အခန်း (၆)

စစ်ရွှေ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အိပ်ချင်စိတ်များမှာ နတ်ပြည်ခြောက်ထပ်အထိ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ သူ၏ တာအိုနှလုံးသားမှာ တစ်စစီ ပြိုကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်ကာ အားကုန်သုံး၍ ပြေးတော့သည်။ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားမှုကြောင့် သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်နေပြီး လေထဲတွင် အော်ဟစ်သံကြီးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်

“အစ်ကိုကြီးရေ ဒုတိယအစ်ကို မြန်မြန် မြန်မြန်လာပါ ကိစ္စ... ကိစ္စ အကြီးကြီး ဖြစ်ကုန်ပြီ”

သူ၏ ပျာပျာသလဲ ပြေးထွက်သွားသော ပုံစံမှာ နတ်ဆိုးသားရဲပေါင်း တစ်သိန်း၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရသည့်အတိုင်းပင်။

စစ်ချန်သည် ထိုနေရာမှာပင် မတ်တပ်ရပ်လျက်၊ ပျောက်ကွယ်သွားသော ဦးလေးဖြစ်သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေါင်းစောင်းနေမိသည်။

ကိစ္စအကြီးကြီးလား

သူကတော့ တမင်တကာ အရှိန်လျှော့ထားပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ တိုက်ရိုက်မတက်ဘဲ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့တာပါ။

ဒါက... ဒါက သာမန် မဆန်သေးဘူးလား?

...ခဏအကြာတွင် စစ်မိသားစု၏ အဓိကပုဂ္ဂိုလ်များမှာ ဘိုးဘွားပိုင်ခန်းမနောက်ကွယ်ရှိ လျှို့ဝှက်ခန်းမ၌ ထပ်မံ စုဝေးမိကြပြန်သည်။

ဖခင်စစ်ခိုင်၊ မိခင်ယဲ့ဖူ၊ ဒုတိယဦးလေးစစ်ချယ်နှင့် ဆံပင်ဖြူဖြူဖြင့် အမြဲပုန်းအောင်းနေတတ်သော မိသားစုအကြီးအကဲများအားလုံး အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိလာကြသည်။

စစ်ရွှေ၏ ဗလုံးဗထွေး တင်ပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် လျှို့ဝှက်ခန်းမအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်ခြင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

တစ်နာရီအတွင်းမှာပဲ ဘာမှမရှိတဲ့အဆင့်ကနေ ချီစုစည်းခြင်းအဆင့်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးကို ရောက်သွားတာလား

ထိတ်လန့်စရာတွေက များလွန်းသဖြင့် ထိတ်လန့်ခြင်းဟူသော စကားလုံးမှာပင် အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့သလို ခံစားရသည်။

စစ်ချန်သည် သူ့အတွက် အနည်းငယ် မြင့်လွန်းလှသော ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး၊ ခြေထောက်တိုတိုလေးများကို လေထဲတွင် လွှဲကာ လူကြီးများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။ နူးညံ့လှသောဝိညာဉ်အာရုံအသွယ်သွယ်မှာ သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး စစ်ဆေးအတည်ပြုကာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသွားကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ လူတိုင်း ဤအမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရတော့သည်။

“တစ်ရက်... မဟုတ်ဘူး၊ တစ်နာရီတည်းနဲ့ ချီစုစည်းခြင်း အဆင့်၉” အကြီးအကဲတစ်ဦးက သူ၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူသော မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ရေရွတ်သည်။ သူသည် မုတ်ဆိတ်မွေးများကိုပင် ဆွဲနုတ်မိလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

အခြားအကြီးအကဲတစ်ဦးက စစ်ခိုင်ကို လေးနက်သော လေသံဖြင့် ကြည့်သည်

“မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၊ ဒီကိစ္စက နောက်ဆက်တွဲ ခန့်မှန်းရ ခက်လိမ့်မယ်။ သတင်းသာ ပျံ့သွားရင် ချန်အာက လူတိုင်းရဲ့ ပစ်မှတ် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

စစ်ခိုင်၏ မျက်မှောင်များမှာ တင်းတင်းကြုတ်ထားသည်။ ဖခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် ဂုဏ်ယူမိသလို စိုးရိမ်လည်း စိုးရိမ်မိသည်။

သူသည် သားဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကလေးငယ်လေးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး၊ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ဘေးနားက လူကြီးတွေ ဘာလို့ ဒီလောက် တင်းမာနေရသလဲဆိုတာကို လုံးဝ မသိနားမလည်သည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ယဲ့ဖူသည် သားဖြစ်သူ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။ သူမ၏သားမှာ မည်မျှပင် ပါရမီရှင်ဖြစ်ပါစေ သူမ ဂရုမစိုက်ပေ၊ သူမသည် သား၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကိုသာ ဂရုစိုက်သူ ဖြစ်သည်

“ငါတို့ ဒါကို လျှို့ဝှက်ထားရမယ်! အနည်းဆုံးတော့ ချန်အာရဲ့ တကယ့်တိုးတက်မှုကို ဘယ်သူမှ မသိစေရဘူး”

“ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်အထိ ဖုံးကွယ်ထားမှာလဲ။ ဘယ်လို ဖုံးကွယ်မလဲ” ဒုတိယဦးလေး စစ်ချယ်က ပိုမို တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လက်တွေ့ကျသော မေးခွန်းကို မေးသည်

“သူက ချီကို အောင်မြင်စွာ ဆွဲသွင်းနိုင်ပြီး အဆင့်၁ပဲ ရှိသေးတယ်လို့ ပြောမလို့လား။ ဒါပေမဲ့ ချန်အာရဲ့ အရှိန်အဝါက ဘယ်လောက်ပဲ ထိန်းထားပါစေ၊ သေချာ အာရုံခံကြည့်ရင် သူ့ရဲ့ အခြေခံသိပ်သည်းဆက သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေထက် အများကြီး သာလွန်နေတာ။ သူက အသစ်ကျင့်ကြံတဲ့သူနဲ့ လုံးဝ မတူဘူး”

လူတိုင်းသည် အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးနေကြသော်လည်း ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ကြပေ။ တစ်ရက်အတွင်း အဆင့်၃အထိ တက်သွားသည်ဟု ပြောရမလား။ ၎င်းသည်ပင်လျှင် ထိတ်လန့်စရာ သတင်း ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် အလွန်အမင်း ဖုံးကွယ်ထားပြန်လျှင်လည်း စစ်ချန်၏ အနာဂတ်အတွက် တရားမျှတပါ့မလား။ သူ့ကို အမြဲတမ်း ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်တွေ ဖိနှိပ်ထားခိုင်းပြီး လူမသိအောင် ဖုံးထားလို့လည်း မရနိုင်ပေ။

စစ်ချန်သည် လူကြီးများ၏ ဆွေးနွေးမှုကို နားထောင်ရင်း ပြဿနာ၏ အနှစ်သာရကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့သည်၏

သူတို့မှာသင့်တင့်လျောက်ပတ်သောစံနှုန်းတစ်ခု လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ စစ်ခိုင် ခေါင်းငုံ့ကြည့်သောအခါ သူက ကြည်လင်ပြီး ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော ကလေးသံလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်

“အဖေ... ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ စံနှုန်းက ဘာလဲဟင်”

လျှို့ဝှက်ခန်းမအတွင်း ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လူတိုင်းသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကလေးငယ်လေး၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာလေးကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဟုတ်သားပဲ၊ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်

သူတို့ ဘာကြောင့် သာမန်လူပုံစံဖြစ်အောင် အတင်းအဓမ္မ ကြိုးစားနေရသနည်း။ ဤစစ်မိသားစုဝင်လေးကို သာမန်စံနှုန်းဖြင့် တိုင်းတာ၍ မရနိုင်သည်မှာ သိသာလှသည်။

သာမန်လူပုံစံ ဖမ်းရန် ခက်ခဲနေပါက၊ အမြင့်ဆုံး စံနှုန်းကိုသာ အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးမပြုသင့်ဘူးလား

စစ်ခိုင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထက်မြက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူသည် အခြားအကြီးအကဲများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင်လည်း တူညီသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ လေးနက်စွာ ပြောသည်

“ဟုတ်တယ်။ ငါ့သားမှာ မွေးရာပါ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီ ရှိနေတာပဲ။ ဘာလို့ သာမန်လူတွေနဲ့ သွားနှိုင်းယှဉ်နေရမှာလဲ။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့...”

သူသည် စစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့လေသံတွင် မတတ်သာမှု အနည်းငယ် ပါနေသော်လည်း ဆုံးဖြတ်ချက်ကတော့ ခိုင်မာနေသည်

“ချန်အာ... အခက်တွေ့စေတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး အပြင်လူတွေကို သားရဲ့ ပထမဆုံး တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမှုမှာ ချီစုစည်းခြင်း အဆင့် ၃အထိ ရောက်သွားတယ်လို့ပဲ ပြောမယ်”

အကြီးအကဲတစ်ဦးက ထပ်လောင်းပြောသည်

“ဒါတောင် မြို့တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါစေဖို့ လုံလောက်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ တစ်နာရီအတွင်း အဆင့် ၉ဆိုတာထက်စာရင်တော့ အဆင့်၃ဆိုတာက ပိုပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်လို့ ထင်ရတာပေါ့”

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နားလည်ကြောင်း ပြလိုက်သည်။

အဆင့်၃က ဘာကြောင့် သင့်တင့်ပြီး အဆင့်၉က ဘာကြောင့် မသင့်တင့်သလဲဆိုသည်ကို သူ သိပ်နားမလည်သေးသော်လည်း ဤသည်မှာလည်း လိုက်နာရမည့် လူသားဖြစ်နည်းစည်းမျဉ်းအသစ်တစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်။

ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးနောက် လူတိုင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသော်လည်း၊ စစ်ချန်အပေါ် ထားရှိသည့် သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ပိုမို ရှုပ်ထွေးလာခဲ့သည်။

ဤကလေးသည် အနာဂတ်တွင် လောကကြီးကို လှုပ်ခတ်စေမည့်သူ ဖြစ်နေသည်။ သူတို့ မျှော်လင့်နိုင်သည်မှာ စစ်မိသားစုဟူသော သင်္ဘောကြီးက သူ့အား ချောမွေ့စွာ ကြီးပြင်းနိုင်အောင် အကာအကွယ် ပေးနိုင်ဖို့သာ ဖြစ်သည်။

ညဉ့်နက်ချိန်တွင် စစ်ချန်သည် ကျမ်းစာမော်ကွန်းတိုက်၌ တွေ့ခဲ့ရသော နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းကို ပြန်သတိရမိသည်။ ၎င်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုသည်မှာကောင်းကင်ကို အန်တုခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဘေးဒုက္ခပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကံကြမ္မာအတွက် ကောင်းကင်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရမည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သူ ကြယ်တစ်ပွင့်အဖြစ် တည်ရှိခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းများစွာကို ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်မိသည်။

သူသည် သက်ရှိအားလုံးအပေါ် အလင်းပေးခဲ့သည်၊ လွင့်မျောနေသော ဖုန်မှုန့်လေးများ၏ ပျော်ရွှင်မှုနှင့်ဝမ်းနည်းမှုကို သူ ဘယ်တုန်းက ဂရုစိုက်ခဲ့ဖူးသနည်း။

သူသည် အရာအားလုံးကို မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်၊ သေးငယ်သော သတ္တဝါလေးများ၏ ဆန္ဒကို သူ ဘယ်တုန်းက မေးမြန်းခဲ့ဖူးသနည်း။

ကောင်းကင်ကို အန်တုခြင်းလား

သို့သော်... အကယ်၍ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကိုယ်တိုင်က ဘာမှ စိတ်မရှိနေဘူးဆိုလျှင်ရော။ သူတို့ကိုယ်တိုင်က ဒီသတ္တဝါလေးတွေကို အဖတ်မလုပ်ရင်ကော…