အခန်း (၂၂၈)

ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ရှန်းယွီသည် စိုက်ပျိုးရေးအတွေ့အကြုံအမှတ်များ စုဆောင်းရန် သူ၏ ဆေးဘက်ဝင်အပင်ဥယျာဉ်ဆီသို့ ရှေးရှုလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် ကျေနပ်အားရစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူ၏ စိုက်ပျိုးရေးအတတ်ပညာ အရှိန်မြှင့်တင်မှုကြောင့် နဝမအဆင့်နှင့် အဋ္ဌမအဆင့် ဆေးပင်များမှာ လှပစွာ ရင့်မှည့်နေကြပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ကြွယ်ဝလွန်းသဖြင့် အပင်များမှ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းများပင် ထွက်ပေါ်နေသည်။

ရင့်မှည့်နေသော ဆေးပင်များကို ဂရုတစိုက် ရိတ်သိမ်းပြီးနောက် တန်ဖိုးရှိလှသော ထိုကုန်ကြမ်းများကို သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်း သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် စိုက်ပျိုးမြေဧရိယာကို ထပ်မံချဲ့ထွင်ကာ မျိုးစေ့အသစ်များကို စိုက်ပျိုးလိုက်ပြန်သည်။

အခြားသော ကြီးထွားဆဲအပင်များကိုလည်း သူ သေချာစွာ ဂရုစိုက်ပေးသည်။ မြေဆီလွှာ အချိုးအစားကို စစ်ဆေးခြင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ရရှိမှုကို ချိန်ညှိခြင်းနှင့် အပင်တစ်ပင်ချင်းစီအတွက် အကောင်းဆုံးသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖန်တီးပေးသည်။ သူ၏ သတ္တမအဆင့် စိုက်ပျိုးရေးဗဟုသုတကြောင့် အပင်တစ်ပင်စီ၏ လိုအပ်ချက်ကို သူ အာရုံခံနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ရာ နားမလည်ပါကလည်း သူ၏ ဒုတိယအဆင့် အကဲဖြတ်အတတ်ကို အသုံးပြု၍ ချက်ချင်း သိရှိနိုင်သည်။

ထို့နောက် ဝိညာဉ်သားရဲခြံသို့ သွားရောက်ကာ သူ၏ သားရဲများကို စစ်ဆေးပြန်သည်။ မနေ့က ပြုလုပ်ထားသော အချိန်အရှိန်မြှင့်တင်မှုကြောင့် သိသာထင်ရှားသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှု မရှိသေးသော်လည်း သိမ်မွေ့သော တိုးတက်မှုများ ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်။ တောကြက်မများမှာ ပုံမှန်ဆိုလျှင် တစ်နေ့ကို ဥ ၂ လုံး သို့မဟုတ် ၃ လုံးသာ ဥသော်လည်း ယခုအခါ ၅ လုံးမှ ၆ လုံးအထိ တိုးမြှင့်ဥလာကြသည်။ ဝိညာဉ်တောဝက်များမှာလည်း ယခင်ကထက် ပိုမိုတက်ကြွလာပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ပိုမိုသိပ်သည်းလာသည်။

ဒီအရှိန်မြှင့်တင်မှုက ဥဥနှုန်းတင်မကဘဲ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ချိန်ကိုပါ လျှော့ချပေးနိုင်မလား။

သူ တွေးမိသည်။ အကယ်၍ ထိုသို့သာဖြစ်လျှင် ဝိညာဉ်တောဝက် မျိုးဆက်သစ်များကို သူ၏ သက်တမ်းအတွင်းမှာပင် မြင်တွေ့ရပေလိမ့်မည်။

သတ်မှတ်ထားသော စိုက်ပျိုးရေးအလုပ်များကို အချိန်မီ အပြီးသတ်ပြီးနောက် ရှန်းယွီသည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းသို့ ကူးပြောင်းလိုက်သည်။ ဂိုဏ်းဝင်တပည့်များအတွက် အခြေခံအဆင့် ဆေးလုံးများကို စတင်ဖော်စပ်သည်။ သူ၏ လက်ရှိကျွမ်းကျင်မှုဖြင့်ဆိုလျှင် ဤဆေးမျိုးမှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသည်။ တစ်ခါတည်းနှင့် ဆေးလုံး အလုံး ၂၀ ကို တပြိုင်နက် ဖော်စပ်နိုင်ပြီး အောင်မြင်မှုနှုန်းမှာလည်း အပြည့်အဝနီးပါး ရှိသည်။ ကျရှုံးမှု အနည်းငယ်ရှိပါကလည်း ၎င်းမှာ သူ၏ အမှားကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်း ချို့ယွင်းမှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

အခြေခံအဆင့် ဆေးလုံးများ အပြီးတွင် ဂိုဏ်းကြီးငါးဂိုဏ်းမှ အပ်နှံထားသော အဆင့်မြင့်ဆေးလုံးများကို ဆက်လက်ဖော်စပ်သည်။ ဤအဆင့်မှာ ပိုမိုအာရုံစိုက်ရန် လိုသော်လည်း သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်အတွင်းမှာပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ စတုတ္ထအဆင့် ဆေးဖော်စပ်မှုစွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်ရန်အတွက်မူ လိုအပ်သော ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ မရှိသေးပေ။ ပန်းပဲအတတ်ပညာကဲ့သို့ သတ္တုများကို ပေါင်းစပ်၍ အသစ်ဖန်တီး၍မရဘဲ ဆေးပင်များကို အရင်စိုက်ပျိုးကာ ရင့်မှည့်လာသည်အထိ စောင့်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။ အရှိန်မြှင့်စွမ်းရည် ရှိသော်လည်း အချိန်အတန်ကြာ ဦးမည်မှာ အမှန်ပင်။

ပန်းပဲအတတ်အကြောင်း တွေးမိရင်း သူ၏ ဆေးဖိုကို ကြည့်လိုက်သောအခါ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။ ဤဆေးဖိုမှာ တကယ့်ကို ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို စတင်သင်ယူစဉ်က ဒေါ်လေးပေးခဲ့သော ဖိုဟောင်းလေးပင်။

သူ၏ လက်ရှိအဆင့်အတန်းနှင့် ယှဉ်လျှင် ဤဖိုကို သုံးနေရသည်မှာ ရှက်စရာပင်။ အဆင့်မြင့် ဆေးပညာရှင်များသည် အောင်မြင်မှုနှုန်းနှင့် ဆေးအရည်အသွေးကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့် အထူးအာနိသင်ပါသော ဆေးဖိုများကိုသာ အသုံးပြုကြသည်။

အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။

နောက်ဆုံး ဆေးလုံးအသုတ်ကို ဖော်စပ်ပြီးနောက် ရှန်းယွီ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် သာမန်အဆင့်မြှင့်တင်မှုမျိုးကိုသာ လုပ်ဆောင်ရန် စိတ်ကူးမရှိဘဲ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

…….

လီယောင်း၏ မေးခွန်းကြောင့် အခြေအနေမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အကြီးအကဲဟွမ်၏ မျက်နှာမှာ မင်္ဂလာဝတ်စုံထက်ပင် ပို၍ နီမြန်းသွားပြီး သူမ၏ ထမင်းပန်းကန်ထဲသို့သာ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။ အကြီးအကဲကောင်းကမူ ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားရင်း "ကောင်းတာပေါ့... ကောင်းတာပေါ့... ဒီနေ့ ရာသီဥတုက တကယ့်ကို သာယာတာပဲ မဟုတ်လား" ဟု လုံးဝ မဆိုင်သော စကားကို ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းယွီမှာမူ သူ၏ ဆရာနှင့် ဒေါ်လေးတို့၏ ထူးဆန်းသော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်ထားရသည်။ အမှန်စင်စစ် သူတို့နှစ်ဦး၏ သွေးကြောများအတွင်း စီးဆင်းနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ယခင်ကထက် ပိုမို ဟန်ချက်ညီပြီး အားကောင်းနေသည်ကို သူ သတိထားမိသည်။ ၎င်းမှာ သူပေးခဲ့သော နတ်ဘုရားတမျှအဆင့် လက်စွပ်များ၏ ယင်နှင့်ယန် အပြန်အလှန် အကျိုးပြုမှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို သူတို့၏ ပေါင်းစည်းမှုကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို... ဒါက စီနီယာအစ်ကို ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အစီအစဉ်တွေ အားလုံး ပြီးသွားပြီလို့ ဆိုလိုတာလား"

လီယောင်းက ရှန်းယွီဘက်သို့ လှည့်၍ မေးလိုက်သည်။ သူမသည်လည်း မနက်ဖြန် ကျောင်းဖွင့်ပွဲအတွက် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

"အင်း... ပစ္စည်းတွေ အားလုံးတော့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ။ ဂိုဏ်းကြီးငါးဂိုဏ်းအတွက် လက်နက်တွေနဲ့ ဆေးလုံးတွေလည်း ပြီးပြီဆိုတော့ သူတို့ဆီက ကုန်ကြမ်းတွေ ထပ်တောင်းလို့ ရပြီပေါ့"

ရှန်းယွီက ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် ဆေးဖိုအသစ်အတွက် ကုန်ကြမ်းများ ကုန်သွားခြင်းကို ပြန်တွေးမိကာ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသော်လည်း ဤရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမှာ ထိုက်တန်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။

"မနက်ဖြန် ကျောင်းဖွင့်ပွဲမှာ ဂိုဏ်းချုပ် ဝမ်ကျန့်တို့ အဖွဲ့ကို ဒီပစ္စည်းတွေ လွှဲပေးလိုက်ရင် သူတို့ တော်တော် အံ့ဩသွားကြမှာပဲ"

အကြီးအကဲကောင်းက သူ၏ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေမှုမှ လွတ်မြောက်ရန် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

"အထူးသဖြင့် မင်းရဲ့ ပန်းပဲအတတ်ပညာက အခုဆိုရင် တစ်လောကလုံးမှာ ပြိုင်ဘက်မရှိသလောက် ဖြစ်နေပြီလေ"

ထမင်းစားပြီးနောက် ရှန်းယွီသည် သူ၏ မှော်ပန်းပဲအတတ်ကို လေ့ကျင့်ရန် ဝိညာဉ်ကြောအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် သာမန်လက်နက်များကို မှော်များဖြင့် အဆင့်မြှင့်တင်ရုံသာမက သူ၏ ပန်းပဲကိရိယာများကိုပါ ပြုပြင်ရန် စဉ်းစားနေသည်။ သူ၏ လက်ရှိ တူနှင့် ပေမှာ စတုတ္ထအဆင့် သတ္တုများကို ထုရိုက်ရန်အတွက် အနည်းငယ် အားနည်းနေပြီဖြစ်သည်။

“ဒါနဲ့... ဆရာဦးလေးက ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ”

အကြီးအကဲဟွမ်က သူမ၏ နီမြန်းနေသော ပါးပြင်လေးများကို လက်ဖဝါးဖြင့် အုပ်ရင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်း မေးလိုက်သည်။

ဒေါ်လေး မျက်နှာမှာ အဖြေက အတိုင်းသား ရေးထားတာပဲဥစ္စာ။

ရှန်းယွီက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သော်လည်း အပြင်၌မူ ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်တိတ်လေး ပြုံးနေမိသည်။

“တကယ်တော့လေ...”

အကြီးအကဲဟွမ်က ပီတိများ ပြည့်နှက်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ”

ရှန်းယွီသည် သောက်လက်စ ရေကိုပင် သီးမလို ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ဆရာဖြစ်သူထံသို့ ဝှတ်ကနဲ ရောက်သွားသည်။ အကြီးအကဲကောင်းမှာမူ ငါကတော့ အစွမ်းထက်တယ် ဆိုသော အမူအရာဖြင့် မာန်တက်နေလေရာ ဒီမြေခွေးအိုကြီးကတော့ တကယ်ပဲ... ဟု ရှန်းယွီက တအံ့တဩ တွေးနေမိသည်။

“ဂုဏ်ပြုပါတယ်”

လီယောင်းနှင့် ရှန်းယွီတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်ကာ မောင်နှံနှစ်ဦးအတွက် စစ်

မှန်သော ဝမ်းမြောက်စကား ပြောလိုက်ကြသည်။

ထိုစဉ် အကြီးအကဲကောင်းက ရှန်းယွီ၏ ဘေးသို့ တိုးကပ်လာပြီး အသနားခံသော မျက်နှာပေးဖြင့် “တပည့်လေး... ငါ့ကို...” ဟု စကားစလိုက်သည်။

“မရဘူးနော် ကျွန်တော့်မှာ နောက်ထပ် မရှိတော့ဘူး”

ရှန်းယွီက ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ပယ်ချလိုက်သည်။ ဆရာဖြစ်သူ ဘာတောင်းမည်ကို သူ ချက်ချင်း ရိပ်မိသည်။

“ဒေါ်လေးက ကိုယ်ဝန်နဲ့တောင် ရှိနေပြီကို ဆရာက ထပ်ပြီး နှိပ်စက်ချင်သေးတာလား”

“ဟျောင့် ဒီမှာ ဘယ်သူက ဆရာလဲ”

အကြီးအကဲကောင်းက အစပိုင်းတွင် မာန်ဖြင့် အော်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် လေသံက အလိုလို ပျော့ကျသွားသည်။

“မင်းက ဒေါ်လေးကိုပဲ ဂရုစိုက်နေတာ။ သူ့ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ဆိုရင် ငါလို လူအိုကြီးက ဘယ်လိုလုပ် နှိပ်စက်နိုင်မှာလဲ ငါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ တောင်းတာပါကွာ”

ရှန်းယွီသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားကြည့်ရာ ဆရာ့စကားက အကျိုးအကြောင်း ခိုင်လုံနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ၏ ဆရာမှာ တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေတွင် ရှိနေခြင်းပင်။ သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ အင်္ကျီလက်ထဲမှ ယန်စွမ်းအား ဖြည့်တင်းပေးသော ဆေးလုံးတစ်ပုလင်းကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

အကြီးအကဲကောင်းမှာ မျက်ရည်ဝဲလျက် ဆေးပုလင်းကို လက်ခံလိုက်ရာ ရှန်းယွီကလည်း စိတ်ထဲမှ ဆရာဖြစ်သူကို အလေးအမြတ်ပြုလိုက်မိသည်။ ဆရာ့၏ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုမှာ ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင် စကားတပြောပြောနှင့် ရှိနေသော လီယောင်းနှင့် အကြီးအကဲဟွမ်တို့သည် ယောကျ်ားနှစ်ယောက်မှာ စစ်မြေပြင်သွားမည့် စစ်သည်တော်များကဲ့သို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လေးနက်စွာ ကြည့်နေကြသည်ကို သတိထားမိသွားကြသည်။

“သူတို့ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ”

လီယောင်းက လှမ်းမေးလိုက်သည်။

“ယောကျ်ားတွေရဲ့ သဘာဝအတိုင်း လုပ်နေကြတာပေါ့”

အကြီးအကဲဟွမ်က လက်ကလေးကာပြရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။

“သူတို့ဘာသာ ထားလိုက်စမ်းပါ”