ကျန်တာ အားလုံးကအတူတူပဲ

လေပြေလေညှင်းများက တောင်ပေါ်သစ်တောကိုဖြတ်သန်း တိုက်ခတ်သွား၏။

မင်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အရပ်ရှည်သော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။

ရှန်းယီ၏ အမူအရာမှာ ပုံမှန်သာဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် သက်သောင့်သက်သာ မရှိသောအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပေသည်။

ဤသည်မှာ ရှောင်ချမ်ဝေကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ချင်ပြည်နယ်မှ ထွက်ခွာကာ ပထမဆုံးအကြိမ် တစ်ယောက်တည်း နတ်ဆိုးအမဲလိုက်ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။

အမှန်တကယ်တော့ သူသည် တစ်ကိုယ်တည်း လှုပ်ရှားရခြင်းကို ပိုနှစ်သက်၏။

သူ၏ အကြည့်သည် ကျယ်ပြောလှသော တောင်ပေါ်တောအုပ်ကို ဝှေ့ယမ်းကြည့်လိုက်ချေ၏။

သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေကို စစ်ဆေးနေသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ယခုအခါတွင် အခြားအရာတစ်ခုသည် သူ၏ နယ်မြေထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသလို ခံစားနေရပြီး ထိုမသိစိတ်က ဖြစ်ပေါ်လာသော မနှစ်မြို့မှုသည် သူ၏ စိတ်အခြေအနေကို တလှိုက်လှိုက်တိုက်စားနေသည်။

"တောင်တစ်လုံးမှာ ကျားနှစ်ကောင် မရှိနိုင်ဘူး ဆိုတာလား"

ရှန်းယီသည် ဤထူးဆန်းသော စိတ်ခံစားမှုအတွက် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုရှာဖွေပြီး သူ့စိတ်ကို ငြိမ်သက်အောင် ထားလိုက်၏။

သူသည် လိပ်အသက်ရှူခြင်း နည်းစနစ်ကို အမြင့်ဆုံးအထိ လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး လေဟုန်စီးနင်းခြင်းပညာကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ သူ၏ ပုံရိပ်သည် လေပြေညှင်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တောအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်ပေသည်။

တောသခင်၏ မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ...

ရှီးထိုက်တောင်အတွင်းတွင် ရှန်းယီသည် လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခု၌ သွားလာနေသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေပြီး မည်သည့် သတ္တဝါမျှ သူ ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို အာရုံမခံနိုင်ကြချေ။

သူ၏ တည်ရှိမှုကို တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားရင်းဖြင့် သူသည် ရှောင်ချမ်ဝေ ညွှန်ပြခဲ့သော အတွင်းပိုင်းနေရာသို့ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ခါးရှိ ငွေရောင်ခေါင်းလောင်းသည် သိမ်မွေ့စွာ တုန်ခါလာ၏။

အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အလွန်လေးနက်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

"ခဏလောက် ရပ်လိုက်ပါဦး။ ကျမ တစ်ခုခု မှားနေတာ တွေ့တယ်။ အချိန်နည်းနည်းလောက် ပေးပါ"

ရှန်းယီ မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ရှေ့ဆက်တိုးခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ ပုံရိပ်သည် ထိုနေရာမှ တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

သူသည် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်၏ သတိပေးချက်ကို အလွန် အလေးအနက်ထား၏။ အထူးသဖြင့် မိမိအင်အားကို နက်ရှိုင်းစွာ နားလည်သော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ဦးထံမှ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

များမကြာမီ နောက်ထပ် သတင်းစကားတစ်ခု ငွေရောင်ခေါင်းလောင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒုတိယမြောက် အမြုတေပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့် နတ်ဆိုးသခင်ရဲ့အရိပ်ယောင်တွေကို ကျမ တွေ့ထားတယ်"

ရှန်းယီ စောစောက သူ၏ စိတ်အခြေအနေ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ပြန်လည် သတိရလိုက်ပြီး မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်ချေ၏။

"တတိယတစ်ကောင်..."

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သတင်းစကားသည် စာကြောင်းတစ်ဝက်သာ ပါဝင်ပြီး လေတိုးသံများနှင့်အတူ ပါလာသည်။

ရှန်းယီ၏ အမူအရာ လေးနက်သွားချိန်မှာပင် ကံကောင်းထောက်မစွာ နောက်ထပ် သတင်းစကားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။

"ရှီးထိုက်တောင်ကနေ အရင် ဆုတ်ခွာလိုက်ပါ။ ကျမ နတ်ဆိုးသခင် တစ်ကောင်ရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ။ နောက်မှ အသေးစိတ် ရှင်းပြမယ်"

ထိုအမျိုးသမီးသည် တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသော်လည်း သူမ၏ အသံတွင်မူ ကစဉ့်ကလျားဖြစ်နေသော အသက်ရှူသံများကို ထုတ်ဖော်ပြသနေပေသည်။

ရှန်းယီ၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာပေါ်တွင် အမူအရာသည် ပို၍လစ်လျူရှုဟန်ပေါက်လာပြီး တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်သည်။

"တည်နေရာ"

အကယ်၍ အမြုတေပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့် နတ်ဆိုးသခင် သုံးကောင်သာ ဆိုပါက၊ သူ အားလုံးကို မသတ်နိုင်လျှင်ပင် အနည်းဆုံး ရှောင်ချမ်ဝေကို ကယ်ထုတ်သွားရန်မှာ ပြဿနာ ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် ဖြောင့်စင်းသော ယိဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

တွေဝေခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ကောင်းကင်နတ်ဆိုး အမြုတေကို တိုက်ရိုက်လှုံ့ဆော်လိုက်ပြီး လေဟုန်စီးနင်းခြင်းပညာအတွက် စွမ်းအား ဖြည့်တင်းပေးလိုက်သည်။

သူ၏ အရှိန်သည် အဆပေါင်းများစွာ မြင့်တက်လာပြီး အနီရောင် လေပြင်းမုန်တိုင်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူလာခဲ့ရာ လမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်သွားချေ၏။

သူ၏ ခါးရှိ ငွေရောင်ခေါင်းလောင်းသည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တဖန် မြည်လာပြန်သည်။

သူမ၏ အသံသည် အလွန် အားနည်းနေသော်လည်း သူမ၏ စကားများက ရှန်းယီကို အနည်းငယ် အံ့သြသွားစေသည်။

"ဒါက ထောင်ချောက်တစ်ခုပဲ... ရှင် အမြန်ပြန်လာခဲ့... ကျမ အခု ဘေးကင်းသွားပါပြီ... တောင်ထိပ်ပေါ်က ပျက်စီးနေတဲ့ ဘုရားကျောင်းမှာ..."

ထိုအမျိုးသမီးသည် သေလုမြောပါး ဖြစ်နေပုံရပြီး သူမ၏ သတင်းစကားများပင် ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေသော်လည်း ဤစကားများမှာမူ အလွန်သေချာရေရာနေသဖြင့် လူကို တွေးတောစရာ ဖြစ်စေပေသည်။

ရှန်းယီသည် သူတို့ ယခင် လမ်းခွဲခဲ့သော နေရာသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ဓားရှည်ကို အိမ်ပြန်သွင်းကာ မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်၏။

သူတောင် မရောက်သေးဘဲ သူမ ဘယ်လိုလုပ် ဘေးကင်းသွားရတာလဲ။

မိမိကိုယ်ကို ရေရွတ်ရင်း သူ တောင်ထိပ်ဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

အကယ်၍ ငွေရောင်ခေါင်းလောင်း တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ လူသည် ရှောင်ချမ်ဝေ မဟုတ်ပါက၊ သူမသည် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံထားရပြီး သူ့ကို မျှားခေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူ အမှန်တကယ် သံသယဝင်မိပေလိမ့်မည်။

ဤမျှ ကျယ်ပြောသော နတ်ဆိုးတောင်ကြီး အတွင်းတွင် သူပင်လျှင် မည်သည့် ဘေးကင်းမှု ကိုမျှ အာမခံနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ဒီအမျိုးသမီးကို ယုံကြည်လို့ ရနေတုန်းပါပဲ။

ရှန်းယီသည် သူ၏ အငွေ့အသက်ကို အမြန် စစ်ဆေးလိုက်ရာ ခြေရာလက်ရာ တစ်ခုမျှ မကျန်ခဲ့သည်ကို သေချာစေပြီး ကောင်းကင်နတ်ဆိုး အမြုတေကို ချက်ချင်းအသုံးပြုနိုင်မည့် အခြေအနေတွင် ထားရှိလိုက်သည်။

အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရလျှင်ပင် သူသည် သူ၏ စွမ်းအားအပြည့်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်နိုင်ရမည်။

ထို့နောက်မှသာ သူ တောင်ထိပ်သို့ ချဉ်းကပ်သွားလိုက်၏။

တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းဟောင်း တစ်ခု ရှိသည်။

ဤသည်မှာ ရှီးထိုက်တောင်သည် ချင်ပြည်နယ်၏ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်တွင် ရှိစဉ်က ကျန်ရစ်ခဲ့သော ခြေရာလက်ရာ တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ ၎င်းသည် အဖက်ဖက်မှ ရာသီဥတုဒဏ်ကို ခံရပြီး အပျက်အစီးများ ဖြစ်နေကာ ခြောက်ကပ်သော ခံစားမှုကိုပေးစွမ်းနေ၏။

ကိုယ်တစ်ပိုင်းသာ ကျန်သော နတ်ဘုရားရုပ်တု တစ်ခုသည် ကျိုးပဲ့နေသော ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် စောင်းရွဲ့နေပြီး ဖုန်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

အမွှေးတိုင်အိုး သို့မဟုတ် ပူဇော်သက္ကာများ မရှိဘဲ ခြောက်သွေ့သော သစ်ကိုင်းများနှင့် ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်ပုံ တစ်ပုံသာ ရှိချေ၏။

မင်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး သူမ၏ ချောမွေ့သော ဆံနွယ်များကို နောက်တွင် ရိုးရှင်းစွာ စည်းနှောင်ထားသည်။

သူမ၏ အမူအရာသည် အေးစက်နေပြီး ထူထဲသော မျက်တောင်များအောက်ရှိ မျက်လုံးများမှာမူ ရှေးဟောင်းရေတွင်း တစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပေသည်။

သူမ၏နုနယ်ပြီး အလှဆင်မထားသော မျက်နှာတွင် သဘာဝအတိုင်း ပြီးပြည့်စုံသော အသွင်အပြင်များ ရှိပြီး သူမ၏အသားအရေသည် ခဲထားသော ခရင်မ်ကဲ့သို့ပင်။

မီးရောင်အောက်တွင် ၎င်းသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ဖြူဖပ်ဖြူရော ဖြစ်နေပုံရ၏။

သူမ၏ ညာဘက်လက်ဖဝါးသည် ဒူးပေါ်တွင် ညင်သာစွာ တင်ထားပြီး ရှည်လျားကာ ဖြူဝင်းသော လက်ချောင်းထိပ်များက ဝိုင်အိုးတစ်လုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

သူမ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်သည် ရှောင်ချမ်ဝေ၏ နဖူးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးနေပြီး ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များကို သပ်ပေးနေပေသည်။

ထိုကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော လက်အောက်တွင်...

ရှောင်ချမ်ဝေ၏ ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေသော အသက်ရှူသံများ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးချမ်းမှု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။ သူမသည် နတ်ဆိုးများ ပြည့်နှက်နေသော ရှီးထိုက်တောင်ကြီး အလယ်တွင် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ချေ၏။

ဤလူ၏ ဘေးနားတွင် နေနိုင်သရွေ့ သူမသည် ချင်ပြည်နယ် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနတွင် ရှိနေသည်ထက်ပင် ပိုမို ဘေးကင်းသည်ဟု ထင်ရပေသည်။

ရှောင်ချမ်ဝေ လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားမှသာ မင်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးသည် မျက်လုံးကို အနည်းငယ်ပင့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်း အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ တည်ငြိမ်သော်လည်း ရန်လိုခြင်း မရှိသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ခဲ့ပါ"

သူမ၏ အသံ ဆုံးသွားသောအခါ အပြင်ဘက်တွင် လေပြေညှင်းကလေး တစ်ခုသာ တိုက်ခတ်နေခဲ့၏။

ခဏကြာပြီးနောက် လူငယ်လေးသည် ကိုယ်ထင်ပြလာပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ရောက်ကာ မီးပုံနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထောင့်တစ်နေရာတွင် နေရာယူလိုက်သည်... သူသည် ထိုအမျိုးသမီးနှင့် အဝေးဆုံး နေရာကို မသိစိတ်မှ ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရှန်းယီသည် သူ့ကို မသက်မသာ ခံစားရစေသော လူများနှင့် နီးကပ်စွာ နေရခြင်းကို အမှန်တကယ် မနှစ်သက်သော်လည်း တစ်ဖက်လူသည် သူ၏ ပုန်းအောင်းနေသော နေရာကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှု မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဆက်လက်ပြီး တင်းမာနေစေရန် အကြောင်းမရှိတော့ချေ။

ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းသည် မီးပုံမှ တဖျစ်ဖျစ် မြည်သံများသာ ကျန်ရှိပြီး အလွန် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

မည်သူကမျှ စကားစပြောရန် အလျှင်လိုကြပုံမရပေ။ လူငယ်လေးသည် တရားမှတ်ရန် မျက်လုံးများ မှိတ်လိုက်ပြီး မိန်းကလေးသည် ဝိုင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ သောက်နေသည်။

အိုးထဲမှ ဝိုင်၏ စူးရှသော အနံ့သည် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်း အပြင်ဘက်အထိပင် ရနံ့ရနေပေသည်။

ကြည်လင်သော ဝိုင်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများထဲသို့ စီးဝင်သွားသော်လည်း မိန်းကလေး၏ အမူအရာကို အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲစေခြင်း မရှိပေ။

သူမ၏ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ဖြူဖပ်ဖြူရော ဖြစ်နေသော အသားအရေသာ အနည်းငယ် တိုးတက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။

ဝိုင်အိုး ကုန်သွားမှသာ သူမ အိုးကို ချလိုက်၏။ ထို့နောက်မှသာ သူမသည် အဝေးရှိ လူငယ်လေးဆီသို့ အကြည့်ပို့လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် သူ၏ ခါးရှိ အနက်ရောင်ဓားပေါ်တွင် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။

ထပ်မံ၍ အများကြီး လေ့လာခြင်း မပြုဘဲ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်မှု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ရှောင်ချမ်ဝေကို နှစ်သိမ့်ပေးနေသော လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်ကာ ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်၏။

"ကျွန်မ အခု နတ်ဆိုးသတ်တော့မလို့။ ရှင် လိုက်မလား"

"ဘယ်လို နတ်ဆိုးမျိုးလဲ"

နောက်ဆုံးတွင် သူ စိတ်ဝင်စားသော အရာကို ပြောလာသဖြင့် ရှန်းယီ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

"သမင်ဖြူတစ်ကောင်နဲ့ ကျမကို ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့ သူ ဖိတ်ခေါ်ထားတဲ့ နတ်ဆိုးသခင်တွေပါ။ ဘယ်နှစ်ကောင်လဲ ဆိုတာ မသေချာပေမဲ့ နည်းတော့ မနည်းလောက်ဘူး"

မိန်းကလေးသည် လက်ကို ဘေးတွင် ချလျက် ရပ်နေသည်။

"သတင်းအချက်အလက်က ဒီလောက်ပဲလား"

ရှန်းယီလည်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။ ယခင်က မသက်မသာ ဖြစ်မှုအတွက် နောက်ဆုံးတွင် ရှင်းပြချက်တစ်ခုရရှိသွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် မူလက တောသခင်ကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ယခုအခါ အခြားကိစ္စတစ်ခုထဲသို့ မတော်တဆ ရောက်ရှိသွားပုံရသည်။

သို့သော် မည်သည့်အရာပင် ဖြစ်ပါစေ၊ နတ်ဆိုးများနှင့် ပတ်သက်နေသရွေ့ အမှန်တကယ် ကွာခြားမှု မရှိပေ။

သူ သိရန် လိုအပ်သော တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ သူ ပါဝင်နိုင်စွမ်း ရှိမရှိ ဆိုသည်သာ ဖြစ်၏။

"သတင်းအချက်အလက် မရှိဘူး"

မိန်းကလေး ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တိုတိုတုတ်တုတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ ထွက်ပြေးသွားသင့်ပေမဲ့ မပြေးကြလို့ပဲ"

သူတို့ ထွက်ပြေးသွားသင့်သော်လည်း မပြေးကြခြင်းက ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုကို ဆိုလိုပေသည်။

အလွန် ရိုးရှင်းသော ယုတ္တိဗေဒပင်။

"အဲဒါကို သိရက်နဲ့ ခင်ဗျား သွားဦးမလို့လား"

ရှန်းယီ တစ်ဖက်လူကို ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

"မဟာလနတ်ဆိုးအရှင်သခင်ရဲ့ တည်နေရာကို ကျွန်မ သိတယ်"

မိန်းကလေးသည် သူမ၏လက်ဖဝါးကို ဖြန့်လိုက်ရာ သေးသွယ်သော ငွေအပ်တစ်ချောင်း လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ပေါ်လာပြီးနောက် ၎င်းကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။

ငွေအပ်သည် လေထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ဝဲပျံနေပြီး ရှောင်ချမ်ဝေကို ကာကွယ်ပေးထား၏။

၎င်း ပေါ်လာသည့် ခဏတွင် တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံး၏ အပူချိန် ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားသည်။

နှင်းခဲပါးလွှာ တစ်လွှာသည် နတ်ဘုရားရုပ်တုကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသော်လည်း ဘေးနားရှိ ရှောင်ချမ်ဝေမှာမူ သက်ရောက်မှု မရှိဘဲ ကျန်ရစ်နေပေသည်။

ဤသည်ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူမသည် ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီး မပြီးဆုံးသေးသော စာကြောင်းတစ်ဝက်ကို ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

"သူ မရှိသရွေ့ ကျန်တဲ့အရာတွေ အားလုံးက အတူတူပါပဲ"

သူမ၏ ယခင် မေးခွန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ယဉ်ကျေးမှုအရ မေးမြန်းခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ပုံရ၏။ လူငယ်လေး လိုက်ချင်သည် ဖြစ်စေ၊ မလိုက်ချင်သည် ဖြစ်စေ သူမ အမှန်တကယ် ဂရုမစိုက်ချေ။