ဓနဥစ္စာကို အမှိုက်သဖွယ် သဘောထားခြင်း

တတိယဦးလေး စစ်ရွှေသည် တိမ်ပန်းကံ့ကော်မြို့၏ ဖုန်းရွှေသည် သူနှင့် သိပ်မကိုက်ညီလှဟု ခံစားနေရသည်။ ထိုသို့ဖြစ်ရသည်မှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က “ငါ့တူလေးက လောကမှာ အတော်ဆုံးပဲ” ဟူသည့် ဂုဏ်ယူစိတ်များမှာ အထိုင်ပင်မကျသေးခင်မှာပင် စားပွဲသောက်ပွဲတွင် ပြောလိုက်သည့် “ကျွန်တော်က ကိုယ့်ရဲ့ နိမ့်ကျမှုအတွက် ရှက်မိပါတယ်” ဟူသော တူဖြစ်သူ၏ သောက်တလွဲစကားကြောင့်ပင်တည်း။

ကောလာဟလများက အပြင်ဘက်တွင် နေရာတိုင်း ပျံ့နှံ့နေသည်။ အချို့က သခင်လေးမှာ ဉာဏ်ကောင်းပြီး ထက်မြက်ကာ စကားကြွယ်သူဟု ချီးကျူးကြသော်လည်း၊ အချို့ကတော့ လျှာစောင်းထက်ပြီး မောက်မာကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းသူဟု ကွယ်ရာတွင် ပြောဆိုနေကြသည်။

တတိယသခင်စစ်သည် အတင်းအဖျင်းစကားများကို ဒေါသတကြီး နားထောင်နေရပြီး၊ ပါးစပ်သရမ်းသူများကို ဆွဲထုတ်ကာ တစ်ယောက်ချင်းစီ တရားချပစ်ချင်စိတ် ပေါက်နေသည်။

“မင်းတို့ကောင်တွေ သေချင်နေလား၊ သူက ကလေးတစ်ယောက်ပဲလေ၊ စိတ်ထားက ဖြူစင်တယ်၊ စိတ်ထဲရှိတာ ပြောတာပဲ။ အဲဒါကို ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဖြူစင်တဲ့နှလုံးသားလို့ ခေါ်တယ်ကွ နားလည်လား”

“ပြီးတော့ လူငယ်ဆိုတာ သွေးကြွတာ သဘာဝပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါ့တူလေးက ကောင်းကင်ဘုံက ပေးသနားထားတဲ့ ပါရမီရှင်ပဲ၊ အမှန်တရားလေး နည်းနည်း ပြောလိုက်တာ ဘာဖြစ်လဲ”

သူ ထိုသို့ပြောဆိုနေသော်လည်း ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဂုဏ်သရေရှိလူကြီးတစ်ဦးဖြစ်ရာ ဤစကားများဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည် နှစ်သိမ့်ရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး၊ ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် ဒေါသဖြစ်လာသည့် အရိပ်အယောင်များကို တခြားသူများကို ထုတ်ပြမည့်အစား တကိုယ်တည်းသာ မသိမသာ ထုတ်ပြနေမိသည်။

သို့သော်လည်း သူ ပြန်တွေးမိသည်။ ဘယ် ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်က ထူးထူးခြားခြား မဖြစ်ဘဲ နေမှာလဲ။ စကားကို ဒဲ့တိုးပြောတတ်တာ ဘာမှ မဟုတ်သေးဘူး၊ ပြဿနာရှာတာထက် စာရင် တော်သေးတာပေါ့

ဤသို့ တွေးလိုက်မိမှ သူ စိတ်နည်းနည်း သက်သာရာ ရသွားသည်။ အထူးသဖြင့် ပြင်ပလူများက စစ်ချန်ကို ယခင်ကထက် ပိုမို ကြောက်ရွံ့လေးစားသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လာကြသောကြောင့်ပင်ဖြစ်၏။

ခုနစ်နှစ်သားအရွယ်နှင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အောင်မြင်ခဲ့သည့် သတင်းသည် လေမုန်တိုင်းကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး တိမ်ပန်းကံ့ကော်မြို့တစ်ခွင် လွှမ်းခြုံသွားကာ စစ်မိသားစုထံသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။

မိသားစု၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ပြင်ပကမ္ဘာထက် များစွာ တည်ငြိမ်နေသည်။

အဓိက မိသားစုဝင်များမှာ ထပ်ခါတလဲလဲ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အံ့အားသင့်စရာများကြောင့် ထုံနေခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် တစ်နာရီအတွင်း ချီစုစည်းခြင်း အဆင့်၉ သို့ တက်လှမ်းသွားသည့် မြင်ကွင်းကို တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီးနောက်တွင် ပို၍ အေးဆေးဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။ သူတို့အတွက်တော့ ထိုအံ့အားသင့်စရာမှာ ထမင်းစား၊ရေသောက်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

ယခု အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအတွက် တစ်လတိတိ အချိန်ယူသည်ဟု ကြားရသောအခါ သူတို့အတွက်တော့ ထုံးစံအတိုင်းအရာတစ်ခုဟုသာ ယူဆလိုက်ကြပြီး လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တစ်ခု ပြီးမြောက်သွားသကဲ့သို့ပင်။ ပြန်လည် ပေးပို့လာသော စာလွှာများတွင် ချီးကျူးစကားများ အပြင်၊ အဓိကအားဖြင့် တတိယဦးလေးအား စစ်ချန်ကို အဖိုးအခ မည်မျှပင် ပေးရစေကာမူ ကာကွယ်ရန်နှင့် ဘေးကင်းရေးကို ဦးစားပေးရန် ညွှန်ကြားချက်များသာ အများဆုံး ပါဝင်သည်။

မကြာမီတွင် မိသားစုမှ စေလွှတ်လိုက်သော လှေပျံသည် တိမ်ပန်းကံ့ကော်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး အသုံးဝင်သည့်အရာတစ်ခုကို ယူဆောင်လာသည်

ယင်းမှာ အလွန်ကြီးမားသော သိုလှောင်မှုပမာဏ ပါဝင်သည့် သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ကွင်းပင်ဖြစ်၏။

တတိယသခင်စစ်သည် ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် အတွင်းသို့ လှမ်းစစ်ဆေးလိုက်ရာ အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သည့် သူပင်လျှင် အံ့ဩ၍ အသက်ရှူမှားသွားရသည်။

အတွင်းရှိ နေရာလွတ်မှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး၊ ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများနှင့် အမျိုးမျိုးသော မှော်ပစ္စည်းများတို့မှာ တောင်ကုန်းငယ်လေးတစ်ခုသဖွယ် စုပုံနေသည်။ ထို့ပြင် ကလေးတစ်ယောက်အတွက် အထူးစီမံထားသည့် မှော်ဝတ်ရုံများလည်း ပါရှိပြီး အကာအကွယ်နှင့် သက်တောင့်သက်သာရှိမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

“မိသားစုက မင်းကို တကယ်ပဲ အလိုလိုက်တာပဲကွာ၊ အားပါးပါး”

သူက လက်စွပ်ကို စစ်ချန်ထံ ကမ်းပေးရင်း ရှုပ်ထွေးသော လေသံဖြင့် ပြောသည်။ မိသားစုက ဘဏ္ဍာတိုက်၏ ထောင့်တစ်နေရာကို လှည်းကျင်းပြီး ပေးလိုက်တာများလား။ ဒီကောင်လေးက အခုဆိုရင် လမ်းလျှောက်နေတဲ့ ရတနာသိုက်ဖြစ်နေပြီ

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တတိယဦးလေး” ဟု ပြောသည်။

သူက လက်စွပ်ကို ယူ၍ လက်ချောင်းလေးတွင် စွပ်လိုက်ရာ၊ လက်စွပ်သည် သူ့အရွယ်အစားနှင့် ကိုက်ညီအောင် အလိုအလျောက် ညှိယူသွားပြီး အေးမြချောမွတ်သော ခံစားမှုကို ပေးသည်။

ဤအချိန်အတွင်း၌ သူသည် ဆက်သွယ်ရေးကျောက်တုံးကို သုံး၍ မိခင်ဖြစ်သူ ယဲ့ဖူနှင့် ရံဖန်ရံခါ ဆက်သွယ်သည်။

အကွာအဝေး ဝေးကွာသော်လည်း ယဲ့ဖူ၏ အသံမှာ နူးညံ့နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းကောင်း စားရဲ့လား၊ ကောင်းကောင်း အိပ်ရဲ့လား၊ ပင်ပန်းနေလား စသည်ဖြင့် မေးမြန်းတတ်သည်။ လူများနှင့် အလွယ်တကူ ရန်မဖြစ်ရန်နှင့် ပြဿနာကြုံလျှင် တတိယဦးလေးကို ဆုံးဖြတ်ခိုင်းရန် အမြဲ မှာကြားတတ်သည်။

စစ်ချန်က အမြဲတမ်း လေးလေးနက်နက် ပြန်ဖြေတတ်သည်

“အမေ သား နေကောင်းပါတယ်။ ဒီက လူတွေအားလုံးက သိပ်ယဉ်ကျေးပြီး ဖော်ရွေကြပါတယ်”

ဆက်သွယ်ရေးကျောက်တုံး၏ တစ်ဖက်တွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားတတ်ပြီး၊ ထို့နောက် ယဲ့ဖူ၏ ပြုံးရယ်သံနှင့်အတူ ပြန်ဖြေချက် ရောက်လာတတ်သည်

“ကောင်းတာပေါ့ ချန်ချန်လေးရယ် ကောင်းတာပေါ့”

တတိယဦးလေးမှာ ဘေးမှ နားထောင်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ရွံ့သွားတတ်သည်။

တစ်ခါက ဆက်သွယ်မှု ပြီးဆုံးပြီးနောက် စစ်ချန်သည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ စဉ်းစားတွေးတောနေသော အမူအရာကို ပြသခဲ့သည်။ သူက တတိယဦးလေးကို မေးသည်

“တတိယဦးလေး ဘာလို့ အမေက သား ဘေးကင်းလား၊ ပျော်လား ဆိုတာကိုပဲ မေးပြီး၊ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်လား၊ မဟာလမ်းစဉ်ကို ရောက်ပြီလား၊ ထာဝရအသက်ရပြီလား ဆိုတာတွေကို ဘယ်တော့မှ မမေးတာလဲဟင်”

တတိယဦးလေးသည် ခြေချိတ်ထိုင်လျက် လက်ဖက်ရည် သောက်နေသည်။ ဤမေးခွန်းကို ကြားသောအခါ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး တူဖြစ်သူ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အရူးလေးရာ အဲ့ဒါက ရိုးရှင်းပါတယ်ကွာ။ မင်းအမေရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ မင်း ပျော်ရွှင်ပြီး ဘေးကင်းနေဖို့က တခြားဘာထက်မဆို ပိုအရေးကြီးလို့ပေါ့။ မဟာလမ်းစဉ်တို့၊ ထာဝရအသက်တို့၊ စကြာဝဠာကို အနိုင်ယူတာတို့ ဆိုတာတွေက ဒုတိယ အရေးကြီးတဲ့ အရာတွေပါ”

သူက လက်လှမ်းလိုက်ပြီး စစ်ချန်၏ ဆံပင်များကို အားပါပါ ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ကောင်လေး၏ ချောမွတ်သော ဆံပင်များ ရှုပ်ပွသွားသည်။

“မင်းအမေက သာမန်မိခင်တစ်ယောက်ပဲလေ။ နေရာတိုင်းက မိခင်တွေအားလုံးက သားသမီးအပေါ်မှာ ဒီလိုပဲ ဖြစ်ကြမှာပါ”

စစ်ချန်သည် နားလည်သလိုလိုနှင့် သိပ်နားမလည်သလို ဖြစ်နေသည်။

ဘေးကင်းခြင်း၊ ပျော်ရွှင်ခြင်းတဲ့လား။

ဒီခံစားချက်က မဆိုးပါဘူး နောက်ရက်များတွင် စစ်ချန်သည် သူ၏ ယဉ်ကျေးသောအပြုအမူများကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းပြီး လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။

အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက မျက်နှာရဲရဲလေးဖြင့် သူ့အား ကျောက်စိမ်းနှင့် နှင်းပွင့်လေးလို ချစ်စရာကောင်းကြောင်း ချီးကျူးလာလျှင်၊ သူက မျက်လွှာချလျက် နှိမ့်ချစွာ ပြန်ပြောတတ်သည်

“အစ်မကြီးက ချီးကျူးလွန်းပါပြီ။ ဒီဂျူနီယာရဲ့ ရုပ်ရည်က ရုပ်ဆိုးပြီး တကယ့်ကို ကြည့်မရအောင် ဆိုးရွားလွန်းပါတယ်”

ဤစကားက အမျိုးသမီးကို ချက်ချင်း ဆွံ့အသွားစေပြီး ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်စေသည်။

သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာကို ထွင်းဖောက်လုမတက် ခဏတာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ရုပ်တည်ကြီးနှင့် လေးလေးနက်နက် ပြန်လည် ချီးကျူးတတ်သည်

“ဒီက နတ်သမီးမမကလည်း ဒီနေ့ အရမ်းကို ချစ်ဖို့ကောင်းနေပါတယ်”

ကျား၊ မ မရွေး၊ အသက်ကြီးငယ် မရွေး၊ ရလဒ်မှာ အတူတူပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းနေပြီး၊ လူများကို ခဏတာ စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်စေကာ ကိုးရိုးကားရားနှင့် ရယ်စရာကောင်းသော အခြေအနေများကို ဖန်တီးတတ်သည်။

တတိယဦးလေးမှာ သူ့တူ၏ အတည်ပေါက်လုပ်ရပ်ကြောင့် မျက်နှာနီလျက် နဖူးကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားရလေ့ရှိပြီး၊ သူ့တူလေးမှာ လမ်းလွဲကြီးပေါ်သို့ ဒုန်းစိုင်းပြေးနေပြီဖြစ်ကာ ပြန်လှည့်၍ မရနိုင်တော့ဟု ခံစားနေရသည်။ ခေတ်စကားနှင့်ဆိုရလျှင် သူ့တူလေးမှာ ဆေးမမှီတော့ပေ။

သို့သော် စစ်မိသားစု၏ တတိယသခင်ကို တိမ်ပန်းကံ့ကော်မြို့မှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်စေခဲ့သည့် အရာမှာ အခြားကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကိစ္စတစ်ခုက ဖြစ်ပွားလာခဲ့ပါတော့၏။