အခန်း (၁၁၄)

အခန်း။ ၁၁၄

ရဲစခန်းအတွင်း၌ မီးပုံကြီးမှာ တဖျတ်ဖျတ်မြည်ကာ တောက်လောင်နေသည်။ မီးလျှံများ၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် မူလက ခန့်ညားထည်ဝါပြီး တည်ငြိမ်အေးချမ်းခဲ့သော ရဲစခန်းမှာ ယခုအခါ အလွန်ပင် ထူးဆန်းချောက်ချားဖွယ်ကောင်းသော ငရဲခန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

မီးရောင်အောက်တွင်ပင် ကြည့်မည်ဆိုပါက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး၌ သွေးညှီနံ့များနှင့် အဆီများမှာ နေရာအနှံ့ ပေကျံနေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ၎င်းမှာ ထိုရှင်သန်ကျန်ရစ်သူများက အလောင်းများကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်ခဲ့ကြသော နေရာများပင်။

ကျောက်လင်း မူလက အိပ်ပျော်ခဲ့သော ကုတင်ပေါ်တွင်မူ သွေးကွက်ကြီးတစ်ကွက် ဖြတ်တောက်ခံထားရသော ကြိုးစများနှင့် အဝတ်အစားများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ မီးပုံဘေးတွင်မူ စားကြွင်းစားကျန် အသားစများနှင့် အရိုးစုများမှာ ပြန့်ကျဲနေတော့သည်။

ဗိုက်ဝအောင် စားသောက်ပြီးနောက် လူသားချင်းပြန်စားသော နတ်ဆိုး များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည့် ထိုရှင်သန်ကျန်ရစ်သူများမှာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဓားမြှောင်ဖြင့် နောက်ဆုံးမှ ထိုးခဲ့သော လူငယ်လေးမှာ ကုတင်ပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်နေပြီး မျက်ရည်နှင့် နှာရည်များမှာလည်း မပြတ်စီးကျနေတော့သည်။ ထိုလူငယ်သည် အခန်းထဲရှိ လူများကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သူမျှ နိုးမနေသည်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် မီးပုံဘေးသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် ချဉ်းကပ်သွားသည်။

သူသည် အဝတ်စတစ်ခုကို ကောက်ယူကာ ကျောက်လင်း၏ ကျန်ရှိနေသော အရိုးများကို အကုန်လုံး စုစည်းထုပ်ပိုးလိုက်ပြီးနောက် အခန်းထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

ကျောက်လင်း၏ ရုပ်ကြွင်းများကို ပွေ့ပိုက်ရင်း သူသည် ရဲစခန်းဝင်းအတွင်းရှိ မြက်ခင်းပြင်ဆီသို့ သွားကာ လက်ဖြင့် မြေကျင်းတစ်ခုကို တူးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျောက်လင်း၏ အရိုးများကို ထိုနေရာတွင် မြှုပ်နှံပေးလိုက်သည်။ ကျောက်လင်း၏ ရုပ်ကြွင်းကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်လာတော့သည်။

“စိတ်မကောင်းပါဘူး အရာရှိကျောက်... ကျွန်တော့်ကိုတော့ မနာလိုပါနဲ့။ မနာလိုမယ်ဆိုရင် သူတို့ကိုပဲ မနာလိုပါ။ သူတို့က တကယ့်ကို နတ်ဆိုးအုပ်စုကြီးပါ”

စကားပြောနေရင်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဆက်လက်တုန်ယင်နေဆဲပင်။

“အရာရှိလျိုတို့လည်း သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့လို့ အိပ်ပျော်နေတုန်းမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရတာပါ...”

“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံခဲ့ရတာပါ။ ကျွန်တော်သာ မစားရင် သူတို့က ကျွန်တော့်ကိုပါ စားပစ်ကြမှာ”

“ကျွန်တော့်မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူး... တကယ်ကို မရှိခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်က အသက်ရှင်ချင်ရုံတင်ပါ”

ထိုလူငယ်လေးသည် ကျောက်လင်းအပေါ် အနည်းငယ်မျှသော အသိစိတ်ဖြင့် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရကာ ခဏတာမျှ တရှုံ့ရှုံ့ ငိုကြွေးနေမိသည်။ စကားပြောပြီးနောက်တွင်လည်း သူသည် အပြစ်ရှိစိတ်ကြောင့်လော သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့စိတ်ကြောင့်လော မသိရဘဲ ကျောက်လင်း၏ အုတ်ဂူငယ်လေးရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ အကြိမ်ကြိမ် ဦးတိုက်နေတော့သည်။

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်၏ ဂိတ်ဝတွင်မူ လူရိပ်လူယောင်ပေါင်း တစ်ရာကျော် စုရုံးရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုသူများအားလုံးသည် ခေါင်းဆောင်းများကို အပြည့်စွပ်ထားကြပြီး လက်ထဲတွင်လည်း ဘေ့စ်ဘောတုတ်များ၊ မီးသတ်ပုဆိန်များ၊ မီးဖိုချောင်သုံးဓားများနှင့် သံချောင်းများကို အသီးသီး ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ အကယ်၍ အခြေအနေကို မသိသူတစ်ဦးဦးသာ မြင်တွေ့လိုက်ရပါက လူမိုက်ကားတစ်ကားမှ နောက်ဆက်တွဲ ရိုက်ကွင်းတစ်ခုဟုပင် ထင်မှတ်သွားပေလိမ့်မည်။

အမှန်စင်စစ် ဤသူများမှာ လုချွမ်းထိန်းချုပ်ထားသော ဇွန်ဘီရုပ်သေးများသာ ဖြစ်သည်။ တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက် လုချွမ်းသည် သာမန်ဇွန်ဘီရုပ်သေးပေါင်း တစ်ရာအထိ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိလာခဲ့သည်။ ဤကာလပတ်လုံး သူစုဆောင်းလာခဲ့သော ဇွန်ဘီအဖွဲ့ကြီးမှာ ယခုအခါ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကြီးမားသော ဇွန်ဘီတပ်ဖွဲ့ငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့မှာ သာမန်ဇွန်ဘီများသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှများပြားသော အရေအတွက်ဖြင့် တစ်နေရာတည်းတွင် စုရုံးနေခြင်းမှာ မြင်ရသူအဖို့ အတော်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။

နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက် အမှတ် ၅ အဆောက်အအုံ၏ အဝင်ဝမှနေ၍ လုချွမ်းသည် မင်းသမီးဝတ်စုံလေး ဝတ်ဆင်ထားသော ချီချီလေးကို ပွေ့ချီကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့သော ရပ်ကွက်ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း လုချွမ်း၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ်မျှသော လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမိသည်။

ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်ဘေးကြီးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့စဉ်က လုချွမ်းသည် ဆိုင်ခန်းငယ်တစ်ခုထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရည်မှန်းချက်မဲ့စွာ နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ ရေခဲရိုက်ထားသော အသားစိမ်းများကို စားသောက်ရင်း လူမဟုတ် ဇွန်ဘီမဟုတ်သော ဘဝဖြင့် ရှင်သန်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

ချီချီလေးနှင့် စတင်တွေ့ဆုံခဲ့ချိန်မှသာ သူ၏ဘဝတွင် ရည်မှန်းချက်အသစ်နှင့် မျှော်လင့်ချက်များ စတင်ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်သည် သူတို့သားအဖနှစ်ဦး၏ ပထမဆုံးသော အိမ်သစ် ဖြစ်ခဲ့သလို အမှတ် ၅ အဆောက်အအုံ၏ ခုနစ်ထပ်မှာ နေထိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင် ကလေးမလေးကို ချီချီဟု အမည်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် သူတို့သားအဖ၏ အမှတ်တရများစွာ ရှိနေခဲ့သည်။ လုချွမ်းကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိခင်မှာပင် သူနှင့် ချီချီလေးတို့သည် ဤရပ်ကွက်အတွင်း၌ အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။ ဤနေရာ၌ပင် သူသည် သာမန်ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ဘဝမှ ဆင့်ကဲဇွန်ဘီ တစ်ကောင်အဖြစ် အဆင့်ဆင့် တိုးတက်ပြောင်းလဲလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူပိုင်ဆိုင်ထားသော ကြီးမားသည့် အင်အားများကို ပြန်လည်သုံးသပ်ရင်း အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားပုံမှာ အံ့ဩစရာပင်ကောင်းလှသည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။

သူတို့ စတင်တွေ့ဆုံစဉ်က ချီချီလေးမှာ ကလေးပုခက်ထဲ၌သာ လှုပ်မရဘဲ လဲလျောင်းနေခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါ ကလေးမလေးမှာ စာဖတ်နိုင် စာရေးနိုင်ရုံသာမက လမ်းလျှောက်ခြင်းနှင့် စကားပြောခြင်းတို့တွင်ပါ အခက်အခဲ မရှိတော့ပေ။ နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်မှာ ဟောင်းနွမ်းနေသော လူနေရပ်ကွက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက်တွင် ပိုမိုခြောက်ကပ်နေသော်လည်း လုချွမ်းအတွက်မူ ဤနေရာကို စွန့်ခွာရရန် အတော်ပင် ဝန်လေးနေမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ သူနှင့် ချီချီလေး၏ ပထမဆုံးသောအိမ် ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့်ပင်။

ချီချီလေး၏ တောက်ပသော အပြုံးနှင့် အရောင်လက်နေသော မျက်ဝန်းလေးများကို ငုံ့ကြည့်ရင်း လုချွမ်း၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကို ထိန်းချုပ်ကာ အမှတ် ၅ အဆောက်အအုံအတွင်းရှိ ရိက္ခာမျိုးစုံကို ဂိတ်ဝရှိ ကုန်တင်ကားကြီးများပေါ်သို့ တင်ဆောင်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

ဇွန်ဘီများမှာ ပုရွက်ဆိတ်များသဖွယ် တက်ကြွစွာဖြင့် ပစ္စည်းများကို သယ်ယူပို့ဆောင်နေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျိရုရွှယ်မှာ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“ဖေဖေကတော့ တကယ်ပဲ... ဒီနားတစ်ဝိုက်က ရိက္ခာတွေကို အကုန်စုဆောင်းပြီး အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံး ပြည့်သွားအောင် လုပ်ထားတာပဲ”

လုချွမ်းသည် ဤရိက္ခာများကို သယ်ဆောင်ရန်အတွက် ဧရာမကုန်တင်ကားကြီး ၅ စီးကို ရက်အနည်းငယ်ကြိုတင်၍ ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးရှိ ရိက္ခာများကို စုဆောင်းခဲ့ရာ ကား ၅ စီးလုံး အပြည့်အသိပ် ဖြစ်သွားတော့သည်။ ပြည့်စုံလုံလောက်သော ဤရိက္ခာပုံကြီးကို ကြည့်ရင်း လုချွမ်း ကျေနပ်သွားကာ နောက်ဆုံးကားပေါ်သို့ ချီချီလေးနှင့်အတူ တက်လိုက်သည်။

တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက် လုချွမ်း၏ စိတ်စွမ်းအင်မှာ ယခင်ကထက် များစွာ သာလွန်မြင့်မားလာခဲ့သည်။ အခြားသူများအတွက် အလုပ်အမျိုးမျိုးကို တစ်ပြိုင်နက် လုပ်ဆောင်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲသော်လည်း ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကို အမြဲတမ်း တစ်ပြိုင်နက် ထိန်းချုပ်နေရသော လုချွမ်းအတွက်မူ ဤသည်မှာ အပျော်အပါးမျှသာ ဖြစ်သည်။

လုချွမ်းသည် နောက်ဆုံးကားပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ရှေ့မှ ကုန်တင်ကား ၅ စီးလုံး၏ ဒရိုင်ဘာနေရာရှိ ဇွန်ဘီရုပ်သေး ၅ ကောင်ကို တစ်ပြိုင်နက် ထိန်းချုပ်ကာ မြို့ပြင်ရှိ ချင်းရွှေလယ်ယာခြံဆီသို့ ဦးတည်၍ မောင်းနှင်စေသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အံ့မခန်းစွမ်းဆောင်ရည်ကို ကြည့်ရင်း ကျိရုရွှယ်မှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားရသည်။

“မယုံနိုင်စရာပဲ... ဖေဖေ့ရဲ့ အင်အားက သတိမထားမိခင်မှာတင် ဒီလောက်အထိ တိုးတက်လာတာလား”

ကား ၅ စီးကို တစ်ပြိုင်နက် ထိန်းချုပ်ပြီး ရိက္ခာများ သယ်ယူပို့ဆောင်နိုင်ခြင်းမှာ ဖခင်ဖြစ်သူကဲ့သို့ လူသားအသိစိတ်ရှိသော ဇွန်ဘီဘုရင် တစ်ဦးသာ လုပ်ဆောင်နိုင်မည့် အရာဖြစ်သည်။ ကျိရုရွှယ်သည် အသာအယာ ပြုံးလိုက်မိပြီး သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ဖေဖေ သယ်လာသော ရိက္ခာအားလုံးမှာ သူမအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ လူသားများစားသုံးသည့် အစားအစာများနှင့် ကလေးအသုံးအဆောင်များသာဖြစ်ပြီး ဇွန်ဘီများအတွက် လုံးဝမလိုအပ်သော အရာများဖြစ်သည်။ လယ်ယာခြံသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် သူမ ကြီးထွားမှုအတွက် ရိက္ခာပြတ်လပ်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖခင်ဖြစ်သူက ယခုကဲ့သို့ စီစဉ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကျိရုရွှယ် နားလည်လိုက်သည်။ သူမသည် လုချွမ်းကို မော့ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကြည်နူးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

အရှိန်နှင့် မောင်းနှင်နေသော ကုန်တင်ကား ၅ စီးအပြင် လုချွမ်း၏ ဇွန်ဘီစစ်တပ်ကြီးမှာလည်း ယာဉ်တန်း၏ နောက်မှနေ၍ မနားမနေ လိုက်ပါလာကြသည်။ ကားပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လုချွမ်းသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် နောက်ကျန်ရစ်ခဲ့သော ရှုခင်းများနှင့် နောက်ကြည့်မှန်ထဲမှ လိုက်ပါလာသော ဇွန်ဘီတပ်ဖွဲ့ကြီးကို ကြည့်ကာ ခမ်းနားထည်ဝါမှုကို ခံစားနေရသည်။

“ဟဲဟဲ... ငါ့ပုံစံက ရှေးခေတ် ဧကရာဇ်မင်းကြီးတစ်ပါး တိုင်းခန်းလှည့်လည်နေတဲ့အတိုင်းပဲ”

“ရှေးခေတ်က ရည်မှန်းချက်ကြီးသူတွေ ဘာလို့ ကိုယ်ပိုင်အင်ပါယာ တည်ထောင်ချင်ကြသလဲဆိုတာ နားလည်သွားပြီ။ ဒီလို ခံစားချက်မျိုးက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ”

ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်လကျော်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း သူသည် ဤကဲ့သို့သော ဇွန်ဘီတပ်ဖွဲ့ကြီးကို ပိုင်ဆိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အင်အားများ ဆက်လက်တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ သူ့နောက်လိုက်မည့် ဇွန်ဘီအရေအတွက်မှာလည်း ပိုမိုများပြားလာမည်ဖြစ်ရာ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ၏ ဇွန်ဘီတပ်မတော်ကြီးမှာ ဘယ်လောက်အထိ ဧရာမကြီးမားလာမည်ကို လုချွမ်း စိတ်ကူးယဉ်နေမိတော့သည်။