အခန်း (၁၇)
Vol. 2 Ch. 17
သူက ပိုပြောလေ ပိုယုံကြည်လေ ဖြစ်လာသည်။
“သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေက တစ်ဆင့်ချင်း သွားကြတာ။ သူတို့ ကျင့်ကြံနေစဉ်မှာ သူတို့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် အာဟာရဖြည့်တင်းခံရပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း သန်မာလာတာ”
“ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေးကတော့ ဘယ်လိုလဲ။ သူ့ကျင့်ကြံမှုက ကြယ်တံခွန်လို အရှိန်နဲ့ တက်သွားတာ။ သူ့ရုပ်ခန္ဓာက ဘယ်လို လိုက်နိုင်မှာလဲ။ ပြီးတော့ ဟိုဝိညာဉ်အမြစ်ဆိုတာကလည်း ဘယ်လိုပေါ်လာမှန်း မသိပေမဲ့၊ အဲဒါက အခြေအနေကို ပိုဆိုးသွားစေပြီး ဒီပြဿနာကို လုံးဝ ပေါ်သွားစေတာပဲ”
“မင်းဆိုလိုတာက သူက ရုပ်ခန္ဓာ ကြံ့ခိုင်အောင်လုပ်ဖို့လိုအပ်နေတာလား”
စစ်ခိုင်က အဓိက အချက်ကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ တတိယညီ၏ စကားများမှာ ကြမ်းတမ်းသော်လည်း အကြောင်းပြချက်မှာ ခိုင်လုံသည်။ လက်ရှိ အခြေအနေတွင် ဝိညာဉ်အမြစ် ဘာကြောင့် ပေါ်လာသလဲ ဆိုတာကို ငြင်းခုံနေခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘဲ၊ စစ်ချန်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်မှာ ထိပ်တန်းဦးစားပေး ဖြစ်သည်။
“အတိအကျပဲ”
တတိယဦးလေး စစ်ရွှေက ခေါင်းညိတ်သည်။
“ပြီးတော့ အဲဒါက အဆင့်မြင့် ရုပ်ခန္ဓာ လေ့ကျင့်နည်း ဖြစ်ရမယ်၊ နူးညံ့တဲ့ နည်းလမ်းတွေကတော့ ထိရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး”
မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲတစ်ဦးက မုတ်ဆိတ်ကို သပ်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်
“ငါတို့ မိသားစု မှတ်တမ်းတွေထဲမှာ ရုပ်ခန္ဓာ လေ့ကျင့်နည်း အတော်များများ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရုပ်ခန္ဓာ လေ့ကျင့်တာက ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ မတူဘူး၊ အဲဒါက အရမ်း ပင်ပန်းဆင်းရဲခံရသလို ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ တိုးတက်တာ။ ရေတိုမှာတော့ ရလဒ်က နည်းလိမ့်မယ်”
နောက်တစ်ဦးက ထပ်ဖြည့်သည်။
“မြန်မြန်ထိရောက်တဲ့ နည်းလမ်းတွေလည်း မရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်က အရမ်း နာကျင်ရပြီး၊ ကြီးမားတဲ့ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှု မရှိရင် ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့ ခက်တယ်။ ချန်အာက ငယ်သေးတော့ ကျုပ်စိုးရိမ်မိတာက...”
“နာကျင်ရမယ်” ဆိုသော စကားကို ကြားသောအခါ ယဲ့ဖူသည် သားဖြစ်သူကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။
ဒုတိယဦးလေး စစ်ချယ်က ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် စတင် အကြံပြုသည်။
“လောလောဆယ် ချန်အာ့ အခြေအနေအတွက် အဘေးကင်းဆုံးနဲ့ အသင့်တော်ဆုံး ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု ရှိတယ်”
“ပထမတစ်ခုကနွေဦးသက်ရှည် သစ်သားကျင့်စဉ်ပဲ။ ဒီနည်းလမ်းက နူးညံ့တယ်၊ သစ်ပင်ပန်းမန်တွေရဲ့ အသက်စွမ်းအားကို သုံးပြီး ရုပ်ခန္ဓာကို အာဟာရ ဖြည့်ပေးတာ။ ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိသလောက်မို့ အယုံကြည်ရဆုံးပဲ။ ဒါပေမဲ့တိုးတက်မှုက တကယ် နှေးတယ်၊ ကနဦး ရလဒ် မြင်ရဖို့ နှစ်အတော်ကြာ အားထုတ်ရလိမ့်မယ်”
“ဒုတိယ တစ်ခုကတော့” သူက တတိယဦးလေး စစ်ရွှေကို ကြည့်လိုက်သည်။
“တတိယညီလေး ကျင့်ကြံနေတဲ့ ကိုးသွယ်ဘေးဒုက္ခ လျှပ်စီးခန္ဓာပဲ။ အဲဒါက ကောင်းကင်လျှပ်စီးရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးပြီး ရုပ်ခန္ဓာကို လေ့ကျင့်တာ။ အရမ်း အားကောင်းပြီး ပြင်းထန်တယ်၊ တိုးတက်မှုကလည်း အလွန်မြန်တယ်။ ဒါပေမဲ့လျှပ်စီးဆိုတာက ညှာတာမှု မရှိဘူး၊ အမှားအယွင်း အနည်းငယ်လေးကပဲ သွေးကြောတွေကို လောင်ကျွမ်းသွားစေနိုင်လို့ အန္တရာယ်ကတော့ အလွန်ကြီးမားတယ်”
“ကိုးသွယ်ဘေးဒုက္ခ လျှပ်စီးခန္ဓာကို သုံးမယ်”
“နွေဦးသက်ရှည်သစ်သားကျင့်စဉ်ကိုပဲ ကျင့်ရမယ်”
အသံနှစ်ခုမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
ပထမစကားကို ပြောသူမှာ စစ်ခိုင် ဖြစ်သည်။ သူက ဖြစ်ပေါ်နေသော အန္တရာယ်မှာ ဆည်တစ်ခုပေါက်နေသလိုဖြစ်ပြီး နှောင့်နှေးလို့ မရဘူးဟု ခံစားရသည်။
ဒုတိယစကားကို ပြောသူမှာ ယဲ့ဖူဖြစ်သည်။ သူမ လိုချင်သည်မှာ သားဖြစ်သူ ဘေးကင်းရန်သာ ဖြစ်သည်။
ခမ်းမအတွင်းရှိ အကြည့်အားလုံးမှာ စစ်ချန်ထံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိသွားသည်။
တစ်ဖက်မှာ ဖခင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် မျှော်လင့်ချက်၊ အခြားတစ်ဖက်မှာ မိခင်၏ စိုးရိမ်မှုနှင့် မတတ်သာမှု။
စစ်ချန်သည် ဤအရာကို ခံစားမိပြီး၊ ဤနေရာတွင် ဆက်နေရန် သူ၏ ဆန္ဒမှာ ပို၍ ခိုင်မာလာသည်။
သူက မိဘနှစ်ပါးကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ မျက်လုံးထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခု ပါရှိနေသည်။
“ဘာလို့ တစ်ခုပဲ ရွေးရမှာလဲဟင်”
လူတိုင်း ဆွံ့အသွားကြသည်။ ဒီကလေးက ဘယ်လိုတောင် လွယ်လွယ်ကူကူ ပြောလိုက်တာလဲ
နွေဦးသက်ရှည် သစ်သားကျင့်စဉ်က နူးညံ့စွာ အာဟာရဖြည့်ပေးပြီး၊ ကိုးကြိမ်မြောက် ဘေးဒုက္ခ လျှပ်စီးခန္ဓာကတော့ ပြင်းထန်စွာ ဖျက်ဆီးလေ့ကျင့်ပေးတာ။ တစ်ခုက အသက်ဓာတ်ကို ဖန်တီးပေးပြီး၊ တစ်ခုက သေခြင်းတရားကို ယူဆောင်လာတာ။ တစ်ခုက ပျော့ပြောင်းပြီး၊ တစ်ခုက မာကျောတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေက ဆန့်ကျင်နေပြီး လမ်းစဉ်တွေကလည်း လုံးဝ ကွာခြားတယ်။ ရှေးခေတ်ကတည်းက ဘယ်သူကများ ရုပ်ခန္ဓာ လေ့ကျင့်မှုကို ဒီလိုမျိုး လျှောက်ဆော့ရဲလို့လဲ
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ”
တတိယဘိုးဘေးကြီးက ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မုတ်ဆိတ်များ တထောင်ထောင် ဖြစ်သွားသည်။
“ချန်အာ ဒီကျင့်စဉ်နှစ်ခုရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေက ဆန့်ကျင်နေတာ မင်းသိလား။ အဲဒါတွေကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျင့်တာက မီးနဲ့ ကစားတာနဲ့ အတူတူပဲ။”
“ဟုတ်တယ်၊ ရုပ်ခန္ဓာ လေ့ကျင့်တာက ကလေးကစားစရာ မဟုတ်ဘူး၊ ရလဒ်မြင်ရဖို့ လမ်းစဉ်တစ်ခုတည်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ရတာ”
စစ်ချန်က ခေါင်းလေးကို စောင်းလိုက်ပြီး သူ့အတွင်းရှိ ဟုန်းဟုန်းတောက်နေသော လျှပ်စီးစွမ်းအားကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသော ငြိမ်သက်သည့် အသက်ဓာတ်ကို အာရုံခံလိုက်သည်။
ဖျက်ဆီးခြင်းနှင့် ကြီးထွားခြင်းတို့သည် သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ဆန့်ကျင်ဘက်များ မဟုတ်ပေ။
သူသည် တစ်ချိန်က ကြယ်တစ်လုံး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် အသက်ဓာတ်၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သလို၊အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေသော ပြင်းထန်သော မီးတောက်လည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဖန်တီးခြင်းနှင့် ဖျက်ဆီးခြင်းတို့သည် သူ၏ တည်ရှိမှု၏ ကဏ္ဍနှစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
“သား စမ်းကြည့်ချင်တယ်”
စစ်ချန် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ သူ့အကြည့်မှာ လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မိဘနှစ်ပါး၏ မျက်နှာပေါ်၌ ရပ်တန့်သွားသည်
“သားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သစ်ပင်တွေရဲ့ အသက်ဓာတ်ရော၊ လျှပ်စီးတွေရော နှစ်ခုလုံးကို လက်ခံနိုင်ပုံရတယ်”
ဘေးတွင် ရပ်နေသော တတိယဦးလေး စစ်ရွှေသည် သူ့တူလေး၏ လေးနက်သော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာ၊ သူ့စိတ်ထဲက မဖြစ်နိုင်ဘူးဟူသော ခိုင်မာသည့် အတွေးမှာ ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားသည်။
ဒီကောင်လေး တစ်နာရီအတွင်း ချီစုစည်းခြင်း အဆင့် ၉ ကို ရောက်ခဲ့တာ၊ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ မှော်အစွမ်းတစ်ခုကို အတုယူနိုင်ခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ သူ့ဘာသာသူ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ လျှပ်စီး ဝိညာဉ်အမြစ်ကို သူ ပြန်သတိရလိုက်သည်။ ဒီကောင်လေးကို သာမန်အသိနဲ့နှိုင်းယှဉ်လို့မရဘူး၊ သာမန်အသိဆိုတာ သူ့အတွက် ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ အရူးအနှမ်းဆန်သော အတွေးတစ်ခု သူ့ဦးနှောက်ထဲ ဝင်လာသည်။
“အစ်ကိုကြီးရေ”
သူ အော်လိုက်သဖြင့် လူတိုင်း လန့်သွားကြသည်။
“ချန်အာ ပြောတာက မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်”
ဒုတိယဦးလေး စစ်ချယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်သည်။
“တတိယညီလေး မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ဆိုတာကောသိရဲ့လား”
“သိတာပေါ့၊သေချာပေါက် သိတာပေါ့၊ ကျွန်တော့်မှာ အကြံတစ်ခု ရှိတယ်”
တတိယဦးလေး စစ်ရွှေသည် လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကိုပွတ်ကာ ဟိုဟိုဒီဒီ နှစ်ခေါက်ခန့် လမ်းလျှောက်လိုက်သည်။
“စဉ်းစားကြည့်ဦး၊ သာမန်လူတွေ မလုပ်နိုင်တာက သူတို့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာက သာမန်လူသား ဖြစ်နေပြီး ဒဏ်မခံနိုင်လို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ချန်အာက သာမန်လူလား။ သူက တွေးလိုက်ရုံနဲ့ ဝိညာဉ်အမြစ်တောင် ဖန်တီးနိုင်တာပဲ။ သူ့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကလည်းငါတို့နဲ့ မတူဘူး ထင်တယ်”
သူ ပြောလေ ပြောလေ၊ ဒီအကြံက ပိုပြီး ကောင်းတယ်လို့ သူ ထင်လာလေဖြစ်သည်။
ဒါက သူ့တူအတွက် အထူးစီမံထားသလိုပဲ။
“ငါတို့ အရင်ဆုံး နွေဦးသက်ရှည် သစ်သားကျင့်စဉ်ကို နှစ်အနည်းငယ် ကျင့်ကြံပြီး အခြေခံ တည်ဆောက်မယ်။ သစ်ပင်တွေရဲ့ အသက်ဓာတ်ကို သုံးပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အာဟာရ ဖြည့်တင်းပေးပြီး ပိုပြီး ကြံ့ခိုင်အောင် လုပ်မယ်။ အဲဒါက... သစ်သားကို ရေထဲမှာ အရင် စိမ်ထားသလိုမျိုးပေါ့။ ပြီးမှ လျှပ်စီးနဲ့ လာပစ်ရင် သူ့အတွက်အေးဆေးပဲပေါ့ မဟုတ်လား။ စဉ်းစားကြည့်လေ၊ စိုနေတဲ့သစ်သားက ခြောက်နေတဲ့သစ်သားထက် ပိုပြီး မီးမလောင်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား။ သူ ခံနိုင်ရည် ရှိနိုင်မှာပါ။”
ဤရိုးရှင်းလွန်းသော ခိုင်းနှိုင်းချက်ကြောင့် မျိုးနွယ်စုဝင်အချို့မှာ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားကြပြီး၊ တတိယဘိုးဘေးကြီးပင် သူ့နဖူးသူ ပြန်ပွတ်နေမိသည်။
သူက လက်ကို ဖြန့်ကာ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့်
“အကယ်၍ သူ ခံနိုင်ရည် မရှိသေးဘူးလို့ ခံစားရရင်လည်း ကိုးသွယ်ဘေးဒုက္ခ လျှပ်စီးခန္ဓာကို ရပ်လိုက်ပြီးနွေဦးသက်ရှည် သစ်သားကျင့်စဉ်ကိုပဲ ဆက်ကျင့်လို့ ရသေးတာပဲ”
“ဒါကို ချိန်ဆပြီးမတိုးမလျှော့လုပ်နည်းလို့ခေါ်တယ်ဗျ”
သူ ပြောပြီးနောက် သူ့ဘာသာသူလည်း အဟုတ်ထင်နေကာ၊ ဤအကြောင်းပြချက်မှာ အပြစ်ပြောစရာ မရှိဟု ခံစားနေရသည်။
မျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ ဆွံ့အလျက် နားထောင်နေကြသည်။ ဒုတိယဦးလေး စစ်ချယ်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ပြန်ချေပချင်သော်လည်း ခဏတာ စကားမထွက် ဖြစ်နေသည်။ ယဲ့ဖူမှာလည်း အံ့ဩသွားပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်သည်။
စစ်ခိုင်သည် တတိယညီ၏ မျှော်လင့်တကြီး မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်၊ ပြီးနောက် မျက်လုံးများ ကြည်လင်နေပြီး နည်းလမ်းနှစ်ခုလုံးကို ပေါင်းစပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု တကယ် ယုံကြည်နေပုံရသော သားဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်၊ နောက်ဆုံးတွင် ဇနီးဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ စိုးရိမ်မှုနှင့် နားချလိုသော အရိပ်အယောင်များကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း စကားပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့ တတိယညီရဲ့ အကြံအတိုင်း လုပ်ကြမယ်။ နွေဦးသက်ရှည် သစ်သားကျင့်စဉ်ကို အရင် ကျင့်မယ်။ အခြေခံ နည်းနည်း တည်ငြိမ်သွားပြီဆိုမှ ကိုးသွယ်ဘေးဒုက္ခ လျှပ်စီးခန္ဓာကို စမ်းသပ်မလားဆိုတာ ချန်အာ့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ပါစေ”
သူက စစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ အကြည့်မှာ နက်ရှိုင်းလှသည်။
“ဒီလမ်းက မင်းကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်တဲ့ လမ်းပဲ။ ဘယ်လောက်ပဲ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းနေပါစေ၊ မင်းအဖေက မင်းကို စမ်းသပ်ခွင့် ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားပါ၊ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ်လို့ ခံစားရရင် ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် မလုပ်ရဘူး”
စစ်ချန်သည် ဖခင်၏ အကြည့်ကို ဆုံကြည့်လိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထိုသို့ဖြင့် ဖန်တီးခြင်းနှင့် ဖျက်ဆီးခြင်း စွမ်းအားများကို ပေါင်းစပ်ထားသော မကြုံစဖူး ရုပ်ခန္ဓာ လေ့ကျင့်ရေး အစီအစဉ်တစ်ခုသည်၊ တတိယသခင်စစ်၏ တစ်ဝက်ယုတ္တိရှိပြီး တစ်ဝက်အရူးအနှမ်းဆန်သော အကြံပြုချက်အောက်တွင် အတည်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ဒီလို ရယ်စရာကောင်းလှသည့် လမ်းစဉ်က ဤလူသားခန္ဓာကိုယ်ကို ဘယ်လိုပုံသဏ္ဌာန်မျိုး ဖြစ်အောင် လေ့ကျင့်ပေးသွားမလဲ ဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ကြသေးပေ။