နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းခြင်း

လူသူကင်းမဲ့သော တောင်ကြားတစ်ခုလုံးမှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေပြီး ပြင်းထန်လှသော သွေးညှီနံ့များက နေရာအနှံ့ ဖုံးလွှမ်းလျက်ရှိပေသည်။

တာအိုဆရာ ချင်းကျင့်သည် ကျောက်စိမ်းရောင် ရေကန်ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ နတ်ဆိုးသွေးများကြောင့် နီမြန်းနေသော ရေပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏လက်ပေါ်ရှိ ရွှံ့နွံများကို ဆေးကြောနေလေ၏။

ထိုအဘိုးကြီး တာအိုဆရာ ချွင်းယန်သည် လူသေမြှုပ်သည့် ကိစ္စတွင် မိမိကိုပါ လက်ဖြင့်လုပ်ရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့သည်မှာ မည်သို့ပါနည်း။

ယခင်က သူသည် ယန်ရှင်းခုံးကို ဓားဖြင့် ထိုးသတ်ရန် အားသန်နေခဲ့သော်လည်း ယခုမူ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည့် အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ဤသို့ တွေးတောရင်း တာအိုဆရာ ချင်းကျင့်သည် အဝေးရှိ မြေပုံလေးဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြေကွဲရိပ်များ ဖြတ်သန်းသွားပေသည်။

ယန်ရှင်းခုံး၏ ဇနီးဖြစ်သူ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရပုံကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် ဤလူယုတ်မာအပေါ် သူ အနည်းငယ် နားလည်စာနာမိသွားလေ၏။

မိမိ၏ အချစ်ဆုံးသူသာ ဤမျှ ရက်စက်စွာ ဆက်ဆံခံရပါက ဒေါသကြောင့် အသိတရားများ ကွယ်ပျောက်သွားနိုင်သည်မှာ မလွဲဧကန်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း စာနာမှုမှာ တစ်ပိုင်းဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ တင်းကျပ်သော စည်းမျဉ်းများမှာ ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်ဆိုးများ ထပ်မံမပေါ်ပေါက်စေရန် တားဆီးရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ပြည်နယ်တွင် ဇနီးမယားရှိသည်မှာ ယန်ရှင်းခုံး တစ်ယောက်တည်းမှ မဟုတ်ပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ သူ သေဆုံးခါနီးအချိန်တွင် သူ၏ရန်သူ သေဆုံးသွားသည်ကို မျက်မြင်တွေ့ရှိသွားခဲ့လေ၏။ ဤသည်မှာ လောကသားများစွာတို့ အသက်ပေး၍ပင် ရယူရန် ခက်ခဲသော လှပသည့် အရာမျိုး ဖြစ်သည်။

သူသည် သေဆုံးပြီးနောက် ဇနီးဖြစ်သူနှင့်အတူ တစ်မြေတည်း မြှုပ်နှံခွင့် ရခဲ့သဖြင့် အစောပိုင်းက ကျေနပ်စွာ ပြုံးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ဒီလိုဆိုရင် လောက်ပါပြီ”

တာအိုဆရာ ချွင်းယန်သည် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် နာမည်ကို သေချာစွာ ထွင်းထုနေလေ၏။ သူသည် တစ်စုံတစ်ဦးကို ကတိပေးခဲ့သည်ဖြစ်ရာ မိမိကို သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော သူပင်ဖြစ်စေကာမူ ဤအဘိုးကြီးသည် အနည်းငယ်မျှ ပေါ့ဆခြင်း မရှိပါ။

အုတ်ဂူရှေ့တွင် ကမ္ပည်းကျောက်စာတိုင်ကို ခိုင်မာစွာ စိုက်ထူပြီးနောက် သူက လက်ကို ခါထုတ်လိုက်သည်။

“ကဲ... ပြန်ကြစို့၊ ငါပြန်ရောက်ရင်တော့ ငါ့ရဲ့သက်တမ်း မကုန်ဆုံးခင်မှာ ပုံသဏ္ဍာန်နှစ်မျိုး မူလအနှစ်သာရကို အဆင့်မြင့်ဆုံးအထိ ရောက်အောင် တရားထိုင် ကျင့်ကြံဦးမှပဲ၊ ဒါမှ ငါ့ရဲ့ ဆန္ဒတစ်ခု ပြည့်ဝမှာ” ဟု သူက ဆိုလေ၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တာအိုဆရာ ချင်းကျင်း့သည် အလွန်ပင် သဘောတူသဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေသည်။ တောင်ပေါ်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး တပည့်များ၏ကြည်ညိုလေးစားမှုကို အမြဲရရှိနေခဲ့သဖြင့် သူတို့သည် မသိစိတ်ဖြင့် လျော့တိလျော့ရဲ ဖြစ်နေခဲ့ကြ၏။

မိမိတို့သည် နက်နဲသော မူလအနှစ်သာရများကို တတ်မြောက်ထားပြီး ချင်ပြည်နယ်တွင် အတော်ဆုံးစာရင်းဝင်သည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ကျေနပ်နေခဲ့ကြသည်။

မိမိထက်သာသူများ အမြဲရှိနေပြီး ပိုမိုကြီးမားသော စိန်ခေါ်မှုများ ရှိနေသည်ကို သူတို့ မသိခဲ့ပေသည်။

တောက်နက်ထဲရှိ အစီအရင်တစ်ခုတွင် ပုန်းအောင်းနေသော အမည်မသိ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကပင် မိမိတို့ကို အားကိုးရာမဲ့ ဖြစ်စေနိုင်လေ၏။

သခင်ရှန်းသည် စကားနည်းပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်သော်လည်း နတ်ဆိုးများကို နှိမ်နင်းရာတွင်မူ ပြတ်သားမြန်ဆန်လှသဖြင့် အံ့သြဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

တိမ်ဖြူကျောင်းတော်အနေဖြင့် ဤမျှ စွမ်းအားကြီးသော ဆရာသခင်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။ သူသည် စစ်သူကြီးချုပ် လျှို့ဝှက်မွေးမြူထားသော လက်ရွေးစင်တပည့် တစ်ယောက် ဖြစ်နေမလားဟုပင် သူတို့ တွေးတောနေမိသည်။

ဤသို့ တွေးတောမိသောအခါ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနအပေါ် သူတို့၏ ရိုသေမှုမှာ ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းလာပေသည်။ အကယ်၍ တိမ်ဖြူကျောင်းတော်တွင် ဤမျှ ငယ်ရွယ်ပြီး စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်သော လူငယ် ရှိခဲ့ပါက လျှို့ဝှက်ထားမည့်အစား တစ်လောကလုံး သိအောင် ကြွားလုံးထုတ်မိကြမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်လေ၏။

“ဒါပေမဲ့... ဒီလို လက်ရွေးစင်တစ်ယောက်ကို ရုတ်တရက် ထုတ်သုံးလာတာက ချင်ကျိုးနယ်မှာ ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုခု တက်နေလို့လား”

တာအိုဆရာ ချင်းကျင့်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လက်မှ ရေများကို သုတ်ကာ ယခင်နေရာသို့ ပြန်လျှောက်သွား၏။ ရှောင်ချမ်ဝေသည် နတ်ဆိုးထံမှ ရရှိသော အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို စီမံပြီးနောက် အစိမ်းရောင်နှင့် အနီရောင် ရောယှက်နေသော အမွှေးအတောင် လေးချောင်းကို ကိုင်ထားလေသည်။

ထိုအရာများအတွင်းရှိ နက်နဲသော စွမ်းအားများကို ခံစားမိသောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လှုပ်ခတ်သွားပေသည်။

နတ်ဆိုးဖမ်းစီးသူအဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ အဖိုးတန်ရတနာမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရခဲလှသည်။ ကံဆိုးသည်မှာ ဤအရာများသည် နတ်ဆိုး၏ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်များ ဖြစ်သဖြင့် အမြုတေစွမ်းအင်ဖြင့် အတင်းအကျပ် အသက်သွင်းပါက မူလစွမ်းအား၏ တစ်ပုံ သို့မဟုတ် နှစ်ပုံခန့်သာ ရရှိနိုင်လေ၏။

“သခင်မရှောင်၊ ချင်ကျိုးကို အမြန်ပြန်ကြရအောင်” ဟု တာအိုဆရာ နှစ်ပါးက အမွှေးအတောင်များမှ အကြည့်လွှဲကာ တိုက်တွန်းလိုက်၏။

“ကောင်းပါပြီ” ဟု ဆိုကာ ရှောင်ချမ်ဝေသည် သူမ၏ ငွေခေါင်းလောင်းထဲသို့ စွမ်းအင်များ ထည့်သွင်းလိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် တုံ့ပြန်မှု ရရှိပေသည်။

သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမသာ စောစောက အလွန်အမင်း ပြာယာမခတ်ခဲ့ပါက ဤကဲ့သို့ အမှားမျိုး ဖြစ်ခဲ့ရမည် မဟုတ်လေ၏။

ဤစွမ်းအင် ဖုံးကွယ်သော အစီအရင်ထဲတွင် ရှိနေပါက ရှန်းယီသည်ပင် သူမနှင့် ဆက်သွယ်၍ မရနိုင်ပေ။

ခဏအကြာတွင် ဝတ်ရုံနက်ဝတ် လူငယ်သည် အဝေးမှ လျှောက်လှမ်းလာပေသည်။ ရှောင်ချမ်ဝေသည် ထူးခြားမှုကို မခံစားမိသေးသော်လည်း တာအိုဆရာအို နှစ်ပါး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ အံ့သြရိပ်များ ပေါ်လာလေ၏။

သခင်ရှန်း၏ အေးအေးဆေးဆေး ခြေလှမ်းများတွင် သဘာဝနှင့် တစ်သားတည်း ကျနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ရှန်းယီ၏ အကြည့်များတွင် မကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်ကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရပေသည်။ ထိုအကြည့်များမှာ တစ်စုံတစ်ရာကို ရန်ငြိုးဖွဲ့နေသည့်ပုံစံ ဖြစ်နေလေ၏။

တာအိုဆရာ ချွင်းယန်မှာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး အနေအထိုင် ပိုမို ဆင်ခြင်သွားလေ၏။ မိမိက တစ်ဖက်လူကို မည်သို့ စော်ကားမိသွားသည်ကို မသိသော်လည်း သတိထားခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။

သခင်ရှန်းသည် ခုံကျင်း၏ ခေါင်းကို လက်ဖဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ရိုက်ခွဲနိုင်သူဖြစ်ရာ မိမိ၏ အရိုးအိုများကို မည်သို့ ခံနိုင်ရည် ရှိမည်နည်း။

ရှန်းယီသည် သူ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို အလျှင်အမြန် ထိန်းညှိလိုက်ပြီး “အသင့်ဖြစ်ရင် သွားကြရအောင်” ဟု ခေါင်းညိတ် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

သူ၏ အမြင်အာရုံထဲရှိ စနစ်ဘောင်တွင်မူ အပြောင်းအလဲအသစ်များ ရှိနေ၏။

[အမြုတေဖြစ်တည်ခြင်း ပုံသဏ္ဍာန်နှစ်မျိုး မူလအနှစ်သာရ - ပြည့်စုံခြင်း။]

[ကျန်ရှိသော နတ်ဆိုးသက်တမ်း - ၁၄၂၉ နှစ်။]

လက်ဖဝါးခန့် အရွယ်အစားရှိသော ရွှေရောင်စာမျက်နှာပေါ်တွင် စာလုံးရေ နှစ်ရာခန့် ထွင်းထုထားလေ၏။

ဤတာအိုဆရာအဘိုးကြီးများသည် သိုင်းပညာ၏ နက်နဲမှုကို ပြသရန်အတွက် အသေးစိတ် ရေးသားမည့်အစား ဟန်လုပ်ရေးဖွဲ့ကာ ခက်ခဲစွာ ရေးသားထားပေသည်။

ထိုသိုင်းပညာကို တတ်မြောက်ရန်အတွက် နတ်ဆိုးသက်တမ်း တစ်ထောင်နှစ်ရာကျော်ပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဤတာအိုဆရာများသည် ထိုမျှ ကြာအောင် အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလားဟု သူ သိချင်နေမိသည်။

မူလက သူသည် နတ်ဆိုးသက်တမ်း တစ်ထောင်ကို သုံး၍ နတ်ဆိုးပုံဆောင်ခဲများ ပြုလုပ်ရန်နှင့် အခြား နတ်ဆိုးသိုင်းပညာတစ်ခုကို ဆင်ခြင်ရန်ကြံရွယ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ မလုံလောက်တော့ပေ။

“ရှင်က ဒီအမွှေးတောင်တွေကို အရင်ယူထားလိုက်ပါ၊ ကျန်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုတော့ ကျွန်မက ရှင်အတွက် သိုင်းဘုံကျောင် သန့်စင်ခွင့်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးပါ့မယ်” ဟု ရှောင်ချမ်ဝေက ဂရုတစိုက် ရှင်းပြနေလေ၏။

ရှန်းယီကမူ ထိုအမွှေးတောင်များကို စိတ်ဝင်စားပုံ မပြဘဲ တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်သည်။

“နတ်ဆိုးဖမ်းစီးသူ စည်းမျဉ်းအတိုင်းပဲ ခွဲဝေလိုက်ပါ၊ ကျွန်တော်က တစ်ပုံပဲ ယူမယ်” ဟု သူ၏ စကားကြောင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွား၏။

“ရှင်က ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံခြင်း သိုင်းသမားဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်...” ဟု ဆိုကာ ရှောင်ချမ်ဝေက သူ နားမလည်မှာ စိုးသဖြင့် ထပ်လောင်း ရှင်းပြပြန်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီအနီရောင် အမွှေးတောင်ကို ကြည့်လိုက်၊ ဒါကို ဆောင်ထားရင် ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ပေးပြီး ဒဏ်ရာတွေကိုလည်း ကုသပေးနိုင်တယ်” ဟု သူမက ဆိုလေ၏။

“သိပါတယ်” ဟု ရှန်းယီက ခေါင်းညိတ်ပြသော်လည်း သူ၏ စိတ်ကူးကို ပြောင်းလဲမည့်ပုံ မရှိပေ။

ထိုအခါ တာအိုဆရာ နှစ်ပါး၏ မျက်လုံးများတွင် လိုချင်တပ်မက်မှုများ ပေါ်လာသည်။ သိုင်းပညာ ရရှိခြင်းမှာပင် အံ့သြစရာ ကောင်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း နတ်ဆိုးထံမှ ရရှိသော ပစ္စည်းများကိုပင် ခွဲဝေရရှိမည်ဟု သူတို့ မထင်မှတ်ထားပါ၏။

“သခင်ရှန်း...” ဟု တာအိုဆရာ ချွင်းယန်မှာ အားနာဟန်ဖြင့် မျက်လုံးမှိတ်ကာ အချက်ပြေနေလေ၏။

တာအိုဆရာ ချင်းကျင့်မှာလည်း သူ့ကို မတားနိုင်သဖြင့် သက်ပြင်းသာ ချနေပေသည်။ သိုင်းပညာအပြင် တိမ်ဖြူကျောင်းတော်သည် ရတနာများ ပြုလုပ်ရာတွင်လည်း ကျွမ်းကျင်လှရာ ဤကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများကို တွေ့လိုက်ရခြင်းမှာ စားဖိုမှူးတစ်ဦး ဆူဖြိုးသောကြက်ကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ပင် မဟုတ်ပါလော။

“သခင်ရှန်း ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ကို ဘာလို့ ငြင်းမှာလဲ” ဟု ဆိုကာ ရှောင်ချမ်ဝေက အမွှေးအတောင် လေးချောင်းစလုံးကို သူတို့ထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။

၎င်းတို့ကို ရတနာများအဖြစ် ပြုလုပ်ပြီးပါက တစ်ပုံယူကာ ကျန်သည်ကို ချင်ကျိုးမြို့ရှိ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ ရှန်းယီအတွက် ပို့ပေးရန် သူမက ခိုင်းစေလိုက်လေ၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တာအိုဆရာ ချွင်းယန်မှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် လက်ခံလိုက်ပေသည်။

အလကားရမည့်အရာကို မယူဘဲ သူများအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရသည်ကို ပျော်ရွှင်နေကြသော သူတို့၏ အဖြစ်ကို ရှန်းယီ နားမလည်နိုင်ပေ။

သူသည် နားထင်ကို ဖိပွတ်ရင်း တောင်ကြားမှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေ၏။ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း နည်းလမ်း၏ အားသာချက်မှာ စိတ်ခံစားချက်ဆိုးများ မဖြစ်ပေါ်စေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်စဉ်က ခံစားခဲ့ရသော ရှုပ်ထွေးသည့် ခံစားချက်များမှာမူ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိသေးပေ။