ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခြင်း

ဖြူဖွေးနုနယ်သော လက်ချောင်းလေးများက သော့ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ချွင်နန်သည် ရွှေရောင်သော့ခလောက်ကို ဖယ်ရှားရန် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ပေ။ အခန်းထဲတွင် ရေလှိုင်းပုတ်သံများ ဟိန်းထွက်လာသည်။ ချွင်နန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းမှာ စတင်၍ အသွင်ပြောင်းလာသည်။ အပုပ်နံ့က ပြင်းထန်လွန်းလှပြီး ငါးအကြေးခွံများမှာ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားသည်။ ယင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

“ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းက ဒဏ်ရာတွေက ရေထဲမှာဆိုရင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ကောင်းလာလိမ့်မယ် ၊ အကြီးအကဲထန်က ဒါကို မကြာခင် သိသွားတော့မှာ ၊ ရှင် ကျွန်မနဲ့အတူ ထွက်ပြေးရမယ်”

ချွင်နန်သည် ကောင်းမင်ကို မေ့မထားပေ။သူမသည် သူ့ကို သူမနှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

“ငါတို့ ဘယ်လို ထွက်ပြေးကြမှာလဲ”

“နောက်ဖေးခြံဝင်းထဲက ရေတွင်းကနေပဲ ၊ အဲ့ဒီနေရာရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို အကြီးအကဲထန်တောင် မသိဘူး ၊ ကျွန်မတစ်ယောက်ပဲ ရှင့်ကို အဲ့ဒီဆီ ခေါ်သွားနိုင်တာ”

ချွင်နန်၏ မျက်လုံးများတွင် အမုန်းတရားများဖြင့် ဝင်းလက်တောက်ပနေသည်။ ကောင်းမင် တွန့်ဆုတ်သွား၏။ အကယ်၍ သူသည် သူမနောက်ကို လိုက်ပြီး ရေထဲဆင်းသွားပါက သူ၏ အသက်မှာ ချွင်နန်၏ လက်ထဲသို့ လုံးလုံးလျားလျား ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

“ဘာလို့လဲ... ရှင့်ကို ကျွန်မ မယုံလို့လား”

ချွင်နန်၏ မျက်နှာမှာ ခန့်မှန်းရခက်လာသည်။ လှောင်ပြောင်သရော်သည့် အရိပ်အယောင်များလည်း ပါဝင်နေသည်။ သူမသည် ကူညီမည့်သူနှင့်ပင် မတူတော့ပေ။

“ငါ မင်းကို ယုံပါတယ် ၊ ငါတို့ အိပ်မက်ချိုးဖျက်မြို့ကို ဖျက်ဆီးပြီး မင်းအတွက် ကူညီလက်စားချေပေးဖို့ ပူးပေါင်းရဦးမှာပဲလေ”

ကောင်းမင်က လက်စားချေပေးမည်ဟူသော အချက်ကို ဖိပြောလိုက်သည်။ သူသည် ချွင်နန်ကို အားကိုးရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ ရွှေရောင်သော့ခလောက်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ခြံထဲရှိ အကြီးအကဲထန်မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ မွေးနေ့ခန်းမရှိ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးကြီးသည်လည်း ဘေးခြံဝင်းရှိရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘာကို စောင့်နေတာလဲ ၊ သွားကြမယ်”

ဧည့်သည်များနှင့် အကြီးအကဲထန်၏ မျိုးဆက်များသည် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေကြသည်။ ဧရာမမျက်လုံးကြီးက သူတို့ထံမှ မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်နှင့် သူတို့သည် ခေါင်းမပါသော ကြက်များကဲ့သို့ အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ သူတို့သည် နံရံပေါ်တွင် ဧရာမပါးစပ်ကြီး ရှိနေမှန်း သိသော်လည်း ထွက်ပြေးရန် အခြားနည်းလမ်း မရှိပေ။ ထိုပါးစပ်ကြီးက အခြားလူများကိုသာ ဖမ်းဆီးပြီး သူတို့ကို လွှတ်ပေးရန်သာ ဆုတောင်းနေကြရသည်။

ပြတင်းပေါက်များနှင့် နံရံများပေါ်မှ စက္ကူဖြူများ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသည်။ ဧည့်သည်များသည် မွေးနေ့ခန်းမကို ဖျက်ဆီးနေကြသည်။ သူတို့သည် လောဘကြောင့် စိတ်လွတ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အတုအယောင် ဆုတောင်းစကားများ ပြည့်နေသော ဖိတ်စာများကို နင်းဖြတ်၍ ရတနာများကို အတင်းအဓမ္မ သယ်ယူနေကြသည်။

“တိုက်ကြ... ဒီနေရာက လွတ်သွားတာနဲ့ ရတနာတွေက ငါတို့အပိုင်ပဲ”

လူသားများသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာအတွက် အသေခံကြသည်။ ဧည့်သည်များ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ခြယ်သထားသော အလှပြင်ပစ္စည်းများသည် သွေးများကဲ့သို့ တောက်လောင်နေသည်။ သူတို့သည် စိတ်လွတ်လာသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုလျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလာကြသည်။ သူတို့ ထွက်ပြေးရန် စီစဉ်နေကြစဉ် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် စက္ကူစများကဲ့သို့ စုတ်ပြဲသွားကြသည်။ အကြီးအကဲထန်၏ ရတနာများမှာ သူတို့၏ဒဏ်ရာများအတွင်းမှ ထွက်ကျလာတော့သည်။ ဧည့်သည်များသည် ရတနာများကို လောဘတက်မိကတည်းက ပွဲတော်၏ စားဖွယ်သောက်ဖွယ်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲထန်သည် ထိုဆင်းရဲသား ရွာသားများ၏ လက်ဆောင်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မလိုချင်ခဲ့ဘဲ သူတို့၏အသက်ကိုသာ လိုချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဧရာမမျက်လုံးကြီးအတွင်းမှ သွေးကြောများသည် သူငယ်အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ဧည့်သည်များ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်လိုက်သည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် ချက်ချင်းပင် ခြောက်ကပ်သွားအောင် စုပ်ယူခံလိုက်ရသည်။ အော်ဟစ်ညည်းတွားသံများသည် မစဲသော်လည်း ဧည့်သည်အချို့မှာ နံရံအထိရောက်အောင် ပြေးနိုင်ခဲ့ကြသည်။ အကြီးအကဲထန်၏ မျိုးဆက်များသည်လည်း အိမ်တော်မှ လွတ်မြောက်ရန် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုမှာ ဧည့်သည်များထက် ပိုမိုပြင်းထန်သည်။ သူတို့သည် အကြီးအကဲထန်၏ သွေးသားရင်းချာများ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ လောဘနှင့် ရူးသွပ်မှုကို ကောင်းကောင်း သိကြသည်။ ထိုမိစ္ဆာအိုကြီးမှာ သွေးရင်းသားရင်းများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ လူတိုင်းသည် သူ၏သွေးဘဏ်နှင့် ယဇ်ပူဇော်စရာများသာ ဖြစ်သည်။ အသက်ရှင်ရန်အတွက် သူတို့သည် ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးကြရမည်သာ။

ကလေးများသည် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ ပြေးကြရာ ကျန်းမင်လီ၏ မိစ္ဆာဝိညာဉ်များလည်း သူတို့နှင့်အတူ ရောနှောပါသွားသည်။ သူတို့အနက် အများစုမှာ လျှို့ဝှက်ခန်းရှိ စာလိပ်များမှ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ကူးယူခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ၎င်းတို့ကို ကျန်းမင်လီထံ ပေးအပ်ရန် ဖြစ်သည်။

“ငါ့မျိုးဆက်တွေက ငါ့အပေါ်မှာ တကယ်ကို ကောင်းကြတာပဲကွ ၊ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ အကောင်တွေ”

အကြီးအကဲထန်၏ အရှိန်အဝါကြီးမားပြီး ဒေါသထွက်နေသော အသံမှာ အိမ်တော်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

“မကောင်းဆိုးဝါးတွေ ၊ တစ္ဆေသရဲတွေရန်ကနေ မင်းတို့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တာ ငါပဲ ၊ မင်းတို့ကို အိမ်တစ်လုံးပေးခဲ့တာလည်း ငါပဲကွ ၊ ဒါကို မင်းတို့က ငါ့ကို ဒီလို ပြန်ဆက်ဆံတာလား”

နံရံပေါ်ရှိ ဧရာမပါးစပ်ကြီးက ကလေးတစ်ယောက်ကို ကိုက်ခဲလိုက်ပြီး သနားညှာတာမှုမရှိ ဝါးမြိုပစ်လိုက်သည်။ လျှို့ဝှက်ခန်းထဲရှိ မွေးနေ့ဝတ်စုံသည် အကြီးအကဲထန်က သူ၏ နုပျိုမှုကို ပြန်လည်ရရှိလာသကဲ့သို့ ပိုမိုတောက်ပလာလေသည်။

“အကြီးအကဲထန်ရဲ့ မွေးနေ့ပွဲ စတင်နေပြီ ၊ ကျွန်မတို့ ထွက်သွားရမယ်”

ချွင်နန်၏ မျက်လုံးများသည် တည်ကြည်လေးနက်မှုကြောင့် ရွှန်းလဲ့နေသည်။ သူမသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မတည်ငြိမ်သည်အထိ နှိပ်စက်ခံခဲ့ရသော်လည်း ကောင်းမင်သာ လာမကယ်ခဲ့ပါက သူမသည်လည်း အကြီးအကဲထန်၏ စားစရာတစ်ခု ဖြစ်လာမည်ကို သိပေသည်။

“နောက်ဖေးခြံကိုလား”

ကောင်းမင်သည် ချွင်နန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် မည်သည့်နေရာကို ကိုင်ရမည်မှန်း မသိဖြစ်နေလေသည်။

“ငါတို့ ရေတွင်းထဲ ခုန်ချပြီးရင် ငါက မင်းရဲ့ ငါးအမြီးကို ကိုင်ထားရမှာလား”

“ကျွန်မလက်ကိုပဲ ကိုင်ထားပါ”

ချွင်နန်က မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ သူမသည် လိုက်ကာများကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီး ကြေးအိုးထဲရှိ ကျန်ရှိသော မိုးရေများကို သောက်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရေများ စီးဆင်းသွား၏။ ကောင်းမင် မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် ချွင်နန်က သူ့ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ လိုက်ကာစများသည် လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ တံခါးကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။

ဧရာမ ငါးအမြီးကြီးသည် လှိုင်းလုံးများထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး အိမ်ခေါင်မိုးကို ပွင့်ထွက်သွားစေသည်။ သူမအပေါ်ရှိ အချုပ်အနှောင်များ ပြတ်တောက်သွား၏။ သစ်သားကုတင်က ချက်ချင်း ကြေမွသွားသည်။ ထိုအချိန်မှာတွင် ထန်အိမ်တော်၏ ဖုန်းရွှေနှင့် အုတ်မြစ်များမှာ လှုပ်ခတ်သွားတော့သည်။ ချွင်နန်သည် မွေးနေ့ခန်းမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမသည် အကြီးအကဲထန်ကို မယှဉ်နိုင်မှန်း သိသဖြင့် နောက်ဖေးခြံဆီသို့ အမြန် ကူးခတ်သွားလေသည်။

ညကောင်းကင်ယံတွင် လိုက်ကာစများသည် ပြိုကျနေသော ဂလက်ဆီတစ်ခုကဲ့သို့ တအိအိလှိုင်းထနေသည်။ မြို့တစ်ဝက်ခန့်မှာ ဤအံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

“သူ့နောက်ကို လိုက်ကြစမ်း”

ပါးနပ်သော ဝိညာဉ်တချို့သည် ချွင်နန်နောက်ကို လိုက်ရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း ချွင်နန်က သာမန်လူများ မသွားနိုင်သော လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

“ချွင်နန်”

အကြီးအကဲထန် ဒေါသတကြီးဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူ၏ ဒေါသမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချွင်နန်သည် နောက်ဖေးခြံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမသည် ရေတွင်းအဖုံးကို လှန်လိုက်ရာ ရေတွင်းပတ်လည်ရှိ အဆောင်လက်ဖွဲ့များမှာ ပျက်စီးသွားတော့သည်။ ဤရေတွင်းထဲတွင် အလောင်းများ ပြည့်နေလေသည်။

“ဒါ ဘာကြီးလဲ”

ရေတွင်းထဲရှိ ငရဲဘုံသဖွယ် မြင်ကွင်းကြောင့် ကောင်းမင်ပင် ထိတ်လန့်သွားသည်။

“ဒီရေတွင်းထဲမှာ အကြီးအကဲထန်ရဲ့ အရင်ဇနီးတွေနဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ရွာသားတွေ ရှိတယ် ၊ ဒီမြို့မှာ ထန်အိမ်တော်နဲ့ မဒမ်ရှီရဲ့ ရှီအိမ်တော်တွေက သရဲတွင်းတွေထက်တောင် ပိုကြောက်စရာကောင်းတယ် ၊ အဲ့ဒီကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်နိုင်တဲ့သူက သိပ်များများစားစားမရှိဘူး”

ချွင်နန်သည် ကောင်းမင်ကို ဆွဲခေါ်ကာ ရေတွင်းထဲ ခုန်ချလိုက်သည်။ ရေတွင်းထဲရှိ နာကျည်းမှု အငွေ့အသက်များသည် ရေထက်ပင် အေးစက်နေလေသည်။

“မင်းရဲ့ အမြီးကြီးနဲ့ ဒီထဲကို ဆံ့ပါ့မလား”

ရေတွင်းဝမှာ ကျဉ်းမြောင်းလှသဖြင့် ချွင်နန်၏ အမြီးမှာ တစ်နေပေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ အကြီးအကဲထန်က သူမ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု စိတ်ချနေသည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

“ကျွန်မကို နှိပ်စက်ခဲ့တဲ့ သူတွေကြောင့် ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပုပ်ပွနေရတာ ၊ အဲ့ဒီထဲမှာ ကျိန်စာတွေ အပြည့်ပဲ ၊ သူတို့ ကျွန်မကို ထိမိရင် နာကျင်မှုပဲ ခံစားရလိမ့်မယ်”

ချွင်နန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းမှ အရေခွံများ စုတ်ပြဲသွားပြီး အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သွေးများမှာ မိုးရေကဲ့သို့ စီးကျလာသည်။ အကြေးခွံများမှာ ကွာကျသွားပြီး နတ်ဘုရားပုံစံကွက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော မြွေအမြီးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

ချွင်နန်သည် တုံးအသလို လုပ်ပြနေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် လွတ်မြောက်ရန်အတွက် အချိန်အတော်ကြာကတည်းက စီစဉ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချွင်နန်၏ ကွာကျသွားသော အရေခွံများက ရေတွင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သဖြင့် ဝိညာဉ်နှစ်ခုသာ လိုက်ပါလာနိုင်တော့သည်။ အကြီးအကဲထန်၏ ဇနီးဟောင်းများသည် ထိုဝိညာဉ်နှစ်ခုနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။ ကောင်းမင်သည် သူတို့ကို ကူညီချင်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ပင် အနိုင်နိုင် လွတ်မြောက်အောင် ကြိုးစားနေရသည်။ ချွင်နန်မှာမူ ရှေ့သို့သာ ဆက်တိုးလျက်ရှိသည်။ သူမသည် သူတို့ကို သေသည်အထိ ရိုက်မပစ်ခဲ့ခြင်းကပင် သူမသည် ရွာသားအများစုထက် ပို၍ ကြင်နာတတ်ကြောင်း ပြသနေလေသည်။