အခန်း (၂၂၅)
Vol. 22 Ch. 225
“ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်တော်တို့ကို ဖိတ်ကြားကျွေးမွေးတဲ့အတွက် အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်
ဗျာ”
ဝမ်ကျန့်က လက်သီးချင်းဆုပ်၍ အလေးအနက် အရိုအသေပြုလိုက်သည်။ ကျန်ရှိသော ဂိုဏ်းချုပ်များကလည်း သူ့နောက်မှလိုက်၍ အသီးသီး ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။
“ရပါတယ်ရှင်... ကိစ္စမရှိပါဘူး”
လီယောင်းက တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် လက်ကာပြရင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
[ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ သူ ထွက်သွားတော့မယ်လေ]
ဧကရီ၏အသံမှာ လီယောင်း၏ အသိစိတ်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာသည်။ သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှာ အဖွဲ့အတွင်းမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားသော ရှန်းယွီထံသို့ ချက်ချင်းပင် ဦးတည်သွားတော့သည်။ ရှန်းယွီ ပံ့ပိုးပေးနေသော ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများ၏ အရည်အသွေးကို ကြည့်၍ သူ၏ အတတ်ပညာနယ်ပယ်များ မည်မျှတိုးတက်နေသည်ကို ဧကရီက စေ့စေ့စပ်စပ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုဆိုလျှင် ရှန်းယွီ၏ ဟင်းချက်အတတ်ပညာမှာ ပထမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ ၉၉.၉ ရာခိုင်နှုန်း သေချာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤမျှ မြင့်မားလှသော ဝိညာဉ်အစားအစာကို သူမ လက်လွှတ်ခံရန် အစီအစဉ် လုံးဝမရှိပေ။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ သူက မီးဖိုချောင်ကိုသွားပြီး ကျွန်မတို့အားလုံးအတွက် ညစာချက်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလား”
လီယောင်းက နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
[မဟုတ်ဘူး... သူက ဝိညာဉ်ကြောဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် ပြန်သွားနေတာ]
ဧကရီက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲ”
လီယောင်းက ထပ်မံ၍ သိလိုစိတ်ပြင်းပြစွာ မေးမြန်းပြန်သည်။
[အင်းလေ... မင်းရဲ့ဆရာနဲ့ ဒေါ်လေးက သူတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဦးညကို ဖြတ်သန်းနေကြပြီ မင်းကလည်း ဒီဂိုဏ်းချုပ်တွေကို ဧည့်ခံနေရမှာဆိုတော့ လူအုပ်ကြီးအတွက် ချက်ပေးနေဖို့ မလိုတော့ဘူးလို့ သူ တွေးနေတာပေါ့]
“အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ”
လီယောင်းက ဝန်ခံလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် စောင့်ဆိုင်းနေသော ဂိုဏ်းချုပ်များဘက်သို့ လှည့်ကာ ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ အလုပ်လေး အနည်းငယ် ရှိနေလို့ ဂိုဏ်းချုပ်တွေကို ကိုယ်တိုင် လိုက်မပို့နိုင်တာ ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါဦးရှင်”
သူမက ထိုသို့ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများမှာမူ ဝေးရာသို့ လျှောက်သွားနေသော ရှန်းယွီ၏ ကျောပြင်ဆီသို့သာ မကြာခဏ ရောက်ရှိနေသည်။
ဂိုဏ်းချုပ်များမှာ သူမ၏ အာရုံက မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်နေသည်ကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိသွားကြသည်။ သူတို့သည် နားလည်မှုရှိသော အပြုံးများဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြ၏။
“ရပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ဘာသာပဲ ပြန်လိုက်ပါ့မယ်”
ဝမ်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် လီယောင်းသည် မြင်ကွင်းအတွင်းမှနေ၍ ဝေဝါးသော အရိပ်တစ်ခုအဖြစ်နှင့်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
“ကဲ... ဂိုဏ်းချုပ်ကလည်း ငယ်သေးတာကိုး ကျွန်တော်တို့လို အရိုးဟောင်းတွေနဲ့ မတူဘူးလေ ဒါဟာ တကယ်ကို နားလည်ပေးလို့ရတဲ့ ကိစ္စပါပဲ”
ဝမ်ကျန့်က ရယ်မောရင်း မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။ ကျန်ရှိသော ဂိုဏ်းချုပ်များကလည်း ကိုယ်စီအတွေးများဖြင့် ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်ကြလေသည်။
တစ်ဖက်တွင်လည်း လီယောင်းသည် ရှန်းယွီ၏ ဝိညာဉ်ကြောကို ကာကွယ်ထားသော အစီအရင်ကို ဖွင့်လှစ်နေစဉ်တွင်ပင် သူ၏နောက်၌ တိတ်တဆိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။
"စီနီယာအစ်ကို အလေးအနက်ဖြစ်နေတဲ့ပုံစံက တကယ်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ"
သူမ တွေးနေမိသည်။
"တကယ်ကိုပဲ ငါ သူ့ကို..."
သူမသည် ခြေသံကိုဖျောက်၍ သူ့ထံသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်သွားစဉ်...
“ယောင်းယောင်း”
ရှန်းယွီက ရုတ်တရက် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
ထိုမထင်မှတ်ထားသော အခေါ်ကြောင့် သူမ အလွန်အမင်း လန့်သွားကာ ခြေလှမ်းအချို့ အနောက်သို့ ဆုတ်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ ဖနောင့်မှာ မြေပြင်မှ ထွက်နေသော ကျောက်တုံးတစ်ခုနှင့် ငြိသွားပြီး ဟန်ချက်ပျက်ကာ ဖင်ထိုင်လျက်သား လဲကျသွားတော့သည်။
“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ”
သူက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရင်း သူမထံ လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဘာ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”
သူမက အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ဖြေရင်း ရှက်သွေးဖြာကာ လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။ သူက သူမ၏လက်ကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်၍ ပြန်လည် ဆွဲထူပေးလိုက်၏။
ရှန်းယွီသည် စိတ်ထဲတွင် ပြုံးနေမိသည်။ သူ၏ အနာဂတ်ကြိုမြင်မှုစွမ်းရည်ကို ဤကဲ့သို့ အသုံးချ၍ရသည်မှာ မဆိုးလှပေ။ သို့သော် ဤမိန်းကလေးကတော့ တကယ့်ကို ထူးဆန်းသည်။ ဘာလို့များ သူ့ကို နောက်ကနေ ချောင်းကြည့်နေရတာလဲ။
“ဝင်လာခဲ့လေ။ အသားတွေ ယူလာခဲ့ရဲ့လား”
သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်။
သူမ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီး မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ် ခတ်နေမိသည်။
“ဟုတ်... ယူလာတယ်”
သူမ နောက်ဆုံးတွင် ဖြေလိုက်၏။
သူမ ဘာအတွက်လာသည်ကို သူက ဘယ်လိုလုပ် သိနေရတာလဲ။
“ငါ ဘယ်လိုသိလဲဆိုတာ မင်း သိချင်နေတာလား”
သူက လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
သူမက စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
“ကောင်းပြီ... ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်”
သူက ပြောရင်း သူမ၏အနားသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လာသည်။ သူ တိုးကပ်လာသည်နှင့်
အမျှ လီယောင်း၏ စိတ်ထဲတွင် သူ ဘာလုပ်မလို့လဲ ဟု ပျာယာခတ်သွားရသည်။
သူ တကယ်ပဲ... လား။
သူမ၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာကာ ဖြစ်လာမည့်အရာအတွက် မျက်လုံးများကို အလိုအလျောက် မှိတ်ထားလိုက်မိသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ နားစည်နားတွင် ရှန်းယွီ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ၏ နွေးထွေးသော ထွက်သက်ဝင်သက်မှာ သူမ၏ အရေပြားကို ထိတွေ့နေပြီး သူမကို ကြက်သီးဖြန်းဖြန်း ထသွားစေသည်။
“ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်ပဲလေ”
သူက စနောက်သောလေသံဖြင့် တိုးတိုးလေးပြောကာ သူမကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်ကြောအတွင်းသို့ ချက်ချင်းပင် ဝင်သွားတော့သည်။
လီယောင်းမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ အေးခဲနေခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နားရွက်များအထိ နီမြန်းနေတော့သည်။
ရှန်းယွီကတော့ စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်နေမိသည်။ ၎င်းမှာ စောစောက သူ့ကို နောက်ကနေ ချောင်းကြည့်ခဲ့သည့်အတွက် ပြန်လည် လက်စားချေလိုက်ခြင်းပင်။
လီယောင်းသည် ချောမွေ့သော ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးပေါ်တွင် မေးတင်ထိုင်ရင်း ရှန်းယွီ ဟင်းချက်နေသည်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားထားသည်မှာ သူပြင်ဆင်နေသည့် မွှေးပျံ့လှသော ဝိညာဉ်အစားအစာများ မဟုတ်ဘဲ ရှန်းယွီကိုယ်တိုင်ပင်။
သူ ပစ္စည်းများ လှမ်းယူလိုက်တိုင်း လှုပ်ရှားသွားသော ပခုံးသားများနှင့် ဝတ်ရုံအောက်မှ ကြွက်သားများ၏ အချိုးအစားမှာ သူမ၏ စိတ်ကူးထဲကအတိုင်းပင် လုံးဝဥဿုံ ပြည့်စုံလွန်းနေသည်။ ထိုကြွက်သားများကို သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ထိတွေ့ကြည့်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်ထားရသည်။
"စီနီယာအစ်ကို့ကို ဒီအတိုင်း တည့်တည့်တောင်းဆိုလိုက်ရင် သူ ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်သွားမလား"
သူမ တွေးနေမိသည်။
ရုတ်တရက် သူမ၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားပြီး ရဲတင်းလှသော အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။
"တောင်းမနေတော့ဘဲ ငါအလိုရှိတာကို အတင်းအဓမ္မပဲ ယူလိုက်ရမလား..."
“ရော့... ရပြီ”
ရှန်းယွီ၏ အသံက သူမ၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
လီယောင်းမှာ အလန့်တကြား ဖြစ်သွားပြီး မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ် ခတ်ကာ ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသော ဟင်းပွဲကို ကိုင်လျက် ရပ်နေသည့် ရှန်းယွီကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"သူ ဘယ်တုန်းက ရောက်လာတာလဲ"
သူမ အံ့ဩသွားမိသည်။
ရှန်းယွီသည်လည်း လီယောင်း၏ အလန့်တကြား တုံ့ပြန်မှုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
"ဒီမိန်းကလေး... တစ်ခုခု ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ ထပ်တွေးနေပြန်ပြီလား"
သူ စိုးရိမ်တကြီး တွေးမိသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူမအနားတွင် ရှိနေချိန်တိုင်း သူ လုံးဝ ဘေးကင်းသည်ဟု မခံစားရတော့ပေ။ သားရဲတစ်ကောင်၏ အကြည့်ကို ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားချက်မှာ သူ စွမ်းအားကြီးလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာသည်။ အဆိုးဆုံးမှာ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော ဟင်းလင်းပြင်မီးတောက်ကပင် ဤခြိမ်းခြောက်မှု ခံစားချက်ကို မဖယ်ရှားပေးနိုင်ခြင်းပင်။
"ငါ အမြန်ဆုံး ဒီထက်မက သန်မာလာမှ ဖြစ်မယ် မဟုတ်ရင်တော့..."
သူ အလေးအနက် ဆုံးဖြတ်လိုက်မိသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် အတူတူ ထိုင်စားရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည် ပြောဆိုဖြစ်ကြသည်။ ညနေခင်း၏ ငြိမ်သက်အေးချမ်းမှုနှင့်အတူ သူတို့၏ စကားသံများက လိုက်ဖက်ညီစွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။
စားသောက်ပြီးသွားသောအခါ လီယောင်းသည် သူမ၏ စိတ်ထဲမှ ဧကရီကို လှမ်း၍ ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မ ရှင့်အတွက် စားစရာတွေ ရအောင်လုပ်ပေးခဲ့ပြီ။ အခု ရှင့်အလှည့်ပဲ... ကျွန်မကို ကူညီတော့"
[မင်း တကယ်ပဲ အဲဒါကို ဒီလောက်တောင် လိုချင်နေတယ်ဆိုရင်... အတင်းအဓမ္မပဲ ယူလိုက်လို့ ရတာပဲ]
ဧကရီက ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်လား”
လီယောင်း၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တလက်လက် တောက်ပသွားသည်။
[တကယ်မဟုတ်ပါဘူးအေ့]
ဧကရီက လန့်ဖျန့်သွားပြီး အော်လိုက်ရာ လီယောင်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ရေခဲရေဖြင့် အလောင်းခံလိုက်ရသလို ပြန်လည် အေးစက်သွားတော့သည်။
ဧကရီသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်မိသည်။
ဒီကလေးမကတော့ တကယ်ကြီး အတင်းအဓမ္မလုပ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလား။
သူမ တွေးနေမိသည်။ သို့သော် လီယောင်း၏ စိတ်နေစိတ်ထားအရဆိုလျှင် ဤသည်မှာ သိပ်တော့လည်း အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။ ယခင်ကဆိုလျှင် ထိုသို့ တိုက်ရိုက်ချဉ်းကပ်ခြင်းမျိုး ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ယခုအခါ အခြေအနေမှာ ပိုမိုရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ကာ ရှန်းယွီသည် လီယောင်းထက် မနိမ့်တော့ကြောင်း သူမ ခံစားနေရသည်။
သို့သော် ၎င်းမှာ ဘယ်လိုမျိုး ဖြစ်နိုင်မှာလဲဆိုသည်ကိုမူ သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ရွှေအမြုတေကို သူမ မတွေ့ရသေးသဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားမှာ ပဟေဠိတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ သူသည် တခြားသော ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်တစ်ခုကို လျှောက်လှမ်းနေသလား
ဧကရီအနေဖြင့်လည်း ဤလူငယ်နှစ်ဦးစလုံးကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။
[ငါပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်စမ်းပါ]
ဧကရီက နောက်ဆုံးတွင် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ လူသားမျိုးနွယ်၏ ဧကရီတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို လုပ်ဆောင်ရန်မှာ မလျော်ကန်လှသော်လည်း သူမ၏ ပြန်လည် နိုးထလာရေးအတွက်မူ ဤသည်မှာ လိုအပ်နေသည်။
လီယောင်းသည် ထိုင်နေရာမှ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား”
ရှန်းယွီက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်ရင်း သူ၏ ပန်းကန်ကို ချလိုက်သည်။
“တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား”
သို့သော် သူမ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ သူထိုင်နေသည့်နေရာသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် မည်သို့မျှ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် တည့်တည့်ဝင်၍ ထိုင်ချလိုက်ရာ ရှန်းယွီမှာ သူမ၏ ရုတ်တရက် နီးကပ်လာမှုကြောင့် နေရာအသာဖယ်ပေးလိုက်ရသည်။
ရှန်းယွီသည် သူမ ဘာလုပ်မည်ကို သိသဖြင့် နေရာပေးလိုက်သော်လည်း သူမ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဟု တွေးတောနေမိသည်။
ထို့နောက် သူမသည် သူ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူလိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်နှာမှာ လက်မအနည်းငယ်သာ ကွာဝေးတော့သည်။
“စီနီယာအစ်ကို... ဆရာနဲ့ ဒေါ်လေးက ဘာလို့ ညစာထွက်မစားကြတာလဲဟင်”
သူမက အပြစ်ကင်းစင်သော အကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ရှန်းယွီသည် သူမ ဘာကို ဦးတည်နေမှန်း စတင်စဉ်းစားမိသည်။
“အင်း... ဒီနေ့က သူတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဦးညလေ။ ဒါကြောင့် သူတို့ အလုပ်ရှုပ်နေကြမှာပေါ့”
သူက ပြောလိုက်သည်။
“ဘာတွေလုပ်နေလို့လဲ”
သူမက သိချင်စိတ်ဖြင့် ထပ်မံမေးမြန်းပြန်သည်။
“အဲဒါက... မင်္ဂလာဦးညရဲ့ ဝတ္တရားတွေကို ဆောင်ရွက်နေကြတာပေါ့”
ရှန်းယွီ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းလာသည်။
“အဲဒါက ဘာလဲဟင်”
သူမက ခေါင်းလေးကို စောင်း၍ မေးလိုက်ပြန်သည်။
ရှန်းယွီသည် ဤစကားဝိုင်းမှာ ဘယ်ကိုဦးတည်နေသည်ကို အသေအချာ သိရှိသွားသည်။
“အင်း... အဲဒါက... အပြန်အလှန် ချစ်ကြတဲ့ ယောကျ်ားနဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်က ပေါင်းစည်းကြတာမျိုးပေါ့”
သူသည် စကားလုံးများကို အထူးသတိထား၍ ရွေးချယ်ပြောဆိုလိုက်ရသည်။
“စီနီယာအစ်ကို...”
သူမက တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်ရင်း သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်မှ ဝတ်ရုံစကို လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ဆွဲလိုက်သည်။
“ယောင်းယောင်းက စီနီယာအစ်ကို့ကို အချစ်ဆုံးပဲ။ စီနီယာအစ်ကိုကော ယောင်းယောင်းကို ချစ်လား”
သူမက သူ၏ မျက်ဝန်းများကို စေ့စေ့ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။
ရှန်းယွီ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
မဖြစ်နိုင်တာ... တကယ်ကြီးလား။
“ဒါပေါ့... ငါလည်း ယောင်းယောင်းကို အချစ်ဆုံးပါပဲ”
“ဒါဆိုရင်...”
သူမသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သို့ ပိုမိုတိုးကပ်လိုက်ရာ သူမ၏ ကိုယ်ငွေ့နွေးနွေးကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ယောင်းယောင်းလည်း အဲဒီလိုမျိုး လုပ်ချင်တယ်...”