မြည်းနက်

ကောင်းမင်သည် ကြိတ်ဆုံထဲမှအသံကိုဖြစ်စေ၊ မြည်းနက်ကိုဖြစ်စေ လုံးဝမယုံကြည်ပေ။

သူ အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်လှသော ပုပ်အဲ့အဲ့အနံ့ဆိုးက သူ့ကို ရိုက်ခတ်လာသည်။ ပြတင်းပေါက်တွင် တိရစ္ဆာန်သားရေများကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ထိုသားရေများမှ စီးကျနေသော သွေးများကြောင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သွေးအိုင်ငယ်လေးများ ဖြစ်နေသည်။

“ဒါ ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ”

ထိုအနံ့ဆိုးကြောင့် ကောင်းမင်၏ မျက်လုံးများပင် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းဖြစ်လာကာ မျက်ရည်ဝဲလာသည်။ သူ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ရင်း အုတ်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တိရစ္ဆာန်များကို ချည်နှောင်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် ကြိုးများနှင့် လက်အိတ်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကောင်းမင်သည် သိုးအရေတစ်ခွံကို ဖယ်လိုက်စဉ် ကလေးတစ်ယောက် ငိုသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် သေချာစေရန် အကြိမ်ကြိမ် နားစွင့်ကြည့်ပြီးနောက် ထိုအသံမှာ သိုးအရေခွံထဲမှ ထွက်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်သွားသည်။

ထိုသားရေတွင် အတော်လေး နဂိုအတိုင်းရှိနေသော ဦးခေါင်းတစ်ခု ပါရှိသည်။ သိုး၏မျက်လုံးများကို ထုတ်ယူထားပြီး နှာခေါင်းကိုလည်း ညှစ်ချထားသည်။ ဟောင်းလောင်းပေါက် ဖြစ်နေသော မျက်တွင်းများမှ ရေများ စီးကျနေသည်။ ရွာအဝင်ရှိ ကျောက်စာတိုင်များက အပြင်လူများကို တိရစ္ဆာန်များနှင့် စကားမပြောရန် သတိပေးထားသည်။ ကောင်းမင် ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။ သူ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သိုးသားရေကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ထိုသားရေကို ယခင်က သစ်သားစားပွဲကြီးတစ်လုံးအား ဖုံးအုပ်ရန် အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်သည်။ စားပွဲမျက်နှာပြင်သည် ဓားခုတ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ၎င်းသည် အိမ်ရှင်က အရိုးများကို ခုတ်ထစ်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် နေရာဖြစ်ပုံရသည်။

သိုးခေါင်းက လိမ့်ကျသွားပြီး စားပွဲအောက်ရှိ သစ်သားပုံးကို သွားတိုက်မိသည်။ ထိုပုံးထဲတွင် အသားများကို ခြစ်ထုတ်ထားသော အရိုးများ ပြည့်နေသည်။ ကောင်းမင်သည် စားပွဲမျက်နှာပြင်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရာ ဓားခုတ်ရာများကြားတွင် ကျိုးနေသော အပ်တစ်ချောင်းနှင့် အပ်ချည်အချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဘာလို့ ဒီမှာ အပ်နဲ့ အပ်ချည်တွေ ရှိနေတာလဲ၊ သားသတ်သမားက သားရေတွေကို ပြန်ချုပ်ပေးရလို့လား”

ကောင်းမင် သစ်သားပုံးကို လှုပ်ယမ်းကြည့်သည့်အခါ တစ်ခုခုမှားနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုအရိုးများသည် တိရစ္ဆာန်အရိုးများနှင့် မတူပေ။

“ဒီနေရာက တိရစ္ဆာန်တွေကိုသတ်တဲ့ သားသတ်ရုံတစ်ခု မဟုတ်လောက်ဘူး”

ကောင်းမင်သည် ခေါင်းကို ကောက်ကိုင်၍ အိပ်ခန်းထဲသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ဝင်လိုက်သည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဇက်ကြိုးများ၊ ကြာပွတ်တံများ၊ မြင်းခွာများနှင့် ပါးစပ်ပိတ်ကိရိယာများကို တွေ့ရသည်။ ကုတင်မှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေလေသည်။ သူ စောင်ကို လှန်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သံချေးတက်နေသော ကတ်ကြေးတစ်စုံနှင့် ကြီးမားသော သွေးကွက်ကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဓားက ဘယ်မှာလဲ”

ဇက်ကြိုးများနှင့် မြင်းခွာများသည် အရွယ်ရောက်ပြီးသော မြင်းတစ်ကောင်အတွက် အလွန်သေးငယ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ မြင်းပုလေးများအတွက် ဖြစ်ပုံရသည်။ ထိုပစ္စည်းများကို ပို၍ တင်းကျပ်အောင် ပြုပြင်ထားသည်။ ကောင်းမင် အဝတ်စင်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ အဝတ်အစား အများစုမှာ အမျိုးသားဝတ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဆုတ်ဖြဲခံထားရသော အမျိုးသမီး ဝတ်စုံအချို့ ရှိနေသည်။

ကောင်းမင် လိုက်လံခေါက်ကြည့်ရာ နေရာတစ်ခုမှာ အသံထူးခြားနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် ကတ်ကြေးဖြင့် သစ်သားပြားကို အတင်းခွာလိုက်သည်။ အထဲတွင် စာရင်းစာအုပ်တစ်အုပ် ရှိနေသည်။

“နောက်ဆုံးလရဲ့ ၈ ရက်နေ့။ အကြီးအကဲထန်ဆီကနေ သိုးသုံးကောင်ကို ကြေးပြား ၁၅ ပြားနဲ့ ဝယ်ခဲ့တယ်”

“ပထမလရဲ့ ၅ ရက်နေ့။ မဒမ်ရှီရဲ့ နွားမကို ခေါ်သွားပြီ။ သူ ဒီတစ်ခါတော့ စကားနားထောင်တတ်အောင် သင်ယူရလိမ့်မယ်”

“လီချွန်က မင်္ဂလာပွဲတွေနဲ့ ယဇ်ပူဇော်မှုတွေလို မင်္ဂလာရှိတဲ့ အခမ်းအနားတွေအတွက် အကောင်းဆုံးပဲ။ မာယဲ့က ငါ့ကို မြည်းတစ်ကောင် ရောင်းတယ်။ ဒီမြည်းက တော်တော်ကောင်းတယ်၊ စားလည်းစားနိုင်၊ စီးလို့လည်းရ၊ ငါ့ပစ္စည်းတွေကိုလည်း ဆွဲနိုင်တယ်။ ကြေးပြား ၃၀ ကတော့ ဈေးမကြီးပါဘူး”

လက်ရေးသည် ဖတ်ရခက်လှသည်။ ကောင်းမင်သည် ဒုတိယမြောက် မှတ်တမ်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အိမ်ရှင်သည် နွားမကို ရည်ညွှန်းရာတွင် တိရစ္ဆာန်ကိုသုံးသည့် ‘၎င်း’ကို မသုံးဘဲ လူကိုသုံးသည့် ‘သူ’ဟု အသုံးပြုထားလေသည်။ စာအုပ်ထဲတွင် ထိုကဲ့သို့သော ဥပမာများစွာ ရှိနေသည်။ ထိုတိရစ္ဆာန်များ အားလုံးမှာ လူသားများ သို့မဟုတ် မသေဆေးကုမ္ပဏီ၏ စမ်းသပ်သူများ ဖြစ်မည်ဟု သူ သံသယရှိသည်။

“မသေဆေးကုမ္ပဏီရဲ့ အဆင့် ၅ စမ်းသပ်မှုတွေက အရမ်းလျှို့ဝှက်လွန်းတယ်၊ သူတို့ ဒီမှာ ဘာမဆို လုပ်နိုင်ကြတာပဲ”

အိပ်ခန်းတံခါးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာသည်။ ကောင်းမင်သည် ခုခံရန်အတွက် ကတ်ကြေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ မြည်းမျက်နှာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ကြိတ်ဆုံတွင် အလုပ်လုပ်နေသော မြည်းသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ကောင်းမင်သည် မြည်းတစ်ကောင်၏ ချောင်ပိတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

မြည်းက အိပ်ခန်းထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ဝင်လာသည်။ ၎င်းသည် ဇက်ကြိုးနှင့် ကြာပွတ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး ၎င်းတို့ကို ကိုက်ဖျက်တော့သည်။

“အရင်က ဒီအရာတွေကို သူ့အပေါ်မှာ သုံးခဲ့တာလား၊ ဒါပေမဲ့ ဇက်ကြိုးက သူ့အတွက် တော်တော်ကို ကြီးနေတယ်”

ကောင်းမင်သည် မြည်းကို ဒေါသထွက်အောင် မလုပ်ရဲပေ။ မြည်းက ဇက်ကြိုးကို အကုန်ဖျက်ဆီးပြီးနောက် ကောင်းမင်က မေးလိုက်သည်။

“ငါက မသေဆေးကုမ္ပဏီက စမ်းသပ်သူတစ်ယောက်ပါ၊ မင်း ငါပြောတာကို နားလည်လား”

ကောင်းမင် သတိပေးချက်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏ အထောက်အထားကိုပင် ဖော်ပြလိုက်သည်။ သူ အတည်ပြုချင်သော အတွေးတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

မသေဆေးကုမ္ပဏီအကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ မြည်းနက်မှာ တစ်ဖန်ဒေါသထွက်လာပြန်သည်။ ၎င်း၏ မည်းနက်နေသော နှာခေါင်းမှ အငွေ့များ တရှူးရှူးထွက်လာသည်။ ၎င်းသည် အိမ်ကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်သော်လည်း အခြားအရာများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မခံရစေရန်အတွက် ရုတ်ရုတ်သဲသဲမဖြစ်အောင် ထိန်းထားပုံရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မြည်းနက်က စိတ်ငြိမ်သွားသည်။ ၎င်းသည် ကုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွား၍ ခွာချထားသော သေတ္တာတစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းက ကောင်းမင်အား ကြည့်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ကောင်းမင်က တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် သေတ္တာထဲ ကြည့်လိုက်သည်။ အထဲတွင် တစ်ဝက်ခန့် မီးလောင်ထားသော ရုပ်ပုံစာအုပ်တစ်အုပ်နှင့် ကြေးပြားနှစ်ပြား ရှိနေသည်။ ကောင်းမင်က ရုပ်ပုံစာအုပ်ကို လှန်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ တုန်ယင်သွားသည်။

“ဒါက အဆင့် ၅ ဝင်ခွင့်ရဖို့ အိပ်မက်ဆိုးပဲ၊ ဒါက ငါ တွေးထားတာနဲ့ လုံးဝကွဲပြားနေတယ် ၊ ငါတို့ စည်းမျဉ်းအချို့ကို ရှာတွေ့ထားပြီးပြီ ၊ မသေဆေးကသုံးတဲ့ ပြုပြင်မွမ်းမံမှု နည်းလမ်း ၁၃ မျိုးက ဒီမှာ ဝှက်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်၊ ရွာသားတွေရဲ့ အိမ်တစ်အိမ်ချင်းစီက မတူညီတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ကိုယ်စားပြုနေတာပဲ ၊ ဒီအသားဆိုင်ရဲ့ မန်နေဂျာဝမ်က သားသတ်သမား ကျူးရင်နဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းရှိတယ် ၊ သူတို့ဆီကနေ သတင်းအချက်အလက်အချို့ ငါ ရနိုင်လောက်တယ် ၊ တကယ်လို့ ငါတစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့ရင် ဒါကိုဖတ်နေတဲ့ စမ်းသပ်သူဟာ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရမယ်”

“အသားတွေက ဘယ်ကလာတာလဲ ၊ ခေါက်စက္ကူမြို့ဟာ အိပ်မက်ဆိုးလောက အများကြီးနဲ့ ချိတ်ဆက်နေပေမဲ့ ရွာသားတွေ အပြင်ထွက်တာ ဒါမှမဟုတ် အပြင်လူတွေ ဒီကိုရောက်လာတာ ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး”

“ငါ မန်နေဂျာဝမ်ရဲ့ လက်ထောက်စားဖိုမှူးနဲ့ အိမ်အကူ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ၊ ငါ အမှန်တရားနဲ့ အများကြီး ပိုနီးစပ်လာပြီ”

“တစ်နေ့ မန်နေဂျာဝမ် အရက်မူးနေတုန်း အဓိကဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်ကို ငါ ကြားလိုက်ရတယ် မာယဲ့တဲ့ ၊ မာယဲ့က ဒီမြို့ကို တိရစ္ဆာန်တွေအားလုံး ပို့ဖို့ တာဝန်ယူရတဲ့သူပဲ ၊ သူတို့အားလုံးကြားက ပတ်သက်မှုက ဘာလဲ”

ကျန်ရှိသော စာမျက်နှာများမှာ မီးလောင်သွားပြီဖြစ်သည်။ အပိုင်းအစ အချို့ကိုသာ ဖတ်ရတော့သည်။

“ငါ့ကို ကယ်ပါ”

“သူတို့က တိရစ္ဆာန်တွေ မဟုတ်ဘူး ၊ သူတို့က တခြားစမ်းသပ်သူတွေပဲ”

“ငါ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင်သန်ရမယ် ၊ ငါထွက်ပြေးပြီး တခြားသူတွေကို ပြောပြရမယ်”

“ငါတို့ အလိမ်ခံလိုက်ရတာ”

ကောင်းမင်က မြည်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသတ္တဝါသည် တစ်ချိန်က သူကဲ့သို့ပင် စမ်းသပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မြည်းနက်သည် ၎င်း၏အမြီးဖြင့် ကောင်းမင်ကို ရိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းက အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ ၎င်း၏ ခွာများဖြင့် မြေကြီးပေါ်တွင် စာရေးလိုက်သည်။

ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများ။

“မင်းက ပြုပြင်မွမ်းမံမှုကြောင့် အခုလို ဖြစ်သွားတာလား ၊ ဒါက နည်းလမ်း ၁၃ မျိုးထဲက တစ်ခုလား”

မသေဆေးက အမှန်တကယ် ရူးသွပ်နေသည်ဟု ကောင်းမင်ခံစားရသည်။

“အဲ့ဒီမြည်းကို မယုံနဲ့”

အမျိုးသားအသံမှာ ကြိတ်ဆုံထဲမှ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သေတ္တာထဲက အရာတွေကို ငါ ရေးခဲ့တာပဲ ၊ငါ မင်းအတွက် ချန်ထားခဲ့တာ”

မြည်းနက်မှာ တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။ ထိုအစား ၎င်းသည် ကြိုးကို ပြန်တပ်၍ ကြိတ်ဆုံကို စတင်လှည့်တော့သည်။ ၎င်းက စီးထွက်လာသော သွေးများကို လျက်လိုက်သည်နှင့် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမိုကြီးမားသန်မာလာလေသည်။

ရွာထဲတွင် အိမ်အများအပြား ရှိသည်။ မသေဆေးသည် အိပ်မက်ဆိုးမှ ထုတ်ယူထားသော နည်းလမ်း ၁၃ မျိုးကို ဤနေရာတွင် ဝှက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် စမ်းသပ်သူများကို စမ်းသပ်ချက်များအဖြစ် အသုံးချရန် လူမဆန်သော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။

“မသေဆေးကုမ္ပဏီက ဒါကို လျှို့ဝှက်ထားတာ အံ့ဩစရာရှိပါဘူး ၊ အန္တရာယ် အရမ်းများလွန်းတာကိုး”

ကောင်းမင်သည် ကြိတ်ဆုံထဲမှ ထိုလူပြောခဲ့သော ဓားအကြောင်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူသည် မြည်းကို သတ်ရန် အစီအစဉ်မရှိသော်လည်း သူ့အနားတွင် လက်နက်တစ်ခု ရှိနေခြင်းက မကောင်းသည်ဟု မဟုတ်ပေ။