ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး ကြင်နာတတ်သူ

“ကြားပြီးပြီလား။ စစ်မိသားစုက သခင်လေးက သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမှုမှာ ချီစုစည်းခြင်း အဆင့်၃ အထိ တိုက်ရိုက်ရောက်သွားတယ်တဲ့”

“တစ်ရက်တည်းနဲ့ အဆင့်၃ ဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်သွားတာလား။ ကျွတ်ကျွတ်... စစ်မိသားစုကတော့ နောက်ထပ် ပါရမီရှင်တစ်ယောက် မွေးထုတ်လိုက်ပြန်ပြီ”

ဤသတင်း ပျံ့နှံ့သွားချိန်တွင် အချို့က ချီးကျူးကြပြီး၊ အချို့က မနာလိုဖြစ်ကြကာ အချို့ကတော့ ဘာမှ မှတ်ချက်မပေးကြပေ။ ယုံကြည်သူများက ကျားအဖေက ခွေးသားမမွေးဘူး (ဖခင်ခြေရာနင်းနိုင်သည်) ဟု ချီးကျူးကြပြီး၊ မယုံကြည်သူများကတော့ စစ်မိသားစုသည် မျိုးဆက်သစ်အတွက် ဂုဏ်သတင်းကျော်စောအောင် လံကြုတ် ဖန်တီးနေခြင်းသာဖြစ်သည်ဟု တွေးထင်ကြသည်။

တစ်ရက်တည်းနဲ့ အဆင့်၃ ဆင့်လား။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ရှေးဟောင်း မြို့စားမျိုးနွယ်စုကြီးများမှာ နက်ရှိုင်းသော အခြေခံအုတ်မြစ်များ ရှိကြပြီး၊ အရင်းအမြစ်များစွာဖြင့် ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်သည်။ မည်မျှက အမှန်ဖြစ်ပြီး မည်မျှက ချဲ့ကားထားသလဲ ဆိုသည်ကိုတော့ ပြင်ပလူများခန့်မှန်းရ ခက်ပေသည်။

ဤအရာအားလုံးသည် စစ်မိသားစု ဆန္ဒရှိသည့်အတိုင်း ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ အလွန်အမင်း လှုပ်ခတ်သွားခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် ချီစုစည်းခြင်းအဆင့် ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ မည်မျှပင် ပါရမီရှင် ဖြစ်ပါစေ လျှောက်လှမ်းရမည့် ခရီးလမ်းက ရှည်လျားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

စစ်မိသားစုသည် ဤအခြေအနေကို မြင်တွေ့ရ၍ ကျေနပ်နေကြသည်။ ဤသို့ မရေမရာ ကောလာဟလသည် အကောင်းဆုံး အကာအကွယ် အရောင်အသွေးပင်ဖြစ်သည်။

မိသားစု၏ သန့်စင်နယ်မြေမှာ ကောင်းမွန်လှပြီး၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကြွယ်ဝကာ ရှုခင်းအလှများစွာ ရှိသော်လည်း၊ အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ပြီးနောက် ၎င်းသည် ရွှေလှောင်အိမ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။ လှပသော်လည်း စွန့်စားမှုများ ကင်းမဲ့နေသည်။

စစ်ချန်သည် ကျင့်ကြံခြင်းကို ခေတ္တ ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။ သူ့အတွက်တော့ အများပြောကြသော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအတားအဆီး ဆိုသည်မှာ ပြတင်းပေါက်တွင် ကပ်ထားသော ဆီစိမ်စက္ကူပါးလေးတစ်ချပ်ကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ဖောက်ထွက်နိုင်သည့် အရာမျှသာ။

သာမန်ပါရမီရှင်တစ်ယောက်သည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်ရန် တစ်လခန့် အချိန်ယူရကြောင်း ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများမှတစ်ဆင့် သူ သိလိုက်ရသဖြင့်၊ သူသည်လည်း ထို အလျင်မလိုလှသော အချိန်ဇယားအတိုင်း လိုက်နာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ယခုတွင် သူသည် ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများနှင့် မိသားစုဝင်များ ပြောပြချက်များထဲမှ သန့်စင်နယ်မြေ အပြင်ဘက်ရှိ ပိုမိုကျယ်ပြန့်ပြီး စစ်မှန်သော ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာကို မြင်တွေ့လိုစိတ် ပိုများလာသည်။

“အမေ... သား အပြင်သွားကြည့်ချင်တယ်”

စစ်ချန်သည် မိခင်ဖြစ်သူ ယဲ့ဖူ၏ အင်္ကျီလက်စွန်းကို ဆွဲလျက် မော့ကြည့်ကာ တောင်းဆိုလိုက်သည်။ သူ့အကြောင်းပြချက်မှာလည်း ခိုင်လုံလှသည်

“စာအုပ်တွေထဲမှာ ပြောထားတယ်လေ... စာအုပ်ပေါင်း တစ်သောင်း ဖတ်တာက မိုင်ပေါင်း တစ်သောင်း ခရီးသွားတာလောက် မကောင်းဘူးတဲ့”

ယဲ့ဖူနှင့် စစ်ခိုင်တို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ မျက်လုံးထဲတွင် တူညီသော စိုးရိမ်မှုနှင့် မတတ်သာမှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကလေးတစ်ယောက်၊ အထူးသဖြင့် သာမန်လူများနှင့် မတူညီသော အတွေးအခေါ်များ ရှိသည့် သူတို့၏သားကို အိမ်ထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်ထား၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ငြင်းဆန်ခြင်းသည် ပိုမိုကြီးမားသော ပြဿနာများကိုသာ ဖြစ်စေနိုင်သည်။ အစောင့်အကြပ်အစီအစဉ်ကို အကြိမ်ကြိမ် အတည်ပြုပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ သဘောတူလိုက်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် စစ်ချန်၏ကိုယ်ပိုင်သက်တော်စောင့်ဖြစ်သော တတိယဦးလေး စစ်ရွှေသည် နောက်တစ်ကြိမ် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရပြန်သည်။

သူက မတတ်သာသလို သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်သည်

“ကလေးရေ... အပြင်ရောက်ရင် မင်းရဲ့ တတိယဦးလေး စိတ်မပူရအောင် နေပါကွာ”

စစ်မိသားစု၏ သခင်လေး ပထမဆုံးအကြိမ် တရားဝင် ခရီးထွက်ခြင်းဖြစ်ရာ သေချာပေါက် အသေးအဖွဲ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထွက်ခွာမည့်နေ့တွင် စစ်အိမ်တော်ကြီး၏ ရှေ့ကွင်းပြင်၌ စိမ်းပြာရောင် သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နတ်လှေတစ်စင်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ပျံဝဲနေသည်။

လှေ၏ အတွင်းပိုင်းသည် မထည်ဝါလွန်းသော်လည်း မည်သည့် ဓားပျံ သို့မဟုတ် သားရဲပျံစီးတော်ယာဉ်ထက်မဆို ပိုမို သက်တောင့်သက်သာရှိပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသည်။ ပထမတန်းစား မြို့စားမျိုးနွယ်စုကြီးဖြစ်သော စစ်မိသားစု၏ ဂုဏ်ဒြပ်နှင့်လည်း ပိုမို ကိုက်ညီသည်။

စစ်ချန်သည် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူသော သားမွေးကော်လာပါသည့် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားရာ သူ၏ မျက်နှာလေးမှာ ပို၍ နုနယ်ပြီး ကျောက်စိမ်းလေးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူ့မျက်လုံးများမှာ သာမန်ကလေးများကဲ့သို့ ရိုးအခြင်း မရှိပေ။ ကြည်လင်နေသော်လည်း နားလည်ရခက်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းနေသည်။

တတိယဦးလေး စစ်ရွှေသည် သူ့ကို ဂရုတစိုက် ပွေ့ချီပြီး လှေပေါ်သို့ တင်ပေးကာ နူးညံ့သော သားရဲသားမွေးများ ခင်းထားသည့် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် နေရာချပေးသည်။

လှေသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မြင့်တက်လာပြီး သန့်စင်နယ်မြေ၏ အကာအကွယ်အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်နှင့် ရှေ့မှ မြင်ကွင်းများ ရုတ်ခြည်း ပွင့်လင်းသွားသည်။

အောက်ဘက်တွင် ကျယ်ပြန့်သော စစ်မိသားစု အိမ်တော်များ၊ ဝိညာဉ်မြူခိုးများကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေသော မျှော်စင်များနှင့် ပြာသာဒ်ဆောင်များ ရှိနေပြီး၊ ရှေ့တွင်မူ အဆုံးမရှိသော တိမ်ပင်လယ်နှင့် ခမ်းနားထည်ဝါသော တောင်တန်းများ၊ မြစ်များ တည်ရှိနေသည်။

စစ်ချန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် ကြယ်စင်မြင်ကွင်းလောက် မကြီးကျယ်သော်လည်း သူ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသောလူသားဆန်မှုတစ်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တွေ့ရသော ကျင့်ကြံသူများသည် ဓားပျံစီးနင်းထားသူများ ဖြစ်စေ၊ အခြား ပျံသန်းသော မှော်ပစ္စည်းများပေါ်တွင် လိုက်ပါလာသော အဖွဲ့များ ဖြစ်စေ စစ်မိသားစု၏ တံဆိပ်ကို မြင်သည်နှင့် အဝေးမှ ရှောင်သွားကြသည် သို့မဟုတ် အဝေးမှနေ၍ လက်သီးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။

လှေသည် အချိန်အကြာကြီး ပျံသန်းခြင်း မပြုပေ။ ဤခရီးစဉ်၏ ဦးတည်ရာမှာ စစ်မိသားစုနှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သော စည်ကားရာနေရာ တိမ်ပန်းကံ့ကော်မြို့ ဖြစ်သည်။ တိမ်ပန်းကံ့ကော်မြို့ကို အဓိက ကျင့်ကြံခြင်းမိသားစုကြီး အများအပြားက ပူးပေါင်းအုပ်ချုပ်ကြသည်။ မြို့ရိုးများမှာ မြင့်မားပြီး ၎င်းတို့ပေါ်တွင် ဂါထာများ စီးဆင်းနေကာ ကြီးမားသော ကာကွယ်ရေး အစီအရင်တစ်ခုကို မသိမသာ ဖွဲ့စည်းထားသည်။

လှေသည် သတ်မှတ်ထားသော ဆိပ်ကမ်းနေရာတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသက်လာသည်။ အပြည့်အဝ မရပ်တန့်မီမှာပင် ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်စားထားသော ဂုဏ်သရေရှိလူကြီး အများအပြားက ကြိုဆိုရန် ရှေ့ထွက်လာကြသည်။

“တတိယသခင်စစ် ကြွရောက်လာတာ ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ! စောစောစီးစီး မကြိုဆိုမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်” ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူကြီး၏ အပြုံးမှာ နွေးထွေးသော်လည်း သူ၏ အကြည့်မှာ စစ်ရွှေ၏ ကာကွယ်ခြင်းကို ခံထားရသော ကလေးငယ်အပေါ် မသိမသာ ရောက်ရှိသွားသည်။

“ဒါက စစ်မိသားစုရဲ့ သခင်လေး ဖြစ်ရမယ်။ တကယ့်ကို နဂါးနဲ့ ဇာမဏီလိုပဲ၊ ထူးခြားလိုက်တဲ့ ကိုယ်နေဟန်ထား”

“သခင်လေးက တိမ်ပန်းကံ့ကော်မြို့ကို လာလည်ချင်တယ်ဆိုတာ သိရလို့ ကျုပ်တို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က ဧည့်ခံပွဲအသေးစားလေး ပြင်ဆင်ထားပါတယ်။ တတိယသခင်နဲ့ သခင်လေးတို့ တက်ရောက် ချီးမြှင့်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

တတိယဦးလေး စစ်ရွှေသည် ဤနေရာတွင် ဩဇာအာဏာ ကြီးမားပုံရသည်။ သူက လက်ကာပြပြီး ပြောသည်

“လူတိုင်းရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျုပ်တူလေးက ဒီနေ့မှ အပြင်စထွက်ဖူးတာပါ။ လမ်းခရီးကို ရင်းနှီးအောင်နဲ့ ကမ္ဘာလောကကို မြင်ဖူးအောင် ထွက်လာရုံပါပဲ။ အဲဒီလောက် ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် လုပ်စရာ မလိုပါဘူး”

သူသည် စစ်ချန်ကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် အလွယ်တကူ ပွေ့ချီလိုက်ပြီး မြို့ထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်သွားသည်။ ကြိုဆိုသူများမှာ စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောရဲကြဘဲ ဘေးသို့ လေးစားစွာ ဆုတ်ခွာပေးလိုက်ကြပြီး “အိမ်မှာ နေသလို သဘောထားပါ” ဟုသာ ထပ်တလဲလဲ ပြောနေကြသည်။

စစ်ချန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို စူးစမ်းစွာ လိုက်ကြည့်နေသည်။

သူတို့ကို မြင်သောသူ အများစုသည် ယခင်က မည်သို့သော မျက်နှာထားရှိသည်ဖြစ်စေ ချက်ချင်းပင် တစ်ပုံစံတည်းနီးပါး တူညီသော၊ လေးစားယဉ်ကျေးသည့် အပြုံးမျိုး ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

လမ်းလျှောက်လာရင်း လမ်းဘေးဈေးသည်များ၊ ကင်းလှည့်အစောင့်များနှင့် အတော်အတန် အရှိန်အဝါရှိပုံရသော ကျင့်ကြံသူအချို့တွင်ပါ ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

စစ်ချန်သည် ဤအရာများကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သော တည်ငြိမ်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေသည့် တတိယဦးလေးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖော်ရွေသောလူများကို ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသည်။

ဒီကမ္ဘာက လူသားတွေအားလုံးက သိပ်ယဉ်ကျေးကြတာပဲ။

သူသည် ဤလေ့လာတွေ့ရှိချက်ကို သူ တည်ဆောက်နေသော လူသားဖြစ်နည်းစည်းကမ်းချက်ထဲသို့ လေးလေးနက်နက် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ဆိုင်ရှင်တစ်ယောက်က ကုန်ပစ္စည်းများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ မိတ်ဆက်ပေးသောအခါ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ဖော်ရွေသည့်အပြုံးများနှင့် ယဉ်ကျေးသည့်အမူအရာများကို ပြန်သတိရလိုက်ပြီး၊ သူ၏ ကလေးသံလေးဖြင့် လက်သီးဆုပ်ကာ လေးလေးနက်နက် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆိုင်ရှင်။ ကျွန်တော် နည်းနည်း ထပ်ကြည့်လိုက်ပါဦးမယ်”

ဆိုင်ရှင်မှာ သိသိသာသာ အားနာသွားပြီး အလျင်စလို ခါးကိုင်းကာ အရိုအသေပြုသည်

“သခင်လေး... သိပ်ယဉ်ကျေးလွန်းပါပြီ။ ဖြည်းဖြည်းသာ ကြည့်ပါခင်ဗျာ”