အခန်း (၉၂၀

အခန်း။ ၉၂

“ကျောက်လင်း... မမနာမည်က ကျောက်လင်းပေါ့လေ”

“မမဝတ်ထားတဲ့ ယူနီဖောင်းကိုကြည့်ရတာ ရဲမေတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ် ဟုတ်တယ်မလားဟင်” ကျိရုရွှယ်က ဘာမျှမသိနားမလည်သည့်ဟန်ဖြင့် ဟန်ဆောင်ကာ မေးလိုက်သည်။

ကျိရုရွှယ်၏ အလွန်အမင်း ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင်း၏ သတိထားမှုများ လျော့ကျသွားရသည်။ ရဲအရာရှိတစ်ဦး၏ မွေးရာပါ တာဝန်သိစိတ်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို ကျိရုရွှယ်၏ ပုံစံလေးက သူမကို သဘာဝကျကျပင် ရင်းနှီးခင်တွယ်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ကျိရုရွှယ်က သူမ၏ အလုပ်အကိုင်ကို ပြောလိုက်သည်နှင့် ကျောက်လင်းသည် ချက်ချင်းပင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ရင်ကို မတ်လိုက်တော့သည်။

“ဒါပေါ့... မမက ရဲအရာရှိတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက်ပိုင်း လူပေါင်းများစွာကို ကယ်တင်ခဲ့တာပေါ့”

ကျောက်လင်း၏ ဂုဏ်ယူနေသော မျက်နှာပေးကို မြင်သောအခါ ကျိရုရွှယ် စိတ်ထဲမှ ခေါင်းခါမိသွားသည်။ ယခင်ဘဝမှ ကောလာဟလများအတိုင်း ဤကိုးကြိမ်သေ နတ်ဆိုးရဲမေသည် အမှန်တကယ်ပင် သူတစ်ပါးကို အလွယ်တကူ ယုံကြည်တတ်သူဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ကျောက်လင်းသည် ဤမျှများပြားလှသော ဇွန်ဘီများအကြားတွင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး အဘယ်ကြောင့် ရှိနေရတာလဲဟု တွေးတောကာ ကျိရုရွှယ်ကို အသေအချာ အကဲခတ်နေမိသည်။

“ညီမလေး... မင်းနာမည်ကို မမကို ပြောပြလို့ရမလား ပြီးတော့ မင်းဖေဖေကရော ဘယ်သွားတာလဲ”

ကျိရုရွှယ်က ကျောက်လင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ပြီး “ဖေဖေက သမီးကို ချီချီလေးလို့ ခေါ်တယ် မမလည်း အဲဒီလိုပဲ ခေါ်လို့ရပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျိရုရွှယ်သည် ကျောက်လင်းအား ရိုးသားအပြစ်ကင်းဟန်ဖြင့် ပြုံးပြနေကာ ကျောက်လင်း ထပ်မံမေးမြန်းလိုသည့် မေးခွန်းအားလုံးကို ထိုအပြုံးဖြင့်ပင် ပိတ်ပင်ထားလိုက်သည်။

ကျောက်လင်းတွင် မေးချင်သည့် မေးခွန်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း ကျိရုရွှယ်၏ ဟန်ဆောင်အပြုံးကို မြင်သောအခါ မတတ်သာဘဲ သက်ပြင်းသာ ချလိုက်မိတော့သည်။ ဤမိန်းကလေးငယ်လေးမှာ အရွယ်ငယ်လွန်းသဖြင့် အပြစ်ကင်းစင်နေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ကျောက်လင်းက ယူဆလိုက်မိသော်လည်း သူမရှေ့မှ သေးငယ်သော ကိုယ်ထည်လေးအတွင်း၌ ဧကရီတစ်ပါး၏ ဝိညာဉ် ကိန်းအောင်းနေသည်ကိုမူ ကျောက်လင်းတစ်ယောက် အိပ်မက်ပင် မက်ဖူးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

“ချီချီလေး... ဒီမှာ ဘာလို့ ဇွန်ဘီတွေ ဒီလောက်တောင် များနေရတာလဲဆိုတာ မမကို ပြောပြလို့ရမလား”

“ပြီးတော့ မင်းဖေဖေနဲ့ ဒီမှာနေရတာ ဇွန်ဘီတွေက ရန်ပြုမှာကို မကြောက်ဘူးလားဟင်”

ကျောက်လင်းသည် အသေအချာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ၏ သံသယများကို ဖွင့်ဟမေးမြန်းလိုက်သည်။ ဤဇွန်ဘီများသည် သူမအား အတော်ပင် ဒုက္ခပေးခဲ့ကြသဖြင့် ဤမိန်းကလေးငယ်လေးက ၎င်းတို့နှင့် မည်သို့ ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်နိုင်တာလဲဆိုသည်ကို သူမ လုံးဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။

သို့သော် ကျိရုရွှယ်ကမူ သူမ၏စကားများကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ ၎င်းက ကျောက်လင်းကို အတော်ပင် အားကိုးရာမဲ့သလို ခံစားသွားစေသည်။

“အန်တီ... အန်တီ့အရွယ်ဆိုရင် အန်တီ့မှာလည်း ကလေးတွေရှိပြီလားဟင်”

ကျိရုရွှယ်သည် ကျောက်လင်းအနားသို့ တိုးသွားကာ ခေါင်းလေးစောင်းလျက် စကားလမ်းကြောင်းကို တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

“ဘာပြောလိုက်တယ်”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျောက်လင်း ဆွံ့အသွားရတော့သည်။ ဤမျှ ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော မိန်းကလေးငယ်လေးထံမှ မိမိအား အန်တီဟု ခေါ်ကာ အသက်အရွယ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ အဆင်သင့် မဖြစ်ခဲ့ပေ။

“ငါ့ကို အသက်ကြီးပြီလို့ ပြောလိုက်တာလား”

“ငါက အခုမှ အသက် ၂၄ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာနော်။ ညီမလေး... မင်း ပြောတာက နည်းနည်းတော့ လွန်မနေဘူးလား”

“ပြီးတော့ ငါက အခုထိ လူပျိုကြီးပဲ ရည်းစားတောင် တစ်ခါမှ မထားဖူးသေးဘူး။ ကလေးက ဘယ်ကနေ ရောက်လာမှာလဲ”

ကျောက်လင်း အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားရသည်။ သူမသည် လက်ရှိတွင် မရှုမလှ ဖြစ်နေသော်လည်း ကမ္ဘာမပျက်မီက ကျန်းဟိုင်မြို့၏ အလှပဂေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

အနားတွင် ရပ်နေသော လုချွမ်းမှာမူ ကျောက်လင်းတစ်ယောက် ချီချီလေးနှင့် အားတက်သရော စကားပြောနေသည်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ မတတ်သာသလို ခေါင်းခါမိသည်။ ဤရဲမေသည် သူ အစောကတည်းက ထင်ထားခဲ့သည့်အတိုင်း ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်သာ လှပြီး အသိဉာဏ်နည်းပါးသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။

ခဏတာအတွင်းမှာတင် ကျောက်လင်းသည် သူမ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အချက်အလက်အားလုံးကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားပြီး ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ ကျောက်လင်းအနေဖြင့် ချီချီလေးအပေါ် လုံးဝ သတိမထားဘဲ စိတ်ချလက်ချ ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း လုချွမ်း ကောင်းစွာနားလည်သည်။ အမှန်စင်စစ် သူတို့မှာ သာမန်ကာလျှံကာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြခြင်းသာဖြစ်ပြီး ချီချီလေးမှာလည်း သာမန်မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်ဟု ယူဆထားသဖြင့် ကျောက်လင်းအနေဖြင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုမိခြင်းမှာ သဘာဝကျလှသည်။

သို့ရာတွင် လုချွမ်းသည် လူသားတို့၏ အသိစိတ်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရုံတင်မကဘဲ သူတို့၏ စကားဝိုင်းတစ်ခုလုံးကို နားလည်နေသည်ဟူသောအချက်ကိုမူ သူမ အိပ်မက်ပင် မက်ဖူးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

လုချွမ်းသည် သမီးဖြစ်သူ၏ ထက်မြက်မှုကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံချီးကျူးမိပြန်သည်။ စကားပြောဆိုနေစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ချီချီလေးသည် သူမ၏ အမည်ပြောင်ကိုသာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့သည်။ အခြေအနေမှန်ကို မသိရှိသူအဖို့ ချီချီလေးမှာသာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး ရဲအရာရှိဖြစ်ပြီး ကျောက်လင်းမှာ စစ်ဆေးမေးမြန်းခံနေရသူဟု ထင်မှတ်မှားစရာပင်။

အသက်အရွယ်ကွာခြားလှသော ဤမိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနိုင်ကြခြင်းမှာ လုချွမ်းအတွက် အံ့ဩစရာပင်။ ဤသည်မှာ အမျိုးသမီးများသာ ပိုင်ဆိုင်သော အထူးပါရမီတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ချီချီလေးသည် ကျောက်လင်းနှင့် စကားပြောရသည်ကို စိတ်ဝင်စားပုံရသဖြင့် လုချွမ်းက သူမအား ထိုနေရာတွင်ပင် ဆက်လက်နေထိုင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လူသားတစ်ဦးနှင့် အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်ပြောဆိုခွင့်ရခြင်းမှာ ချီချီလေး၏ ဘာသာစကား စွမ်းရည်ဖွံ့ဖြိုးရန်နှင့် လူမှုပတ်ဝန်းကျင်မှ ဖယ်ကျဉ်ခံရသကဲ့သို့ မဖြစ်စေရန်အတွက် အလွန်ပင် အရေးကြီးလှသည်။

သူသည် ဤလောကထဲသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ရောက်သည့်နေ့မှာပင် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ လုချွမ်းသည် အထီးကျန်ခြင်းဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ခဲ့ရသည်။

ဤလောကတွင် လူသားများစွာ ရှိနေသော်လည်း သူတို့သည် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ဖြစ်သော သူ့အား မည်သည့်အခါမျှ စကားပြောဆို ဆက်ဆံကြမည်မဟုတ်ပေ။ အခြားသော ဇွန်ဘီများမှာမူ သွေးဆာခြင်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းမှတစ်ပါး အခြားဘာမျှ မသိကြရာ လုချွမ်းအနေဖြင့် ရင်ဖွင့်တိုင်ပင်ဖော် မရှိသည့် ဝေဒနာကို အလူးအလဲ ခံစားခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။

လူသားအသိစိတ် ရှိသော်လည်း မည်သူနှင့်မျှ ဆက်သွယ်ပြောဆို၍မရသော ဇွန်ဘီတစ်ကောင်၏ ဘဝမှာ ယခုလက်ရှိ ချီချီလေး ကြုံတွေ့နေရသည့် အခြေအနေနှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ချီချီလေးသည် လူသားတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း စကားမပြောနိုင်သည့် ဇွန်ဘီများ ဝန်းရံနေသည့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လုချွမ်းသည် မိမိကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အထီးကျန်မှုမျိုးကို သမီးငယ်အား မခံစားစေလိုပေ။ ကျောက်လင်း ရှိနေခြင်းဖြင့် ချီချီလေး၏ အနာဂတ်မှာ ပိုမိုတောက်ပလာလိမ့်မည်ဟု လုချွမ်း ယုံကြည်သည်။ ကျောက်လင်းသည် ကလေးငယ်တစ်ဦးအား ရန်ပြုမည့်သူမျိုး မဟုတ်ဟု ထင်ရသော်လည်း ဘေးကင်းစေရန်အတွက် လုချွမ်းသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သံကြိုးကို ကောက်ယူကာ ကျောက်လင်းအား ပြန်လည်ချည်နှောင်လိုက်သည်။

သူမအား အစာစားချိန်တွင် ပြန်လွှတ်ပေးမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ချီချီလေးနှင့် အနီးကပ် ရှိနေမည်ဖြစ်ရာ လုချွမ်းအနေဖြင့် ကျောက်လင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကန့်သတ်ထားရန် လိုအပ်ပေသည်။ ထို့နောက် လုချွမ်းသည် စာရွက်နှင့် ဖောင်တိန်ကို ထုတ်ယူကာ ကျိရုရွှယ်အတွက် သတိပေးချက်တစ်ခု ရေးသားလိုက်၏။

"သူမရဲ့ သံကြိုးတွေကို မဖြုတ်ပေးနဲ့ ပြီးတော့ သူမနားကို အရမ်းနီးနီးကပ်ကပ် မသွားနဲ့"

လုချွမ်းသည် ထိုစာကို ကျိရုရွှယ်အား ကမ်းပေးလိုက်ရာ သမီးငယ်က ဖတ်ရှုပြီးနောက် လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ၎င်းကို မြင်မှသာ လုချွမ်း စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် ထွက်ခွာနိုင်တော့သည်။ လျှပ်စီး ၁ မှာမူ တံခါးဝတွင်ပင် ဆက်လက် တပ်စွဲထားပြီး ကျောက်လင်း၏ အစွန်းရောက် လုပ်ရပ်များ မလုပ်နိုင်စေရန် အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

လုချွမ်းသည် လျှပ်စီး ၂ နှင့် ဆက်လက်၍ တိုက်ခိုက်ရေးလေ့ကျင့်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဆင့်ကဲဇွန်ဘီများ၏ သဲလွန်စကို ရှာဖွေရန် စေလွှတ်ထားသော ဇွန်ဘီရုပ်သေးတစ်ကောင်က သတင်းစကားအသစ်ဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ လုချွမ်းသည် စိတ်ကို စုစည်းကာ ထိုဇွန်ဘီရုပ်သေး၏ မြင်ကွင်းသို့ ကူးပြောင်းကြည့်ရှုလိုက်ရာ ထွားကြိုင်းလှသော ဇွန်ဘီကြီးတစ်ကောင်က အားနည်းသည့် လူသားတစ်ဦးကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလူသားမှာ လုချွမ်းအတွက် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သေချာစွာ ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ထိုသူမှာ ယခင်က ဧရာမဇွန်ဘီနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့စဉ်က ထွက်ပြေးသွားသော လူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

“တောက်... ဘာလို့ ကံဆိုးတဲ့ အရာတွေက ငါ့ဆီမှာပဲ လာလာဖြစ်နေရတာလဲ”

ခန်းကျီသည် လမ်းမအတိုင်း အားကုန်ပြေးလွှားရင်း နောက်သို့ ခဏခဏ လှည့်ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏နောက်တွင်မူ ဒုတိယအဆင့်ရှိ ထွားကြိုင်းလှသော ဆင့်ကဲဇွန်ဘီကြီးတစ်ကောင်က လိုက်လံဖမ်းဆီးနေ၏။

ဤဒုတိယအဆင့် ဇွန်ဘီမှာ သာမန်ထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားလှသည်။ အကယ်၍တာဖန်း၏ ကိုယ်ထည်မှာ ပေါင် ၃၀၀ ရှိသော လူဝကြီးတစ်ဦးနှင့် တူသည်ဆိုပါက ယခုတွေ့ရသော ဇွန်ဘီမှာမူ ကားအသေးစားတစ်စီးနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင် အဆမတန် ကြီးမားလှသည်။ ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော ကိုယ်ထည်ကြောင့် လမ်းမများပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေစဉ် မြေပြင်မှာပင် တုန်ခါနေတော့သည်။

ခန်းကျီ၏ မျက်နှာမှာ သွေးမရှိတော့သကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေသည်။ ဧရာမဇွန်ဘီ ၏ ဆွဲဖြဲမှုကို ခံခဲ့ရသော သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ လုံးဝ မပျောက်ကင်းသေးမီမှာပင် ရိက္ခာရှာရန် အပြင်ထွက်လာခဲ့ရာမှ နောက်ထပ် ဒုက္ခတစ်ခုနှင့် တိုးရခြင်း ဖြစ်သည်။