ချင်းဖုန်းတောင်က နတ်ဆိုးတွေကို သုတ်သင်ပြီးပြီ

ထိုတာအိုဓား... မိစ္ဆာဓားကို ကြည့်ရင်း...

သမင်ဖြူ၏ စိတ်မှာ တစ်ဖန်တုန်လှုပ်သွားလေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန် ထူးဆန်းနေသော်လည်း ပုံသဏ္ဍာန်နှစ်ရပ် သိုင်းအနှစ်သာရ၏ အရိပ်အယောင်ကို ဝေဝါးစွာ ခွဲခြားနိုင်သေး၏။

ဤမိစ္ဆာဓား၏ ခိုင်ခံ့မှုမှာ တိမ်ဖြူကျောင်းတော် တာအိုဆရာများထက်ပင် များစွာ သာလွန်နေသေးသည်။ တိမ်ဖြူကျောင်းတော်မှ တာအိုဆရာတစ်ပါးသည် ဤပုံသဏ္ဍာန်နှစ်မျိုး မူလအနှစ်သာရကို အမြုတေပြီးပြည်စုံခြင်းအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်မည်မျှ ကြာခဲ့ပြီနည်း။

ထို့အပြင် သူပြသခဲ့သော အရှိန်အဝါမှာ အမြုတေပြီးပြည်စုံခြင်းအဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးသည်မှာ ရှင်းလင်းလှသည်။ ဤဓားမူလအနှစ်သာရကို သူ မည်သို့ စုစည်းနိုင်ခဲ့သနည်း။

မရီဒျန်များနှင့် အပ်စိုက်မှတ်များ၏ ကန့်သတ်ချက်များကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ အမြုတေကို လွတ်လပ်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းကြောင့်လော။

သမင်ဖြူနတ်ဆိုးအရှင်သခင်အတွက် စဉ်းစားရန် အချိန်မကျန်တော့ပေ။

ရှန်းယီသည် လေထဲတွင် လွင့်မျှောနေပြီး သူ၏ မင်ရောင်ဝတ်ရုံမှာ လေထဲတွင် တလွင့်လွင့် ဖြစ်နေလေ၏။

သူ၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်လုံးများတွင် ထူထဲသော အနီရောင်မြူခိုးများ ပြည့်နှက်နေကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လူယုတ်မာအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ့အောက်ရှိ နတ်ဆိုးကို တိတ်တဆိတ် ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ကြက်သွေးရောင် တာအိုဓားသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အောက်သို့ ထိုးဆင်းသွားလေ၏။

ဖွတ်..

သမင်ဖြူမတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် သူ၏ပေါင်မှာ ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရလေသည်။ ပုံသဏ္ဍာန်နှစ်မျိုး တာအိုဓားသည် လေထဲတွင် တစ်ဖန်ပြန်လည် ဝဲပျံလာပြီး ဦးတည်ချက်ပြောင်းကာ ထပ်မံတိုက်ခိုက်လိုက်ပြန်သည်။

ရှန်းယီသည် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော ဒေါင်းအမြုတေလုံးကိုထုတ်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးစများကို ပေါ့ပါးစွာ သုတ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ဗလာဖြစ်နေသော ကောင်းကင်နတ်ဆိုးအမြုတေမှာ ပြန်လည်ပြည့်လာပြီး ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေသည်။

သူသည် မူလနေရာမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပုံသဏ္ဍာန်နှစ်မျိုး တာအိုဓားနှင့် ပူးပေါင်းကာ ညှပ်ပူးညှပ်ပိတ် တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

ရှန်းယီသည် သမင်ဖြူ၏ ဦးခေါင်းကို ခြေထောက်ဖြင့် ဝိုက်ကန်လိုက်ပြီးနောက် ပြိုကျလာသော တောင်များကဲ့သို့သော လက်သီးများဖြင့် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရက်စက်စွာ ထိုးနှက်လိုက်လေ၏။

ပုံသဏ္ဍာန်နှစ်မျိုး တာအိုဓားသည် အခွင့်ကောင်းကို ရယူကာ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်သွားလေသည်။

ထိုးနှက်ချက် တစ်ချက်တိုင်းတွင် ပြင်းထန်သော အဆိပ်ဖြင့် လှိုက်စားခံထားရသော အသားတစ်စသည် သမင်ဖြူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပေါ်လာလေ၏။ တချိန်က ချောမောပြီး သွက်လက်သော ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ယခုအခါ အပေါက်အပြဲများနှင့် သွေးများ ရွှဲနစ်နေတော့သည်။

၎င်း၏ တန်ပြန်တိုက်စစ်များမှာလည်း အလားတူ ပြင်းထန်ပြီး လူငယ်လေး၏ အရိုးများကို အဆက်မပြတ် ရိုက်ချိုးပစ်နေလေ၏။

ထိုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ်ရာများသည် သာမန် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးကို ဆယ်ကြိမ်တိုင်တိုင် သေစေရန် လုံလောက်ပေသည်။

သို့သော် အနီရောင်အလင်း၏ အားဖြည့်ပေးမှုအောက်တွင် ရှန်းယီသည် နာကျင်မှုကို သတိမပြုမိသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး ထာဝရမမောပန်းနိုင်သော သတ်ဖြတ်ခြင်း နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် သမင်ဖြူ၏ စိတ်နှလုံးတွင် အေးစက်မှုနှင့် အားကိုးရာမဲ့မှု ခံစားချက်များ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် တိုးညှင်းသော အသံတစ်သံနှင့်အတူ...

လူငယ်လေးသည် သူ၏ အာရုံလွင့်ပါးမှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တက်နင်းလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်လေ၏။ ပုံသဏ္ဍာန်နှစ်မျိုး တာအိုဓားသည် နောက်မှလိုက်ပါလာပြီး ၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ထိုးစိုက်သွားလေတော့သည်။

ကောင်းကင်နေခွင်းလေးသည် ရှန်းယီ၏ လက်ထဲသို့ တစ်ဖန် ပြန်ရောက်လာပြန်သည်။

ဤသည်မှာ အမြုတေစွမ်းအင်စုစည်းခြင်းအဆင့် နတ်ဆိုးအရှင်သခင်တစ်ပါးကို အမှန်တကယ် ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော ရတနာအနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ခုပင်။

ရှန်းယီသည် ရုတ်တရက် လေးကို ဆွဲလိုက်ရာ တောက်ပသော နေမင်းကို ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

သမင်ဖြူသည် မျက်စိကန်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားလေ၏။

လေးရှည်တစ်လက်ကို လူတစ်ယောက်၏ ဦးခေါင်းနှင့် ဤမျှနီးကပ်စွာ အသုံးပြုနိုင်သည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် သတိပြုမိလိုက်ခြင်းပင်။

ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းကြီးသည် ရှီးထိုင်တောင်တန်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာလေသည်။

တောင်ပေါ်ရှိ သတ္တဝါအများစုမှာ သေဆုံးနယ်မြေတစ်ခုသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ခေတ္တမျှ နားလေးနားကန်းဖြစ်သွားကြလေသည်။

...

အဖြူရောင်အလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ ရှန်းယီသည် သူ့ခြေရင်းရှိ ခေါင်းပြတ်နေသော သမင်နတ်ဆိုးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး အနည်းငယ် မောပန်းနွမ်းနယ်မှုဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပုံသဏ္ဍာန်နှစ်မျိုး တာအိုဓားကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်လေ၏။

[အမြုတေစွမ်းအင်စုစည်းခြင်းအဆင့်-သမင်ဖြူနတ်ဆိုးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်၊စုစုပေါင်းသက်တမ်း ၈၇၀၀ နှစ်၊ ကျန်ရှိသောသက်တမ်း ၃၄၀၀ နှစ်၊ စုပ်ယူခြင်းပြီးဆုံး။]

သူသည် အဝေးတွင် လက်များကိုချကာ ရပ်နေသောပုံသဏ္ဍာန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ဓားရှည်ကို ကောက်ယူကာ တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်း ထုတ်လွှတ်နေသည့် နတ်ဆိုးအမြုတေကို တူးထုတ်ရန် ကိုင်းညွှတ်လိုက်လေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ သမင်ဖြူ၏ အလောင်းမှာ မကြီးမားလှသဖြင့် ပြုပြင်ရန် မလိုအပ်ဘဲ ငွေရောင်ခေါင်းလောင်းထဲသို့ အားလုံး ထည့်လိုက်လေ၏။

ထိုအမျိုးသမီးသည် သူ နောက်ဆုံးအကြိမ် တိုက်ခိုက်ချိန်တွင် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းပင်။

ထို့နောက် သူမသည် ဘေးမှနေ၍ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့၏။ သူမ၏ အသွင်အပြင်ကြောင့် သမင်ဖြူ ထိတ်လန့်သွားသည့် အခိုက်အတန့်ကို ရှန်းယီက အခွင့်ကောင်းယူခဲ့ခြင်းပင်။

...

ကျန်းချိုလန်၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ သူမသည် မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ဦး ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်သည့် အဆင့်သို့ ကြီးပြင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူမသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းခါကာ "ရှင်က အတော်လေးစွမ်းသားပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်"

ရှန်းယီသည် ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်ကာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုဖြင့် တောင်ထိပ်သို့ လျှောက်သွားလေ၏။ သူသည် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်ဟု ကတိပေးခဲ့သော်လည်း များစွာ နှေးကွေးနေခဲ့သေးသည်။

ကျန်းချိုလန်သည် သူ၏နောက်မှ တည်ငြိမ်စွာ လိုက်ပါလာပြီး လူငယ်လေး၏ ပုံမှန်မဟုတ်မှုများကို သတိပြုမိသော်လည်း ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့ပေ။

...

ရှီးထိုက်တောင်တန်း တစ်ခုလုံးသည် တိုက်ပွဲကြောင့် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ငွေရောင်အပ်ကဲ့သို့သော ဓားအနှစ်သာရဖြင့် ကာကွယ်ထားသော တောင်ထိပ်ရှိ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ဘုရားကျောင်းမှာမူ မူလအတိုင်း ကျန်ရှိနေလေသည်။

ကျန်းချိုလန်သည် သူမ၏ ဆန်းကြယ်သော ရေခဲခုနှစ်ခုသတ်ဖြတ်ခြင်း ဓားအနှစ်သာရကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်မထည့်သေးပေ။ သူမသည် မီးပုံကို ပြန်လည်မွှေးလိုက်ပြီး ၎င်း၏ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ကာ ခါးရှိ သိုလှောင်ရတနာထဲမှ မဖွင့်ရသေးသော ဝိုင်အိုးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် တင်လိုက်လေ၏။

မျက်လုံးများ မှိတ်ကာ နံရံကို မှီထားသော လူငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း သူမက "ဒီကို ခဏလောက် လာပါဦး" ဟု တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

ရှန်းယီသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ယခုလေးတင် သူမထံမှ အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရရှိခဲ့သည်ကို သတိရသဖြင့် ထကာ မီးပုံဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။ သူသည် အကြည့်ကို တိတ်တဆိတ် လွှဲဖယ်ထားလိုက်၏။

ထိုနက်မှောင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် ထူထဲသော အနီရောင်မြူခိုးများ တွယ်ကပ်နေဆဲပင်။

ကျန်းချိုလန်သည် ငွေရောင်အပ်ကို ရေခဲဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဓားရှည်တစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တင်ကာ လူငယ်လေးအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"စမ်းကြည့်လိုက်ပါ"

ရှန်းယီသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အချိန်ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားပြီးမှ လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်၍ ထိကြည့်လိုက်လေသည်။

ခဏချင်းမှာပင် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် အေးစက်သော အအေးဓာတ်သည် သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှတဆင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ စီးဆင်းသွားလေ၏။ ရှန်းယီ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ခါသွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ပြောင်းလဲသွားသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း လျင်မြန်စွာပင် တည်ငြိမ်သွားလေသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စုပုံနေသော အငြိုးအတေးနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများသည် ဤအအေးဓာတ် လည်ပတ်မှုကြောင့် လျင်မြန်စွာနှင့် လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားသည်ကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရလေ၏။

သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများမှာ ပြန်လည်ကြည်လင်လာလေသည်။

ကျန်းချိုလန်သည် ဓားရှည်ကို ငွေရောင်အပ်အဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ဖဝါးကို ထိုးဖောက်လိုက်ကာ အမူအရာမပြောင်းလဲဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"နန်းတွင်းမှာ ကောင်းကင်ဝါးမြိုစွမ်းအင်စားသုံးခြင်းလို့ ခေါ်တဲ့ အမြုတေအဆင့်နည်းပညာတစ်ခု ရှိတယ်။ တခြား အမြုတေအဆင့်နည်းပညာတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် သူ စုစည်းထားတဲ့ ကိုယ်တွင်းအမြုတေက ကျင့်ကြံစဉ်မှာ တခြားအရာတွေကို ပိုမို အားဖြည့်ပေးနိုင်တယ်။ ရှင် ဒီနည်းပညာကို ရွေးချယ်သင့်တယ်လို့ ကျွန်မ အကြံပြုချင်တယ်"

ရှန်းယီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ သူမသည် သူ၏ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးအမြုတေကို ရည်ညွှန်းနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ သဘောပေါက်လိုက်၏။

"နေမင်းလောင်ကျွမ်းခြင်း ရတနာမီးပြင်းဖိုက မရီဒျန် ၃၅၀ နဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်တာမို့ ကောင်းကင်ဝါးမြို စွမ်းအင်စားသုံးခြင်းကို ကျင့်ကြံဖို့ အများကြီးအထောက်ကူပြုလိမ့်မယ်"

ကျန်းချိုလန် ပြောသော စကားလုံးတိုင်းသည် သေချာမှု ရှိသဖြင့် လူများကို အလိုအလျောက် ပိုမိုယုံကြည်စေလေသည်။

သူမသည် ဝိုင်အိုးကို ရှန်းယီဘက်သို့ တွန်းပေးလိုက်သည်။

"အအေးဒဏ် ခံနိုင်ဖို့ပါ၊ အားမနာပါနဲ့"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ကျန်းချိုလန်သည် တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်ပြီး ဝိုင်အိုးအသစ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ကျွမ်းကျင်စွာ ဖွင့်ပြီး ပြင်းထန်သော အရက်ကို တစ်ငုံပြီးတစ်ငုံ သောက်လေ၏။

ရှန်းယီသည် ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် အေးခဲနေသည်ကို ခံစားရသဖြင့် အားနာမနေတော့ပေ။

ဝိုင်အိုးကို ယူလိုက်ပြီး လည်ချောင်းထဲတွင် စူးရှမှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အလိုအလျောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ဤအရာသည် အရသာရှိသော ဝိုင်အဖြစ် မြည်းစမ်းရန် မဟုတ်ပုံရသည်၊ အမှန်တကယ်ပင် မည်သည့် ပျော်ရွှင်မှုကိုမျှ မပေးစွမ်းနိုင်ပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် မျိုချလိုက်ပြီးနောက် ထူးဆန်းသော နွေးထွေးမှုတစ်ခု ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ စီးဆင်းသွားပြီး ပူနွေးကာ အတော်လေး အံ့သြဖွယ် ကောင်းလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မီးပုံဘေးတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြပြီး နှစ်ဦးစလုံး မင်ရောင်ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ စကားသံများတိတ်ဆိတ်နေကြ၏။

နတ်ဘုရားရုပ်တုအောက်တွင် ရှောင်ချမ်ဝေသည် မျက်လုံးများကို တိတ်တဆိတ် ဖွင့်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ လှမ်းကြည့်ကာ လက်သီးကို အနည်းငယ် ဆုပ်လိုက်ပြီးနောက် သတိထားကာဖြင့် မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်လေသည်။

"..."

ဝိုင်အိုး ကုန်သွားမှသာ ကျန်းချိုလန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ ယွီရှန်းကို ပြန်တော့မယ်။ ရှင် လိုက်မလား"

မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်များပြီးနောက် ရှန်းယီသည် သူမ၏ စိတ်နေသဘောထားကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

သူမ၏ မေးခွန်းသည် ယဉ်ကျေးမှုအရသာ ဖြစ်ပြီး ထွက်ခွာခါနီး နှုတ်ဆက်ပါတယ်ဟု ပြောသကဲ့သို့ပင်။

သူ့ကို အမှန်တကယ် ခေါ်သွားရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

"မလိုက်တော့ပါဘူး၊ ကျွန်တော် စီနီယာရှောင်ကို အရင်ဆုံး ထင်ယန်မြို့ကို ပြန်ပို့ပေးရဦးမယ်"

ရှန်းယီသည်လည်း ကျပန်း ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးလိုက်၏။ အကယ်၍ သူမက နတ်ဆိုးများကို သတ်ဖြတ်မည်ဆိုလျှင် သူ သေချာပေါက် လိုက်ပါမည် ဖြစ်သော်လည်း ချင်ကျိုးသို့ ပြန်မည်ဆိုလျှင်တော့ သူ မလိုက်လိုပေ။

"ဒါဆို ကျွန်မကို တစ်ခုလောက် ကူညီပေးနိုင်မလား"

ကျန်းချိုလန်သည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော နတ်ဘုရားကျောင်း၏ ဝင်ပေါက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဘာလဲ"

ရှန်းယီ မော့ကြည့်လိုက်၏။

ကျန်းချိုလန်၏ မျက်လုံးများတွင် စနောက်လိုသော အရိပ်အယောင် သဲ့သဲ့ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

"လင်းကျန်းနယ်မြေကို တစ်ခေါက်လောက် သွားပြီး စစ်သူကြီး ချန်ချမ်ခွင်းကို ချင်းဖုန်းတောင်က နတ်ဆိုးတွေကို သုတ်သင်ပြီးပြီလို့ ပြောပေးပါ"

ရှန်းယီ

"..."