အခန်း (၁၇၀၁-၁၇၀၃)

အခန်း (၁၇၀၁) - အစ်ကိုကြီးချွန်က တကယ့် လူစွမ်းကောင်းကြီးပါလား

~ဆာမီယာသည် ချန်တာ့ချွန်အား ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ရင်ဆိုင်ပြောဆိုနေသော ယဲ့ဖန်ကို တစ်လှည့်၊ ချန်တာ့ချွန်၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော ဆူဇီကို တစ်လှည့် ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ယဲ့ဖန်သည် ကြွယ်ဝခြင်းအသင်း၏ အထက်ပိုင်းလူကြီးများနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိပြီး၊ အားကိုးရာ တစ်ခုခု ရှိနေလောက်သည်ဟု တွေးတောမိလိုက်၏။

သို့သော်လည်း ချန်တာ့ချွန်မှာ ကားပေါ်မှ ဆင်းသက်လာပြီးနောက် ယဲ့ဖန်အား ဖမ်းဆီးရန် သူ၏ လက်ပါးစေများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ သူမ၏ ရင်ထဲ၌ စိုးရိမ်စိတ်များ ဒီရေအလား တိုးဝင်လာတော့၏။

"ဘော့စ်... ကျွန်မ လူခေါ်လိုက်ရမလား"

"ကျွန်မတို့ စမတ် သတင်းအချက်အလက် ကုမ္ပဏီမှာ တိုက်ရည်ခိုက်ရည် ကောင်းတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်"

"အခုချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်ဆိုရင်တောင် သူတို့ကို ဆယ်မိနစ်လောက် ဆွဲထားနိုင်ရင်ပဲ ဟိုကလူတွေ ရောက်လာဖို့ အချိန်မီလောက်ပါတယ်"

ယဲ့ဖန်သည် ခပ်အေးအေးပင် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

"မလိုအပ်ပါဘူး"

ထို့နောက် သူသည် ချန်တာ့ချွန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုသော လေသံဖြင့် ခွန်းတုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးချွန်က တကယ့် လူစွမ်းကောင်းကြီးပါလား"

"အခင်းဖြစ်တဲ့နေရာကို ရောက်ရောက်ချင်းပဲ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောရသေးဘဲ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သွားတွေကို နုတ်ပစ်ချင်နေပါရောလား"

"ကြွယ်ဝခြင်းအသင်းရဲ့ အကြီးအကဲတွေက ခင်ဗျားကို အလုပ်လုပ်ရင် ဒီလိုလုပ်ရမယ်လို့ သင်ပေးထားတာလား"

ချန်တာ့ချွန်သည် သူ၏ ပြောင်စပ်စပ် ဦးခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း မျက်နှာထားမှာ ရှုံ့မဲ့သွား၏။

"ကြွယ်ဝခြင်းအသင်းရဲ့ အကြီးအကဲတွေအကြောင်း မပြောစမ်းနဲ့"

"မင်း အဲ့ဒီအကြောင်း ပြောလိုက်မှပဲ ငါ မင်းကို ပိုပြီး သတ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားပြီ"

"တောက်"

"မင်းက ငါ့ရှေ့မှာ ကြွယ်ဝခြင်းအသင်းရဲ့ အကြီးအကဲတွေနဲ့ ပတ်သက်သလိုလို လာပြီး ဟန်ဆောင်နေသေးတယ်ပေါ့"

"ငါ ကြွယ်ဝခြင်းအသင်းထဲမှာ နေလာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ... မင်းလောက် သတ္တိကောင်းတဲ့ကောင်မျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသေးဘူး"

ယဲ့ဖန်သည် ထိုစကားများကို အရေးလုပ်၍ ပြန်လည်ခြေပမနေတော့ပေ။ သူသည် မိမိထံသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လာနေကြသော ကြွယ်ဝခြင်းအသင်းမှ လူမိုက်များနှင့် လူအုပ်၏ နောက်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ချန်တာ့ချွန်ကိုသာ အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါဆို ခင်ဗျားဆိုလိုတာက... ခင်ဗျားဟာ ကျွန်တော်တို့အတွက် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်တော်တို့ကိုပါ ဒုက္ခပေးချင်နေတယ် ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့"

ချန်တာ့ချွန်၏ မျက်နှာထားမှာ အလွန်ပင် ပါးရိုက်ချင်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

"ဒါပေါ့... မဟုတ်ရင် ငါက မင်းတို့ကို ညစာ လိုက်ကျွေးမယ် ထင်နေလို့လား"

ယဲ့ဖန်သည် ပေါက်ကရစကားများကို ဆက်လက်ပြောဆိုနေရန် စိတ်မရှည်တော့ချေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး ယွီကျင်းနမ်ထံသို့ ခေါ်ဆိုလိုက်လေတော့၏။

ဖုန်းလိုင်းတစ်ဖက်မှ ယွီကျင်းနမ်သည် ယဲ့ဖန်အား အလွန်အမင်း လေးစားသမှု ရှိကြောင်း သိသာလှပေ၏။ ဖုန်းဝင်သွားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ အထူးတလည်ပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့နေသည်။

"ယဲ့လူကြီးမင်း"

"ဒီလောက် ညဉ့်နက်နေပြီ... ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ပါလဲ"

ယဲ့ဖန်သည် စပီကာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လေးနက်တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

"ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ဦးလေး ယွီကို အနှောင့်အယှက် မပေးချင်ခဲ့ပါဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က သူတို့ကို ထွက်ပေါက်တစ်ခု ပေးပြီး လှေကားထောင်ပေးဖို့ အစပျိုးပေးတာတောင်မှ၊ တစ်ဖက်လူက ကျွန်တော့်ကို ပြဿနာရှာချင်နေမယ်လို့ ထင်မထားမိဘူး"

"အို... ဟုတ်လား"

ယွီကျင်းနမ်သည် စကားတစ်လုံးတည်းသာ ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ လေသံထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော ဒေါသအရှိန်အဝါနှင့် ဖိအားများသည် မိုက်ခရိုဖုန်းမှတစ်ဆင့် ဖြတ်သန်းစီးဆင်းလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ ယဲ့ဖန်အား ဝိုင်းရံထားကြသော ကြွယ်ဝခြင်းအသင်းသားများ၏ မျက်နှာထားများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားကြပြီး၊ ခြေလှမ်းများလည်း တုန့်ခနဲ ရပ်တန့်သွားကြကုန်၏။

"ဘာကြီးလဲ"

"ဒါက..."

"ဥက္ကဋ္ဌကြီးရဲ့ အသံ မဟုတ်လား"

"ခုနက ဒီကောင်လေးက တစ်ဖက်လူကို ဦးလေး ယွီလို့ ခေါ်လိုက်တာပဲ... တစ်ဖက်လူရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ယွီ တဲ့လား"

"တကယ်ပဲ ဥက္ကဋ္ဌကြီး ဖြစ်နေတာလား"

လူအုပ်ကြီး၏ နောက်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ချန်တာ့ချွန်၏ မျက်နှာထားသည်လည်း ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားလေတော့၏။

သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ရှုံ့မဲ့နေသော အမူအရာများသည် ရုတ်တရက် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရရှာ၏။

ဖုန်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှ ယွီကျင်းနမ်သည် ဤနေရာမှ ဆူညံသံအချို့ကို ကြားလိုက်ရပုံ ပေါ်သည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် မေးမြန်းလိုက်လေတော့၏။

"တကယ်တမ်း ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ ယဲ့လူကြီးမင်း... ဘယ်ကောင်ကများ ဒီလောက် မျက်လုံးကန်းနေရတာလဲ... မင်း ကမ်းပေးတဲ့ လှေကားကို လက်မခံတာတင် မကဘဲ၊ အဲ့ဒီလှေကားကိုပါ ရိုက်ချိုးပြီး မင်းကို ဒုက္ခပေးချင်နေတာ ဘယ်ကောင်လဲ"

ယဲ့ဖန်သည် ကြွယ်ဝခြင်းအသင်းသားများ၏ မျက်နှာထားများ ပြောင်းလဲသွားပုံနှင့် ချန်တာ့ချွန်၏ အမူအရာ ပျက်ယွင်းသွားပုံတို့ကို သတိထားမိလိုက်သော်လည်း ဂရုမစိုက်ပေ။

သူသည် အေးစက်စွာ တစ်ချက် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ယွီကျင်းနမ်အား ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပုံများနှင့် လက်ရှိ အခြေအနေကို ပြောပြလိုက်၏။

"ပြဿနာရဲ့ အရင်းအမြစ်ကတော့ ကျွန်တော့် ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က ဒီဘက်က အကြွေးတင်နေတဲ့ အိမ်လခကို လာတောင်းရာကနေ စတာပါပဲ"

"ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်လူက စာချုပ်အတိုင်း မလုပ်ချင်တာတင် မကဘဲ၊ ကျွန်တော်တို့ကို မကောင်းပြောပြီး စော်ကားသေးတယ်... ပြီးတော့ ကြွယ်ဝခြင်းအသင်းကို အကြောင်းပြပြီး ခြိမ်းခြောက်ကာ ကျွန်တော်တို့ကိုပါ ရိုက်နှက်ချင်နေကြတယ်"

"အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ အစ်ကိုကြီးချွန် ဆိုတဲ့လူက ဓားမတွေ၊ သံပိုက်လုံးတွေ ကိုင်ထားတဲ့ လူမိုက် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ခေါ်လာပြီး... ကျွန်တော့်ရဲ့ သွားတွေကို တစ်ချောင်းချင်း ဆွဲနုတ်ကာ လက်မောင်းတွေကို ဖြတ်ပစ်မယ်လို့ ပြောနေတယ်လေ"

"..."

"ချန်တာ့ချွန်လား"

ယွီကျင်းနမ်သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ ဒေါသကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။ သူ၏ အသံသည် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်လာ၏။

"အဲ့ဒီကောင် ခင်ဗျားဘေးမှာ ရှိနေလား"

"ရှိတယ်"

ယဲ့ဖန်သည် ချန်တာ့ချွန် ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ဒီဖုန်း လာကိုင်ခိုင်းလိုက်ပါ ယဲ့လူကြီးမင်း"

"စိတ်လျော့ပါ ယဲ့လူကြီးမင်း"

"ခင်ဗျားနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ဝန်ထမ်းအတွက် ကျေနပ်လောက်တဲ့ ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုကို နှစ်မိနစ်အတွင်း ကျွန်တော် ပေးပါ့မယ်"

ယွီကျင်းနမ် ထိုစကားများကို ပြောဆိုနေချိန်တွင် ဒေါသကို အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်ထားရကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

ယဲ့ဖန်သည် ချန်တာ့ချွန်အား တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ထိုလူမိုက်ကြီးသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ဖုန်းကို လာရောက် ကိုင်ဆောင်လေတော့၏။

"ဥ... ဥက္ကဋ္ဌကြီး... ခုနက ဖြစ်သွားတာတွေက အထင်လွဲမှုပါ..."

ချန်တာ့ချွန် စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် ဖုန်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှ မုန်တိုင်းမိုးကြိုးသံများက တရစပ် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့၏။

"မင်း ဘာမှ ဆင်ခြေပေးမနေနဲ့"

"ဒီည ကြွယ်ဝခြင်းအသင်းရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ပြာကျွန်မသွားချင်ဘူးဆိုရင်၊ အခုချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်ပြီး ငါခိုင်းတာကို လုပ်စမ်း"

"..."

"ပထမအချက်... ယဲ့လူကြီးမင်းနဲ့ သူ့ဝန်ထမ်းကို အခုချက်ချင်း တောင်းပန်စမ်း... ပြီးတော့ အရင်က ပေးဖို့ကျန်နေတဲ့ အိမ်လခတွေ၊ ဒဏ်ကြေးတွေ၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နစ်နာကြေးတွေနဲ့ တခြားကုန်ကျစရိတ်တွေ အားလုံးကို အပြည့်အဝ ပြန်လျော်ပေးလိုက်"

"တကယ်လို့ ယဲ့လူကြီးမင်းနဲ့ သူ့ဝန်ထမ်းက နည်းနည်းလေးမှ မကျေနပ်ဘူး ဆိုရင်တော့၊ ဘာမှ ပြောစရာမလိုတော့ဘူး... မင်း သေပြီသာ မှတ်"

"..."

"ဒုတိယအချက်... မင်း အရင်က တခြားသူတွေကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တာတွေ ရှိရင်လည်း တောင်းပန်ပြီး ပြန်လျော်ပေးဖို့ နည်းလမ်းရှာထားလိုက်"

"နောက်ကျရင် ငါက အထူးကျွမ်းကျင်သူတွေကို လွှတ်ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးခိုင်းဦးမှာ... တကယ်လို့ မင်း တစ်ခုခုကို ဖြောင့်အောင် မလုပ်ထားဘူးလို့ စစ်ဆေးတွေ့ရှိခဲ့ရင် မင်း ဇာတ်သိမ်းပြီပဲ"

"..."

"တတိယအချက်... အပေါ်က ကိစ္စနှစ်ခုကို ဖြေရှင်းပြီးသွားရင်၊ ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့တဲ့ မင်းရဲ့ လက်ပါးစေတွေနဲ့ လူတွေ အားလုံးကို ခေါ်ပြီး ကြွယ်ဝခြင်းအသင်းရဲ့ ရုံးချုပ်ကို လာခဲ့... ပြစ်ဒဏ်လာခံယူကြ"

"ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့... ကြွယ်ဝခြင်းအသင်းနဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို သစ္စာဖောက်မှုနဲ့ မင်း အပြစ်ပေးခံရမယ်"

"..."

ချန်တာ့ချွန်သည် မည်သို့မျှ ပြန်လည်ငြင်းဆန်ရဲခြင်း မရှိတော့ချေ။

ဖုန်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှ မုန်တိုင်းငြိမ်သက်သွားမှသာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး အက်ရှရှအသံဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ရ၏။

"နားလည်ပါပြီ"

"အခုချက်ချင်း လုပ်လိုက်ပါ့မယ် ဥက္ကဋ္ဌကြီး"

ပြောပြောဆိုဆိုပင် ဖုန်းတစ်ဖက်မှ တုံ့ပြန်မှုကိုပင် မစောင့်ဆိုင်းတော့ဘဲ၊ သူသည် ယဲ့ဖန်၏ ရှေ့မှောက်၌ ရုတ်တရက် ဒူးနှစ်ဖက်စုံ ထောက်ချလိုက်လေတော့၏။

"တောင်းပန်ပါတယ် ယဲ့လူကြီးမင်း"

"ကျွန်တော် ခုနက မျက်လုံးကန်းပြီး အသံနည်းနည်း ကျယ်မိသွားပါတယ်"

"လူကြီးမင်းကို ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်"

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများအားလုံးမှာ ကြက်သေသေကာ မှင်သက်သွားကြသည်။

"ဒူးထောက်လိုက်တာလား"

"ငါ မျက်စိများ မှားနေသလား"

"ဒီနယ်မြေတစ်ဝိုက်မှာ အကြီးဆုံး ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ဖြစ်တဲ့ အစ်ကိုကြီးချွန်က နိုင်ငံခြားရောက် တရုတ်လူမျိုးတစ်ယောက်ကို တကယ်ကြီး ဒူးထောက်လိုက်တာလား"

"ပြီးတော့ ခုနက ဖုန်းပြောပုံအရဆိုရင်... ကြွယ်ဝခြင်းအသင်းရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ယွီ ကိုယ်တိုင်က ဒီနိုင်ငံခြားရောက် တရုတ်လူမျိုးကို လေးစားနေပုံပဲ"

"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"

"ဒီနိုင်ငံခြားရောက် တရုတ်လူမျိုးက တကယ့် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်နေတာလား"

"ဒီလှိုင်းက ပြင်းလွန်းတယ်ဟေ့"

"ကြွယ်ဝခြင်းအသင်းရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌယွီ ကိုယ်တိုင်က ဒီလောက်ထိ အရေးတယူ ဆက်ဆံပြီး၊ အစ်ကိုကြီးချွန်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ဂိုဏ်းစည်းကမ်းတွေကိုပါ တိုက်ရိုက် ထုတ်သုံးလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ"

"ငါ ပုံကြီးချဲ့ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးနော်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက ကြွယ်ဝခြင်းအသင်း ပုန်းအောင်းနေရတဲ့အချိန်၊ သူ့လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်က နာရေးအဖွဲ့အစည်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပိုင်းကို သွားပြီး ရန်စတုန်းကတောင် ဥက္ကဋ္ဌယွီက ဒီလောက်ထိ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ကိုင်တွယ်တာမျိုး ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

"ဒီလူငယ်လေးက ဥက္ကဋ္ဌယွီအတွက် နာရေးအဖွဲ့အစည်းထက်တောင် ပိုပြီး အရေးပါနေပုံရတယ်"

"မိုက်လိုက်တာကွာ"

“...”

အခန်း (၁၇၀၂) - နင့်ဦးနှောက်ထဲမှာ ဆီလီကွန်တွေပဲ ပြည့်နေတာလား

~သို့သော် ဤသည်မှာ အစပျိုးရုံသာ ရှိပါသေးသည်။

ချန်တာ့ချွန် ဒူးထောက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သူ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော လူမိုက်အုပ်ကြီးသည်လည်း ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပြိုင်တူ ဒူးထောက်ချလိုက်ကြလေတော့၏။

"တောင်းပန်ပါတယ် ယဲ့လူကြီးမင်း"

"ကျွန်တော်တို့ အရင်က မျက်လုံးကန်းခဲ့မိပါတယ်"

"အမှားကြီးကြီးမားမား ထပ်မလုပ်မိခင်လေးမှာပဲ ကျွန်တော်တို့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါခင်ဗျာ"

"..."

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆူညံနေသော ပြောဆိုဆွေးနွေးသံများသည် ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားကြ၏။

လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် ယဲ့ဖန်ထံသို့သာ စူးစိုက်ကျရောက်နေတော့၏။

သို့သော် ယဲ့ဖန်၏ မျက်နှာထားမှာမူ အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ သူသည် ဒူးထောက်နေသော ချန်တာ့ချွန်နှင့် အပျော်မယ် တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြင်ဆင်ထားသော ဆူဇီကိုသာ အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒူးထောက်လိုက်ရုံနဲ့ ပြဿနာက ပြီးသွားမယ် မထင်ဘူးနော်"

ချန်တာ့ချွန်၏ ဦးနှောက်မှာ အလုပ်လုပ်လွယ်နေသေးပုံရသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ဆူဇီကို ဒေါသတကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"နင် ဘာကိစ္စ ငူငူငိုင်ငိုင်နဲ့ မတ်တတ်ရပ်နေရတာလဲ"

"ယဲ့လူကြီးမင်းရဲ့ ဝန်ထမ်းကို နင် ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက် ပေးရမှာလဲ... အခုချက်ချင်း တွက်လိုက်စမ်း... ပြီးရင် ဒဏ်ကြေးပါ ထည့်ပေါင်းလိုက်... နှစ်ဆ... အာ... မဟုတ်ဘူး... သုံးဆ လျော်ပေးလိုက်စမ်း"

ဆူဇီ၏ မျက်နှာထားမှာ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားရှာသည်။

"ဒီဘားဆိုင်ရဲ့ ငှားရမ်းခက တစ်လကို ဒေါ်လာ နှစ်သောင်းလောက် ရှိတယ်... တစ်နှစ်ခွဲစာ ဒဏ်ကြေးတွေပါ ပေါင်းလိုက်ရင် ဒေါ်လာ ငါးသိန်းလောက် ရှိလိမ့်မယ်"

"လျော်ကြေး သုံးဆဆိုရင်တော့ ဒေါ်လာ ၁.၅ သန်းလောက် ရှိသွားမှာပေါ့..."

"ကျွန်မဆီမှာ အဲ့ဒီလောက် ပိုက်ဆံ မရှိဘူး အစ်ကိုကြီးချွန်..."

ချန်တာ့ချွန်သည် ဒေါသကြောင့် ရင်ကွဲမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

သူသည် ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်ပြီး ဆူဇီကို ကန်ပစ်လိုက်တော့၏။ ထို့နောက် ဒေါသတကြီး ထပ်မံ ကန်ကျောက်လိုက်ရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"နင့်မှာ ပိုက်ဆံမရှိရင် ချေးငှားတတ်ဖို့ နားမလည်ဘူးလား... နည်းလမ်းတစ်ခုခု စဉ်းစားလို့ မရဘူးလား"

"ယဲ့လူကြီးမင်းနဲ့ ဥက္ကဋ္ဌယွီက ငါတို့ရဲ့ သဘောထားကို စောင့်ကြည့်နေကြတာ... နင်က ဘာကိစ္စတွေ လာပြောနေတာလဲ"

"နင့်ဦးနှောက်ထဲမှာ ဆီလီကွန်တွေပဲ ပြည့်နေတာလား"

ပြောပြောဆိုဆိုပင် သူသည် ဆူဇီ၏ လက်ကိုင်အိတ်ကို ဆွဲလုယူလိုက်ပြီး ပိုက်ဆံအိတ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

အတွင်း၌ ပါရှိသော ဘဏ်ကတ်များ၊ ကားသော့၊ ဖုန်းနှင့် အခြားပစ္စည်းများကို အကုန် သွန်ချပစ်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် ဆာမီယာကို မျက်နှာချိုသွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မမလေး... ခင်ဗျားရဲ့ ဘဏ်အကောင့်နံပါတ်လေး ပြောပြပေးလို့ ရမလား"

"ဒီမိန်းမယုတ် ခင်ဗျားကို ပေးဖို့ရှိတဲ့ အိမ်လခနဲ့ ဒဏ်ကြေးတွေကို ကျွန်တော် လွှဲပေးပါ့မယ်"

ဆာမီယာသည် ယဲ့ဖန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ယဲ့ဖန်သည် ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါ ခင်ဗျား ရသင့်ရထိုက်တဲ့အရာပဲ... ပြောပြလိုက်ပါ"

ထိုအခါမှသာ ဆာမီယာသည် သူမ၏ ဘဏ်အကောင့်နံပါတ်ကို ချန်တာ့ချွန်အား ပြောပြလိုက်လေတော့၏။

"ခဏလေး စောင့်ပေးပါ"

ချန်တာ့ချွန်သည် အလွန်အမင်း နှိမ့်ချသော ပုံစံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက်၊ ဆူဇီ၏ ဖုန်းကို အသုံးပြုကာ ငွေများကို ချက်ချင်း လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

ဘဏ်ကတ် တစ်ကတ်ပြီး တစ်ကတ်...

ဆူဇီ၏ ဘဏ်ကတ်များအားလုံး ပြောင်သလင်းခါသွားသည့်အပြင် သူမ၏ ဇိမ်ခံကားကိုပါ ပေါင်နှံလိုက်ရသော်လည်း ဆာမီယာအား ပေးရန် ဒေါ်လာ ၃ သိန်းခန့် လိုနေသေးသည်။ ချန်တာ့ချွန်သည် ဆူဇီအား အွန်လိုင်း ငွေချေးသူများထံမှ အတင်းအဓမ္မ ငွေချေးခိုင်းလေတော့၏။

ဆူဇီတစ်ယောက် ဒေါ်လာ ၁.၅ သန်း အကြေပေးဆပ်ပြီးသည့်အခါမှသာ ချန်တာ့ချွန်သည် ဖုန်းကို ပြန်ပစ်ပေးလိုက်ပြီး ယဲ့ဖန်နှင့် ဆာမီယာကို လေးစားစွာ ကြည့်လိုက်၏။

"ကဲ... အခုဆိုရင် ကျေနပ်ကြပြီလားခင်ဗျာ"

ဆာမီယာသည် အသိစိတ်မဲ့စွာပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။

သို့သော် ယဲ့ဖန်၏ မျက်နှာထားမှာမူ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသေးပေ။

"အကြွေးကိစ္စကတော့ ပြီးသွားပြီလို့ သတ်မှတ်လို့ ရပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ခုနက ခင်ဗျားရဲ့ မယားငယ်က ကျွန်တော်တို့ကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ဆက်ဆံပြီး အော်ဟစ်ဆဲဆိုခဲ့တယ်... ကျွန်တော်တို့ကို သတ်မယ်လို့တောင် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သေးတယ်... ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ဖြတ်ကန်ဖို့တောင် ကြိုးစားခဲ့သေးတာ... အဲ့ဒီအချက်ကိုတော့ သိပ်မကျေနပ်ဘူး"

"သဘောပေါက်ပါပြီ"

ချန်တာ့ချွန်သည် စကားအပို မပြောတော့ချေ။

သူသည် ဆူဇီဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး တစ်ချက်မျှ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ကာ ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် သူမ၏ ပါးကို ရိုက်ပစ်လိုက်လေတော့၏။

“ဖြောင်း…”

ဆူဇီ ရှောင်တိမ်းချိန်ပင် မရလိုက်ခင်မှာပင်၊ သူသည် လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်၏ လက်ထဲမှ သံပိုက်လုံးကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူမ၏ ခြေထောက်ကို အားကုန် ရိုက်ချလိုက်၏။

"အား..."

ဝက်တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ စူးဝါးသော အော်ဟစ်သံ တစ်ခု ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

ဆူဇီသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေခွေလေး လဲကျသွား၏။

ထိုသို့ ဖြစ်နေတာတောင်မှ ချန်တာ့ချွန်၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေဆဲပင် ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ခြေထောက်များကို သံပိုက်လုံးဖြင့် ရက်ရက်စက်စက် ဆက်လက် ရိုက်နှက်နေလေတော့၏။

ဆူဇီတစ်ယောက် အသံပင် မထွက်နိုင်တော့သည့် အခြေအနေရောက်မှသာ သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး ယဲ့ဖန်နှင့် ဆာမီယာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ကဲ... ဒီလောက်ဆိုရင် လုံလောက်ပြီလား ခင်ဗျာ"

"..."

"ခင်ဗျား လူတွေကို ခေါ်ပြီးတော့ နောက်ထပ် လုပ်စရာရှိတာတွေ သွားလုပ်တော့"

ယဲ့ဖန်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ချန်တာ့ချွန်သည် ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ချေ။

သူသည် သံပိုက်လုံးကို ချက်ချင်း လွှတ်ချလိုက်သည်။

ထို့နောက် ယဲ့ဖန်ကို ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး "ယဲ့လူကြီးမင်းရဲ့ သဘောထားကြီးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောဆိုကာ သူ၏ လက်ပါးစေများကို ခေါ်ဆောင်၍ လျင်မြန်စွာပင် ထွက်ခွာသွားလေတော့၏။

ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကျန်ရစ်ခဲ့သော ဆူဇီတစ်ယောက်သာ ယဲ့ဖန်နှင့် လမ်းသွားလမ်းလာများကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သော မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်နေရှာ၏။

ယဲ့ဖန်သည် ဤပတ်ဝန်းကျင်၌ ကြာကြာ ဆက်မနေချင်တော့ပေ။

သူသည် လူအုပ်ကြီးကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆာမီယာဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"မဖြေရှင်းရသေးတဲ့ ကိစ္စတွေ ကျန်သေးလား"

ဆာမီယာသည် ယခုချိန်တွင် သူ့ကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့သွားပုံရသည်။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

"မရှိတော့ပါဘူး... မရှိတော့ပါဘူးရှင်"

"ဒါဆို သွားကြစို့"

ယဲ့ဖန်သည် ကားသော့ကို ထုတ်လိုက်ပြီး တံခါးဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ဒီနေရာက စကားပြောလို့ ကောင်းတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး"

ဆာမီယာသည် အသိစိတ်မဲ့စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့နောက်သို့ လိုက်ရန် ပြင်လိုက်၏။

ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်းခန့် လှမ်းပြီးမှ သူမသည် ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အာ... ဟိုလေ... ကျွန်မ မေ့တော့မလို့ပဲ သူဌေး"

"ကျွန်မအိမ်က ဒီဘေးနားလေးမှာပါ... ကျွန်မအိမ်ကိုပဲ သွားကြမလား"

ယဲ့ဖန် သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အရမ်း နီးပါတယ်"

ဆာမီယာသည် လေးနက်သော ပုံစံဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"မီတာ ၅၀၀ လောက်ပဲ ဝေးတာပါ"

"ကျွန်မ ဒီရပ်ကွက်နဲ့ ရင်းနှီးတာကြောင့် ပိုက်ဆံအများကြီး အကုန်အကျခံပြီး ဒီနားက ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းကို ဝယ်ထားခဲ့တာလေ"

"ဒါဆိုရင်လည်း လမ်းပြပါ"

ယဲ့ဖန်သည် စကားအပို မဆိုတော့ဘဲ ဆာမီယာ လမ်းပြသည်ကို စောင့်ဆိုင်းကာ နောက်မှ လိုက်ပါသွားလေတော့၏။

...

သူတို့နှစ်ဦး အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားမှသာ၊ အသံမထွက်ရဲဘဲ ငြိမ်သက်နေခဲ့ကြသော ပွဲကြည့်ပရိသတ်များသည် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးသံများဖြင့် ပြန်လည် ဆူညံလာကြလေတော့၏။

"ဟို တရုတ်လူငယ်လေးရဲ့ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် အစ်ကိုကြီးချွန်က သူ့မယားငယ်ကို သေလုမတတ် ရိုက်နှက်သွားတာပဲဟေ့"

"ခုနက အစ်ကိုကြီးချွန်က သူဌေးမဆူဇီကို ရိုက်နှက်တုန်းက သူ့မျက်လုံးတွေကို မင်းတို့ မြင်လိုက်ကြလား... မျက်လုံးတွေက နီရဲနေပြီး သွေးကြောတွေပါ ထောင်ထနေတာ... တကယ့်ကို သတ်ချင်နေတဲ့ပုံစံမျိုးပဲ"

"ဥက္ကဋ္ဌယွီရဲ့ စကားအရဆိုရင်တော့ အစ်ကိုကြီးချွန်က မသေရင်တောင် အရေခွံတစ်လွှာတော့ ကွာဦးမှာ သေချာတယ်"

"ကြွယ်ဝခြင်းအသင်းရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက တော်တော် တင်းကျပ်တာကိုး"

"အစ်ကိုကြီးချွန်က ကြွယ်ဝခြင်းအသင်းရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ထပ်ခါတလဲလဲ ချိုးဖောက်ခဲ့တာလေ... ဓားနဲ့ ထိုးခံရမယ်ဆိုရင်တောင် အဲ့ဒါက ပြစ်ဒဏ်ပေါ့နေသေးတယ်လို့ ပြောရမယ်"

"ပြီးတော့ သူ ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေ ပေါ်သွားရတာကလည်း ဒီသူဌေးမဆူဇီကြောင့်ပဲလေ... သူက သူဌေးမဆူဇီကို မမုန်းဘဲ နေပါ့မလား"

"ပြောရရင်တော့ ဒီသူဌေးမဆူဇီကလည်း လူကောင်းမှ မဟုတ်တာ... သူ့ဘားဆိုင်မှာ ရောင်းတဲ့ ဆေးပြားတွေက မသန့်ဘူးလေ"

"ပြီးတော့ သူ့ဆိုင်က အရက် ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းလောက်က ရေရောထားတာချည်းပဲ"

"ပုံမှန်ဆိုရင်လည်း သူက အစ်ကိုကြီးချွန်ရဲ့ မယားငယ်ဆိုပြီး အာဏာပြပြီး လုပ်ချင်ရာ လုပ်နေတဲ့ မိန်းမလေ"

"ဒီနေ့တော့ ဟို တရုတ်လူငယ်လေးက သူ့ကို ဆုံးမလိုက်ပြီး၊ အစ်ကိုကြီးချွန်နဲ့ သူ့ဂိုဏ်းသားတွေကို ဒူးထောက်ခိုင်းလိုက်တာ တကယ် ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ"

"သူက ငါတို့ရပ်ကွက်အတွက် ကပ်ဆိုးကြီး နှစ်ခုကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်တာပါပဲ"

"ခုနက တရုတ်လူငယ်လေး ကူညီပေးလိုက်တဲ့ အလှပဂေးလေးကလည်း အရမ်းကို ကျေးဇူးတင်သွားပုံရတယ်နော်... သူ့အိမ်ကိုတောင် ဖိတ်ခေါ်သွားသေးတယ်"

"ကြည့်စမ်းပါဦး... ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ပြည့်စုံလွန်းတဲ့ စူပါအလှပဂေးလေးက ယောကျာ်းတစ်ယောက်ကို အိမ်ခေါ်သွားတယ်တဲ့"

"ခြေမနဲ့ စဉ်းစားရင်တောင် ဒီညတော့ ဟိုတရုတ်လူငယ်လေး စည်းစိမ်ယစ်တော့မယ်ဆိုတာ တွေးကြည့်လို့ ရပါတယ်ကွာ"

"ငါ နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးနော်... အဲ့ဒီလို ထိပ်တန်း အလှပဂေးလေးနဲ့ အတူရှိနေရမယ့်အကြောင်း တွေးလိုက်မိရုံနဲ့တင် ငါ မနာလိုလွန်းလို့ ခရမ်းရောင်တောင် ပြောင်းချင်လာပြီကွာ"

"...”

အခန်း (၁၇၀၃) - မပြောဘဲ နားလည်ထားရမည့် စည်းမျဉ်းများ

~မြေပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းကျန်ရစ်ခဲ့သော ဆူဇီကို လမ်းဘေးခွေးများကပင် တစ်ချက်ကလေးမျှ လှည့်မကြည့်ကြချေ။ မည်သူကမျှလည်း လာရောက်ကူညီလိုသည့် ဆန္ဒ မရှိကြပေ။

သူမသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆွေးနွေးဝေဖန်သံများကို နားထောင်ရင်း၊ ကိုယ့်ဒဏ်ရာကိုယ် တိတ်တဆိတ် ကုသရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သည့်အလား... နောက်ဆုံးတွင် ဆေးရုံ အရေးပေါ်ဌာနသို့ ကိုယ်တိုင် ဖုန်းဆက်ခေါ်လိုက်ရတော့သည်။

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ အခြားတစ်ဖက်ရှိ သစ်တောအောက်ဆီဂျင်ဘား (Forest Oxygen Bar) ကဲ့သို့ ထူးခြားသော အိမ်လေးတစ်လုံး၌...

ယဲ့ဖန်သည် ဆာမီယာ၏ ခြံဝင်းငယ်လေးထဲတွင် ထိုင်ရင်း၊ အပြင်ဘက်မှ ထူးခြားသော မီးရောင်များနှင့် ရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုနေသည်။ သူသည် အသိစိတ်မဲ့စွာပင် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်မိ၏။

"ခင်ဗျားက ဘဝကို ဘယ်လို ခံစားရမလဲဆိုတာ နားလည်နေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး"

"ဒီပတ်ဝန်းကျင်က တကယ့်ကို ကမ္ဘာမြေပြင်ပေါ်က ကောင်းကင်ဘုံလေး တစ်ခုလိုပါပဲ"

ဆာမီယာသည် ယဲ့ဖန်အတွက် ဝိုင်နီတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးရင်း ပြုံးလိုက်၏။

"တစ်သက်လုံး ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ခဲ့ရတာက ဒီလို စည်းစိမ်လေး ခံစားဖို့အတွက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

"အရင်တုန်းက ဒီလိုအိမ်မျိုး ရှာတွေ့ဖို့အတွက် ကျွန်မ နှစ်ဝက်လောက် အချိန်ပေးခဲ့ရတယ်"

"ပြီးတော့ ဒီနေရာကို တွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း၊ နှစ် ၂၀ စာ ချေးငွေ အများကြီး ယူခဲ့ရသေးတာ... အလုပ်ပြုတ်သွားမှာတို့၊ ဝင်ငွေမရှိတော့မှာတို့အတွက် နေ့တိုင်း ပူပန်နေရတယ်"

"ချေးငွေ အများကြီးယူပြီးတော့မှ ဆိုင်ခန်းအကြီးကြီး ဝယ်လိုက်တယ်ပေါ့"

ယဲ့ဖန် သူမကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက တော်တော် ရှည်လျားတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ပါပဲ"

ဆာမီယာသည် အနည်းငယ် ချောင်းဟန့်လိုက်၏။

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်တော့၊ အဲ့ဒီဆိုင်ခန်းက ကျွန်မရဲ့ သတင်းအချက်အလက် လမ်းကြောင်းကြောင့် ရလာတဲ့ ရလဒ်တစ်ခုပါပဲ"

"ပေါက်ဈေးအရဆိုရင် အဲ့ဒီဆိုင်ခန်းက အနည်းဆုံး ဒေါ်လာ ၇ သန်းလောက် တန်ကြေးရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ အရင်ပိုင်ရှင်က ဒေဝါလီခံလိုက်ရတာကြောင့် ဈေးပေါပေါနဲ့ လေလံပစ်ခဲ့တာလေ"

"အဲ့ဒီတုန်းက ဒီသတင်းကို သိတဲ့လူက အရမ်းနည်းတော့ ကျွန်မ အချောင်ရလိုက်တာပေါ့... ဒေါ်လာ ၃ သန်းလောက်ပဲ သုံးလိုက်ရတယ်"

ယဲ့ဖန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ ထိုကိစ္စများကို ဆက်မမေးတော့ပေ။ သူသည် ဝိုင်ကို တစ်ငုံ ထပ်သောက်လိုက်ပြီး၊ Sexy Bar ရှေ့၌ ရှိစဉ်ကတည်းက သိချင်နေခဲ့သော မေးခွန်းကို မေးလိုက်လေတော့၏။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ခင်ဗျားက စမတ် သတင်းအချက်အလက် ကုမ္ပဏီရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌလက်ထောက်လေ... ပြီးတော့ အင်ပါယာရဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူကြီးလူကောင်းတွေက ခင်ဗျားနဲ့ ပူးပေါင်းချင်နေကြတာ... ဘာလို့ ကြွယ်ဝခြင်းအသင်းရဲ့ အဆင့်နိမ့် ခေါင်းဆောင်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ မယားငယ်က ခင်ဗျားကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ရတာလဲ"

"စမတ် သတင်းအချက်အလက် ကုမ္ပဏီရဲ့ သတင်းလမ်းကြောင်းတွေနဲ့ဆိုရင်၊ ချန်တာ့ချွန်နဲ့ ဆူဇီရဲ့ နောက်ကွယ်က ရှုပ်ထွေးမှုတွေကို စုံစမ်းဖို့ လူတစ်ချို့ စီစဉ်လိုက်တာနဲ့... သူတို့ကို တွန့်ဆုတ်သွားစေဖို့ လုံလောက်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား"

"သူဌေး ပြောတာ မှန်ပါတယ်"

ဆာမီယာလည်း ဝိုင်နီကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်၏။

"ကျွန်မတို့ ကုမ္ပဏီရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေနဲ့ စုံစမ်းလို့ရတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိရင်၊ ချန်တာ့ချွန်နဲ့ ဆူဇီကို အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်လို့ ရတာ အမှန်ပါပဲ"

"ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ကျွန်မတို့ အဲ့ဒီလို လုပ်လို့ မရဘူး"

"ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ စမတ် သတင်းအချက်အလက် ကုမ္ပဏီက ဥပဒေရဲ့ အစွန်းတစ်ဖက်ပေါ်မှာ ခြေတစ်ဖက်တင်ပြီး ရပ်တည်နေရတဲ့ ကုမ္ပဏီ ဖြစ်နေလို့ပါပဲ"

"အရင်တုန်းက ကျွန်မတို့ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းက၊ စီးပွားရေး စည်းမျဉ်းတွေကို အမြဲ လိုက်နာခဲ့လို့ပါ... ကျွန်မတို့က သတင်းအချက်အလက်တွေကို စုဆောင်းတာ၊ ဝယ်တာ၊ ရောင်းတာလောက်ပဲ တာဝန်ယူတယ်... ဒီသတင်းအချက်အလက်တွေကို သုံးပြီး တခြားသူတွေကို ဘယ်တော့မှ ခြိမ်းခြောက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒီစည်းအနီကို မကျော်သရွေ့၊ ကျွန်မတို့က အထက်တန်းလွှာတွေရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး... အဲ့ဒီအစား လိုအပ်တဲ့အချိန်မှာ သူတို့အတွက် တန်ဖိုးတစ်ခု ဖန်တီးပေးပြီး အသုံးတော်ခံလို့ ရတာပေါ့"

"..."

ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရုံနှင့်တင် ယဲ့ဖန် အရာအားလုံးကို နားလည်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဟုတ်ပေသည်။

စမတ် သတင်းအချက်အလက် ကုမ္ပဏီ လီမိတက် ဆိုသည်မှာ မီးခိုးရောင် နယ်မြေ (Gray Area) ပေါ်၌ ခြေတစ်ဖက် နင်းထားသော ကုမ္ပဏီတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ခြင်းကပင် အံ့ဖွယ်တစ်ခု ဖြစ်နေ၏။

ဤအရာ၏ နောက်ကွယ်တွင် သိမ်မွေ့သော ချိန်ခွင်လျှာနှင့် ချိန်ညှိမှုတစ်ခု ရှိနေပေသည်။

ထို ချိန်ခွင်လျှာနှင့် ချိန်ညှိမှု ဆိုသည်မှာ... စမတ် သတင်းအချက်အလက် ကုမ္ပဏီ လီမိတက်သည် သတင်းအချက်အလက်များကို စုဆောင်းခြင်း၊ စုံစမ်းခြင်းနှင့် ရောင်းချခြင်း လုပ်ပိုင်ခွင့်သာ ရှိပြီး၊ "ထိုသတင်းအချက်အလက်များကို အသုံးပြုခြင်း" ဆိုသည့် နယ်ပယ်ကို ဘယ်တော့မှ ထိပါးမည် မဟုတ်ခြင်းပင်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင်၊ ပြင်ပကမ္ဘာသို့ ပြသထားသော သူတို့၏ ပုံရိပ်မှာ "ရန်လိုမှု မရှိခြင်း" ပင် ဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူတို့လက်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်ချက် အမြောက်အမြား ရှိနေသည့်တိုင်၊ အထက်တန်းလွှာများအတွက် မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမှ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ စီးပွားရေး လုပ်ကိုင်လာခဲ့ပြီး နာမည်ကောင်း ရရှိထားသော ကြားနေ တတိယအဖွဲ့အစည်း တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

"ဒါကြောင့်မို့လို့... စမတ် ကုမ္ပဏီရဲ့ အကူအညီနဲ့ ချန်တာ့ချွန်နဲ့ ဆူဇီကြားက ပြဿနာကို အလွယ်တကူ ရှာဖွေနိုင်ပြီး သူတို့ကို အလျော့ပေးအောင် ဖိအားပေးနိုင်ပေမယ့်၊ ကျွန်မ အဲ့ဒီလို လုပ်လို့ မရဘူး"

ယဲ့ဖန် နားလည်သွားကြောင်း ဆာမီယာ ရိပ်မိလိုက်သဖြင့် သူမသည် ဝိုင်နီကို နောက်ထပ် တစ်ငုံ သောက်လိုက်၏။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ရေလှိုင်းလေးများကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး၊ တစ်ဖက်လူကို သူမ၏ အတွေးများထဲသို့ အလွယ်တကူ နစ်မြောသွားစေနိုင်လောက်ပေသည်။

"ကျွန်မသာ အဲ့ဒီလို လုပ်လိုက်မယ်ဆိုရင်၊ စမတ် ကုမ္ပဏီက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစား တည်ဆောက်ခဲ့ရတဲ့ ချိန်ခွင်လျှာနဲ့ ဂုဏ်သတင်းတွေ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်"

"အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် အဖွဲ့အစည်းပေါင်းစုံက ဖိအားတွေ ကုမ္ပဏီအပေါ် ကျရောက်လာလိမ့်မယ်"

"ကျွန်မက တာဝန်ယူပြီး နှုတ်ထွက်ပေးလိုက်ရုံနဲ့ ပြီးသွားမယ့် ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ဘူး..."

ယဲ့ဖန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဒါကြောင့်မို့လို့... ခုနက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စအတွက် သူဌေးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နော်"

ဆာမီယာသည် ပြောပြောဆိုဆိုပင် ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ယဲ့ဖန်အား ဂုဏ်ပြုလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ သူဌေးသာ မကူညီခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ ကျွန်မ ခဏလောက်တော့ ခေါင်းကိုက်ရမယ့်ပုံပဲ"

"အဲ့ဒီ တရုတ်အမျိုးသမီးက အရမ်းကို စည်းကမ်းမရှိတာ..."

"ရပါတယ်... ကိစ္စမရှိပါဘူး"

ယဲ့ဖန်သည် ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စဟု မထင်မှတ်ပေ။ သူသည် သူမနှင့် ခွက်ချင်းတိုက်လိုက်ပြီး ခွက်ထဲရှိ ဝိုင်များကို တစ်ငုံတည်း မော့သောက်လိုက်၏။

"တခြား ကိစ္စ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ်"

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင်၊ အခြားအချိန်အခါမျိုးသာ ဆိုပါက ယဲ့ဖန်သည် ဆာမီယာနှင့် နှစ်ယောက်တည်း အချိန်ဖြုန်းရခြင်းကို ငြင်းဆန်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်၊ ဆာမီယာ၏ နေအိမ်၊ ပြီးတော့ ယောကျာ်းတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက် နှစ်ဦးတည်း ရှိနေခြင်း...

ဆာမီယာ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ အလှနှင့် ရုပ်ရည်သွင်ပြင်သည် ငြင်းဆန်ရန် အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ထို့ပြင် သူမသည် အရက်သောက်ထားပြီး၊ ခုနကမှ သူ၏ ကူညီမှုကို ရယူထားရသူ ဖြစ်သည်။ သူမ စိုက်ကြည့်နေသော ပုံစံက သူ့ကို သူမ၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားစေချင်နေသကဲ့သို့ပင်...

ယောကျာ်းများ အလွယ်တကူ ကျူးလွန်မိတတ်သော အမှားမျိုးကို သူလည်း ကျူးလွန်မိမှာ အမှန်တကယ် စိုးရိမ်မိပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဝိုင်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ဆာမီယာကို ပြုံးပြကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

မထင်မှတ်ထားစွာပင်၊ ထိုအခိုက်အတန့်၌ ဆာမီယာသည်လည်း သူမ၏ ခွက်ထဲမှ ဝိုင်များကို အကုန်မော့သောက်လိုက်ပြီး သူ့ကို လိုက်ပို့ရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရုတ်တရက် နာကျင်မှုတစ်ခုခု ခံစားလိုက်ရသကဲ့သို့ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ခါသွားပြီး ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ပြန်လည် လဲကျသွားလေတော့၏။

သူမ၏ အင်္ကျီကော်လာမှာ တုန်ခါနေ၏။

အင်္ကျီကြယ်သီးများ ပြုတ်ထွက်သွားရန် နှာတစ်ဖျားသာ လိုတော့သည့်အလားပင်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ယဲ့ဖန်သည် ထိုအသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဆာမီယာ၏ တွန့်ချိုးနေသော မျက်ခုံးများနှင့် အသိစိတ်မဲ့စွာ ဖိကိုင်ထားသော ရင်ဘတ်ကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားလေတော့၏။

"ခင်ဗျားမှာ နှလုံးသွေးကြောဆိုင်ရာ ရောဂါ ရှိတာလား"

"ဟုတ်ပါတယ်"

ဆာမီယာ၏ အသက်ရှူသံများမှာ အလွန် ပြင်းထန်နေပြီး စကားပြောရန်ပင် ခက်ခဲနေပုံရ၏။

"သူဌေး... ဧည့်ခန်းထဲက ကော်ဖီစားပွဲဆီ သွားပြီး ကျွန်မအတွက် ဆေးသွားယူပေးလို့ ရမလား"

"ကော်ဖီစားပွဲအောက်က အံဆွဲထဲမှာပါ... အပြာရောင် ဆေးဘူးလေးပါ"

"ကျေးဇူးပြုပြီး ယူပေးပါနော်"

ယဲ့ဖန်သည် ချက်ချင်းပင် လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ကော်ဖီစားပွဲအောက်ရှိ အံဆွဲကို ဖွင့်ကာ ဆေးသေတ္တာငယ်လေးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဆာမီယာ၏ အခြေအနေမှာ အတော်လေး ဆိုးရွားနေပုံရသည်။

ဆေးသေတ္တာထဲတွင် ဆေးဝါးမျိုးစုံ ရှိနေသည်။ နှလုံးရောဂါအတွက် အရေးပေါ်ဆေးများ၊ အကိုက်အခဲပျောက်ဆေးများ စသည်ဖြင့် အစုံအလင်ပင်။

ယဲ့ဖန်သည် သူမ ပြောသော အပြာရောင် ဆေးဘူးလေးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူသည် ဆေးညွှန်းကို အမြန် ဖတ်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ဆာမီယာ၏ ဘေးနားသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာ၏။

"ဒီဆေးက ခင်ဗျားကို မကယ်နိုင်ဘူး”