အခန်း (၁၂၂)

ဧရာမဇွန်ဘီ၏ ထက်ရှလှသော လက်သည်းများသည် မျိုးဗီဇပြောင်း သားရဲကြီး၏ ဦးခေါင်းခွံကို တိုက်ရိုက်ထိုးဖောက်လိုက်ပြီး စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသော အမြုတေကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

လုချွမ်း ခန့်မှန်းခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဤမျိုးဗီဇပြောင်း နွားကြီးသည် ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ သူ၏ဦးနှောက်ထဲမှ အမြုတေမှာ လိမ္မော်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ဧရာမဇွန်ဘီ ၁သည် ထိုအမြုတေကို လုချွမ်းထံသို့ လာရောက်ပေးသည်။ သူ့လက်ထဲရှိ ဒုတိယအဆင့် အမြုတေ နှစ်ခုကို ကြည့်ရင်း လုချွမ်း ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။

“စောစောက ရွှေရောင်မြွေဟောက်ကြီးဆီကရတဲ့ ဒုတိယအဆင့် အမြုတေရယ် အခု နွားကြီးဆီကရတဲ့ အမြုတေရယ် ပေါင်းလိုက်ရင် အားဖန်ကို တတိယအဆင့်ဇွန်ဘီအဖြစ် အောင်အောင်မြင်မြင် အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ စွမ်းအင်တွေ ရှိသွားပြီ”

ယခုအခါ လယ်ယာခြံအတွင်းရှိ ခြိမ်းခြောက်မှုများကို အခြေခံအားဖြင့် ရှင်းလင်းပြီးပြီဖြစ်ရာ လုချွမ်းသည် သူ၏ဇွန်ဘီရုပ်သေး အမြောက်အမြားကို ခြံအတွင်းပိုင်းသို့ စေလွှတ်ကာ နယ်မြေရှင်းလင်းရေး စတင်လိုက်တော့သည်။

အမြုတေကို ထုတ်ယူပြီးနောက်တွင်လည်း လုချွမ်းသည် နွားကြီး၏ အလောင်းကို အလဟဿ အဆုံးရှုံးမခံပေ။ ယခင်က ဆုံတွေ့ခဲ့သော ရွှေရောင်မြွေဟောက်သားကို သိမ်းဆည်းခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဤနွားသားများကိုလည်း သေသေချာချာ သိမ်းဆည်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင် စားသုံးရန်အတွက် ပြဿနာမရှိသော်လည်း ချီချီလေးအတွက်မူ အန္တရာယ်ရှိမရှိ သူ မသေချာသေးပေ။ ထို့ကြောင့် တစ်နေ့နေ့တွင် ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူ လူသားတစ်ဦးဦးကို စမ်းသပ်ချက်အဖြစ် အသုံးချပြီးမှသာ ဤအသားကို စိတ်ချလက်ချ အသုံးပြုနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤအသားကို စားသုံး၍ရခဲ့ပါက သူ၏ ဟင်းချက်စွမ်းရည်များကို အစွမ်းကုန် ထုတ်ပြနိုင်မည်ဟု လုချွမ်း စိတ်ကူးကြည့်နေမိသည်။ ဤမျှများပြားသော အမဲသားများကို ချက်ချင်းကုန်အောင် စားနိုင်မည်မဟုတ်သဖြင့် အမဲခြောက်များ၊ အမဲသားနှပ်များနှင့် အခြားသော အစားအစာများအဖြစ် ပြုလုပ်ထားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ချီချီလေးအတွက် ဝဝလင်လင် စားသုံးနိုင်ရန် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ ဤမျိုးဗီဇပြောင်းနွားသားက စားသုံးရန် သင့်လျော်သည်ဆိုသည့် အချက်ပေါ်တွင်သာ မူတည်နေပါသည်။

လတ်ဆတ်လှသော မျိုးဗီဇပြောင်းနွားကြီး၏ အလောင်းကို ကြည့်ရင်း လုချွမ်းကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားလာမိပြီး ၎င်း၏အရသာကို မြည်းစမ်းကြည့်ချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် လုပ်ငန်းဆောင်တာများ လည်ပတ်ရန်အတွက် ယခင်ကဲ့သို့ နေ့စဉ် အသားစိမ်းသွေးစိမ်းများကို မဖြစ်မနေ စားသုံးရန် မလိုတော့သော်လည်း လတ်ဆတ်သော အသားနှင့် သွေးတို့သည် ဇွန်ဘီများအတွက်မူ ရှောင်လွှဲရခက်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။

နွားကြီးကို နှိမ်နင်းပြီးနောက် လုချွမ်းသည် ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကို အသုံးချကာ လယ်ယာခြံအတွင်း၌ ဆက်လက် ရှာဖွေစေသည်။ လယ်ယာခြံကြီးမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းလှသဖြင့် ယခုအချိန်အထိ ဧရိယာအနည်းငယ်ကိုသာ စစ်ဆေးရသေးပြီး မစူးစမ်းရသေးသည့် နေရာများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ချင်းရွှေလယ်ယာခြံ၏ ထောင့်စေ့နေရာတိုင်းကို သေသေချာချာ မစစ်ဆေးရသေးသရွေ့ လုချွမ်းသည် ချီချီလေးကို ခြံထဲသို့ လုံးဝ ဝင်ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သမီးလေးမှာ အလွန်ငယ်ရွယ်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အလွန်နုနယ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သမီးလေးထံသို့ မည်သည့်အန္တရာယ်မျိုးမှ ရောက်မလာစေရန် လုချွမ်းက အစွမ်းကုန် ကာကွယ်သွားမည်ဖြစ်သည်။ အနာဂတ်တွင် ဤချင်းရွှေလယ်ယာခြံမှာ သူနှင့် ချီချီလေးအတွက် အမြဲတမ်း နေထိုင်ရာ အိမ်ဖြစ်လာတော့မည်ဖြစ်ရာ ဤနေရာတစ်ခုလုံးသည် အကြွင်းမဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံနေရန် လိုအပ်သည်။

ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို ထိခိုက်စေနိုင်သော မည်သည့်အရာကိုမျှ သူမျက်ကွယ်မပြုနိုင်ပေ။ နေရာတစ်ခုလုံးက စိတ်ချရမှု အပြည့်ရှိနေရမည်ဖြစ်သည်။

လုချွမ်းသည် ဇွန်ဘီရုပ်သေး အမြောက်အမြားကို ဆက်လက်ထိန်းချုပ်ကာ ချင်းရွှေလယ်ယာခြံတစ်ခုလုံးကို အနှံ့အပြား ကင်းလှည့်စစ်ဆေးစေသည်။ ခြံအတွင်းအပြင် ထောင့်နားမကျန် သေသေချာချာ ရှာဖွေစစ်ဆေးပြီးနောက်တွင်မှ လုချွမ်း နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

ချင်းရွှေလယ်ယာခြံတစ်ခုလုံးတွင် ဤမျိုးဗီဇပြောင်း နွားကြီးတစ်ကောင်သာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားသော မူလတိရစ္ဆာန်များ၊ ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူ လူသားများနှင့် ဇွန်ဘီများအားလုံးမှာ ဤနွားကြီး၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ကြရသည်။

ချင်းရွှေလယ်ယာခြံတစ်ခုလုံးကို ဇွန်ဘီရုပ်သေးများဖြင့် အနှံ့အပြား ကင်းလှည့်ပြီးနောက် လုချွမ်းသည် ဤနေရာ၏ တည်ဆောက်ပုံနှင့် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အသေးစိတ် နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

လယ်ယာခြံကြီးအား ဧရိယာအလိုက် စနစ်တကျ ခွဲခြားထားကာ အလယ်ပိုင်းဧရိယာမှာ လူသားများ နေထိုင်ရန် ခေတ်မီအဆောက်အအုံများ ရှိသည့်နေရာ ဖြစ်သည်။ သူနှင့် ချီချီလေးတို့၏ နေ့စဉ်ဘဝအတွက် အဆင်ပြေချောမွေ့စေမည့် နေရာပင်။

တောင်ဘက်ပိုင်းဧရိယာသည် ဝင်ပေါက်နှင့် နီးကပ်ပြီး သီးနှံနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ပျိုးရန် မြေကွက်များ ရှိသည်။ လက်ရှိတွင် ပျက်စီးနေသဖြင့် အသစ်ပြန်လည် စိုက်ပျိုးရမည် ဖြစ်သည်။

အရှေ့ဘက်ပိုင်းဧရိယာမှာ ကြက်၊ ဘဲနှင့် တိရစ္ဆာန်များ မွေးမြူသည့်နေရာ ဖြစ်သည်။ ယခုမူ သွေးညှီနံ့များနှင့် အညစ်အကြေးများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

မြောက်ဘက်ပိုင်းတွင် ဧရာမ သစ်သီးခြံကြီး ရှိပြီး အနောက်ဘက်ပိုင်းမှာ ငါးမွေးကန် ရှိသည့်နေရာ ဖြစ်သည်။

လယ်ယာခြံတစ်ခုလုံးကို ပတ်ပတ်လည် ရှာဖွေပြီးနောက်တွင်မူ လုချွမ်းသည် လုံးဝလက်ဗလာဖြင့် ပြန်မလာခဲ့ရပေ။ မြောက်ဘက်ခြမ်းရှိ သစ်သီးခြံအတွင်း၌ သစ်ပင်များပေါ်တွင် သီးမှည့်နေသော သစ်သီးအချို့ကို သူ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

"တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ... ဒီလိုကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲမှာ ဒီလောက်လတ်ဆတ်တဲ့ သစ်သီးတွေကို တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"

မှည့်ဝင်းနေသော သစ်သီးများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လုချွမ်း အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သမီးလေးအတွက် လိုအပ်သော ဗီတာမင်ဓာတ်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါလား။

အရင်းအမြစ်များ အလွန်အမင်း ရှားပါးလှသော ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲတွင် စားစရာ တစ်ခုခု ရှာတွေ့ရန်မှာပင် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ လုချွမ်းအနေဖြင့် မြို့ထဲမှ ရိက္ခာအမြောက်အမြား စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အဓိကအားဖြင့် ဆန်၊ ပေါင်မုန့်နှင့် မုန့်ခြောက်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ လတ်ဆတ်သော သစ်သီးဝလံများကိုမူ မည်သည့်နေရာတွင်မှ ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

လတ်ဆတ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် သစ်သီးဝလံများမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်ရာ ၎င်းတို့သည် ဤခေတ်ကြီးထဲတွင် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာများသဖွယ် ရှားပါးလှသည်။

လုချွမ်းသည် အနောက်ဘက်ခြမ်းရှိ ငါးမွေးကန်တွင် ငါးများ ကျန်ရှိနေသေးခြင်း ရှိမရှိ စစ်ဆေးရန် ဇွန်ဘီရုပ်သေးတစ်ကောင်ကို စေလွှတ်လိုက်သည်။ ကုန်းပေါ်တွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ရှာရန်မှာ မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့သဖြင့် ရေထဲသို့သာ အာရုံပြောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရေကန်ထဲတွင် ပိုးမကူးစက်ရသေးသော သို့မဟုတ် အသတ်မခံရသေးသော ငါးအချို့ ကျန်ရှိနေပါက သမီးလေးအတွက် ငါးဟင်းချက်ကျွေးနိုင်မည်ပင်။

သို့သော် ငါးမွေးကန်အနီးသို့ ရောက်သောအခါ ရေများမှာ အလွန်ပင် နောက်ကျိနေသဖြင့် အတွင်းပိုင်းအခြေအနေကို ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲလှသည်။ အဆိုးရွားဆုံးမှာ ကန်ဘောင်တစ်လျှောက်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ တွားသွားထားသော ကျယ်ပြန့်သည့် အမှတ်အသားများကို တွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းက လုချွမ်းကို ချက်ချင်း သတိဆွဲလိုက်စေသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း ဤကဲ့သို့သော အမှတ်အသားများရှိနေခြင်းမှာ ထိုကန်ထဲတွင် ထူးခြားသည့်အရာတစ်ခု ရှိနေကြောင်း ပြသနေသည်။

ခုနက မျိုးဗီဇပြောင်း နွားကြီးနှင့် တွေ့ဆုံမှုကြောင့် လုချွမ်းမှာ သတိကြီးစွာ ထားနေဆဲဖြစ်ပြီး ဤကန်ထဲတွင်လည်း မျိုးဗီဇပြောင်း ငါးကြီးတစ်ကောင် စောင့်ကြိုနေနိုင်သည်ဟု တွေးမိသည်။ သူသည် ဇွန်ဘီရုပ်သေးကို ငါးကန်အနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်စေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အသေအချာ အကဲခတ်နေလိုက်သည်။

ထိုစဉ် ရေမျက်နှာပြင်မှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ခတ်သွားပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် နောက်ကျိသော ရေထဲမှ ဧရာမ လိပ်ကြီး တစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုလိပ်ကြီး၏ အရွယ်အစားမှာ လုချွမ်း၏ စိတ်ကူးထက်ပင် ကျော်လွန်နေပြီး အကျယ်မှာ ၂ မီတာမှ ၃ မီတာခန့်အထိ ရှိနေသည်။ သာမန်အချိန်တွင် တွေ့ရတတ်သော ပင်လယ်လိပ်ကြီးများပင် ဤလိပ်ကြီးနှင့် ယှဉ်လျှင် သေးငယ်သွားပေလိမ့်မည်။ ၎င်းမှာလည်း ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု လမ်းကြောင်းတစ်မျိုးဖြင့် ကြီးထွားလာသော မျိုးဗီဇပြောင်း သားရဲကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်မှာ သေချာလှသည်။

ဂြွတ်...

လိပ်ကြီးသည် ဇွန်ဘီရုပ်သေး၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဘာမှမဆိုင်းမတွဘဲ ကိုက်ခဲလိုက်ရာ အရိုးကျိုးသံမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။

“ဟာ... သွားပြီ။ ဘယ်လို လိပ်ကြီးလဲဟ”

ရေထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော လိပ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လုချွမ်း အတော်ပင် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ ဤမျှ နောက်ကျိသော ရေထဲတွင် ဤမျှကြီးမားသော သတ္တဝါ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ အဓိကအချက်မှာ ဤမျှ ဧရာမလိပ်ကြီးသည် ရေထဲတွင် အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ဘဲ ငြိမ်သက်နေခြင်းပင်။ အကယ်၍ ၎င်းသာ ရုတ်တရက် ခုန်မထွက်လာပါက လုချွမ်း တစ်ယောက် ၎င်းရှိနေမှန်း သိလိုက်ရမည် မဟုတ်ပေ။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားကြောင့် ဇွန်ဘီရုပ်သေး၏ ခြေကျင်းဝတ်မှာ ချက်ချင်း ကြေမွသွားခဲ့ရာ ဤလိပ်ကြီး၏ ကိုက်အားမှာ အမှန်တကယ်ပင် အားကောင်းလှသည်။