အခန်း (၁၂၈)

သမီးလေး၏ တောင်းဆိုမှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုချွမ်းမှာ လုံးဝပင် မှင်တက်သွားရသည်။ တစ်ခဏမျှပင် သူ၏နားကိုသူ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားမိသည်။

လိပ်ကြီးကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် မွေးချင်တယ် ဟုတ်လား။

ကလေးငယ်များမှာ အခြားသက်ရှိသတ္တဝါများအပေါ် အလွန်စူးစမ်းချင်စိတ် ပြင်းပြတတ်သည်ကို သူသိသော်လည်း ဤလိပ်အိုကြီး၏ မည်သည့်အချက်က သမီးလေးကို ဆွဲဆောင်သွားသည်ဆိုသည်ကို လုချွမ်း နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။ ဤလိပ်အိုကြီးမှာ ကြည့်ရသည်မှာ အတော်ပင် ရုပ်ဆိုးလှသည် မဟုတ်ပါလား။ ထိုသို့သော အကောင်က သမီးလေး၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်သွားရုံတင်မက အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ်ပါ မွေးမြူလိုသည်အထိ ဖြစ်သွားစေသည်လား။

လုချွမ်းက သမီးလေးကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း စာအုပ်ထဲတွင် ရေးလိုက်သည်။

"ဒီလိပ်က လူကို ကိုက်တတ်တယ်နော်။ သူ့ရဲ့ကိုက်အားက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခြေထောက်အရိုးကိုတောင် တစ်ချက်တည်းနဲ့ ကြေမွသွားစေနိုင်တာ"

"ချီချီလေး... လိမ္မာတယ်နော်။ ဒီလိပ်အိုကြီးက သမီးထင်ထားတာထက် ပိုပြီး အန္တရာယ်များတယ်"

"ဖေဖေ ကတိပေးပါတယ်။ နောက်ကျရင် သမီးအတွက် ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ယုန်ကလေးတွေ ကြောင်ကလေးတွေ ရှာပေးမယ်။ ဒီလိပ်ကြီးကိုတော့ မေ့လိုက်ပါတော့နော်"

ထိုစာကို ဖတ်ပြီးနောက် ကျိရုရွှယ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ သူမသည် ဤအကြံပေးချက်ကို လုံးဝကျေနပ်ပုံမရပေ။ သူမသည် လုချွမ်း၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ကာ တုန်ခါနေအောင် လှုပ်ယမ်းရင်း သနားစဖွယ် မျက်ဝန်းလေးများဖြင့် ကြည့်ကာ ပူဆာတော့သည်။

"ဟင့်အင်း... ဖေဖေ သမီး ဒီလိပ်ကြီးကိုပဲ မွေးချင်တာ"

"စိတ်ချပါ ဖေဖေရယ် သမီး ရေကန်ထဲကို ဆင်းမှာမဟုတ်ပါဘူး။ ကန်ဘောင်ပေါ်ကနေပဲ အစာကျွေးမှာဆိုတော့ ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိနိုင်ပါဘူး"

ကျိရုရွှယ်က လုချွမ်းကို အသနားခံသော အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ကျိရုရွှယ် ဤမျှအထိ ဇွတ်အတင်း ပူဆာနေရခြင်းမှာ သူမ၏ ယခင်ဘဝမှ မှတ်ဉာဏ်များကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးအတွင်း၌ မျိုးဗီဇပြောင်း သားရဲကြီးများအားလုံးသည် သူတို့၏ အသိစိတ်များကို ဆုံးရှုံးသွားကြသည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်းသိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အချို့သော သတ္တဝါများသည် မွေးရာပါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စရိုက်ရှိကြပြီး ပိုင်ရှင်နှင့် ခိုင်မာသော သံယောဇဉ် နှောင်ဖွဲ့ထားတတ်ကြသည်။ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု စွမ်းအားများကို ရရှိပြီးနောက်တွင်ပင် ၎င်းတို့သည် ပိုင်ရှင်ကို ရန်မမူသည့်အပြင် ဘေးအန္တရာယ်များမှပင် ကာကွယ်ပေးတတ်ကြသေးသည်။

ကျိရုရွှယ်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ယခင်ဘဝက ထိုကဲ့သို့ ကံကောင်းသူများကို အများအပြား မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ နောက်ပိုင်းကာလများတွင် ဤကမ္ဘာလောကသည် ပြင်ပစကြာဝဠာမှ ကျူးကျော်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်ရှိ စွမ်းအင်များမှာလည်း အဆမတန် မြင့်တက်လာပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်တွင် ထူးဆန်းသော ရတနာများစွာ ကိန်းအောင်းနေသည့် နက်နဲသော နယ်မြေများပေါ်ထွက်လာပေလိမ့်မည်။

ကျိရုရွှယ်သည် ထိုနယ်မြေများတွင် လေ့ကျင့်စဉ်အတွင်း ရှေးဟောင်း သားရဲယဉ်ပါးစေခြင်း အတတ်ပညာကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဤလိပ်ကြီးသည် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲရန်အတွက် အဓိပ္ပာယ်မဲ့ သတ်ဖြတ်မှုများ မလုပ်ဘဲ ငါးကန်ထဲတွင် အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်နေခြင်းမှာ အခြားသော သားရဲများနှင့် ယှဉ်လျှင် အသိဉာဏ် တစ်စုံတစ်ရာ ကျန်ရှိနေကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းကို ယဉ်ပါးအောင် ပြုလုပ်ရန်မှာ ပိုမိုလွယ်ကူပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် လိပ်များသည် သက်တမ်း အလွန်ရှည်ကြသည်။ စနစ်တကျ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးမည်ဆိုပါက အနာဂတ်တွင် ထိပ်တန်းစွမ်းအားရှင် သားရဲကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် လုချွမ်းအတွက် အားကိုးရမည့် အဖော်မွန်ဖြစ်လာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

လုချွမ်းမှာမူ သူရောက်ရှိနေသော ကမ္ဘာသစ်အကြောင်းကိုပင် ကောင်းကောင်း နားမလည်သေးရာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်နောက်ပိုင်း ဖြစ်လာမည့် အခြေအနေများကို ပို၍ပင် ဝေးစွ။ သို့သော် ချီချီလေး၏ မျှော်လင့်တကြီး ဖြစ်နေသော မျက်နှာလေးကို မြင်ရသောအခါ သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ နူးညံ့သွားရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။

သမီးလေးသည် သူ့ကို တစ်ခုခုဆိုလျှင် ဇွတ်အတင်း ပူဆာခဲလှသည်။ အခြားသော သတ္တဝါတစ်ကောင်အတွက် ယခုကဲ့သို့ အလေးအနက် တောင်းဆိုနေသည်ကို လုချွမ်း ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ သမီးလေး၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို သူ မငြင်းရက်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် လုချွမ်းက တိုက်ရိုက်ပင် ရေးသားလိုက်သည်။

"သမီးက ဒီလိပ်ကြီးကို ဒီလောက်တောင် ကြိုက်နေမှတော့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် မွေးဖို့ ဖေဖေ ခွင့်ပြုပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်ကြီးနားကို အနီးကပ်မသွားဖို့ ဖေဖေ သတိပေးပါရစေ။ အမြဲတမ်း ဘေးကင်းတဲ့ အကွာအဝေးမှာပဲ နေပြီး ကန်ဘောင်ပေါ်ကနေပဲ အစာကျွေးရမယ်နော်"

လုချွမ်း၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရရှိလိုက်သောအခါ ကျိရုရွှယ်မှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားပြီး ခေါင်းကို တဆက်ဆက် ညိတ်လိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ ဖေဖေ သမီး ဘေးကင်းအောင် အထူးဂရုစိုက်ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်"

လုချွမ်းမှာမူ သမီးလေး၏ ဘေးကင်းရေးအတွက် စိတ်မချနိုင်သေးသဖြင့် မတော်တဆမှု တစ်စုံတစ်ရာ မဖြစ်စေရန် လျှပ်စီး-၁ ကို ကျိရုရွှယ်၏ နောက်မှ အမြဲလိုက်ပါ စောင့်ရှောက်ရန် တာဝန်ပေးလိုက်တော့သည်။

ရှုပ်ထွေးပွေလီနေသော လမ်းမထက်ဝယ်...။

စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ကျောက်လင်းသည် ချီချီလေးကို ရှာဖွေရန် ချင်းရွှေလယ်ယာခြံရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျောက်လင်းသည် အသည်းအသန် အကူအညီတောင်းနေသည့် အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

အမှန်စင်စစ် တစ်ခြားသောလူသားများအပေါ် မျှော်လင့်ချက်ကုန်ဆုံးနေပြီဖြစ်သော ကျောက်လင်းသည် ဝင်ရောက်မပတ်သက်ချင်သော်လည်း သူ၏ခြေထောက်များကမူ အလိုအလျောက်ပင် ထိုသူများရှိရာသို့ ဦးတည်သွားနေမိသည်။ တစ်ကြိမ် သေဆုံးဖူးခဲ့သော ကျောက်လင်း၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ ယခုအခါ အလွန်ပင် အားကောင်းနေပြီဖြစ်သည်။

သာမန်ဇွန်ဘီများမှာ သူ၏ ပြင်းထန်လှသော လက်သီးချက်များကို အနည်းငယ်မျှပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းမရှိပေ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူသားရှင်သန်ကျန်ရစ်သူများကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေသည့် ဇွန်ဘီအချို့မှာ ကျောက်လင်း၏ လက်ချက်ဖြင့် အသက်ပျောက်သွားတော့သည်။

ဤရုတ်တရက် ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူများမှာ မှင်တက်သွားရသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ အသက်ကို ကယ်ပေးတဲ့အတွက် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ဒီလောက် အစွမ်းထက်တာ... သူက တကယ့်ကို ဒဏ္ဍာရီထဲက ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတစ်

ယောက်များလား။ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ"

လူအချို့သည် ကျောက်လင်းအနားသို့ တိုးလာပြီး ကျေးဇူးစကားများ တရစပ် ပြောနေကြသည်။ သို့သော် ကျောက်လင်းမှာမူ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်နေဆဲပင်။ သူ၏အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသူများကို အေးစက်လှသော အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်သာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအကြည့်ထဲမှ အေးစက်မှုကြောင့် ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူများမှာ ရှိန်သွားကာ ခြေလှမ်းများ တန့်သွားရတော့သည်။

ထိုသူများကို ကယ်တင်ပြီးနောက် ကျောက်လင်းသည် ဆက်လက် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ချင်းရွှေလယ်ယာခြံရှိရာသို့သာ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်၌ပင် သူတို့အား ကယ်တင်ခဲ့သူမှာ ရဲယူနီဖောင်း ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူများက သတိပြုမိသွားကြသည်။

"ခဏလေး စောင့်ပါဦး... အစ်မက ရဲယူနီဖောင်း ဝတ်ထားတာဆိုတော့ အစ်မက ရဲအရာရှိတစ်ယောက် မဟုတ်လားဟင်"

"မင်းက လူသားရှင်သန်ကျန်ရစ်သူများစခန်းအကြောင်း သိမှာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ကို အဲဒီအထိ လိုက်ပို့ပေးပါလား"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျောက်လင်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဘာလို့ ငါက ပို့ပေးရမှာလဲ"

ကျောက်လင်း၏ စကားကြောင့် ကယ်တင်ခြင်းခံလိုက်ရသော ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူများမှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့အမြင်တွင် ကျောက်လင်းမှာ ဤသို့ မပြောသင့်ဘူးဟု ထင်နေကြသည်။

"ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ မင်းက ရဲတစ်ယောက်လေ"

"ရဲတစ်ယောက်ဖြစ်နေမှတော့ ကျွန်တော်တို့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့က မင်းရဲ့ တာဝန်မဟုတ်ဘူးလား"

"ဒါ့အပြင် မင်းက အစွမ်းထက်တဲ့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတစ်ယောက်ပဲ။ ဒီဇွန်ဘီတွေက မင်းအတွက် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

"ကျွန်တော်တို့က ဘာလက်နက်မှမရှိတဲ့ သာမန်လူတွေပါ။ ဒီလို အန္တရာယ်များတဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှာ မင်းတို့လို ရဲတွေကိုပဲ အားကိုးရမှာပေါ့။ မင်း ကျွန်တော်တို့ကို စခန်းအထိ အရောက်ပို့ပေးရမယ်"

ခုနလေးတင် ကျောက်လင်း ကယ်ပေးလိုက်သော ထိုသူများသည် ကျောက်လင်းကို ချက်ချင်းပင် စတင်အပြစ်တင် ဝေဖန်တော့သည်။ သူတို့၏ ရုပ်ဆိုးလှသော၊ ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာပေးများက ကျောက်လင်းအား ရဲစခန်းမှာတုန်းက လူတွေကို ပြန်သတိရသွားစေသည်။ လူသားတို့၏ ယုတ်ညံ့မှုမှာ သူတို့ထံတွင် အထင်းသား ပေါ်လွင်နေတော့သည်။

ကျောက်လင်းသည် စကားတစ်လုံးမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်

သော်လည်း ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူတစ်ဦးက ကျောက်လင်း လွယ်ထားသော ကျောပိုးအိတ်ကို သတိထားမိသွားပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် လောဘရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ရဲတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လိုက်မပို့ပေးနိုင်ဘူးဆိုရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ စားစရာနဲ့ ရေတော့ ပေးခဲ့သင့်တာပေါ့"

"မင်း ကျောပိုးအိတ်ထဲက စားစရာတွေအားလုံးကို ကျွန်တော်တို့ကို ပေးခဲ့သင့်တယ်။ ဒါမှ အရည်အချင်းရှိတဲ့ ရဲတစ်ယောက်လို့ ခေါ်မှာပေါ့"

ကျောက်လင်း၏ ခြေလှမ်းများ တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ရှေ့မှ လူများကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမက ခုနတင် သူတို့အသက်ကို ကယ်ခဲ့ကာ အခုတော့ သူတို့က သူမကျောကို ဓားနှင့် ပြန်ထိုးဖို့ ကြိုးစားနေကြပြန်သည်။

ရဲစခန်းက လူတွေနဲ့ ဘာမှမခြားနားပါလား။

သူမကို ဝိုင်းပြီး ဖိအားပေးနေသော ထိုသူများကို ကြည့်ရင်း ကျောက်လင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမက ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး ထိုစကားပြောသော အမျိုးသား၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် အားကုန်ထိုးလိုက်တော့သည်။

ပြင်းထန်လှသော အရှိန်ကြောင့် ထိုသူမှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး သွေးများအန်ကာ နေရာတင်ပင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

"အားးး"

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ကျန်ရှိနေသူများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ထိုရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်မှုက အနီးနားရှိ ဇွန်ဘီအချို့ကို ထပ်မံဆွဲဆောင်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ကျောက်လင်းမှာမူ သူတို့၏ အကူအညီတောင်းသံများကို လုံးဝဥပေက္ခာပြုကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ချီချီလေး ပြောတာ မှန်တယ်။ ဒီလို လူမျိုးတွေက ကာကွယ်ပေးဖို့ မတန်ဘူး။