ငါးနှစ်တာ ကာလ

စစ်ချန်သည် နွေဦးသက်ရှည် သစ်သားကျင့်စဉ်ကို စတင် ကျင့်ကြံခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏ တိုးတက်မှုမှာ အမှန်တကယ် နှေးကွေးလှသည်။

အကြီးအကဲများ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင်၊ ဤကျင့်စဉ်သည် ပါရမီထူးခြင်းနှင့် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းတို့အပေါ် မမှီခိုဘဲ၊ ရေတစ်စက်ချင်းစီ ကျောက်တုံးကို ဖောက်သကဲ့သို့ မဆုတ်မနစ်သော ဇွဲလုံ့လနှင့် ကြိုးစားအားထုတ်မှု လိုအပ်သည့် အရူးတစ်ယောက်၏အားထုတ်မှုနှင့် ပိုတူသည်။

သူ၏ နေ့စဉ်ဘဝမှာ အလွန် ပုံမှန်ဆန်လွန်းလှသည်။

နံနက်တိုင်းတွင် သူသည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ သက်တမ်းမသိနိုင်သော သစ်ပင်အိုကြီးအောက်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်ကာ၊ ကြမ်းတမ်းသော သစ်ခေါက်ကို လက်ဖဝါးဖြင့် အသာထိလျက် တစ်နေ့လုံး မလှုပ်မယှက် နေလေ့ရှိသည်။

ပထမနှစ်တွင် သူ ဘာမှမခံစားရပေ။ သာမန် တရားထိုင်ခြင်းနှင့် မကွာခြားပေ။

ဒုတိယနှစ်တွင် အစာရှာထွက်သော ငှက်ကလေးများသည် ရံဖန်ရံခါ သူ့ပုခုံးပေါ်သို့ လာနားတတ်ပြီး၊ ငရုတ်ကောင်းစေ့ကဲ့သို့ မည်းနက်သော မျက်လုံးလေးများဖြင့် ဤမလှုပ်မယှက် လူသားကို ခေါင်းစောင်းကြည့်ကာ အတောင်ပံခတ်၍ ပြန်လည် ပျံသန်းသွားတတ်ကြသည်။

တတိယနှစ်တွင် သူ တစ်စုံတစ်ခုကို စတင် ခံစားလာရသည်။ မြေကြီးအနက်ပိုင်းမှ မမြင်နိုင်သော အမြစ်များမှတစ်ဆင့် ဖြည်းဖြည်းချင်းနှင့် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော တုန်ခါမှုတစ်ခု ပို့လွှတ်နေသကဲ့သို့ပင်။

စတုတ္ထနှစ် နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုတွင်၊ သူ၏ ချွေးတစ်စက်သည် အောက်ရှိ မြက်ပင်လေးတစ်ပင်ပေါ်သို့ မတော်တဆ ကျသွားခဲ့သည်။ ညှိုးနွမ်းဝါဖန့်နေပြီဖြစ်သော ထိုမြက်ပင်လေးမှာ မျက်စိရှေ့မှာပင် ပြန်လည် လန်းဆန်းလာပြီး စိမ်းလန်းစိုပြေလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ပြောင်းလဲမှုများ မသိမသာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ တရားထိုင်သောအခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ သစ်ပင်ပန်းမန် ရနံ့သင်းသင်းလေး ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ညှိုးနွမ်းနေသော ပန်းကိုင်းများကို ပွတ်သပ်လိုက်လျှင် တစ်ညတာအတွင်း အဖူးအငုံသစ်များ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။

သူသည် ကျင့်စဉ်တစ်ခုကိုကျင့်ကြံနေခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ သက်ရှိအားလုံးနှင့် နှေးကွေးပြီး ရှည်လျားသော စကားဝိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။

နွေဦးကုန်၍ ဆောင်းဦးရောက်ကာ၊ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ပိုးစာပင်အိုကြီးမှာ အရွက်ဝါပြီး ပြန်လည် စိမ်းလန်းလာသည်မှာ ငါးကြိမ်တိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စစ်ချန် အသက် ၁၂ နှစ် ရှိပြီဖြစ်သည်။

စကြာဝဠာ၏ မွေးဖွားခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အသိစိတ်တစ်ခုအတွက် ငါးနှစ်တာ ကာလဆိုသည်မှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သာမန်လူသား ရုပ်ခန္ဓာအတွက်မူ ထင်ရှားသော အမှတ်အသားများ ချန်ထားရစ်ရန် လုံလောက်သည်။

သူ အများကြီး အရပ်ရှည်လာပြီး၊ ကလေးဘဝက ဖူးဖူးလုံးလုံး ပုံစံများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ၊ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံး အဆင်အပြင်များ ပိုမို ထင်ရှားလာပြီး လူငယ်တစ်ယောက်၏ ချောမောသော သွင်ပြင်များ မသိမသာ ပေါ်လွင်လာခဲ့ပြီ။

ဤငါးနှစ်တာအတွင်း သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ တစ်စက်ကလေးမျှ တိုးတက်မလာခဲ့ပေ။ သူ၏ စွမ်းအင်အားလုံးကိုနွေဦးသက်ရှည် သစ်သားကျင့်စဉ်ထဲသို့သာ ပုံအောထားခဲ့သည်။

ယဲ့ဖူသည် စင်္ကြံအောက်တွင် ရပ်၍ မကြာခဏ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေတတ်သည်။

သူမ၏ သားဖြစ်သူ၏ အသားအရေမှာ ပိုမို နီရဲစိုပြေလာပြီး၊ အသက်ရှူနှုန်းမှာလည်း ပိုမို ရှည်လျားကာ တည်ငြိမ်လာသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူ့ရုပ်ခန္ဓာအတွင်းရှိ ဖုံးကွယ်နေသော အန္တရာယ်များမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ချောမွေ့ပျောက်ကွယ်သွားပုံရသည်။ ဤမြင်ကွင်းက သူမကို ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်စေပြီး၊ ငါးနှစ်တာလုံး သူမအပေါ် လွှမ်းမိုးထားသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ နွေဦးသက်ရှည် သစ်သားကျင့်စဉ်သည် လောကတွင်ရှိသော ကြမ်းတမ်းမှုနှင့် မြန်ဆန်မှုကို ဦးစားပေးသည့် ကျင့်စဉ်အများစုနှင့် မတူပေ။ ၎င်းတွင် အဆင့်ခွဲခြားမှု မရှိသလို၊ အတားအဆီးများလည်း မရှိပေ။

၎င်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုလုံးမှာစုဆောင်းခြင်းဟူသော စကားလုံး၌ တည်ရှိနေသည်။

သစ်ပင်တစ်ပင်၏ အခေါက်ကွင်းများကဲ့သို့ စက်ဝိုင်းတစ်ခုပြီးတစ်ခု၊ အစပိုင်းတွင် မသိသာသလို သာမန် တရားထိုင်ခြင်းနှင့် ခွဲခြား၍ မရနိုင်ပေ။

သို့သော် အချိန်ကာလက ၎င်းကို စွမ်းအား ပေးသနားသည်။ တစ်နှစ်၊ ဆယ်နှစ်၊ နှစ်တစ်ရာ... ကြာရှည်စွာ ကျင့်ကြံလေလေ၊ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာလေလေဖြစ်ပြီး၊ ရုပ်ခန္ဓာကို ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကဲ့သို့ ပိုမို ပြီးပြည့်စုံကာ ကြံ့ခိုင်လာအောင် အာဟာရ ဖြည့်တင်းပေးလေလေ ဖြစ်သည်။ အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အတွင်း၌ အကန့်အသတ်မရှိသော အသက်ဓာတ်များကို စုဆောင်းထားသည်။ ယနေ့တွင် စစ်ချန်သည် ထုံးစံအတိုင်း သစ်ပင်အိုကြီးအောက်တွင် တရားထိုင်နေသည်။

သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး၊ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ မြက်ပင် သစ်ပင်များနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။ရုတ်တရက် သူ တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။သူ ခေါင်းငုံ့ကာ ဖြန့်ထားသော လက်ဖဝါးကို ကြည့်လိုက်သည်။ လက်ချောင်း ငါးချောင်းမှာ ရှည်လျားသွယ်လျနေပြီး လူငယ်တစ်ယောက်၏ အရိုးဖွဲ့စည်းပုံဘောင်မှာ ကျယ်ပြန့်လာပြီဖြစ်သည်။ သူ့အသားနှင့် သွေး၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာမှ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီး၏အမြစ်များကဲ့သို့ ခိုင်မာပြီး ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်နေသော အသက်ဓာတ်များကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ငါးနှစ်တာ စုဆောင်းမှုသည် ဤရှေးဟောင်းကျင့်စဉ်၏ ရှည်လျားသော ခရီးလမ်းအစမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ မူလက နုနယ်သော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသက်ဓာတ်နှင့် ကြံ့ခိုင်မှုများဖြင့် ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ အချိန်တန်ပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

“အဖေနဲ့အမေ သား ကိုးသွယ်ဘေးဒုက္ခလျှပ်စီးခန္ဓာကို စမ်းကြည့်ချင်တယ်”

စစ်ခိုင်သည် တည်ငြိမ်သော အကြည့်ရှိသည့် သားဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၁၂ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးသည် မတ်မတ်မတ်မတ် ရပ်နေပြီး ကျက်သရေရှိမှုများ စတင်ပေါ်ထွက်လာပြီဖြစ်သည်။ သူ့ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုပေါင်း ထောင်ချီ ရှိနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စကားတစ်ခွန်းတည်းသာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့သား မင်းသေချာ စဉ်းစားပြီးပြီလား”

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်သည်။

“အဖေ သား အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ”

ယဲ့ဖူသည် ခင်ပွန်းသည်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ သူမ၏ နက်ရှိုင်းသော စိုးရိမ်မှုများကို မျက်လုံးထဲတွင်သာ ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ သားအကြောင်းကို သူမ သိသည်။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးလျှင် သူ နောက်ပြန်လှည့်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။

ဤငါးနှစ်တာလုံး သူ နေ့စဉ်ရက်ဆက် တရားထိုင်နေသည်ကို သူမ ကိုယ်တိုင် စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။ သူ့အသက်အရွယ်နှင့် မမျှအောင် ကြီးမားသော ထိုဇွဲနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်က ဤကလေး လျှောက်လှမ်းရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော လမ်းကို မည်သူမျှ တားဆီး၍ မရနိုင်ကြောင်း သူမ နားလည်စေခဲ့သည်။