အခန်း (၁၁၅)

အခန်း။ ၁၁၅

ကျန်းဟိုင်မြို့၏ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသော လမ်းမထက်တွင် ကာလရှည်ကြာ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သော ကားအင်ဂျင်သံများသည် ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်မြည်ဟီးလာတော့သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဘေး စတင်ခဲ့သည်မှာ သုံးလနီးပါး ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ကျန်းဟိုင်မြို့ရှိ ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူ အများစုမှာ ဇွန်ဘီကပ်ဘေး စတင်ဖြစ်ပွားသည့် ပထမအပတ်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။ အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သဖြင့် လမ်းမများပေါ်တွင် သက်ရှိလူသားတစ်ဦးတစ်လေမျှ မတွေ့ရတော့ဘဲ ပျက်စီးနေသော ကားအိုများနှင့် အပိုင်းပိုင်းပြတ်နေသော ရုပ်အလောင်းများကိုသာ တွေ့ရတော့သည်။

ကမ္ဘာပျက်ပြီး တစ်ပတ်အကြာကတည်းက လုံးဝတိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သော အင်ဂျင်သံများသည် ယခုအခါ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ဤမြို့ပြကြီးအတွင်း ပြန်လည်ပဲ့တင်ထပ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝူး... ဝူး... ဝူး...

ဧရာမကုန်တင်ကားကြီး ၅ စီးပါဝင်သော ယာဉ်တန်းကြီးသည် လမ်းမများပေါ်တွင် အရှိန်နှင့် မောင်းနှင်နေပြီး ၎င်းတို့နောက်တွင် ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးတစ်အုပ်က လိုက်ပါလာသည်။ ဤဇွန်ဘီများက အလွန်ထူးဆန်းလှသည်။ လမ်းမပေါ်တွင် ဟိုယိုင်ဒီယိုင် သွားလာနေတတ်သော သာမန်ဇွန်ဘီများနှင့်မတူဘဲ သူတို့သည် လက်ထဲတွင် လက်နက်ကိုယ်စီကိုင်ထားကာ ခေါင်းဆောင်းများလည်း ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

ပို၍ အနီးကပ်ကြည့်မည်ဆိုပါက ကုန်တင်ကားများ၏ ဒရိုင်ဘာထိုင်ခုံများတွင် ဇွန်ဘီများ ထိုင်၍ မောင်းနှင်နေသည်ကို တွေ့ရပေလိမ့်မည်။ လမ်းခရီးတွင် အတားအဆီးတစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်၌ပင် ဤဇွန်ဘီများသည် ရှေ့သို့ အပြေးအလွှားသွားကာ လမ်းကို တက်ကြွစွာ ရှင်းလင်းပေးကြသေးသည်။ မူလက သွေးဆာနေသော အသိမဲ့ဇွန်ဘီများသာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ အလွန်ပင် စနစ်ကျနသော စစ်တပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လျင်မြန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ရှုခင်းများကို ကြည့်ရင်း လုချွမ်း၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ဝင်ရောက်နေမိသည်။ သူသည် နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်အတွင်း၌ နှစ်လကျော်မျှ အောင်းနေခဲ့သဖြင့် ပြင်ပလောကတွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သေချာမသိခဲ့ပေ။ ဤကဲ့သို့ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ယာဉ်တန်းကြီးဖြင့် ထွက်ခွာခြင်းက အာရုံစိုက်မှုများ ရရှိစေနိုင်သော်လည်း လုချွမ်းကမူ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသည့်အပြင် အနားတွင်လည်း ဆင့်ကဲဇွန်ဘီများနှင့် ဇွန်ဘီရုပ်သေးများစွာ ဝန်းရံထားသဖြင့် ကျန်းဟိုင်မြို့အတွင်း မည်သူကမျှ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု လုချွမ်း မယုံကြည်တော့ပေ။

ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ချီချီလေးကို ကြည့်ရင်း လုချွမ်း၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး စာရွက်နှင့် ဖောင်တိန်ကို ယူကာ ရေးလိုက်သည်။

“ချီချီလေး... သမီး ပင်ပန်းရင် ခဏအိပ်လိုက်နော်“

ကျိရုရွှယ်သည် စာကို ဖတ်ပြီးနောက် လုချွမ်းကို ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ဖေဖေ... သမီး မအိပ်ချင်သေးဘူး“

ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက်ပိုင်း ဤသည်မှာ ကျိရုရွှယ်အတွက် ပြင်ပလောကကြီးကို ပထမဆုံးအကြိမ် အမှန်တကယ် မြင်တွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ သတိရလာကတည်းက နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်၏ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာသာ နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ အဆောက်အအုံအပြင်ဘက်သို့ ထွက်ချိန်တွင်လည်း ရပ်ကွက်ဝင်းအတွင်း၌သာ လှုပ်ရှားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုကဲ့သို့ ကားပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မြို့ပြရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုရသည်မှာ သူမအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။ ဤခရီးစဉ်လေးကြောင့် ကျိရုရွှယ်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ကြည်လင်လန်းဆန်းနေပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ရင်း အေးချမ်းမှုကို ခံစားနေရသည်။

ချစ်စဖွယ်ကောင်းလှသော သမီးဖြစ်သူ၏ ပုံရိပ်ကိုကြည့်ကာ လုချွမ်း ပြုံးမိသွားပြီးနောက် သူသည် ဇွန်ဘီရုပ်သေးများ၏ အမြင်အာရုံများကို တစ်လှည့်စီ ပြောင်းလဲကြည့်ရှုကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်နေတော့သည်။ သူသည် ဇွန်ဘီ ၅ ကောင်ကို တစ်ပြိုင်နက် ထိန်းချုပ်၍ ကားမောင်းခိုင်းထားရခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မတော်တဆမှုများ မဖြစ်စေရန်နှင့် အခြေအနေကို အမြဲထိန်းချုပ်နိုင်ရန်အတွက် အရှိန်ကို အလွန်အမင်း မမြှင့်ရဲပေ။

ကုန်တင်ကားများ၏ အရှိန်မှာ သိပ်မမြန်သည့်အပြင် မြို့ထဲတွင် ဘာဖြစ်လာမည်ကို မခန့်မှန်းနိုင်သဖြင့် လုချွမ်းသည် ကားခေါင်မိုးများပေါ်တွင် သန်မာဖျတ်လတ်သော လျှင်မြန်ဖြတ်လတ်သောဇွန်ဘီအချို့ကို တင်ဆောင်ထားသည်။ အကယ်၍ မမျှော်လင့်ထားသော အန္တရာယ်တစ်ခုခု ကြုံလာပါက ထိုဇွန်ဘီများသည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မြန်နှုန်းနှင့် ခွန်အားတွင် သာမန်ဇွန်ဘီများထက် သာလွန်သော ထိုလျှင်မြန်ဖြတ်လတ်သောဇွန်ဘီများသည် ယာဉ်တန်းကို ကာကွယ်ရန်အတွက် အသင့်တော်ဆုံးပင်။ ဤသို့ဖြင့် လုချွမ်း၏ ယာဉ်တန်းကြီးသည် နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်မှ တဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။

လုချွမ်းသည် ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကို ထိန်းချုပ်မောင်းနှင်စေရင်း တစ်ဖက်မှလည်း မြေပုံကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုနေသည်။ လက်ရှိ ယာဉ်တန်း၏ အရှိန်အပတ်အရ ဆိုလျှင် မြို့ပြင်ရှိ ချင်းရွှေလယ်ယာခြံသို့ ရောက်ရှိရန် ညမိုးချုပ်သည်အထိ အချိန်ယူရပေလိမ့်မည်။

ကျန်းဟိုင်မြို့တွင်း၌ ဤယာဉ်တန်းကြီး ဖြတ်သန်းသွားမှုမှာ အတော်ပင် ဆူညံလှရာ ထွက်ပေါ်လာသော အင်ဂျင်သံများကြောင့် ဇွန်ဘီအများအပြားမှာ ယာဉ်တန်းရှိရာသို့ ဆွဲဆောင်ခြင်း ခံနေရသည်။ သို့သော်လည်း လုချွမ်း၏ အစွမ်းထက် ဆင့်ကဲဇွန်ဘီများထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဖိအားများကြောင့် သာမန်ဇွန်ဘီများမှာ ဦးတည်ချက်မရှိသော ယင်ကောင်များကဲ့သို့ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် လမ်းဘေးသို့ အသည်းအသန် ရှောင်တိမ်းနေကြရသည်။ မရှောင်နိုင်ဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဇွန်ဘီများမှာမူ ကုန်တင်ကားဘီးများအောက်တွင် ရက်ရက်စက်စက် ကြိတ်ခြေခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

...

ထိုအချိန်တွင် ဆိုင်ခန်းတစ်ခုအတွင်း၌ ရိက္ခာရှာဖွေနေသော ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူတစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် ကြောင်အသွားရသည်။

“ငါ ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ အကြားအာရုံတွေပဲ မှားနေတာလား။ ကားအင်ဂျင်သံ ကြားနေရသလိုပဲ”

အသက် ၃၀ ခန့်ရှိသော ထိုသူသည် ခိုင်မာတောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိပြီး ဧရာမခွန်အားစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ မူလက သူသည် သူ၏ စွမ်းအားကို အသုံးချကာ ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း အတော်အတန် သက်သောင့်သက်သာ ရှင်သန်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ရိက္ခာများ ရှားပါးလာသဖြင့် စွမ်းအားရှင်ဖြစ်လင့်ကစား ဆိုင်ခန်းများထဲတွင် အစာဟောင်းများကို လိုက်လံရှာဖွေနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝူး... ဝူး... ဝူး...

ဟိန်းဟောက်သံများမှာ ပိုမိုနီးကပ်လာသည်။

“ဟာ... သွားပြီ ငါ့အထင်မဟုတ်ဘူးပဲ။ တကယ်ကြီး ကားတွေလာနေတာ”

“ဒါ... ဒါ အစိုးရစစ်တပ်က ငါတို့ကို လာကယ်တာများလား”

အနီးအနားမှ ဧရာမယာဉ်တန်းကြီး ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို သိလိုက်ရချိန်တွင် ထိုရှင်သန်ကျန်ရစ်သူမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူခုနကမှ ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသော ရေသန့်ဘူးကိုပင် ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်မိသည်။

သူသည် ဆိုင်ပြတင်းပေါက်ထံသို့ အပြေးအလွှားသွား၍ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အဝေးတွင် တကယ့်ကို ကြီးမားလှသော ယာဉ်တန်းကြီးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသော ကုန်တင်ကားကြီး ၅ စီးသည် လမ်းပေါ်ရှိ စွန့်ပစ်ကားအပျက်အစီးများကို တိုးဝှေ့ကျော်ဖြတ်နေပြီး လမ်းပိတ်နေသော ဇွန်ဘီများကိုလည်း သွေးအိုင်ထဲတွင် ပြားချပ်သွားအောင် ကြိတ်ခြေမောင်းနှင်နေကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ထိုသူမှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားပြီး ယာဉ်တန်းဆီသို့ ပြေးထွက်ကာ ပူးပေါင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူ၏ ရိက္ခာများမှာလည်း ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ အစွမ်းထက်သော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုခုနှင့် ချိတ်ဆက်မိရန် သူ အလွန်မျှော်လင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ မြို့ပြလမ်းမများပေါ်တွင် ဤကဲ့သို့ ကုန်တင်ကား ၅ စီးကို အရှိန်နှင့် မောင်းနှင်နိုင်သည်ဆိုလျှင် အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးမားသော လူသားအဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်ရမည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသည်။

သို့သော် သူ အပြင်သို့ အပြေးထွက်မည်အပြုတွင် ကားများ၏နောက်မှ လိုက်ပါလာသူများသည် လူသားစစ်သားများ မဟုတ်ကြောင်းကို သူ သတိပြုမိသွားသည်။

“နေပါဦး... သူတို့အားလုံးက ဇွန်ဘီတွေလား”

သူ့မျက်လုံးကိုသူ မယုံကြည်နိုင်ဘဲ တံခါးဖွင့်ရန် ပြင်နေသော လက်မှာ လေထဲတွင်ပင် တောင့်တင်းသွားတော့သည်။ ကားများနောက်တွင် လူသားများနှင့် သဏ္ဌာန်တူသော ဇွန်ဘီပေါင်း တစ်ရာကျော် လိုက်ပါလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အချို့သော ဇွန်ဘီများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်မူ လူသားတစ်ဦး၌ မရှိနိုင်သော ကိုက်ဖြတ်ခံထားရသည့် ဒဏ်ရာကြီးများမှာ ထင်ရှားစွာ ရှိနေသည်။ အဖြေမှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ကားနောက်မှ လိုက်လာသူအားလုံးက ဇွန်ဘီများသာ။

လုချွမ်း၏ ယာဉ်တန်းမှာ သူရှိရာသို့ ပိုမိုနီးကပ်လာချိန်တွင် ထိုစွမ်းအားရှင်သည် ကားအတွင်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ဘဝတွင် မည်သည့်အခါမျှ မေ့ပျောက်နိုင်တော့မည်မဟုတ်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုကုန်တင်ကား ၅ စီးလုံး၏ ဒရိုင်ဘာထိုင်ခုံများတွင် ရက်စက်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဇွန်ဘီများက ထိုင်၍ မောင်းနှင်နေကြခြင်းပင်။

“ငါ... ငါ တကယ်ပဲ အမြင်မှားနေတာလား။ ဇွန်ဘီတွေက အခု ကားတောင် မောင်းတတ်နေပြီလား”

လုချွမ်း၏ ယာဉ်တန်းကြီး ဝေးရာသို့ မောင်းနှင်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ထိုသူမှာ ၎င်းသည် လူသားယာဉ်တန်းမဟုတ်ဘဲ ဇွန်ဘီယာဉ်တန်းကြီး ဖြစ်နေကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ဂလု... ဂလု... ဂလု...

ဆိုင်ထဲမှ ထိုစွမ်းအားရှင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားတုန်လှုပ်နေမှုများကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် ရေသန့်ဘူးကို ကောက်ယူကာ အငမ်းမရ သောက်လိုက်မိသည်။ အကယ်၍ ယာဉ်တန်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဆူညံသံများနှင့် လမ်းမပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ကားပျက်များ ဇွန်ဘီအသားစများသာ မရှိပါက သူသည် ဗိုက်ဆာလွန်းသဖြင့် အိပ်မက်မက်နေသည်ဟုပင် ထင်မှတ်သွားပေလိမ့်မည်။

ဇွန်ဘီကပ်ဘေးကြီးကပင် နားလည်ရခက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ဇွန်ဘီများက ကားမောင်းနေသည်မှာမူ အံ့ဩတုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အကောင်းဆုံး မြင်ကွင်းပင်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လုချွမ်း၏ ယာဉ်တန်းကို မြင်လိုက်ရသော ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူတိုင်းမှာလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လွန်းသဖြင့် ဦးရေပြားများပင် စိမ့်တက်သွားကြရတော့သည်။