အခန်း (၃၂၁)

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်။ အပိုင်း ၃၂၁

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang’e 🌕

ထျန်တောက်အဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်၏ သမီးဖြစ်သူ လီလင်းယွီသည် တုပိုင်က ဤကဲ့သို့ သတ်ဖြတ်ပွဲ ကျင်းပရဲလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့သဖြင့် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

မူလက သူမ တွေးထင်ထားသည်မှာ တုပိုင်သည် ချန်ဖိန်၏ ခြေထောက်ကို ရိုက်ချိုးခဲ့သူ အနည်းငယ်ကို လာရောက်ဖမ်းဆီးပြီး ရှန်လုံချန် ဆန်ဆိုင်ကို ဖိအားပေးကာ ဆန်စပါး ရောင်းချခိုင်းမည်ဟုသာ ထင်မြင်ယူဆထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် တုပိုင်ကမူ တစ်ယောက်မကျန် အကုန် သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်လေ၏။

ဤသည်က ဟုန်ဟယ်အဖွဲ့ တစ်ခုလုံးကို စစ်ကြေညာလိုက်ခြင်းလော။ ဤသည်က ထျန်တောက်အဖွဲ့ တစ်ခုလုံးကို စစ်ကြေညာလိုက်ခြင်းလော။

တုပိုင် ရူးသွားပြီလော။ သူ့တွင် လူမည်မျှရှိသနည်း။

ဆန်ဆိုင်က လက်ထောက်များနှင့် လူမိုက်များ ဆိုသည်မှာ သာမန်လူများ ၊ အများဆုံးမှ သိုင်းပညာအခြေခံအဆင့်လောက်သာ ရှိကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တုပိုင်က သူတို့ကို ကြက်ကလေး ၊ ငှက်ကလေးများသဖွယ် အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်သွားလိုက်နိုင်၏။

တုပိုင်သည် အပြင်ဘက်ရှိ လီလင်းယွီ၏ သိုင်းပညာရှင် ရာချီကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည် “ဒီဆန်ဆိုင်ကို သိမ်းပိုက်ပြီး ချိပ်ပိတ်လိုက်”

အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး စစ်သည်များသည် လူသေအလောင်းများကို ကျော်ဖြတ်ကာ ရှေ့တိုးလာပြီး ဆန်ဆိုင်ကို ချိပ်ပိတ်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် လူတိုင်းက ဆန်နှစ်အိတ်စီ ထမ်းလိုက်ကြပြီးနောက် အသား ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ၊ ကြက်ဥနှင့် အခြားရိက္ခာများကိုပါ ယူဆောင်သွားကြသည်။ ဖယောင်းတိုင်အစ မချန်ခဲ့ကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး တပ်ရင်းမှူးရုံးသည် အလွန် ဆင်းရဲမွဲတေနေပြီး ဘာမှမရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။

“ဖြောင်း... ဖြောင်း... ဖြောင်း...”

လီလင်းယွီက အပြင်ဘက်မှနေ၍ လက်ခုပ်တီးရင်း ပြောလိုက်သည် “ပြောင်မြောက်လိုက်တဲ့ သတ်ဖြတ်ပွဲပါလား။ ဒါပေမဲ့ မိုက်မဲလွန်းတယ်”

သေဆုံးသွားသူများမှာ သူမ၏ လူများဖြစ်ကာ ချိပ်ပိတ်ခံလိုက်ရသည်မှာ သူမ၏ ဆန်ဆိုင်ဖြစ်သော်လည်း သူမက အနည်းငယ်မျှ ဂရုမစိုက်ပေ။ ဆိုင်တစ်ဆိုင်နှင့် လူအသက် ဒါဇင်အနည်းငယ်လောက်က သူမအတွက် ဘာမှမဟုတ်ပေ။

လီလင်းယွီက ဆက်ပြောသည် “တုပိုင်... ရှင် ဒီနေရာကို ကွေ့လင်စီရင်စုလို့ ထင်နေတုန်းလား။ လီဝမ်ဟွေ့က ရှင့်ကို ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးနိုင်ဦးမယ် ထင်နေလား။ လီဝမ်ဟွေ့က ရာထူးဖြုတ်ချခံလိုက်ရပြီး အန်နမ်နိုင်ငံကို ပို့လိုက်ရပြီ။ ပိုင်ဆယ်စီရင်စုမှာ ရှင့်လို အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ ငှက်ပေါက်စလေးကများ လူသတ်ပွဲ ကျင်းပရဲတယ်ပေါ့။ ရှင့်ကို သတ္တိကောင်းတယ်လို့ ပြောရမလား ၊ မိုက်မဲတယ်လို့ ပြောရမလားပဲ”

မှန်ပေသည်။ ပိုင်ဆယ်စီရင်စုတွင် တုပိုင်၌ ကျောထောက်နောက်ခံ မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူကိုယ်တိုင် ကျောထောက်နောက်ခံ ဖြစ်လာအောင် လုပ်ယူရမည်။

တုပိုင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည် “မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဒီအရာရှိက ပိုင်ဆယ်စီရင်စု အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးရဲ့ ယာယီတပ်မှူးငယ်ပဲ။ မင်းက ဒီအရာရှိရဲ့ တာဝန်ထမ်းဆောင်မှုကို နှောင့်ယှက်ချင်နေတာလား”

လီလင်းယွီက ပြောလိုက်သည် “ရှင် ပိုင်ဆယ်စီရင်စုကို စရောက်တုန်းက ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်သွားလို့ ကြွက်က လိပ်ကို ဆွဲသလိုမျိုး ကိုင်တွယ်ရ ခက်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ ရှင်က ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ခေါင်းထွက်ပြလာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ရှင်က တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းလောက်အောင် မိုက်မဲတာပဲ။ အခုတော့ ရှင့်ကို ရှင်းပစ်ရတာ လွယ်သွားပြီ”

တုပိုင်က မေးလိုက်သည် “ဘာလဲ... မင်းက ဒီအရာရှိကို တိုက်ခိုက်ရဲလို့လား။ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး တပ်မှူးငယ်တစ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်ရဲလို့လား”

လီလင်းယွီက ပြန်ပြောသည် “ငါ မမှားဘူးဆိုရင် ပိုင်ဆယ်စီရင်စုမှာ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး တပ်ရင်းမှူး နှစ်ယောက် သေခဲ့ပြီးပြီ။ စီရင်စုမှူး နှစ်ယောက်လည်း သေခဲ့ပြီးပြီ။ စီရင်စုခွဲ တရားသူကြီးတွေဆိုရင် ဘယ်နှယောက် သေခဲ့လဲဆိုတာ ဘယ်သူမှတောင် မသိတော့ဘူး။ ရှင်လို နှမ်းစေ့လောက်ပဲရှိတဲ့ တပ်မှူးငယ်လေးက ဘာမို့လို့လဲ”

မှန်ပေသည်။ တာ့နင်အင်ပါယာ၏ မရေမတွက်နိုင်သော အရာရှိများ ပိုင်ဆယ်စီရင်စုတွင် သေဆုံးခဲ့ကြရပြီး ၊ ကျန်ရစ်သော အရာရှိများမှာ လီမိသားစု၏ လက်ပါးစေများ ဖြစ်သွားကြရသည်။

သို့သော် အရာရှိတိုင်းသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အခြေအနေများဖြင့် သေဆုံးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်၊ သို့မဟုတ် သူတစ်ပါးလက်ကို ငှားရမ်းကာ အသတ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ လီမိသားစု အင်အားစုအနေဖြင့် အစိုးရအရာရှိတစ်ဦးကို ဗြောင်ကျကျ သတ်ဖြတ်ရန်မှာမူ ယေဘုယျအားဖြင့် မဖြစ်နိုင်ပေ။ မလုပ်ရဲ၍ မဟုတ်ဘဲ မတန်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ဒါဆိုလည်း စမ်းကြည့်လိုက်လေ” တုပိုင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဆန်အိတ်များကို ထမ်းထားသော အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး စစ်သည်များသည် ဓားများကို ပြန်လည် ဆွဲကိုင်လိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် အလွန် အားကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထုတစ်ခုလုံးကို ဖိအားပေးကာ ခဲသွားမတတ် ဖြစ်သွားစေသည်။

ဆရာသခင်ကြီး နင်ဇောင်ဝူသည် လူလုံးထွက်မပြသော်လည်း အမှောင်ထဲတွင် အမြဲရှိနေတတ်သည်။

လီလင်းယွီက ပြောလိုက်သည် “ရှင့်ကို သတ်ရတာ ငါကိုယ်တိုင် လက်လှုပ်ရှားဖို့တောင် မတန်ပါဘူး။ ပုံပြင်တွေထဲမှာဆိုရင် ရှင်လို ဇာတ်ကောင်မျိုးက သုံးခန်းလောက်တောင် အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ ပြောရဲတယ်... ရှင် ဒီညကို ကျော်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မနက်ဖြန် နေထွက်တာကို မြင်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

တုပိုင်က အေးစက်စွာ တုန့်ပြန်လိုက်၏ “ဒါဆိုလည်း စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့”

ထို့နောက် သူသည် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး စစ်သည်များကို ဦးဆောင်၍ ဆန်အိတ်များ ၊ အသားများနှင့်အတူ တပ်ရင်းမှူးရုံးသို့ ပြန်လာလိုက်လေသည်။

သွေးများ ပေကျံနေသော တုပိုင်နှင့် သူ့လူများ ဆန်အိတ်များ ၊ ဂျုံမှုန့်များနှင့် အသားများကို သယ်ဆောင်၍ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ တံခါးဝတွင် တောင်းရမ်းနေသော တပ်စုမှူးအိုကြီးထူနှင့် အခြား အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အရာရှိများမှာ မှင်သက်သွားကြသည်။

တုပိုင်က မေးလိုက်သည် “ဘယ်လိုလဲ တပ်စုမှူးအိုကြီးထူ ၊ ကျုပ်တို့နဲ့အတူ အရက်သောက် ၊ အသားစားမလား”

တပ်စုမှူးအိုကြီးထူက မျက်နှာပျက်ယွင်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည် “မင်း ရှန်လုံချန် ဆန်ဆိုင်က လူတွေကို သတ်ခဲ့တာလား”

တုပိုင်က ဖြေသည် “ဟုတ်တယ်... အကုန်သတ်ပစ်လိုက်တယ်”

တပ်စုမှူးအိုကြီးထူက ထိတ်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည် “ဒါဆို မြန်မြန် ပြေးတော့။ အခု ချက်ချင်း အမြန်ဆုံးနှုန်းနဲ့ ပြေးရင်တောင် လွတ်ချင်မှ လွတ်မှာ။ နောက်ကျရင် လုံးဝ မမီတော့ဘူး”

“ပြေးရမယ်... ပိုင်ဆယ်စီရင်စုကနေလား” တုပိုင်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည် “ဟာသပဲ။ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

တပ်စုမှူးအိုကြီးထူက ပြောလိုက်သည် “ဒါဆို မင်း သေပြီပဲ။ မင်း သေပြီ။ အရင် ရောက်ခဲ့တဲ့ လီဝမ်ဟွေ့ စေလွှတ်လိုက်တဲ့ တပ်ရင်းမှူး နှစ်ယောက်လုံးက မင်းထက် ပိုမိုက်ကြတယ်။ တစ်ယောက်စီတိုင်းက သိုင်းပညာရှင် ၁၀၀ ကျော် ခေါ်လာပြီး မင်းလိုပဲ အရှိန်အဝါ ပြခဲ့ကြတာ။ ဘာဖြစ်သွားလဲ။ သုံးရက်တောင် မခံဘဲ နှစ်ယောက်စလုံး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ သေဆုံးသွားကြတယ်။ မင်းတို့လို လူ ခြောက်ယောက်၊ ခုနစ်ယောက်လောက်နဲ့က သေလမ်းပဲ ရှိတယ်”

ထို့နောက် တပ်စုမှူးအိုကြီးထူက ဆက်ပြောသည် “ဒီနေရာက မကြာခင် သေမင်းတမန်နယ်မြေ ဖြစ်တော့မယ်။ မင်း ကိုယ်တိုင် သေလမ်းရှာနေရင်တော့ ငါ မင်းနဲ့အတူ အသေမခံနိုင်ဘူး။ သွားပြီ”

သူသည် တံခါးဝတွင် တောင်းရမ်းနေကြသော အခြား အရာရှိများကိုပါ ပြောဆိုလိုက်သည် “သွားကြမယ်... မသွားရင် ငါတို့ပါ အတူတူ သေကုန်လိမ့်မယ်”

ထိုကဲ့သို့ပင် တပ်ရင်းမှူးရုံး တံခါးဝ၌ ဆုတောင်းနေကြသော အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အရာရှိများ အားလုံး ထွက်ပြေးသွားကြလေသည်။ ငလျင်လှုပ်ခါနီး တိရစ္ဆာန်များ ထွက်ပြေးကြသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည် “သွား... ချက်ပြုတ်ကြ။ အသားစားပြီး အရက်သောက်ကြမယ်။ ဒီရက်ပိုင်း ပါးစပ်ပျက်နေပြီ”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ”

လင်းချီနျန်သည် ချက်ချင်းပင် အသားများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို မီးဖိုချောင်သို့ ယူဆောင်သွားပြီး ထင်းတိုထင်းစများကို ကောက်ကာ ချက်ပြုတ်လေတော့သည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် အသားဟင်းများနှင့် အရက်ဝိုင်းကြီး ပြင်ဆင်ပြီးသွား၏။

တုပိုင်နှင့် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး စစ်သည်များသည် တစ်လုံးတည်းသော စားပွဲဝိုင်းတွင် ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်ကာ အသားများကို အားရပါးရ စားသောက်ပြီး အရက်ခွက်ချင်း တိုက်နေကြသည်။ ဖယောင်းတိုင်များစွာကိုလည်း ထွန်းညှိထားသဖြင့် အခန်းတစ်ခုလုံး လင်းထိန်နေလေသည်။

အဝေးမှ ကြည့်လျှင် အတွင်း၌ လူများ အရက်သောက်ပြီး ပျော်ပါးနေကြသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

အပြင်ဘက်ရှိ သူလျှိုများက လှောင်ပြောင်လိုက်ကြသည် “သေခါနီး အရူးတစ်ယောက် နောက်ဆုံးအကြိမ် ပျော်ပါးနေတာပဲ။ သေမိန့်ကျထားတဲ့ အကျဉ်းသားက နောက်ဆုံးအကြိမ် ကောင်းကောင်း စားသောက်ခွင့် ရသလိုမျိုးပေါ့”

တချိန်တည်းမှာပင် အပြင်ဘက် လမ်းမများပေါ်တွင် စစ်သည်များ တပ်ဖွဲ့လိုက် ချီတက်လာကြသည်။ မြင်းစီးသမားများကလည်း အော်ဟစ်နေကြ၏

“ညမထွက်ရ... ညမထွက်ရ”

“ညမထွက်ရ အမိန့် ထုတ်လိုက်ပြီ။ ဟိုင်အချိန် (ည ၉ နာရီမှ ၁၁ နာရီ) ကျော်လွန်ပြီး လမ်းပေါ်ထွက်သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို သတ်မိန့် ပေးထားတယ်။ ညှာတာမှာ မဟုတ်ဘူး”

“ညမထွက်ရ... ညမထွက်ရ”

ခမ်းနားလိုက်သည့် မြင်ကွင်းပင်ဖြစ်လေ၏။ စစ်သည်တပ်ဖွဲ့များသည် ပိုင်ဆယ်မြို့ကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။ မြို့တံခါးများ အားလုံး ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် မြို့ရိုးများပေါ်တွင် ကင်းလှည့်နေကြသည်။

အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလင်းလှသည် ၊ တုပိုင်နှင့် သူ့လူများကို လုံးဝ အရှင်ထွက်ခွင့် မပေးနိုင်ခြင်းပင်။ အိမ်များနှင့် ဆိုင်ခန်းများအားလုံး တံခါးများကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားကြပြီးနောက် လမ်းမပေါ်တွင် လူတစ်ယောက်မျှ မရှိတော့ပေ။

တချိန်တည်းမှာပင် တပ်ရင်းမှူးရုံးရှိ အခန်းတစ်ခန်း၌ မီးရောင်များ လင်းထိန်နေကာ စားသောက်ပျော်ပါးပွဲ ကျင်းပနေဆဲ ဖြစ်၏။

ထျန်တောက်အဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်၏ သမီး လီလင်းယွီ၏ နေအိမ်၌ သူမသည် အမျိုးသားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လှပသော အမျိုးသမီးများ ဝန်းရံလျက် ရှိနေသည်။

လီလင်းယွီသည် ယောကျ်ားများထက် အမျိုးသမီးများကို ပိုမို နှစ်သက်ကြောင်း ပိုင်ဆယ်စီရင်စုရှိ လူတိုင်း သိကြသည်။ သူမ၏ နေအိမ်တွင် အလှမယ်များစွာ ရှိလေသည်။

ကုန်းကုန်းခွေးများက မယားငယ် ထားနိုင်လျှင် အမျိုးသမီးများလည်း အမျိုးသမီးချင်း ပေါင်းသင်းနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

ပိုင်ဆယ်စီရင်စု အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး တပ်ရင်းမှူး ကျန်းရှောင်သည် လီလင်းယွီ၏ ရှေ့တွင် ရိုသေစွာ ရပ်နေ၏။

ကျန်းရှောင်သည် ယခုနှစ်တွင် အသက် ၂၆ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ လွန်ခဲ့သော ၈ နှစ်က ကွမ်ရှီး မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီမှ ပထမဆုဖြင့် ဘွဲ့ရခဲ့ပြီး ကွေ့လင်စီရင်စု အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးတွင် တပ်စုမှူးအဖြစ် စတင် အမှုထမ်းခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ် ကာလအတွင်း သူသည် ထူးချွန်ပြောင်မြောက်ခဲ့ပြီး အမှုကြီးများစွာကို ကိုင်တွယ်ခဲ့သည်။ တပ်စုမှူး ဘဝကတည်းက နာမည်ကြီးပြီး ပြင်းထန်သော ကွေ့လင်စီရင်စုမှူးကိုပင် စစ်ဆေးရဲခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

လီဝမ်ဟွေ့ ကွမ်ရှီးပြည်နယ်သို့ ရောက်လာသောအခါ ကျန်းရှောင်၏ အရည်အချင်းကို ချက်ချင်း သတိပြုမိခဲ့ပြီး ယာယီတပ်မှူးငယ် အဆင့်ကို ကျော်ကာ တပ်မှူးငယ်အဖြစ် တိုက်ရိုက် ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးခဲ့ပြီးနောက် ယုံကြည်စိတ်ချရသော လက်အောက်ငယ်သားအဖြစ် မွေးမြူခဲ့သည်။

ကျန်းရှောင်သည် ယွီလင်းစီရင်စုတွင် ကွမ်တုံမှ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းကို ရင်ဆိုင်ရာ၌ မည်သည့်အခါမျှ နောက်ကျမကျန်ရစ်ခဲ့ဘဲ ထူးချွန်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ မိစ္ဆာနဂါးဂိုဏ်းကို နှိမ်နင်းရာတွင်လည်း သူ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ ကွမ်ရှီးပြည်နယ် တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေခဲ့ပြီး လီဝမ်ဟွေ့၏ အားအကိုးရဆုံး လူငယ်လူယုံတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ ခက်ထန်ပြီး ပြတ်သားသော စတိုင်ကြောင့် လီဝမ်ဟွေ့သည် သူ့ကို လွန်စွာ သဘောကျခဲ့လေ၏။

လီဝမ်ဟွေ့သည် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး တပ်ရင်းမှူးသာ ဖြစ်သော်လည်း ပိုင်ဆယ်စီရင်စုမှအပ ကွမ်ရှီးပြည်နယ် တစ်ခုလုံးရှိ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ ပိုင်ဆယ်စီရင်စုမှာ လီမိသားစု၏ တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေပြီး နန်းတွင်းဩဇာအာဏာ လုံးဝ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိဘဲ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသော ဒေသတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လီဝမ်ဟွေ့သည် ထိုနေရာတွင် အခြေအနေကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ရန်အတွက် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှ စစ်သူကြီးနှစ်ဦးကို တပ်ရင်းမှူးအဖြစ် စေလွှတ်ခဲ့သည်။

ထို တပ်ရင်းမှူး နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးလျှင် လက်ရွှေးစင် သိုင်းပညာရှင် ၁၀၀ ကျော်စီ ခေါ်ဆောင်သွားကြသော်လည်း ခြွင်းချက်မရှိ အားလုံး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြ၏။

ထိုအချိန်က ကျန်းရှောင်သည်ကမ္ဘာကြီးက ငါ့အပိုင်ပဲဆိုသော သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး နေရာတိုင်းတွင် အောင်ပွဲခံနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေသူ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် သူ၏ သခင်ဖြစ်သူ လီဝမ်ဟွေ့ကို ကျုံးထိန်နှင့် ဝူချန်ချိုကဲ့သို့သော ရှေးရိုးစွဲ လူကြီးများကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ သူသာလျှင် လီဝမ်ဟွေ့၏ အထူးချွန်ဆုံး လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြချင်နေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ပိုင်ဆယ်စီရင်စုသို့ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး တပ်ရင်းမှူးအဖြစ် တာဝန်ပေးရန် လီဝမ်ဟွေ့ထံ မိမိဆန္ဒအလျောက် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းရှောင်သည် သူ၏ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်ကြောင့် တပ်မှူးငယ် ရာထူးတွင် နှစ်အတော်ကြာ ဆက်လက် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရဦးမည်ကို သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တပ်ရင်းမှူး ရာထူးသို့ လျင်မြန်စွာ တိုးမြှင့်ခံရပြီး ဝူချန်ချိုနှင့် ကျုံးထိန်ကဲ့သို့သော ဝါရင့်များနှင့် တန်းတူရပ်တည်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးမှာ မည်သူမျှ မသွားရဲသော ပိုင်ဆယ်စီရင်စုသာ ရှိလေသည်။

လီဝမ်ဟွေ့သည် ကျန်းရှောင်ကို အလွန် တန်ဖိုးထားသော်လည်း သူ့တွင် အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိနေကြောင်း သိရှိထားသည်။ ထိုအရာမှာ သူသည် အလွန် မောက်မာပြီး အခြားသူများကို သည်းခံနိုင်စွမ်း နည်းပါးခြင်းပင် ဖြစ်၏။ တပ်မှူးငယ် ဘဝကတည်းက ဝူချန်ချိုနှင့် ကျုံးထိန်ကဲ့သို့သော တပ်ရင်းမှူးများကို ကျော်လွန်ချင်နေပြီး သူသည် လီဝမ်ဟွေ့၏ တစ်ဦးတည်းသော ဆက်ခံသူ ဖြစ်ကြောင်း အပြင်လောကသို့ အမြဲတမ်း ကြေညာလေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် လီဝမ်ဟွေ့သည် သူ့ကို နှစ်အနည်းငယ်ကြာ အတွေ့အကြုံ ယူခိုင်းရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ကျန်းရှောင်သည် လီဝမ်ဟွေ့၏ အိမ်တော်အပြင်ဘက်တွင် နှစ်ရက်နှင့် နှစ်ညတိုင်တိုင် ဒူးထောက်ကာ သခင်၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို မျှဝေထမ်းဆောင်ခွင့် ပြုရန်နှင့် လီဝမ်ဟွေ့အတွက် အခွင့်အရေးများ ဖွင့်လှစ်ပေးရန် ပိုင်ဆယ်မြို့တွင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး တပ်ရင်းမှူးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခွင့် ပြုရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူသည် လူသိရှင်ကြား သွေးကတိ စစ်ရေးကတိကဝတ်ကိုပင် ရေးသားခဲ့၏။

သေချာစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် လီဝမ်ဟွေ့သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့အား ပိုင်ဆယ်မြို့သို့ သွားရောက်ခွင့် ပြုခဲ့သော်လည်း အသက်ရှင်နေထိုင်ရုံဖြင့် အောင်ပွဲခံနိုင်ကြောင်းနှင့် အလွန်အမင်း အလျင်စလို မလုပ်ဆောင်ရန် ထပ်ခါထပ်ခါ သတိပေးခဲ့သည်။

ကျန်းရှောင်သည် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး လက်ရွှေးစင် စစ်သည် ၅၀၀ ကို ဦးဆောင်ကာ ပိုင်ဆယ်မြို့သို့ ဝင်ရောက်ပြီး တပ်ရင်းမှူး ရာထူးကို လက်ခံရယူခဲ့သည်။ သူသည် ပိုင်ဆယ်မြို့တွင် အခြေချနိုင်ရုံသာမက နာမည်ကောင်းတစ်ခုကိုပါ တည်ဆောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။

သို့သော် တစ်လအတွင်းမှာပင် ကျန်းရှောင်သည် လက်တွေ့ဘဝ၏ စပယ်ရှယ်ပါးရိုက်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး လုံးဝ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် အလွန်အမင်း မောက်မာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲသူအဖြစ်မှ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်သူအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှင်သန်ရန်အတွက် သစ္စာဖောက်ခြင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သူ့ကို ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးပြီး တန်ဖိုးထားခဲ့သော ၊ ဖခင်တစ်ဦးသဖွယ် မှတ်ယူခဲ့သော လီဝမ်ဟွေ့ကို သူ သစ္စာဖောက်ခဲ့သည်။ တစ်ချိန်က လီဝမ်ဟွေ့၏ ဆက်ခံသူအဖြစ် ကာလရှည်ကြာ သတ်မှတ်ခံခဲ့ရသော ဤ ဂုဏ်သရေရှိ ကွမ်ရှီး အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး၏ တက်သစ်စ ကြယ်ပွင့်သည် ၊ နောက်ဆုံးတွင် လီမိသားစု၏ လက်ပါးစေ ၊ ပို၍ တိကျစွာ ပြောရလျှင် လီလင်းယွီ၏ လက်ပါးစေ ဖြစ်လာသည်။

လီလင်းယွီက ပြောလိုက်သည် “ကျန်းရှောင်... ရှင်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် တုပိုင်ကမှ လီဝမ်ဟွေ့ရဲ့ တကယ့် ဆက်ခံသူပဲ မဟုတ်လား။ အနည်းဆုံးတော့ လီဝမ်ဟွေ့က ရှင့်ကို မွေးစားသားအဖြစ် ဘယ်တုန်းကမှ မသတ်မှတ်ခဲ့ဘူးလေ"

အပိုင်း ၃၂၁ ပြီး။