နှိမ့်ချမှုအနုပညာ

တတိယဦးလေး စစ်ရွှေသည် လတ်တလောတွင် လမ်းလျှောက်လျှင် ခြေလှမ်းတိုင်းက ပေါ့ပါးသွက်လက်နေတတ်သည်။

တိမ်ပန်းကံ့ကော်မြို့တစ်ခွင်တွင် သူ့တူလေးမှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး ကြင်နာတတ်သူဟု ပျံ့နှံ့နေသော ကောလာဟလအားလုံးက သူ့နားထဲသို့ တသဝေမတိမ်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူ ကြားရလေလေ ပို၍ သဘောကျလေလေ ဖြစ်လာပြီး၊ ထိုလူများက နောက်ဆုံးတွင်တော့ အသိဉာဏ်ရှိသော စကားများ ပြောဆိုလာသည်ဟု ခံစားရလေလေပင်။

ကြည့်စမ်း၊ ဘယ်ကလေးက ဒီလောက် ချီးကျူးခံရဖူးသလဲ။ ဟုတ်တယ်လေ သူ့တူလေးက အတွေးအခေါ်နည်းနည်းလေး ထူးဆန်းတယ်ဆိုပေမဲ့ လိမ္မာတယ်၊ ပါရမီကလည်း အံ့မခန်းပဲ၊ ပြီးတော့ အရမ်းလည်း နှိမ့်ချပြီး ယဉ်ကျေးတယ် မဟုတ်လား ဟားဟား

“ဘယ်သူ့တူလေးလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ဦးလေ” ဟု သူ့စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာအားရ တွေးတောနေမိပြီး၊ သေးငယ်သော တိမ်ပန်းကံ့ကော်မြို့လေးသည်ပင် သူ့မျက်စိထဲတွင် ပိုပြီး ကြည့်ကောင်းလာသလို ခံစားရသည်။

သူ့တူလေး၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အိမ်သို့ ပြေးပြီး သတင်းပို့စဉ်က ခြေလက်တွေတောင် ဟန်မဆောင်နိုင်လောက်အောင် ကြောက်လန့်ခဲ့ရသည်ကို သူ လုံးဝ မေ့သွားပြီဖြစ်သည်။ ပြင်ပမှ ချီးကျူးသံတိုင်းက သူ့နှလုံးသားနှင့် ထပ်တူကျသည်ဟုသာ ခံစားနေရတော့သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း စစ်မိသားစု၏ တိမ်ပန်းကံ့ကော်မြို့နေအိမ်တော်၏ တံခါးခုံမှာ ဒေသခံပုဂ္ဂိုလ်များလာရောက် အရိုအသေပေးမှုကြောင့် စားပွဲခုံကဲ့သို့ ပွန်းပဲ့လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

တိမ်ပန်းကံ့ကော်မြို့ကို ချန်၊ ဝမ် နှင့် လီ မိသားစု သုံးစုက ပူးပေါင်းအုပ်ချုပ်ကြသည်။ ဤနေရာတွင် သူတို့က ဒေသန္တရဘုရင်များသဖွယ် ဖြစ်နေသော်လည်း၊ စစ်မိသားစုကဲ့သို့ စစ်မှန်သော ဘီလူးကြီးများ၏ ရှေ့တွင်တော့ ကွာခြားချက်မှာ မိုးနှင့်မြေလိုပင် ဖြစ်သည်။

တတိယသခင်စစ်နှင့် သခင်လေးတို့၏ ရောက်ရှိလာမှုသည် တိမ်ပန်းကံ့ကော်မြို့၏ မိသားစုကြီး သုံးစုအတွက် ထိပ်တန်းဦးစားပေးကိစ္စ ဖြစ်လာပြီး၊ မျက်နှာရရန် နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် ခေါင်းခြောက်ခံ စဉ်းစားကြတော့သည်။

စစ်မိသားစုက သခင်လေးသည် အတွေ့အကြုံရရန် ခရီးထွက်လာခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးကြရန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောကြားထားသော်လည်း၊ မိသားစုအသီးသီးမှ လက်ဆောင်ပစ္စည်းများမှာ စစ်မိသားစုအိမ်တော်ထဲသို့ ရေလို စီးဝင်လာခဲ့သည်။ အချို့သော ပစ္စည်းများမှာ အလွန်ရှားပါးသော အရာများပင် ဖြစ်သည်။

စစ်ချန်၏ အာရုံကို အဖမ်းစားဆုံးအရာမှာ လက်ရာမြောက်သော အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်း ဆေးပုလင်းတစ်လုံးဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အတွင်း၌ နဂါးမျက်လုံး အရွယ်အစားခန့်ရှိပြီး လုံးဝန်းကာ တိမ်ပုံသဏ္ဌာန်များ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပါရှိသော ဆေးလုံးတစ်လုံး ရှိသည်။

ဤပစ္စည်းကို လာပေးသူမှာ လီမိသားစု၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ အမူအရာမှာ နှိမ့်ချလွန်းအားကြီး၍ အရိုအသေပေးမှုအပြည့် ရှိနေသည်။ သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသူမှာ လမ်းမပေါ်တွင် စစ်ချန်က ယဉ်ကျေးရန်ဖျောင်းဖျခဲ့သော လူငယ် ကျင့်ကြံသူလေး ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင်တော့ သူသည် နာခံမှုရှိပြီး ကြောက်ရွံ့နေသည့် ပုံစံပေါက်နေကာ ယခင်က မောက်မာမှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒါက ပထမတန်းစား အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းဆေးလုံးပါ”

လီမိသားစုခေါင်းဆောင်က မျက်နှာချိုသွေးသော အပြုံးဖြင့် ရှင်းပြသည်

“တတိယသခင်စစ်နဲ့ သခင်လေးတို့ရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ မျက်လုံးတော်ထဲကို မဝင်နိုင်မှန်း သိပေမဲ့၊ ဒီနေရာမှာတော့ ဒါက ရှားပါးတယ်လို့ ယူဆရပါတယ်။ ဒီဆေးလုံးက အံ့ဖွယ် အာနိသင်ရှိပါတယ်။ ချီစုစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေကို သဘာဝကျကျနဲ့ ဘေးကင်းစွာ အခြေခံတည်ဆောက်နိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက သခင်လေးကို စော်ကားမိတဲ့ ကျွန်တော့်သားအတွက် တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ပေးတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စေတနာ လက်ဆောင်လေးပါ။ လက်ခံပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

စစ်ရွှေက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့တူလေး ကိုယ်စား လက်ခံလိုက်သည်။

ဆေးလုံးများကို အဆင့်ကိုးဆင့် ခွဲခြားထားပြီး ပထမအဆင့်မှာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ ဤ ပထမတန်းစား အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းဆေးလုံးမှာ တိမ်ပန်းကံ့ကော်မြို့ကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင် အမှန်တကယ်ပင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ လီမိသားစု၏ စေတနာနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကို ပြသရန် လုံလောက်သည်။

သို့သော် စစ်မိသားစုအတွက်မူ ၎င်းသည် ရှားပါးရတနာတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

လူတိုင်း ပြန်သွားပြီးနောက် စစ်ချန်သည် ကျောက်စိမ်းဘူးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး အထဲမှ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းကို အောင်မြင်မှု အာမခံသည်ဆိုသော ဆေးလုံးကို ဆန်းစစ်ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ဇဝေဇဝါ အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်။

“တတိယဦးလေး”

“ဟင် ပြောလေ ချစ်တူလေး”

စစ်ချန်က နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်

“အခြေခံတည်ဆောက်ဖို့အတွက် ဆေးလုံးတွေ လိုသေးတာလား”

“...”

စစ်ရွှေမှာ ထိုစကားကြောင့် ဆွံ့အသွားသည်။ မေးခွန်းထုတ်စရာတွေ ပြည့်နှက်နေသော တူဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း သူ အသက်ရှူပင် မှားလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ တစ်ခဏတာမျှ ဘယ်လို ဖြေရမှန်း မသိတော့ပေ။

လိုသလား ဟုတ်လား?

လောကကြီးမှာရှိတဲ့ ချီစုစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ၉၉.၉၉၉၉၉၉၉ ရာခိုင်နှုန်းအတွက် အဖြေကတော့ သေချာပေါက် လိုတာပေါ့ဟူ၍သာ ဖြစ်သည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းဆိုသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ ပထမဆုံးသော အတားအဆီး အစစ်အမှန် ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ဖိသိပ်ခြင်းနှင့်စွမ်းအင်ဗဟိုချက်ကို ပင်လယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းတို့မှာ အန္တရာယ်များသော လုပ်ငန်းစဉ်များ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းဆေးလုံး၏ အကာအကွယ် ပါရှိပါက အောင်မြင်နိုင်ခြေမှာ ဆယ်ပုံတစ်ပုံခန့် တိုးလာနိုင်သည်။ ထို့ပြင် ပထမတန်းစား ဆေးလုံးဆိုလျှင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အောင်မြင်မှုကို အာမခံနိုင်ရုံသာမက မိမိ၏ အခြေခံကိုပါ ခိုင်မာစေနိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့... တစ်နာရီအတွင်း ချီစုစည်းခြင်း အဆင့်၉ ကို ရောက်သွားပြီး အတားအဆီးတွေကို ဘာမှမဟုတ်သလို သဘောထားတဲ့ ဒီသတ္တဝါဆန်းလေးကို သူ ဘယ်လို ရှင်းပြရပါ့မလဲ။

သူ ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ရှင်းပြချက်အားလုံးမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ညည်းတွားသံအဖြစ်သို့သာ ပြောင်းလဲသွားသည်

“ကောင်စုတ်လေး... မင်းက လူတိုင်း မင်းလိုပဲလို့ ထင်နေတာလား”

သူ တိုက်ရိုက် မဖြေတော့ဘဲ ကျောက်စိမ်းဘူးကို စစ်ချန်၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်

“သိမ်းထားလိုက်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက သူတို့ရဲ့ စေတနာပဲ။ မင်း မလိုဘူးဆိုရင်လည်း နောက်ကျရင်... အင်း... တခြားသူတွေကို ဆုချတဲ့အနေနဲ့ ပေးလို့ရတာပဲ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စစ်ချန်သည် ဆေးလုံးကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် သိမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းကို အထောက်အကူပြုရန် ပြင်ပပစ္စည်းများကို အသုံးပြုသည့် ဤနည်းလမ်းအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သိပ်အများကြီးတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ပေါ့။

အဂ္ဂိရတ်ပညာလား။ သူ တွေးလိုက်သည်

နောက်ရက်များတွင် တိမ်ပန်းကံ့ကော်မြို့သည် တည်ထောင်ပြီးကတည်းက အငြိမ်းချမ်းဆုံးကာလကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

အနည်းဆုံးတော့ စစ်ချန်၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် လမ်းပေါ်ကျနေသော ပစ္စည်းများကို ကောက်ယူသူ မရှိသလို၊ ညဘက်တွင်လည်း တံခါးများ သော့ခတ်မထားကြပေ။ လမ်းပေါ်ရှိ လူတိုင်း ပြုံးနေကြပြီး၊ လူတိုင်း နှိမ့်ချကာ ယဉ်ကျေးနေကြသည်။ တစ်ညတာအတွင်း လူတိုင်းသည်ယဉ်ကျေးမှု စံပြပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်သွားကြသည့် အတိုင်းပင်။

ခုနစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်ခန့် ခဏချင်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ယနေ့ မနက်ခင်းတွင် စစ်ချန်သည် ခြံဝင်းထဲမှနေ၍ ကောင်းကင်ပေါ်တွင် စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်များကို ကြည့်နေရင်း ရုတ်တရက် ရက်စွဲများကို တွက်ချက်မိသည်။

ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်များသည် ယေဘုယျအားဖြင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အောင်မြင်ရန် တစ်လခန့် အချိန်ယူရသည်ဟူသော ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများထဲက မှတ်တမ်းကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။

ဤစံနှုန်းအရ သူလည်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ပြုလုပ်သင့်ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

နံနက်စာစားချိန်တွင် သူက စစ်ရွှေကို ပြောလိုက်သည်

“တတိယဦးလေး... သား ဒီနေ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်တက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်”

“ဖူးးး အဟွတ် အဟွတ်၊ အဟွတ်၊ အဟွတ်”

စစ်ရွှေသည် ပါးစပ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ဟင်းရည်များကို မှုတ်ထုတ်မိလုနီးပါးဖြစ်ကာ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ချောင်းဆိုးလေတော့သည်။ အချိန်အတော်ကြာမှ အသက်ပြန်ရှူနိုင်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေသည်။

သူ မျက်လုံးပြူးကာ မေးသည်

“မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ ဒီနေ့လား ဒီနေရာမှာလား”

စစ်ချန်သည် ထိုတုံ့ပြန်မှုကို နားမလည်နိုင်သလို မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်

“အင်းလေ။ အချိန်တန်ပြီ မဟုတ်လား”

စစ်ရွှေသည် ပန်းကန်နှင့် တူကို ကပျာကယာ ချလိုက်ပြီး စစ်ချန်ကို နှစ်ပတ်လောက် ပတ်ကြည့်ကာ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါကို စစ်ဆေးလိုက်၊ အရိုးဖွဲ့စည်းပုံကို စမ်းသပ်လိုက်နှင့် ရေရွတ်နေသည်

“ကောင်စုတ်လေး... မနောက်ပါနဲ့ကွာ! မင်းရဲ့ ပါရမီက... ဟိုဒင်းဖြစ်ပေမဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းဆိုတာက မဟာလမ်းစဉ်ရဲ့ အစပဲ။ တစ်ခုခု လွဲချော်သွားရင် ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မင်းမိဘတွေကို မင်းဦးလေးငါ ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲဟ”

သူ့တူလေးကို သာမန်အသိဉာဏ်ဖြင့် တိုင်းတာ၍ မရကြောင်း သိသော်လည်း၊ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူ့စိတ်ထဲတွင် တင်းမာမှုကြိုးမျှင်တစ်ချောင်း ရှိနေဆဲပင်။

တစ်ခဏတွင် အစေခံများကို ခြံဝင်းကို တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြပ်ရန်နှင့် မည်သူ့ကိုမျှ နှောင့်ယှက်ခွင့် မပြုရန် ညွှန်ကြားလိုက်၊ နောက်တစ်ခဏတွင် ဤနေရာရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က မသန့်ရှင်းလောက်ဘူးဟု ထင်မြင်ကာ အိမ်သို့ ချက်ချင်း ပြန်သင့်မသင့် တွေးတောလိုက်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။

လတ်တလော လက်ခံရရှိထားသော ပထမတန်းစား အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းဆေးလုံးကိုလည်း အရန်သင့်အနေဖြင့် စစ်ချန်၏ လက်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်ပေးချင်နေသည်။

စစ်ချန်သည် ရန်သူတော်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေသော တတိယဦးလေးကို ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပင် အမှန်တရားကို ပြောလိုက်သည်

“တတိယဦးလေး... သား ဆေးလုံးတွေ မလိုပါဘူး။ ပြီးတော့... ခဏလေးနဲ့ ပြီးသွားမှာပါ”