဝန်တစ်ရပ် ဖြစ်ပါသည်။ ကျောင်းတော်အ‌မွေခံ သိုင်းပညာအား နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ခိုးယူသွားခြင်းခံရပြီးမှ နောက်ဆုတ်သွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

တောင်ကြားသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး စမ်းချောင်းရေသည် ကျောက်စိမ်းရောင် သန်းနေပေသည်။

တောင်ကြားအောက်ခြေရှိ စမ်းချောင်းဘေးတွင် သစ်သားအိမ် အများအပြား ရှိလေ၏။

တောင်ကြားအထက်ရှိ ချောက်ကမ်းပါးပေါ်တွင် ယန်ရှင်းခုံးသည် ဝပ်လျက်သား ရှိနေပြီး သူ့အငွေ့အသက်ကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားပါသည်။

ဓားပြဘုရင် တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤအရာသည် သူ့အထူးကျွမ်းကျင်မှုပင်။

ယခုအချိန်တွင် သွေးကြောများ ယှက်သန်းနေသော သူ့မျက်လုံးများသည် အောက်ဘက်ရှိ သစ်သားအိမ် ပြတင်းပေါက်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

သူ့နားရွက်များ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ဤမျှ ဝေးကွာသော နေရာမှ စကားပြောသံများကို ခိုးယူ နားထောင်လိုက်လေ၏။

အကြီးဆုံး သစ်သားအိမ်ထဲတွင် ဝတ်ရုံဖြူ ဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် မျက်လုံးမှိတ်လျက်ထိုင်နေပြီး မသေမျိုးနတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါနေသည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ သူ့ပါးပြင်ပေါ်တွင် တဖျပ်ဖျပ် လက်နေသော အမွှေးများ ရှိနေခြင်းပင်။

သူ့ဘေးတွင် လက်ဖက်ရည် ဖျော်နေသော အဘွားအိုတစ်ဦး ရှိပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အမွှေးများ ရှိနေသည်။

သူမ၏ အသံတွင် နောင်တရသံများ ပါဝင်နေပေ၏။

"ယင်းအာက သိပ်ခေါင်းမာတာပဲ... ငါတစ်ခုခု ဖြစ်နေတယ်လို့ လိမ်မပြောခဲ့ရင် သူ ပြန်လာပြီး ငါတို့ကို တစ်ချက်တောင် ကြည့်မှာ မဟုတ်ဘူး"

အဘိုးအိုက မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သည်။

"သူသာ ခေါင်းမမာခဲ့ရင် အပြင်လောကမှာ သာမန် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်နဲ့ ရှုပ်ရှုပ်ရှက်ရှက် ဖြစ်နေပါ့မလား... ညီမလေးရေ... နင်နဲ့ငါ သူ့ကို မွေးပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ငါ့စကား တစ်ခွန်းလောက်များ သူ နားထောင်ဖူးလား... ဒီလို သမီးမျိုး မရှိတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်"

ထို့နောက် သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပေသည်။

"သူ ပြန်မလာချင်ရင် နေပါစေ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အနီရောင် အမွှေးတောင်ကိုတော့ ပြန်ပေးရမယ်"

သူတို့ မျိုးနွယ်စုသည် ပြင်ပလူများနှင့် မည်သည့်အချိန်မှ လက်ထပ်လေ့မရှိပေ။

သူတို့သည် လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းများဖြင့် မျိုးရိုးသန့်စင်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားကြသည်။ မျိုးဆက်တစ်ခုတွင် သားတစ်ယောက်၊ သမီးတစ်ယောက်သာ မွေးဖွားပြီး ထိုနည်းအတိုင်း မျိုးဆက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု လက်ဆင့်ကမ်းကြ‌၏။

ဤနည်းဖြင့်သာ မျိုးဆက်တိုင်းတွင် အစိမ်းရောင် အမွှေးတောင် တစ်ချောင်းနှင့် အနီရောင် အမွှေးတောင် တစ်ချောင်းကို ဖွဲ့စည်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ခုံယင်းသည် သူမ၏အစ်ကိုနှင့် လက်ထပ်ရန် ကံပါလာပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ခေါင်းမာစွာဖြင့် တောင်ကြားမှ ထွက်ပြေးကာ ချင်ကျိုးနယ်မြေရှိ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။

၎င်းသည် လုံးဝ ပုန်ကန်ခြင်း ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ မျိုးရိုးစဉ်ဆက်ကို လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားစေမည့် ကိစ္စဖြစ်ပေသည်။

အဘိုးအိုသည် ပြောရင်းဆိုရင်း ဒေါသထွက်လာပြီး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်လေ၏။

"ငါ့သားက အဲဒီ သာမန်လူသားနဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်တည်းကို မျှဝေပေါင်းသင်းနေရတယ်ဆိုတာ တွေးမိရင် ငါ တော်တော် ခံပြင်းတယ်... ဒါက လုံးဝ အရှက်ရစရာပဲ"

ထိုစဉ် အဘွားအိုသည် ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်ကို ကြောင်ငေးကြည့်လိုက်ပါသည်။

"တစ်ယောက်ယောက် တောင်ကြားထဲ ဝင်လာတယ်"

သူမ ပြောလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏မျက်လုံးများသည် အေးစက်သွားလေ၏။

ခဏအကြာတွင် အဘိုးအို၏မျက်နှာပေါ်၌ ယုတ်မာသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ငါ အဆင့်တက်ပြီးရင် ချင်ကျိုးကို သွားပြီး သူ့ခေါင်းကို ယူမယ်လို့ စိတ်ကူးထားတာ... ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေးက ဒီလောက် အလိုက်သိမယ်လို့ မထင်ထားဘူး... သေလမ်းကို သူ့ဟာသူ လာရှာနေတာပဲ"

"ကျင်းအာ... နင့်ညီမကို သေချာ ကြည့်ထား... အဲဒီကောင်လေးက ကိုယ်ဖော့ပညာတော်တော် ကောင်းတယ်လို့ ကြားတယ်" ဟု အဘွားအိုက လှမ်းသတိပေးလိုက်သည်။

သူမ၏အသံဆုံးသည်နှင့် ဘေးအိမ်လေး၏တံခါး တကျွီကျွီ ပွင့်လာပေသည်။ ဖြူဖပ်ဖြူရော်နှင့် နူးညံ့ဟန်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦးသည် အိမ်ထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာခဲ့၏။

သူ့အမွှေးတောင် ဝတ်ရုံသည် ခမ်းနားထည်ဝါနေပြီး လက်မောင်းများကို ပင့်တင်ထားရာ သွေးများ ပေကျံနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူသည် လှပသော အနီရောင်အမွှေးတောင် တစ်ချောင်းကို လက်ချောင်းများကြားတွင် ကစားနေပြီး နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည်။

"မလိုတော့ပါဘူး"

သူ့နောက်ဘက် အိမ်ထဲရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် အတော်အတန် ကြီးမားသော ဒေါင်းတစ်ကောင် လဲလျောင်းနေပေသည်။ လှပသော အမွှေးအတောင်များသည် အရောင်အဆင်း မှိန်ဖျော့နေပြီး ရှည်လျားသော အမြီးများသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေခဲ့၏။

မျက်လုံးများသည်လည်း အရောင်ကင်းမဲ့နေပြီး ခြောက်သွေ့နေသော သွေးကွက်များကုတင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို နီရဲနေစေသည်။ သေဆုံးနေသည်မှာ အချိန်အတန်ကြာပြီ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှား၏။

လူကြီးနှစ်ဦး အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

"ကြည့်စမ်း... နည်းနည်းလောက် သန့်သန့်ရှင်းရှင်း မနေတတ်ဘူးလား"

"ညီမလေး ယင်း အသက်ရှင်နေတုန်းက ယန်ရှင်းခုံးကို ပြုစုခဲ့တာလေ... ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အောက်ကျမခံနိုင်ပါဘူး"

ခုံကျင်း၏ မျက်လုံးများသည် အေးစက်နေသည်။ သူသည် မီးကဲ့သို့ နီရဲနေသော အမွှေးတောင်ကို လှည့်ကစားရင်း မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်၏။

"သူ ချင်ကျိုးမှာ ရှိတုန်းက ပိုင်ကျစ်မင် က လူတွေကို မကယ်နိုင်ရင် သူက သွားကူညီတယ်တဲ့... ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်ရဲ့ရတနာကို သုံးပြီး နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနက လူတွေကို ကယ်ပေးတာလေ... တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ"

"နာကျည်းနေစရာ မလိုပါဘူး... အဖေက ယန်ရှင်းခုံးကို မင်းအတွက် ဖမ်းပေးတဲ့အခါ မင်း စိတ်ကြိုက် ဒေါသဖြေလို့ ရတာပဲ"

အဘိုးအိုသည် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ တောင်ကြားအဝင်ဝကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေသည်။

သူသည် အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့် နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ချင်ကျိုးနယ်မြေ အပြင်ဘက်တွင် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီး ကိုယ်တိုင် ရောက်မလာပါက သူ့ကို တကယ်တမ်း ဒုက္ခပေးနိုင်မည့်သူ မရှိပေ။

ထိုအချိန်မှာပင်

ရှောင်ချမ်ဝေနှင့် အခြားနှစ်ဦးသည် ကျောက်နံရံကို ဖြတ်ကျော်ကာ လောကကြီးနှင့် အဆက်ပြတ်နေသော သာယာလှပသည့် တောင်ကြားကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သို့သော် မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင်

သူတို့၏မျက်နှာထားများ ပြိုင်တူ ပြောင်းလဲသွားသည်။

တောင်တစ်ခုလုံးတွင် နတ်ဆိုးအငွေ့အသက် လုံးဝ မရှိခဲ့သော်လည်း၊ ဤနေရာသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် လှိုင်းထန်သော နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါကြီးက သူတို့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

မဟာနတ်ဆိုးကြီးတွေ တစ်ကောင်တည်းလည်း မဟုတ်ဘူး။

တာအိုဆရာ နှစ်ပါးသည် တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာ တပြိုင်နက်တည်းနီးပါး ဓားလက်ဟန် ပြုလုပ်လိုက်ကြလေ၏။

တောင်ကြားအထက်ရှိ ချောက်ကမ်းပါးပေါ်တွင် ယန်ရှင်းခုံးသည် အိမ်ထဲမှ ဒေါင်းအသေကောင်ကို ကြည့်လိုက်၏။ ယခင်က သွေးကြောများ ယှက်သန်းနေသော သူ့မျက်လုံးများသည် ယခုအခါ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေပေသည်။

အံ့သြခြင်း မရှိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့ဇနီး သေဆုံးသွားသည်ကို သူ ကြိုတင် အာရုံခံမိပြီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ရက်စက်ခြင်းလည်း မရှိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအခါ သူ့မျက်လုံးများတွင် ကိုင်တွယ်ထိတွေ့၍ ရလောက်အောင် ထူထဲသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး အခြားအရာများအတွက် နေရာလွတ် မရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခုံယင်းသည် နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး ဤနေရာရှိ လူများသည်လည်း နတ်ဆိုးများ ဖြစ်ကြလေ၏။ သူတို့သည် ချင်ကျိုးနယ်မြေထဲသို့ ဘယ်သောအခါမျှ မဝင်ရောက်ကြပေ။

အခြား နတ်ဆိုးတစ်ကောင် သေဆုံးမှုအတွက် မိုင်ထောင်ချီ ခရီးနှင်ပြီး သူတို့ကို လာရောက် ရန်စမည့်သူ မရှိပေ။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန၊ တိမ်ဖြူကျောင်းတော်

ဤအရာများအားလုံးက ယန်ရှင်းခုံး စုစည်းနိုင်ခဲ့သော အကူအညီများ ဖြစ်သည်။

သူသည် မြေပြင်မှဖြည်းညှင်းစွာ ထလာပြီး ခါးကြားရှိ အိတ်ငယ်လေးကို ညာလက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ရာ တောက်ပသော ရွှေရောင်လေးရှည်ကြီး တစ်လက် သူ့လက်ဖဝါးထဲတွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

လေးတစ်ခုလုံးသည် အလွန် လေးလံပြီး လေးကိုင်းများကို တိမ်တိုက်ပုံစံများဖြင့် ဖန်တီးထားကာ နေမင်းကြီးတစ်စင်းကို ဝန်းရံထားသည်။ လေးကြိုးမှပင် ဖျော့တော့သော အလင်းဖြူရောင် ထွက်ပေါ်နေလေ၏။