အရူးပိုင်ဖုန်း

“အိုးထဲက မကောင်းဆိုးဝါးပြောတာတော့ ကျန်းမင်လီက မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ဆိုပဲ ၊ ဒါပေမဲ့ ညကင်းစောင့်နဲ့ ကျန်းမင်လီတို့ကြားမှာတော့ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိနေပုံရတယ် ၊ ဒါ့အပြင် ကျန်းမင်လီဆီကနေ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အငွေ့အသက်မျိုး ဒါမှမဟုတ် ခြိမ်းခြောက်မှုမျိုး ငါ တစ်ခါမှ မခံစားရဖူးဘူး ၊ သူက ဟန်ဆောင်တာ အရမ်းတော်လို့များလား”

ကောင်းမင်သည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် အရှိန်လျှော့လိုက်သည်။သူ ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသည်။

“ကျိနတ်ဘုရားတွေက ကျန်းမင်လီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်ကို ဖိနှိပ်ထားတာလား၊ သူက အဲဒီလောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းနေလို့လား”

အိုးထဲမှ မကောင်းဆိုးဝါးသည် ဧည့်သည်များကို စတင်စားသောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ယင်းက ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတချို့သည် အိုးထဲမှ ထွက်ခွာနိုင်ကြောင်း ပြသနေသည်။ မဒမ်ရှီ ပြန်ရောက်လာလျှင် ၎င်းသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးခံရမည်မှာ သေချာသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် ကောင်းမင်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရသမျှအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ လူများကို အငမ်းမရ စားသုံးနေတော့သည်။ ၎င်းအပေါ်ရှိ ချိတ်ပိတ်မှုများကို တွန်းလှန်နိုင်မလားဟု ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောင်းမင်သည် လူအုပ်ထဲတွင် ရောနှောလိုက်သည်။သူက ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ရင်း အရက်မူးနေသူတစ်ဦးအလား ဟန်ဆောင်၍ ခန်းမဆောင်ကြီးရှိရာသို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ခန်းမထဲသို့ ခြေမချမီမှာပင် ကောင်းမင်သည် သူ၏ဂုတ်ပိုးဆီမှ စိမ့်တက်လာသော အအေးဓာတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအအေးဓာတ်မှာ သူ၏ဦးနှောက်ထဲအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

သူသည် ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မသေမျိုးရှစ်ယောက် စားပွဲကြီးပေါ်တွင် တူ (၂၄) စုံ ရှိနေသည်။ တူတစ်စုံစီကို အနီရောင်ကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ထားပြီး ကြေးပြားများကိုလည်း တွဲလျက်ချည်ထားသည်။ ထိုတူများကို ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်များထဲသို့ ထိုးစိုက်ထားသည်။ စားပွဲ၏နောက်ကွယ်တွင်မူ နတ်ပြည်မြင်ကွင်းကို ရေးဆွဲထားသော နံရံဆေးရေးပန်းချီကားကြီး တစ်ချပ်ရှိသည်။

ထိုပန်းချီကားကို ပျော်ရွှင်ခြင်းနတ်မင်း၏ (၂၄) ပါးသော မင်္ဂလာတရားတော်များ ဟု ခေါ်သည်။သို့သော်လည်း ပန်းချီကားထဲတွင် နတ်မင်းတစ်ပါးမှ မရှိချေ။ ကောင်းမင်သည် သူ၏ကြေးမုံပြင်ကို အနေအထားညှိ၍ မျက်လုံးထောင့်မှ ကပ်ကြည့်လိုက်သည်။သူ့ မျက်ခွံများ တဆတ်ဆတ် တုန်သွားတော့သည်။

ပန်းချီကားထဲတွင် နတ်မင်းများ မရှိသော်လည်း ထိုရှစ်ယောက်ထိုင် စားပွဲကြီးကို ဝန်းရံကာ ‘နတ်မင်း’ များ ထိုင်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့တစ်ဦးချင်းစီ၏ ရုပ်သွင်သည် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အိပ်မက်ဆိုးထဲတွင် ခြောက်လှန့်နေမည့် မိစ္ဆာများအလား ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

နတ်မင်းတစ်ပါးမှာ ကြီးမားသော ဘူးသီးခြောက်အိုးကြီးတစ်လုံးကို ထမ်းထားသည်။ ထိုဘူးသီးအိုးသည် အပေါ်ပိုင်းက သေးသွယ်ပြီး အောက်ပိုင်းက ကားထွက်နေသည်။ အပေါ်ဘက်တွင် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းရှိပြီး အောက်ဘက်တွင်မူ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဦးခေါင်းရှိနေပုံရသည်။ ၎င်းတို့ကို ‘ပျော်ရွှင်ခြင်းချည်မျှင်’ များဖြင့် ဆက်သွယ်ထားသည်။ ထို ‘ဘူးသီးခြောက်’ ထဲတွင် ‘ပျော်ရွှင်ခြင်းဝိုင်’ များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုနတ်မင်းသည် ဆန်ပြုတ်ကို မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားသောက်နေရင်း ဘူးသီးခြောက်ထဲမှ ဝိုင်ကိုလည်း တစ်ချက်တစ်ချက် သောက်လိုက်သေးသည်။

သူ့နောက်တွင်မူ အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော တာအိုသီလရှင်တစ်ပါး ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ အမူအရာသည် သိမ်မွေ့ပြီး နတ်ဘုရားမတစ်ပါးအလား ကျက်သရေရှိလှသည်။ သို့သော် သူမ၏ထိုင်ခုံအောက်တွင်မူ အဆုံးမရှိသော ဆံပင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် နတ်ဗျိုင်းတစ်ကောင် ရှိနေလေသည်။ သူမသည် ဗျိုင်း၏လည်ပင်းကို ပွတ်သပ်နေရင်း ဗျိုင်း၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အပ်များဖြင့် ဂရုတစိုက် ထိုးစိုက်နေသည်။ယင်းသည် ဗျိုင်း၏အတောင်ပံများ ပိုမိုလှပလာစေရန် ဖြစ်သည်။

ကောင်းမင် ရောက်လာသည်ကို အာရုံခံမိသည့်အလား ထိုနတ်ဗျိုင်းက စတင်အော်ဟစ်တော့သည်။ ကောင်းမင်သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ငိုကြွေးသံကို ကြားလိုက်ရသည်... မဟုတ်သေး၊ အမျိုးသမီးများစွာ၏ အော်ဟစ်ငိုယိုသံများ ဖြစ်သည်။

“အသင့်ရဲ့ ဗျိုင်းက ပုံမှန်ဆို အရမ်းငြိမ်သက်နေတာပါ ၊ ရှီနတ်မင်းငယ်လေးရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်နဲ့တောင် မတူဘူး ၊ သူက အမြဲတမ်းလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေတာပဲ ၊ ဒီလိုအကောင်မျိုးက လူတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပျော်ရွှင်မှု ပေးနိုင်မှာလဲ”

အဘိုးအိုတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ သူသည် တုတ်ကောက်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး သွေးမက်မွန်သီးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။ ထိုမက်မွန်သီးတွင် နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ပါသော သူ့မျက်နှာ ပေါ်နေလေသည်။

“ဒီတောဗျိုင်းက တစ်ခုခုကို အနံ့ရနေတာပဲ ၊ သူက ယောက်ျားတွေကို လွမ်းနေတာနေမှာပေါ့”

မက်မွန်ပွင့်မျက်ဝန်းများတွင် နှုတ်ခမ်းနီဆိုးထားသော ကျားတစ်ဝက်၊ မတစ်ဝက် နတ်မင်းတစ်ပါးက ဆိုသည်။ သူတို့၏ခါး၊ ရင်ဘတ်နှင့် လက်မောင်းများကို အနီရောင်ကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ထားသည်။

စားပွဲတွင် ဧည့်သည် (၂၄) ဦး ရှိနေပြီး ပန်းချီကားထဲတွင်လည်း နတ်မင်း (၂၄) ပါး ရှိနေသည်။ သူတို့သည် ရှီနတ်ဘုရားများ မဟုတ်ကြသော်လည်း သူတို့ကိုယ်သူတို့ ‘ရှီနတ်မင်းငယ်’ များဟု ခေါ်ကြသည်။ သူတို့သည် စားသောက်ပွဲကြီးထဲတွင် နစ်မွန်းနေကြသည်။သို့သော်လည်း သူတို့ကို အန္တရာယ်ကင်းသည်ဟု ထင်လိုက်လျှင် အမှားကြီး မှားပေလိမ့်မည်။ ကောင်းမင်သည် ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရန် ကြံရုံရှိသေးသော်လည်း သေလောက်အောင် ကြောက်စရာကောင်းသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဧည့်သည်များမှာ အပြင်ဘက်ခြံဝင်းတွင်သာ စုပြုံနေကြပြီး ပို၍စည်ကားလှသော ခန်းမဆောင်ကြီးထဲသို့ မဝင်ရဲကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံး သူနားလည်သွားတော့သည်။ ကောင်းမင်သည် ခြေလှမ်းကို ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အရက်မူးနေရာမှ ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာသည့်အလား ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

“ရှီအိမ်တော်မှာ မဒမ်ရှီ တစ်ယောက်တည်း ရှိတာမဟုတ်ဘူးပဲ ၊ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ရှီနတ်မင်းငယ်တွေလို့ ခေါ်တဲ့ မိစ္ဆာ (၂၄) ကောင်လည်း ရှိသေးတယ် ၊ သူတို့ရဲ့ အသွင်အပြင်တွေကို ကြည့်ရတာ ဒီမြို့ကလူတွေနဲ့ မတူဘူး”

အခြေအနေသည် အလွန်အန္တရာယ်များလှသဖြင့် ကောင်းမင်မှာ တခြားအရာများကို အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ ကျန်းမင်လီနှင့်တူသော ရှီနတ်မင်းငယ်တစ်ဦးမျှ မရှိကြောင်းကိုသာ သူ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် ခန်းမဆောင်ကြီးကို ပတ်လျှောက်လာသည်။ ရှီအိမ်တော်၏ အခင်းအကျင်းမှာ ထန်အိမ်တော်နှင့် ကွာခြားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အစေခံများအတွက် ထားရှိသော ဘေးအခန်းများကို မဒမ်ရှီ၏အိပ်ခန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲထားသည်။ တံခါးပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော ‘ရှီ - ပျော်ရွှင်ခြင်း’ ဟူသော စာလုံးကို ကပ်ထားသည်။ တံခါး၏ ဘေးတစ်ဖက်စီတွင်မူ ကဗျာနှစ်ကြောင်းကို ကပ်ထားသည်။

“လဝန်းခိုနား မင်္ဂလာခန်းဆောင်ဆီသို့ လင်းဖြာစေ၊ ကျောက်စိမ်းမောင်မယ် အတူယှဉ်နွှဲ ရွှေငန်းအလား တင့်တယ်စေ”

“ပိုးထည်စောင်လွှာ ရွှေခေါင်းအုံးတို့ မွှေးရနံ့ သင်းပျံ့စေ၊ ဒေါင်းမြီးသရဖူ ဆောင်းနှင်းသူ လှပျိုဖြူလေး ရှက်သွေးဖြာစေ”

တံခါးမှာ တစ်ဝက်ပွင့်နေသည်။ မိန်းကလေးငယ်မှာ သူမ စောင့်မျှော်နေသောသူ ရောက်လာမည်၊ မရောက်လာမည်ကို မသိနိုင်ရှာပေ။ ကတိစကားဟူသည် အခန်းထဲမှ အနီရောင်ဖယောင်းတိုင်နှင့် တူသည်။၎င်းသည် တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ငြိမ်းသတ်ခံရနိုင်ပေသည်။

ကောင်းမင်သည် တံခါးကို အနည်းငယ် ဟလိုက်သည်။ သူသည် တားမြစ်ထားသော အရာတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ မဒမ်ရှီသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လက်ထပ်ခဲ့သော်ငြား အိမ်တော်တစ်ခုလုံးတွင် မဒမ်ရှီ၊ ရှီနတ်ဘုရားများနှင့် ညဘက်ဂုဏ်သရေရှိလူကြီးမင်းများမှလွဲ၍ မည်သူမှ မင်္ဂလာခန်းဆောင်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်မရှိပေ။

ကောင်းမင်သည် အခန်းထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သာမန်အရွယ်အစားရှိသော လူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ဆံပင်ကို အထက်သို့ ထုံးထားပြီး သတို့သားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမသည် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသော ရှေးခေတ်ကျောင်းတော်သားတစ်ဦးနှင့် တူသည်။ တံခါးဖွင့်သံကြောင့် ထိုသူက မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်က သူမ၏မျက်နှာကို လင်းလက်သွားစေသည်။

“ပိုင်ဖုန်းလား”

ကောင်းမင် အခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။ သူနှင့် ပိုင်ဖုန်းတို့သည် ဤအိပ်မက်ဆိုးထဲသို့ အတူတူ ဝင်လာခဲ့ကြသူများဖြစ်ပြီး ယခု ဝူကန်းအချိန်တွင်မှ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ပိုင်ဖုန်းသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အောက်သို့ချထားသည်။သူမသည် တွေဝေနေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။

“မင်း ငါ့ကို ပြောနေတာလား”

“ဟုတ်တယ် ၊ ကျွန်တော်တို့ ကတိပေးခဲ့ကြ...”

ကောင်းမင် စကားရပ်သွားသည်။ ပိုင်ဖုန်းမှာ တစ်စုံတစ်ခု ပူးကပ်ခံထားရပုံရသည်။ အကယ်၍ အန္တရာယ်တစ်ခုခု ခံစားရပါက သူ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရမည်ဖြစ်သည်။

“ငါက ညဘက်ဂုဏ်သရေရှိလူကြီးမင်း တစ်ယောက်ပါ၊ ပိုင်ဖုန်း မဟုတ်ပါဘူး ၊ ဒီနေ့က ငါ့ရဲ့ မင်္ဂလာရက်လေ ၊ အားလုံးက ငါ့ရဲ့ ဧည့်သည်တွေပဲ ၊ မင်းမှာ သွားစရာ နေရာမရှိရင် ဒီပွဲမှာ ဆက်နေဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်”

ပိုင်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော သတို့သားတစ်ဦး၏ အခန်းကဏ္ဍကို အပီပြင်ဆုံး သရုပ်ဆောင်နေလေသည်။ သူမ၏ပုံစံမှာ မိန်းကလေးများကို ဆွဲဆောင်နိုင်လောက်သော ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်။

“ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို တကယ်ပဲ မမှတ်မိတော့ဘူးလား”

“ငါတို့ သိကြလို့လား”

“ကောင်းမင်၊ မသေဆေး ၊ စမ်းသပ်သူတွေ၊ အနက်ရှိုင်းဆုံး အိပ်မက်ဆိုးတွေ... ဒါတွေအားလုံး ခင်ဗျား မေ့သွားပြီလား”

ကောင်းမင်က အဓိက စကားလုံးအချို့ကို ပြောလိုက်သော်လည်း ပိုင်ဖုန်းမှာ မတုန်မလှုပ်ပင်။

“အဲဒါတွေကို ငါမှတ်မိသလိုတော့ ရှိသားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက ငါ့အိပ်မက်ထဲက အရာတွေလေ ၊ ငါက ထူးဆန်းတဲ့အိပ်မက်တွေ မက်တတ်တဲ့ ညဘက်ဂုဏ်သရေရှိလူကြီးမင်း တစ်ယောက်ပါ ၊ မင်းပြောနေတာက ငါ့ရဲ့ အိပ်မက်အကြောင်းပဲ ဖြစ်မှာပါ”

ပိုင်ဖုန်း၏ စကားကြောင့် ကောင်းမင် ဆွံ့အသွားရသည်။ သူမ ဘာဖြစ်သွားသနည်းဟု သူ တွေးတောလိုက်သည်။

“နိုးထတော့၊ ကျွန်တော်တို့က အိပ်မက်ဆိုးထဲ ရောက်နေတာ ၊ခင်ဗျားရဲ့ ကလေးတွေ ပိုင်ရှောင်နဲ့ ပိုင်ချောင် အကြောင်း စဉ်းစားကြည့်ပါဦး”

ပိုင်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားနေပုံရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမက ကောင်းမင်ကို မေးလိုက်သည်။

“မင်းက သူတို့ဟာ ငါ့ကလေးတွေလို့ ပြောတယ်၊ ဒါဆို မင်း သူတို့နဲ့ ဘယ်မှာ တွေ့ခဲ့တာလဲ ၊ အစစ်အမှန်လောကမှာလား ဒါမှမဟုတ် အိပ်မက်ထဲမှာလား”

ကောင်းမင်မှာ ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း မည်သို့ ပြန်ဖြေရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူသည် ထိုကလေးများနှင့် အိပ်မက်ထဲတွင်သာ တွေ့ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။

“အစစ်က အတု၊ အတုက အစစ်ပဲ ၊ မင်းမြင်နေတာတွေနဲ့ ကြားနေရတာတွေက အမှန်တရား မဟုတ်ဘူး”

ပိုင်ဖုန်းက တောက်ပစွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ငါက ညဘက်ဂုဏ်သရေရှိလူကြီးမင်း တစ်ယောက်ပဲ ၊ ငါက အစစ်နဲ့ အတုကြားမှာ လွင့်မျောနေတဲ့သူ ၊ အိပ်မက်ချိုးဖျက်မြို့က ငါ့အိမ်ပဲ ၊ မင်းအတွက်လည်း အိမ်ပဲပေါ့”