အခန်း (၈)

သူ၏ နုနယ်သော ရုပ်ရည်နှင့် လူကြီးဆန်သော ယဉ်ကျေးမှုကို အလေးအနက် တုပနေသည့် ပုံစံတို့ ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ ထူးခြားသော ဆန့်ကျင်ဘက် အလှတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အဝေးမှ ကြည့်နေသော အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူ အချို့မှာ ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ မြင့်မြတ်သော မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသည့် ဤသခင်လေးမှာ မမျှော်လင့်ဘဲချစ်ဖို့ကောင်းနေသည်။

စစ်ချန်ကတော့ ဒါကို သူ၏ လူသားဖြစ်နည်းစည်ကမ်းကို လိုက်နာခြင်းအတွက် အပြုသဘောဆောင်သော ရလဒ်အဖြစ် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုလိုက်ပြီး ပို၍ပင် စေ့စပ်သေချာလာသည်။

ဘေးမှ ကြည့်နေသော တတိယဦးလေး စစ်ရွှေ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။ ရယ်ချင်သလိုလိုနှင့် မတတ်သာသလို ဖြစ်နေသည်။

ဒီကလေးက သင်ယူတာ သိပ်မြန်တာပဲ။ သူ့တူလေးက လူတွေကို အကောင်းမြင်စိတ် ဖြစ်စေတာကို မြင်ရတော့ သူ ဝမ်းသာသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က သူ့ဟာသူ လမ်းလျှောက်တတ်တယ်ဆိုတာမျိုး ပေါက်ကရအံ့ဩစရာ ကိစ္စတစ်ခု ထပ်မလုပ်သရွေ့ပေါ့။

ထိုအချိန်တွင်ပင် ရှေ့လမ်းထောင့်မှ ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပင်မလမ်းမကြီး၏ သာယာသော လေထုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

“မျက်ကန်းကောင် မင်းက ဒီသခင်လေးရဲ့ လမ်းကို ပိတ်ရဲတယ်ပေါ့လေ”

ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်စားထားပြီး မောက်မာသော လူငယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆဲဆိုနေသည်။ ထိုအမျိုးသားမှာ အချိန်မီ မရှောင်လိုက်နိုင်ဘဲ လူငယ်ကို ဝင်တိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားပုံရသည်။

အမျိုးသားက ထပ်ခါတလဲလဲ ဦးညွှတ်ပြီး တောင်းပန်နေရရှာသည်

“တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်မိလို့ပါ”

“‘တောင်းပန်ပါတယ်’ လို့ ပြောရုံနဲ့ လုံလောက်မလား။ မင်းက ဒီသခင်လေးရဲ့ ဝတ်ရုံကို ညစ်ပတ်အောင် လုပ်လိုက်တာ။ လျော်ပေးနိုင်မလား”

လူငယ် ကျင့်ကြံသူက မလျှော့ပေ။ သူ့နောက်လိုက်များကလည်း ရန်လိုသော ပုံစံဖြင့် ဝိုင်းလာကြသည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ အလိုအလျောက် နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး မည်သူမျှ ဝင်မပါရဲကြပေ။

စစ်ချန် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရှုပ်ထွေးသွားသော အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။ သူက လူငယ် ကျင့်ကြံသူကို ကြည့်လိုက်၊ ပြီးနောက် သူ့နောက်ဘက်ရှိ ယဉ်ကျေးပြီး ဖော်ရွေသောလမ်းမကြီးကို ပြန်ကြည့်လိုက် လုပ်နေသည်။

သူက စစ်ရွှေ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ ဟိုဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်

“တတိယဦးလေး... ဘာလို့ သူတို့က မယဉ်ကျေးကြတာလဲဟင်?”

ယဉ်ကျေးတာလား

စစ်ရွှေမှာ မေးခွန်းကြောင့် ကြောင်သွားပြီး၊ ချက်ချင်းပင် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရသော လေးစားသမှု အပြုံးများကို သတိရသွားကာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။

ဒီကလေးက မိသားစုအာဏာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ တခြားလူတွေရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကို စစ်မှန်တဲ့ ယဉ်ကျေးမှုလို့ ထင်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်

သူက တူလေး၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး လျှာဖျားအထိ ရောက်နေသော ရှင်းပြချက်ကို ပြန်မြိုချလိုက်သည်။ ပြီးနောက် မတတ်သာသော အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်.. ထားလိုက်ပါတော့၊ အခုချိန်မှာ သူ ဒီအရာတွေကို နားလည်ဦးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ရိုးအတာကလည်း... ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲလေ။

ထို့နောက် သူက ပဋိပက္ခဖြစ်နေသော နေရာကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဂရုမစိုက်သလို နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်

“ဖြစ်နိုင်တာကတော့ သူတို့က မိသားစု အရှိန်အဝါကို အားကိုးပြီး တခြားသူတွေကို အနိုင်ကျင့်နေကျ ဖြစ်မှာပေါ့။ အဲဒီလို လူရမ်းကားတွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိတတ်တယ်။ ဂရုမစိုက်နဲ့”

“အရှိန်အဝါရှိရင် ယဉ်ကျေးစရာ မလိုတော့ဘူးလား?” စစ်ချန် ပို၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ သူ့အမြင်တွင် စည်းမျဉ်းတစ်ခု ချမှတ်ပြီးပါက နေရာတိုင်းတွင် အကျုံးဝင်သင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

စစ်ရွှေ မဖြေနိုင်ခင်မှာပင် စစ်ချန်သည် ခြေထောက်တိုတိုလေးများဖြင့် ပဋိပက္ခ ဖြစ်ပွားရာ အလယ်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

စစ်ရွှေ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ထိုမျက်ကန်းကောင်ကို ချက်ချင်း ထွက်သွားစေရန် ဖိအားအနည်းငယ် ထုတ်လွှတ်ဖို့ အလိုအလျောက် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ လုပ်ဆောင်ခါနီးတွင် သူ့အကြည့်က စစ်ချန်၏ ကျောပြင်လေးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သာမန်လူများနှင့် မတူကွဲပြားသော အတွေးအခေါ်ရှိသည့် ဤကောင်လေး ဘာလုပ်မလဲဆိုတာကို သူ ရုတ်တရက် သိချင်သွားသည်။ သူက လက်ကို မြှောက်ကာ လျှို့ဝှက်အစောင့်များကို တည်ငြိမ်စွာ နေရန် အလွန်သတိထားရသော လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး နောက်မှ အမြန်လိုက်သွားသည်။

လူငယ် ကျင့်ကြံသူသည် ဆဲဆိုနေရင်း ရုတ်တရက် သူ့အဝတ်ကို တစ်စုံတစ်ယောက် လာဆွဲသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျောက်စိမ်းဖြင့် ထုလုပ်ထားသကဲ့သို့ နုနယ်ပြီး နှင်းကဲ့သို့ ဖြူသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကလေးက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ကြည်လင်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ အလွန်လေးနက်သော ကလေးသံဖြင့် ပြောသည်

“ကျေးဇူးပြုပြီး... ယဉ်ကျေးပါ ဦးဦး”

လူငယ် ကျင့်ကြံသူမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဒေါသ ပိုထွက်လာသည်

“ဘယ်က ကလေးစုတ်က လာရှုပ်...”

စကားမဆုံးခင်မှာပင် စစ်ချန် ဝတ်ရုံအတွင်းမှ မှိန်ဖျော့ဖျော့ တံဆိပ်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ပြီးနောက် နောက်မှ လိုက်လာပြီး လက်ပိုက်ကြည့်နေသော စစ်ရွှေကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စစ်ရွှေ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ဖိနှိပ်ထားသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူ့မျက်နှာပေါ်မှ မောက်မာမှုများ ချက်ချင်း အေးခဲသွားပြီး၊ လမ်းပေါ်ရှိ အခြားသူများကဲ့သို့ပင် ယဉ်ကျေးသော အပြုံးမျိုးသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

“တ..တတိယသခင်စစ် ပါလား! ပြီးတော့ ဒါက... သခင်လေးလား ကျွန်တော် ခဏတာ မျက်စိကန်းသွားပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ဆက်မနေရဲတော့ဘဲ တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူကို စူးစူးဝါးဝါး တစ်ချက် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် လူအုပ်ကြားထဲသို့ လျှိုဝင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ပဋိပက္ခ အသေးစားလေးတစ်ခုသည် ရှင်းပြ၍မရလောက်အောင်ပင် လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကယ်တင်ခံလိုက်ရသော တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူမှာ ခဏတာ ကြောင်အသွားပြီးမှ သတိပြန်ဝင်လာကာ စစ်ချန်ကို အမြန် ဦးညွှတ်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောသည်

“ကျေး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး ဝင်ကူညီပေးတဲ့အတွက်ပါ!”

စစ်ချန်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လူငယ်၏ ပြောင်းလဲသွားပုံနှင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများထံမှ ဖော်ရွေသောမျက်နှာထားများ ပြန်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အရာအားလုံး ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ နောက်ထပ်အောင်မြင်သော အတွေ့အကြုံတစ်ခု ရရှိလိုက်သည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။

သူသည် ခုနက ဆိုင်ရှင်၏ အပြုအမူကို အတုခိုးပြီး လေးလေးနက်နက် လက်သီးဆုပ်ကာ တည်ကြည်သော မျက်နှာလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်

“ရပါတယ်။ ခင်ဗျားလည်း နောက်ဆိုရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ယဉ်ကျေးပါနော်”

တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူ “...???”

သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ဤမြင့်မြတ်သော သခင်လေး၏ စကားထဲမှ ယုတ္တိဗေဒကို သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်သော်လည်း ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ် ညိတ်လိုက်သည်

“ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် သေချာပေါက် လိုက်နာပါ့မယ်၊ သေချာပေါက် ယဉ်ကျေးပါ့မယ်”

စစ်ချန်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တတိယဦးလေး ဘေးသို့ ပြန်လျှောက်သွားသည်။

စစ်ရွှေသည် တူဖြစ်သူ၏ လုပ်ရပ်များကို ကြည့်ရင်း ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရသည်။ သူက စစ်ချန်၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး စနောက်လိုသော လေသံဖြင့် ပြောသည်

“ကဲပါ ကလေးရာ... အခုတော့ မင်းက လူတွေကို အကြောင်းပြချက်တွေနဲ့တောင် ဆွဲဆောင်နိုင်နေပြီပဲ”

စစ်ချန်သည် ခေါင်းပေါ်မှ ဖိအားကို ခံစားရင်း စောစောက သူ၏ လေ့လာတွေ့ရှိချက်များကို ပြန်လည် စုစည်းလိုက်သည်။

လူသားတွေက အများအားဖြင့် ဖော်ရွေပြီး ယဉ်ကျေးကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတစ်ရံ ခြွင်းချက်တွေ ရှိတတ်တယ်။ သို့သော် သတိပေးလိုက်တာနဲ့ သူတို့က ချက်ချင်း ပြုပြင်ကြတယ်... ဤတွေ့ရှိချက်က လူသားဖြစ်အောင် သင်ယူခြင်းဟူသော ရှုပ်ထွေးလှသည့် တာဝန်အတွက် သူ့ကို ယုံကြည်မှု နောက်တစ်ဆင့် တိုးစေခဲ့သည်။

ဟူး လူဖြစ်ရတာ မလွယ်ပါလား..

ထိုအခိုက်တန့်မှစ၍ပင် စစ်မိသားစု သခင်လေးသည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး ကြင်နာတတ်သူဖြစ်သည်ဟူသော ဂုဏ်သတင်းမှာ တိမ်ပန်းကံ့ကော်မြို့တစ်ခွင် တိတ်တဆိတ် ပျံ့နှံ့သွားလေတော့သည်။