အခန်း(၄)

သူ့ဟာသူ... သူ့ဟာသူ ဘယ်သွားရမလဲ သိတယ်တဲ့လား ဟေ ။ ထိုစကားကြောင့် ရှိနေသမျှ ကျင့်ကြံသူအားလုံး၏ ပါးစပ်များ တွန့်သွားကြသည်။

ဒုတိယဦးလေးစစ်ချယ်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားပင် ဖြစ်သွားခဲ့တော့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာခဲ့သော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က သူ့လမ်းသူ ရှာသွားတတ်သည်ဆိုတာကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းပင်။

တတိယဦးလေး စစ်ရွှေသည် ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။

“ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေမှာ ဦးနှောက်ပေါက်လာတာလား”

အခြားသူများ စကားမပြောနိုင်မီ ယဲ့ဖူသည် သူမ၏သားကို ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

“ချန်ချန်... မေမေ့ကို ကတိပေးပါ။ နောက်ဆိုရင် ဒီလိုစွမ်းရည်မျိုးကို အပြင်လူတွေရှေ့မှာ လွယ်လွယ်နဲ့ ထုတ်မပြပါနဲ့နော် ဟုတ်ပြီလား”

စစ်ချန်လေးသည် ဤတောင်းဆိုမှုကို သိပ်နားမလည်ပေ။ သို့သော် သူ့မိခင်၏ မျက်လုံးများထဲရှိ စစ်မှန်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် ထူးဆန်းသော ခုခံမှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ဤခံစားချက်သည် စိမ်းသက်နေပြီး သူ့အား ငြင်းဆန်ခြင်းမှတားဆီးနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဤအရာကို လိုက်နာရမည့်လူသားဖြစ်နည်းစည်းမျဉ်း အသစ်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်။

လူသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အဖြစ်အပျက် အမှန်တရားကိုသာမက မိသားစု၏ အခြေအနေ၊ ချစ်ခင်ရသူများ၏ ခံစားချက်နှင့် အခြားသူများ၏ တုံ့ပြန်မှုများကိုပါ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ပထမဆုံးအကြိမ် နားလည်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ရက်များတွင်တော့ အပေါ်ယံအားဖြင့် ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

အကြီးအကဲအများစုသည် ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများကို ရှာဖွေခဲ့ကြသော်လည်း စစ်ချန်၏ အခြေအနေနှင့် တူညီသော ဖြစ်ရပ်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ အမည်မသိ ပြိုင်ဘက်ကင်းခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုဟုသာ ယာယီ ကောက်ချက်ချလိုက်ကြသည်။

စစ်ချန်ကိုယ်တိုင်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှ အံ့အားသင့်မှုများကို ငြီးငွေ့လာပြီဖြစ်၍ မိခင်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို လေးလေးနက်နက် လိုက်နာကာ သာမန်ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ ဒါက သူထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုခက်ခဲနေခဲ့၏။

သူသည် စာတစ်မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် စာကြောင်းဆယ်ကြောင်းလောက် ပြီးအောင် မဖတ်မိစေရန် သို့မဟုတ် ချက်ချင်းအလွတ်မရသွားစေရန် သူ့၏ သင်ယူမှုနှုန်းကို အမြဲမပြတ် ထိန်းချုပ်နေရသည်။ မိသားစု၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုသည်လည်း အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အထက်တန်းစား အရိပ်အစောင့်များ လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ရုံသာမက အမြဲတမ်း မျက်နှာတည်ထားတတ်သည့် တတိယဦးလေး စစ်ရွှေသည်ပင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သက်တော်စောင့် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုနေ့ နေ့လယ်ခင်း၌ စစ်မိသားစုနှင့် ဂုဏ်သရေတူညီသော မိသားစုအချို့သည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကိစ္စများ ဆွေးနွေးရန် ရောက်လာကြပြီး သူတို့၏ မျိုးဆက်သစ် ကလေးများကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာကြသည်။ ဤသည်မှာ မိသားစုကြီးများကြားတွင် ရှိနေကျ လူမှုရေးလုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး နောက်မျိုးဆက်သစ်များ စောစီးစွာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုရှိစေရန် ရည်ရွယ်သည်။

အရွယ်မရောက်တရောက် ကလေးအုပ်စုသည် ဥယျာဉ်ထဲတွင် စုဝေးနေကြပြီး မကြာမီတွင် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းခြင်းကစားနည်းကို စတင်ကစားကြသည်။

ချန်မိသားစုမှ ဝတုတ်လေးသည် သစ်သားဓားကို ဝှေ့ယမ်းပြီး အော်ပြောသည်။

“ငါက ဓားနတ်ဘုရား လုပ်မယ်”

အခြားကလေးများလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာ တုံ့ပြန်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ အကြည့်သည် ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော စစ်ချန်ထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။

“ဒါဆို မင်းက သားရဲကောင်လုပ်”

ဝတုတ်လေးက စစ်ချန်၏ လက်ထဲသို့ အခြားသစ်သားဓားတစ်ချောင်း ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။

စစ်ချန်သည် သစ်သားဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဆူညံစွာ ပြေးဝင်လာသော ချန်မိသားစုမှ ဝတုတ်လေးကို ကြည့်ရင်း သားရဲကောင်တစ်ကောင်ဆိုလျှင် မည်သို့သော တုံ့ပြန်မှုမျိုး ရှိသင့်သနည်းဟု စဉ်းစားနေသည်။ သူ စာအုပ်များမှ လေ့လာထားသော သားရဲကောင်များ၏ အပြုအမူပုံစံအရ အချို့သော သားရဲကောင်များသည် မီးမှုတ်ထုတ်တတ်ပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။

သေးငယ်ပြီး မမြင်နိုင်လုနီးပါးဖြစ်သော မီးဝိညာဉ်များသည် ပတ်ဝန်းကျင်လေထုထဲတွင် ချက်ချင်း စုဝေးလာကြပြီး သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် ပူပြင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အမှောင်ထုလေဟာနယ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းရင်း ငိုက်ချင်ချင်ဖြစ်နေသော တတိယဦးလေး စစ်ရွှေသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လိပ်ပြာလွင့်မတတ် ကြောက်လန့်သွားသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် အားကုန်သုံး၍ ကမ္ဘာမြေကို တုန်ခါသွားစေလောက်သည့် ချောင်းဆိုးသံကြီး ပေးလိုက်ရသည်။

“အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်”

စစ်ချန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ရာ မီးဝိညာဉ်များသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ့အမေ၏ မှာကြားချက်ကို သူ သတိရသွားသည်။

သူ ဗျူဟာကို ချက်ချင်း ပြောင်းလိုက်သည်။ သစ်သားဓားသည် သူ့အဝတ်စွန်းနှင့် ထိလုနီးပါးဖြစ်ချိန်တွင် သူသည် အနည်းငယ် ပိုပိုသာသာဟန်လုပ်ယူထားသည့် “အားးးးးး” ဟူသော အသံကို အော်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရုပ်ရှင်ဆန်ဆန် နှေးကွေးသော ဟန်ပန်ဖြင့် ယိုင်နဲ့နဲ့ နောက်ဆုတ်သွားပြီး ရင်ဘက်ကိုဖိလျက် လဲကျသွားကာ မြေကြီးပေါ်တွင်နှစ်ပတ်လောက် လှိမ့်လိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြက်ပင်စများနှင့် ပေကျံသွားစေသည်။

“ငါတို့ နိုင်ပြီဟေ့”

ဓားနတ်ဘုရားပေါက်စများသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်ကြပြီး သားရဲကောင်ကို အနိုင်ယူလိုက်နိုင်သည့်အတွက် အောင်ပွဲခံကြသည်။

လင်းမိသားစုမှ ငန်းဝါရောင် ဂါဝန်ဝတ်ထားသည့် ကလေးမလေးတစ်ယောက် ပြေးလာပြီး သူ့ကို ချီးကျူးသည်။

“စစ်ချန်... နင် သရုပ်ဆောင်တာ အရမ်းကောင်းတာပဲ”

စကားပြောရင်း သူမသည် ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် ထုပ်ထားသော သကြားလုံးတစ်လုံးကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာသေးသေးလေး အနည်းငယ် ရဲသွားလျက် ဆက်ပြောသည်။

“ပြီးတော့... နင်က တကယ် ချောတာပဲ၊ အရမ်း အရမ်းကို ကြည့်ကောင်းတာပဲ”

စစ်ချန်သည် သကြားလုံးကို ယူ၍ အခွံခွာပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

လူသားများ၏ အလှအပနှင့် ရုပ်ဆိုးခြင်းအပေါ် သတ်မှတ်ချက်များကို သူ ဂရုမစိုက်သော်လည်း လျှာဖျားထက်တွင် ပျော်ဝင်သွားသော သကြားလုံး၏ ချိုမြိန်မှုကိုကား ကြယ်တစ်ပွင့်အနေဖြင့် ဘယ်တော့မှ မခံစားနိုင်ခဲ့သည့် အရာဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ အစေခံမိန်းကလေးများ အားလပ်ချိန် စကားပြောကြသည့်အခါ အချင်းချင်း ချီးကျူးတတ်ကြသည်ကို သူ ပြန်သတိရသွားသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုစကားများကို အတုခိုးပြီးနောက် တွေးတွေးဆဆနှင့် ကလေးမလေးကို စိုက်ကြည့်ကာ သူပြောလိုက်သည်။

“နင်လည်း အရမ်း ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်”

ကလေးမလေး၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ရဲခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူမ လက်ချောင်းလေးကို ကိုက်လိုက်သော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွှတ်တက်သွားသည်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူမ အလွန် ဝမ်းသာနေကြောင်း သိသာလှသည်။

ရိုးရှင်းသော စကားတစ်ခွန်းက တစ်ဖက်လူကို ဤမျှ ထင်ရှားသော စိတ်ခံစားမှုပြောင်းလဲခြင်း ဘာကြောင့် ဖြစ်စေသလဲဆိုသည်ကို စစ်ချန် သိပ်နားမလည်ပေ။

သို့သော် တစ်ဖက်လူ ပျော်ရွှင်သွားပုံရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဤထိရောက်သော လူသားဖြစ်ရေးနည်းလမ်းတစ်ခုကို သူ တိတ်တဆိတ် မှတ်သားလိုက်သည်။

ကြည့်ရတာ လူသားတွေက သူတို့ရဲ့ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို ချီးကျူးခံရတာ သဘောကျပုံပဲ။

သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရခြင်းသည် ကြယ်တစ်ပွင့်ဖြစ်ရခြင်းထက် ပိုမို ရှုပ်ထွေးနက်နဲသော်လည်းတစ်ခါတစ်ရံတွင်တော့ မမျှော်လင့်ထားသော အမြတ်အစွန်းများကို ရရှိစေသည်ပင်။

နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ ကျန်ရစ်နေသော သကြားလုံး၏အချိုဓာတ်ကို လျှာဖြင့် သပ်ရင်း သူ ထိုသို့ တွေးနေမိသည်။