အခန်း (၉၁)

အခန်း။ ၉၁

ကျောက်လင်းမှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ဆွံ့အသွားရလေသည်။

ဇွန်ဘီများ၏ အသိုက်အမြုံအတွင်း၌ အသက်ရှင်နေသော လူသားတစ်ဦး ၎င်းထက်ပို၍ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသည်မှာ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို တွေ့မြင်ရလိမ့်မည်ဟု သူမ အိမ်မက်ထဲတွင်ပင် ထည့်မက်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်လကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုကာလအတွင်း ကျောက်လင်းသည် သေခြင်းရှင်ခြင်း အခိုက်အတန့်များစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဇွန်ဘီမျိုးစုံနှင့်လည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။ အသက်ရှင်နေသော လူသားတစ်ဦးသည် ဇွန်ဘီများအတွက် မည်မျှအထိ ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်ကို သူမ အကောင်းဆုံး သိရှိထား၏။ သွေးဆာနေသော ဤဇွန်ဘီကောင်များသည် လူသား၏ အသားကို ရူးသွပ်စွာ တောင့်တကြပြီး တွေ့ရှိသည်နှင့် တပြိုင်နက် မသေမချင်း အပိုင်းပိုင်း အစစ ဆွဲဖြဲစားသောက်တတ်ကြသည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် အစောပိုင်းကာလများတွင် ကျောက်လင်း တာဝန်ထမ်းဆောင်ရာ ရဲစခန်းသည် ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများနှင့် အခြားသော စစ်ဆင်ရေးများကို စနစ်တကျ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ဤဇွန်ဘီများသည် အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရူးသွပ်လွန်းလှသဖြင့် ရဲတပ်ဖွဲ့၏ အင်အားတစ်ခုတည်းဖြင့် ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများ လုပ်ဆောင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သိမြင်လာခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ရဲစခန်းအတွင်း၌သာ ခံစစ်ပြင်ဆင်ကာ ခုခံကာကွယ်ရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခံခဲ့ရလေသည်။

ထိုနောက်ပိုင်းတွင် အစားအစာ ရှာဖွေရန်အတွက် အပြင်သို့ မကြာခဏ ထွက်ခွာခဲ့ကြရာမှ ရဲအရာရှိ အရေအတွက်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာခဲ့သည်။ ဤဇွန်ဘီများသည် လတ်ဆတ်သော အသားစိမ်းများကို အလွန်အမင်း တောင့်တကြပြီး အကုန်အစင် ဝါးမျိုရန် အမြဲ အသင့်ရှိနေကြသည်။

သို့သော် ကျောက်လင်း နားမလည်နိုင်သည့် အချက်မှာ ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဇွန်ဘီများ စုဝေးရာနေရာ၌ မည်သို့ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော လူသားမိန်းကလေးငယ် တစ်ဦး ဘာလို့ရှိနေရတာလဲဟူသောအချက်ပင်.

သူမ၏ ရှေ့တွင်ရှိနေသော ကျိရုရွှယ်မှာ ဖြူစင်နုနယ်သော အသားအရေကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဖုန်မှုန့် သို့မဟုတ် အညစ်အကြေး တစ်စုံတစ်ရာမျှပင် မရှိပေ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း ရောက်ရှိနေသော်လည်း သူမသည် အပြစ်အနာအဆာကင်းစွာ သန့်ရှင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ပန်းရောင် မင်းသမီးဝတ်စုံလေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပုံစံမှာ ကြွေရုပ်လေးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ချစ်စဖွယ်ကောင်းလှသည်။

သူမ၏ ဝိုင်းစက်တောက်ပသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ဖော်ပြနေပြီး လောကကြီးကိုပင် သန့်စင်ပေးနိုင်မည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။ ဤကဲ့သို့ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော အငွေ့အသက်မျိုးမှာ လက်ရှိ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း မရှိတော့သော အရာပင်။ ကျောက်လင်း၏ အမြင်တွင်မူ ဤမိန်းကလေးငယ်သည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ကမ္ဘာကြီးနှင့် လုံးဝ လားလားမျှ မသက်ဆိုင်သည့် နေရာတွင် ရပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ဇွန်ဘီတို့၏ သူငယ်အိမ်မှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေခြင်း သို့မဟုတ် အမည်းရောင်သက်သက်သာ ဖြစ်နေတတ်သော်လည်း ဤမိန်းကလေးငယ်၏ ကြည်လင်ပြတ်သားသော မျက်ဝန်းအစုံက သူမသည် လူသားအစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း အထင်အရှား သက်သေပြနေသည်။

ကျောက်လင်းကို အလွန်ပင် ထူးဆန်းအံ့ဩစေသည့်အချက်မှာ ဤမျှဖြူစင်လှပသော ကလေးငယ်တစ်ဦးသည် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်၏လက်ကို ကိုင်ထားခြင်းပင်။

ဒါက ဘယ်လို ပေါင်းစပ်မှုမျိုးလဲ။

ကျောက်လင်းသည် ကျိရုရွှယ်ကို တစ်ချက် သူမဘေးရှိ လုချွမ်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရင်း ဦးနှောက်ထဲတွင် လည်သွားတော့သည်။

“ဒီကလေးမလေးက ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ရှင်သန်နေတာလဲ”

“ဒီသွေးဆာနေတဲ့ ဇွန်ဘီတွေက လတ်ဆတ်တဲ့ အသားစိမ်းတွေအပေါ် ထားတဲ့ သူတို့ရဲ့ ရမ္မက်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ကြတာလား ဒါမှမဟုတ် ကလေးမလေးကို ဝအောင်ကျွေးပြီးမှ စားဖို့ ကြံစည်နေကြတာလား ဒါပေမဲ့ တစ်နပ်စာ စားဖို့အတွက် ဒီလောက်အထိ ရင်းနှီးရတာကတော့ အလွန်အကျွံပဲ...”

ကျောက်လင်းက ကျိရုရွှယ်ကို အကဲခတ်နေသကဲ့သို့ ကျိရုရွှယ်သည်လည်း သူမကို ပြန်လည်အကဲခတ်နေသည်။ ကျောက်လင်းမှာ သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရပြီး လုံးဝ လှုပ်ရှားမရသည်မဟုတ်သော်လည်း သွားလာလှုပ်ရှားမှုကို များစွာ ကန့်သတ်ခံထားရသည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သူမ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံးမှာ ဆင့်ကဲဇွန်ဘီ၏ ရိုက်နှက်မှုကြောင့် ကြေမွနေပြီး ယခုအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် တွားသွားရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခြင်းပင်။ အခန်းတွင်း၌ အချိန်အတော်ကြာ ပိတ်လှောင်ခံထားရသဖြင့် သူမ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ အလွန်ပင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတော့သည်။

ယခင်က ရဲယူနီဖောင်းဖြင့် ကျော့ရှင်းလှပခဲ့သော သူမ၏ပုံရိပ်ကို ပြန်လည်မြင်ယောင်မိပြီးနောက် လက်ရှိအခြေအနေနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ကာ ကျိရုရွှယ် အနည်းငယ် အားနာစိတ် ဖြစ်သွားမိသည်။

“ငါသာ အမှားမလုပ်ခဲ့ရင် ဒီကိုးကြိမ်သေ နတ်ဆိုးရဲမေအခုလို အခြေအနေမျိုး ကြုံရမှာ မဟုတ်ဘူး...”

သို့သော် သူမကို သနားစရာကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်မိသော်လည်း ဤနတ်ဆိုးရဲမေထက် သူမဖခင်၏ ဘေးကင်းရေးက ပို၍ အရေးကြီးသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူသည် ဇွန်ဘီဘုရင်ဖြစ်နေသည့် အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်မသွားစေရန်အတွက် ဤနတ်ဆိုးရဲမေအား ခေတ္တမျှ ဒုက္ခပေးထားရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ပဉ္စမထပ်တွင် အစားအစာများ အလျှံပယ်ရှိနေသဖြင့် ဤရဲမေအနေဖြင့် ငတ်ပြတ်၍ သေဆုံးသွားမည့်အရေးကိုမူ စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။

ကျိရုရွှယ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်၌ ပြန့်ကျဲနေသော မုန့်ခွံအမြောက်အမြားကို သတိပြုမိလိုက်ရာ ၎င်းတို့မှာ ဤရဲမေ စားသောက်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း အထင်အရှား သိရှိနိုင်သည်။ သူမ၏ပုံစံမှာ သနားစဖွယ်ဖြစ်နေသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ဗိုက်ဝအောင် စားသောက်နေနိုင်သေးသည် မဟုတ်ပါလား။

မိန်းကလေးငယ်နှင့် အမျိုးသမီးတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။ ထို့နောက် ကျိရုရွှယ်ကပင် ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကို စတင်ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

ယခင်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော ကိုးကြိမ်သေ နတ်ဆိုးရဲမေကို ကြည့်ရင်း ကျိရုရွှယ်၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် လှောင်ပြောင်ရိပ်အချို့ ယှက်သန်းသွားကာ “မမက ဖေဖေ အောက်ထပ်မှာ မွေးထားတဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးလား” ဟု မေးလိုက်လေသည်။

ကျိရုရွှယ်၏ အသံမှာ အလွန်ပင် သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းလှရာ ကျောက်လင်းအနေဖြင့် ဤမျှအပြစ်ကင်းသော ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အသံကို မကြားရသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။

“အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်”

“ငါ့ကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လို့ ပြောလိုက်တာလား”

ကျောက်လင်းသည် ကျိရုရွှယ်၏ ချစ်စဖွယ်ကောင်းမှုကို ငေးမောနေရာမှ သူမကိုယ်သူမ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ဟု ခေါ်ဆိုခံလိုက်ရသည့်အတွက် မှင်သက်အံ့ဩသွားရသည်။ သိက္ခာရှိသော ရဲအရာရှိတစ်ဦး ၎င်းထက်ပို၍ စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးဖြစ်သော သူမသည် အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားရတာလဲ။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ကျောက်လင်းသည် ကျိရုရွှယ်၏ စကားထဲမှ ပိုမိုအရေးကြီးသော အချက်တစ်ချက်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

“ဖေဖေ”

ကျောက်လင်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဇဝေဇဝါဖြင့် “ကလေးလေး... မင်းရဲ့ဖေဖေက ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးလိုက်မိသည်။ ယခုကဲ့သို့သော ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း မိမိ၏သမီးငယ်ကို ဇွန်ဘီများက စားသောက်လိမ့်မည်ကို မစိုးရိမ်ဘဲ အနားတွင် ထားဝံ့သူ မည်သူရှိမလဲ ဆိုသည်ကို သူမ လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။

ဘယ်လိုဖခင်မျိုးက ဒီလိုပြုမူရဲတာလဲ။

ဇွန်ဘီများအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ ယုံကြည်ချက်မှာ အလွန်ပင် လွဲမှားနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရဲအရာရှိတစ်ဦးအနေဖြင့် ကျောက်လင်းသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း မိမိတို့၏ ကွယ်လွန်သွားသော မိသားစုဝင်များကို အလွန်တွယ်တာသူအချို့အား တွေ့ဖူးခဲ့သည်။ ထိုသူတို့သည် မိသားစုဝင်များ ဇွန်ဘီဖြစ်သွားသည့်တိုင်အောင် အသက်ရှင်နေဆဲကဲ့သို့ သဘောထားကာ ဆက်ဆံတတ်ကြသည်။ များသောအားဖြင့် ထိုသို့ပြုမူသူများသည် သူတို့၏ လုပ်ရပ်အတွက် နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးများကို ကိုယ်တိုင် ပြန်လည်ခံစားရလေ့ရှိသည်။ အကြောင်းမှာ ဇွန်ဘီဆိုသည်မှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့ပြီး သွေးဆာနေသည့် သတ္တဝါအုပ်စုမျှသာ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

ကျောက်လင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျိရုရွှယ်သည် သူမ၏ဘေးရှိ လုချွမ်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း သူတို့၏ ပတ်သက်မှုကို တိုက်ရိုက် ရှင်းပြခြင်းမပြုပေ။ သူမသည် ကျောက်လင်းအား အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြုံးပြရင်း “သမီးဖေဖေက သမီးဖေဖေပေါ့” ဟုသာ ပြောလိုက်လေသည်။

သမီးငယ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ လုချွမ်း စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးမိသွားသည်။

“ချီချီလေးက တကယ့်ကို တော်တာပဲ။ ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့အတွက် လျှို့ဝှက်ချက် ထားရမယ်ဆိုတာကို နားလည်နေပြီ”

“ငါ့သမီးလေးကတော့ ပါရမီရှင်ပဲ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဧကရီတစ်ဦး ဖြစ်လာဖို့ အလားအလာ အပြည့်ရှိတာပဲ”

ထိုစဉ် ကျောက်လင်းသည် သူတို့ဘေးတွင် ရပ်နေသော လုချွမ်းကို မှတ်မိသွားသည်။

“ဒါက ဇွန်ဘီဘုရင်ရဲ့ လက်အောက်က ဆင့်ကဲဇွန်ဘီတစ်ကောင် မဟုတ်လား ပြီးတော့ သူက ကိုယ်ပျောက်နေသူနဲ့လည်း ပတ်သက်နေတာ”

“ဒီကောင်ကြောင့်ပဲ ငါ ဇွန်ဘီအုပ်စုရဲ့ ဝိုင်းဝန်းထိုးနှက်တာကို ခံခဲ့ရတာလေ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ သူက ဒီကလေးမလေး ရှေ့မှာကျတော့ ဒီလောက် တည်ငြိမ်နေပြီး ငါ့ကျမှ ဒီလောက် ကြမ်းတမ်းနေရတာလဲ”

ဤဇွန်ဘီနှင့် ကလေးငယ် ပေါင်းစပ်မှုကြီးက ကျောက်လင်းအတွက် လုံးဝ အဖြေရှာမရသော ပဟေဠိကြီး ဖြစ်နေတော့သည်။

ကျိရုရွှယ်သည် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ရဲမေကို အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် “ဖေဖေရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေး... နာမည်က ဘယ်သူလဲဟင်” ဟု မေးလိုက်သည်။

ယခင်ဘဝတုန်းက ကျိရုရွှယ်သည် ကိုးကြိမ်သေ နတ်ဆိုးရဲမေနှင့် ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ နောက်ဆုံးအဆင့်များတွင်မှ ဆုံတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် အေးစက်ရက်စက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကာ လူတို့က သူမကို ဘွဲ့အမည်ဖြင့်သာ သိကြပြီး အမည်ရင်းကိုမူ မည်သူမျှ မသိကြပေ။

“ငါ့နာမည်က ကျောက်လင်း ပါ”

ကျောက်လင်းက ယဉ်ကျေးမှုအရ အလိုအလျောက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်မိသည်။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် သတိဝင်လာကာ “ငါက အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြန်လည် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။