အခန်း (၁၇၀၄-၁၇၀၆)

အခန်း (၁၇၀၄) - ဘယ်သူကများ စိတ်ထိန်းနိုင်မည်နည်း

~"ကျွန်မ သိပါတယ်"

ဆာမီယာသည် ခက်ခဲစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြရှာ၏။

"ဒီမတိုင်ခင်တုန်းက နေမဝင်အင်ပါယာမှာရှိတဲ့ နာမည်ကြီး ဆေးပညာပါမောက္ခတွေ အများကြီးဆီကို ကျွန်မ သွားပြဖူးပါတယ်"

"နန်းတွင်းသမားတော်နဲ့ တွေ့ခွင့်ရဖို့တောင် ကျွန်မ ကြိုးစားခဲ့ပါသေးတယ်"

"ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက ကျွန်မရဲ့ ရောဂါကို မကုနိုင်ဘူးလို့ပဲ တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ပြောခဲ့ကြတယ်"

"ကျွန်မက ဒီဆေးတွေကို မှီခိုပြီး အသက်ဆက်နေရတာ... နာကျင်မှုတွေကို သက်သာအောင် လုပ်နေရတာပါ"

"..."

"ဒီဆေးတွေသာ မရှိရင် ရောဂါဖောက်လာတဲ့အချိန်တိုင်း ကျွန်မ အသက်ရှင်နိုင်မှာတောင် မဟုတ်ဘူး"

"ပြီးတော့ ညတိုင်းလိုလို ကျွန်မ ပုံမှန် အိပ်လို့မရဘူး"

"ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ နေဖို့ ပိုက်ဆံအများကြီး အကုန်အကျခံပြီး ရွေးချယ်ခဲ့ရတာကလည်း... မြို့ပြရဲ့ ဆူညံသံတွေကို ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်က ဒဏ်မခံနိုင်လို့ပါပဲ"

ယဲ့ဖန်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ အပြာရောင် ဆေးဘူးလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤဆေးသည် သွေးကြောဆိုင်ရာ ရောဂါများကို ပစ်မှတ်ထား ကုသသည့် ဆေးဝါးအသစ်တစ်မျိုး ဖြစ်၏။

သွေးကြောအတွင်းရှိ ပိတ်ဆို့နေသော အနည်အနှစ် အချို့ကို ပျော်ဝင်စေရန် ကူညီပေးနိုင်သည့် အာနိသင် ရှိသည်။

ဆာမီယာ၏ ရောဂါလက္ခဏာများနှင့် ယခု လက်ရှိ အခြေအနေကို ပေါင်းစပ် သုံးသပ်ကြည့်လိုက်လျှင်၊ သူမ၌ ပြင်းထန်သော နှလုံးသွေးကြောဆိုင်ရာ ရောဂါ ရှိနေကြောင်း အတည်ပြုရန် မခဲယဉ်းလှပေ။

"ဒီဆေးကို ကျွန်တော့်အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားလိုက်မယ်... လောလောဆယ် မသောက်နဲ့ဦး"

ယဲ့ဖန်သည် အပြာရောင်ဆေးဘူးလေးကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်၏။

"အရင်ဆုံး ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် စမ်းသပ်စစ်ဆေးကြည့်ပါရစေ"

"တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ကျွန်တော်က တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာ နည်းနည်းပါးပါး နားလည်ထားတယ်... အထူးသဖြင့် အတွင်းရောဂါတွေကို ကုသတဲ့နေရာမှာ တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်တယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်"

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကူညီပေးနိုင်လောက်ပါတယ်"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆာမီယာမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားရှာသည်။ သူမသည် ယဲ့ဖန်ကို ကြောင်ငေးကြည့်နေမိ၏။

ယဲ့ဖန်သည် ထပ်မံ ရှင်းပြမနေတော့ပေ။

သူသည် သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"မတ်တတ်ရပ်နိုင်သေးလား"

ဆာမီယာ ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားကို ဆိုဖာဆီ ပွေ့ချီသွားပေးမယ်"

ယဲ့ဖန်သည် စကားအပို မဆိုတော့ဘဲ သူမအား မင်းသမီးလေးတစ်ပါးကို ပွေ့ချီသကဲ့သို့ ပွေ့ယူလိုက်ပြီး ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေတော့၏။

"နှလုံးသွေးကြောရောဂါ ဖောက်လာတဲ့အချိန်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရမ်းမဖြစ်စေရသလို၊ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုလည်း မလုပ်ရဘူး"

"ခန္ဓာကိုယ်ကို လျှော့ထားပြီး အသက်ကို မှန်မှန် ရှူပါ"

"ခဏနေ ကျွန်တော် စစ်ဆေးတဲ့အခါ မလှုပ်နဲ့နော်"

ဆာမီယာမှာ ယခုထိတိုင် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေဆဲပင်။

ယဲ့ဖန် သူမကို ပွေ့ချီပြီး ဆိုဖာပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်ချိန်အထိ၊ သူမသည် ယဲ့ဖန်၏ မျက်နှာဘေးတိုက်ကိုသာ ငေးမောကြည့်ရှုနေမိသည်။

ယဲ့ဖန်သည် အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး အကြည့်လွှဲလိုက်၏။

"ခင်ဗျား ဝတ်ထားတဲ့ ရှပ်အင်္ကျီနဲ့ ဝတ်စုံကို ချွတ်ထားဖို့ လိုလိမ့်မယ်"

ထိုအခါမှသာ ဆာမီယာသည် အသိဝင်လာလေတော့၏။ သူမ၏ ပါးပြင်နှစ်ဖက်သည် ချက်ချင်းပင် ရဲခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အသံမှာလည်း ပုံမှန် မဟုတ်တော့ချေ။

"ချွတ်... ချွတ်ရမှာလား"

"ပြဿနာက ဘာလဲဆိုတာ သိရအောင် တစ်ကိုယ်လုံးကို စစ်ဆေးဖို့ လိုတယ်"

ယဲ့ဖန်သည် သူမကို မကြည့်ဘဲ တခြားဘက်သို့ အကြည့်လွှဲထားဆဲပင် ဖြစ်၏။

"ခင်ဗျားရဲ့ ရှပ်အင်္ကျီ၊ ဝတ်စုံနဲ့ စကပ်တွေက အရမ်း ကျပ်လွန်းတယ်"

"စစ်ဆေးရတာ အဆင်မပြေဘူး"

"ပြီးတော့ ဒီလိုအဝတ်အစားတွေက သွေးလည်ပတ်မှုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတယ်... ခင်ဗျားရဲ့ နှလုံးသွေးကြောရောဂါအတွက် မကောင်းဘူး"

" ဒါဆိုရင် ရေချိုးခန်းထဲက ကျွန်မရဲ့ ရေချိုးဝတ်ရုံကို သွားယူပေးလို့ ရမလားဟင်"

ဆာမီယာ၏ အသံတွင် ရှက်ရွံ့မှုများ စွန်းထင်းနေသော်လည်း၊ လွန်လွန်ကဲကဲ ငြင်းဆန်လိုသည့်ပုံ မပေါ်ပေ။

ယဲ့ဖန်သည် စကားအများကြီး မပြောတော့ဘဲ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်သွားလိုက်ပြီး ဆာမီယာ၏ ကိုယ်သင်းနံ့ သင်းပျံ့နေသော ရေချိုးဝတ်ရုံကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရေချိုးဝတ်ရုံကို ဆာမီယာအား ကမ်းပေးလိုက်ပြီး၊ ဧည့်ခန်းကို ကျောပေးကာ လေသာဆောင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်၏။

"ကျေးဇူးပါပဲ"

ဆာမီယာသည် စိတ်ထဲတွင် ကြည်နူးသွားမိသည်။ ယဲ့ဖန်သည် သူမ၏ ခံစားချက်ကို အသေးစိတ် ဂရုစိုက်ပေးရုံသာမက၊ သူ၏ အသံနေအသံထားကအစ အလွန် နူးညံ့သိမ်မွေ့လှပေသည်။

ထို့နောက် ကြယ်သီးဖြုတ်သံများနှင့် အဝတ်အစား ချွတ်လိုက်သော တရှပ်ရှပ်မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

ယဲ့ဖန်သည် လေသာဆောင်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက် ရှုခင်းများကို ငေးကြည့်နေသော်လည်း၊ သူ၏ သွေးကြောထဲတွင် သွေးများ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ စီးဆင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ၏ စွမ်းအားများ အကြိမ်ကြိမ် တိုးတက်လာပြီးနောက်၊ သူ၏ အကြားအာရုံသည်လည်း အလွန်အမင်း ထက်မြက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဆာမီယာသည် အဝတ်အစားများကို တတ်နိုင်သမျှ ဖွဖွလေး ချွတ်နေသည့်တိုင်၊ သူမ မည်သည့် အဝတ်အစားကို ချွတ်လိုက်သည် ဆိုသည်ကို အသံမှတစ်ဆင့် ခန့်မှန်းရုံဖြင့် သူ အတိအကျ သိရှိနေသည်။

ခါးပတ်ဖြုတ်လိုက်သံနှင့် အဝတ်အစားများ ပွတ်တိုက်သံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာတော့၏။ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဆာမီယာ၏ အသံလေး ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ပြီးပါပြီ သူဌေး"

ယဲ့ဖန် ပြန်လျှောက်သွားလိုက်သောအခါ ဆာမီယာသည် ရေချိုးဝတ်ရုံ တစ်ထည်တည်းကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ချွတ်ထားရုံသာမက၊ ဘေးနားတွင်လည်း သေသေသပ်သပ် ခေါက်ထား၏။

သူမ၏ အတွင်းခံအဝတ်အစားများကိုပင် အဝတ်ပုံကြားထဲသို့ အလျင်စလို ထိုးထည့်ထားရှာသည်။

ယဲ့ဖန်သည် အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန် အနည်းငယ် ခက်ခဲလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဆာမီယာသည် ရေချိုးဝတ်ရုံကို စည်းနှောင်ထားပြီး၊ ဝိုင်နီသောက်ထားသောကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ပန်းရောင်သမ်းနေကာ မူးဝေရီဝေ ဖြစ်နေပုံရသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ရေလွှာကဲ့သို့ တောက်ပနေ၏။

ထို့အပြင် အနည်းငယ် ရှက်သွေးဖြာနေသော သူမ၏ အမူအရာနှင့် ရေချိုးဝတ်ရုံကပင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော သူမ၏ ကောက်ကြောင်းအလှတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ... ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းနေတော့၏။

သေဒဏ်ပေးခံရရင်တောင် တန်သည်ဟု ပြောရမည့် အလှမျိုးပင်။

သို့သော် ထိုခံစားချက်မှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်၏။ ဆာမီယာ၏ ရောဂါဝေဒနာ ပြန်လည် ထကြွလာပုံရပြီး၊ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ညည်းတွားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ... သူ၏ စိတ်ရိုင်းများကို ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်ပစ်လိုက်လေတော့၏။

ထို့နောက် သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး တတ်နိုင်သမျှ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်ကာ ဆာမီယာ၏ ဘေးနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ခဏနေ စစ်ဆေးတဲ့အခါ ခင်ဗျားရဲ့ ရေချိုးဝတ်ရုံကို ဖယ်လိုက်ရမှာ ဖြစ်သလို၊ ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ထိတွေ့မှုတချို့လည်း ရှိနိုင်တယ်"

"အရမ်း စိတ်မလှုပ်ရှားနဲ့... ပြီးတော့ လျှောက်မတွေးနဲ့"

"ဒီထိတွေ့မှုတွေက ခဏလေးပါပဲ"

ဆာမီယာသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်ရှာသည်။

"နားလည်ပါပြီ"

"သူဌေး ကြိုက်သလိုသာ လုပ်ပါ"

"ကျွန်မ ရှင့်ကို ယုံပါတယ်"

သူမ၏ ရင်ဘတ်မှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်ကို ယဲ့ဖန် မြင်နေရ၏။ သူမ စိတ်မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

သူမက သူ့ကို ယုံကြည်ပါသည်ဟု ကြိုးစား၍ ပြောဆိုနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ယဲ့ဖန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေတော့၏။

"ဒါဆို ကျွန်တော် စတော့မယ်"

သူသည် ညင်သာစွာ သတိပေးလိုက်ပြီးနောက်၊ ချက်ချင်းပင် တရုတ်ဆေးပညာ၏ အခြေခံဖြစ်သော 'ကြည့်၊ နားထောင်၊ မေးမြန်း၊ စမ်းသပ်' ခြင်းများကို စတင် ပြုလုပ်လိုက်၏။

ခေတ္တမျှ စစ်ဆေးပြီးနောက်၊ သူသည် ဆာမီယာကို ရေချိုးဝတ်ရုံဖြင့် ပြန်လည် ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ ရောဂါကို ကျွန်တော် ကုပေးနိုင်မယ် ထင်တယ်"

ယဲ့ဖန်၏ စစ်ဆေးမှုကို ခံယူနေစဉ်အတွင်း ဆာမီယာသည် အရာအားလုံးနီးပါးကို အမြင်ခံလိုက်ရပြီး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တင်းမာနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ အသက်ရှူရန်ပင် မေ့နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေရှာ၏။

ယဲ့ဖန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမသည် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး၊ တင်းတင်းမှိတ်ထားသော မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေတော့၏။

"တကယ်လား သူဌေး... ကျွန်မရဲ့ ရောဂါကို ကုပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ရှိတယ် ဟုတ်လား"

"ရှင် ကျွန်မကို နှစ်သိမ့်ဖို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

"ခင်ဗျား တရုတ်ပြည်ရဲ့ အတွင်းအား အကြောင်း ကြားဖူးလား"

ယဲ့ဖန် ပြုံးလိုက်သည်။

"အတွင်းအား ဟုတ်လား... ဒဏ္ဍာရီထဲက ချီကုန်းနဲ့ အတူတူပဲလား"

ဆာမီယာသည် အရှေ့တိုင်း ဝေါဟာရများနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိကြောင်း သိသာလှပေသည်။

"အဲ့ဒါတွေနဲ့ နည်းနည်းတော့ ကွာခြားပါတယ်"

ယဲ့ဖန် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား သိထားရမှာက... အဲ့ဒီအရာက ခင်ဗျားရဲ့ သွေးကြောတွေနဲ့ ချီလမ်းကြောင်း ထဲက ပိတ်ဆို့မှုတချို့ကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်တယ် ဆိုတာပါပဲ"

"အနောက်တိုင်း ဆေးပညာရှုထောင့်က ကြည့်မယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ ပြဿနာက သွေးလည်ပတ်မှု စနစ်မှာ ချို့ယွင်းချက်တချို့ ရှိနေတာပါ... သွေးတွေ စီးဆင်းတဲ့အခါ အနည်အနှစ်တွေ ဖြစ်ပေါ်ပြီး ပိတ်ဆို့မှုတွေ ဖြစ်စေတယ်... နောက်ဆုံးမှာ သွေးတွေက နှလုံးနဲ့ ဦးနှောက် တစ်ရှူးတွေဆီ ရောက်တဲ့အခါ နာကျင်မှုတွေနဲ့ လုပ်ငန်းစဉ် ပျက်ယွင်းမှုတွေကို ဖြစ်စေတာပေါ့"

"တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာ ရှုထောင့်က ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့၊ ဒါက မွေးရာပါ ချီလမ်းကြောင်း ပိတ်ဆို့မှုနဲ့ ရပ်တန့်မှု ဖြစ်နေတာပါ"

"ကျွန်တော်တို့က သင့်တော်တဲ့ အပ်စိုက်မှတ်တွေကို လှုံ့ဆော်ပေးပြီး အတွင်းအားကို အသုံးပြုပြီး ဖြေရှင်းပေးလို့ ရပါတယ်... ပြဿနာကို အရင်းအမြစ်ကနေ ကုသပေးနိုင်မှာပါ"

"အို... ဟုတ်လား"

ဆာမီယာ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေတော့၏။

အခန်း (၁၇၀၅) - နားမလည်ပေမဲ့ ထက်ရှမှန်းတော့ ခံစားမိတယ်

~"ဘော့စ်... ရှင်ပြောတဲ့ စကားလုံးတွေကို ကျွန်မ နားလည်ပေမဲ့၊ အဲ့ဒါတွေကို ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါကျတော့ ဘာလို့ နားမလည်နိုင်ရတာလဲ"

"နားထောင်ရတာတော့ အတော်လေး အားရှိမယ့်ပုံပဲ"

ဆာမီယာက ယဲ့ဖန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

သို့သော် ယဲ့ဖန်က ပြုံးမြဲပြုံးလျက်ပင်။

"နားမလည်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ခဏနေ လက်တွေ့ကုသပေးတဲ့အခါကျရင် ခင်ဗျားရဲ့ နှလုံးသားနဲ့ ခံစားကြည့်လိုက်၊ အလိုလို သိလာလိမ့်မယ်"

"ရှင်ပြောပုံက ကျွန်မကို မြှူဆွယ်နေသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မဆီမှာ သက်သေပြစရာတော့ မရှိဘူး" ဆာမီယာက မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ရင်း ဆိုသည်။

"အဟမ်း..." ယဲ့ဖန်က ချောင်းအသာဟန့်လိုက်ရင်း လိုရင်းအကြောင်းအရာဆီသို့ ပြန်ဆွဲခေါ်လိုက်၏။

"အာရုံစိုက်ထား၊ ကျွန်တော် စတော့မယ်"

ဆာမီယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်နှင့် သူသည် မျက်လုံးကိုမှိတ်၊ ယူဆောင်လာသော အပ်အိတ်ကို ထုတ်ကာ ဆာမီယာအား အပ်စိုက်ကုသမှုကို စတင်လိုက်တော့၏။

အပ်စိုက်ရမည့် နေရာအချို့ကို လျင်မြန်စွာ စိုက်ပြီးနောက် သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆာမီယာ၏ နားထင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်ကာ သိမ်မွေ့နက်နဲသော စည်းချက်တစ်ခုဖြင့် လျှို့ဝှက်စွာ နှိပ်နယ်ပေးလိုက်၏။

သူ့လက်ချောင်းများ ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ဆာမီယာ၏ မျက်နှာလေးမှာ ပူနွေးလာပြီး နှုတ်ဖျားမှ မထိန်းနိုင်ဘဲ ညည်းတွားသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် သူမသည် ရှက်ရွံ့မှုကို သည်းခံရင်း သေချာအာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖော်ပြရန်ခက်ခဲသော အေးမြသည့် ခံစားမှုတစ်ခုက သူမ၏ နားထင်မှတစ်ဆင့် တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ယဲ့ဖန်၏ လက်ချောင်းများမှတဆင့် စီးဝင်လာတော့၏။

သူမ၏ ရင်ထဲနှင့် ခေါင်းထဲမှ နာကျင်မှု၊ စိတ်ဖိစီးမှုများမှာ ထိုအေးမြသော စွမ်းအားအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားလေတော့၏။

"အို..."

ဆာမီယာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို သက်တောင့်သက်သာဖြစ်သွားပြီး မနေနိုင်ဘဲ ညည်းညူလိုက်မိ၏။

ထို့နောက် သူမသည် သတိလက်လွတ်ဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းကို ယဲ့ဖန်၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။

"မလှုပ်နဲ့... ကျွန်တော့်ရဲ့ စည်းချက်အတိုင်းပဲ နေ"

ယဲ့ဖန်က အချိန်ကိုက်ပင် သတိပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို ဖိထားလိုက်သည်။

ဆာမီယာ၏ မျက်နှာမှာ ရဲခနဲဖြစ်သွားပြီး ငြိမ်ကျသွားတော့မှ သူသည် ဆက်လက်၍ နှိပ်နယ်ကုသပေးလိုက်၏။

ဆယ်မိနစ်ခန့် နှိပ်နယ်ပေးပြီးနောက် ဆာမီယာ၏ နှလုံးခုန်သံများ တည်ငြိမ်သွားကာ နားထင်မှ တဒိန်းဒိန်း ကိုက်ခဲနေသော ခံစားမှုများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုအခါမှ ယဲ့ဖန်သည် ငွေအပ်များကို လျင်မြန်စွာ ပြန်နုတ်လိုက်ပြီး အခြားသော အပ်စိုက်နေရာများသို့ ပြောင်းလဲကာ ဆက်လက် ကုသပေးလိုက်သည်။

ဤဖြစ်စဉ်သည် နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် လုံးဝရပ်တန့်သွားလေ၏

"ကဲ... အခု ခံစားကြည့်လိုက်၊ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ နေရခက်တာမျိုး ရှိသေးလား"

ယဲ့ဖန်က ငွေအပ်များကို သိမ်းဆည်းရင်း ဆာမီယာကို မေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းသာ တုံ့ပြန်မှု ရရှိလိုက်ခြင်းပင်။

"ဘာလို့ ဘာမှ မပြောတာလဲ"

"ကျွန်တော်က ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းကို နှိပ်ပေးလိုက်လို့လား"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဆရာဝန်တွေက လူနာကို ကုသတဲ့နေရာမှာ ကျား/မ မခွဲခြားဘူးလေ..."

ယဲ့ဖန်က ဆာမီယာ ရှက်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ပြီး သူမ စိတ်သက်သာရာရစေရန် ပြောဆိုလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း တစ်ဖက်မှ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။

ယဲ့ဖန် အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ ဆာမီယာတစ်ယောက် မျက်လုံးများမှိတ်ကာ အိပ်ပျော်နေကြောင်း သူ တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ အေးချမ်းနေ၏။

နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အားရကျေနပ်သော အပြုံးနုနုလေး ရှိနေပြီး အသက်ရှူသံများကလည်း မှန်မှန်လေး ဖြစ်နေ၏။ သူမ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည်မှာ သိသာလှပေသည်။

"အိုး..."

'အပေါ်ကနေ ငါက အသည်းအသန် ကုစားပေးနေတာတောင် သူက ငြိမ်နေပါလားလို့’

'ငါထင်တာ မမှားရင် ဒီမိန်းကလေး အိပ်ပျော်သွားပြီပဲ’

'တကယ့်ကို စိတ်အေးလက်အေး နိုင်ပါပေတယ်'

'အဝတ်ဗလာနဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ရှေ့မှာ အိပ်ပျော်သွားရဲတယ်၊ ဟိုလူက စိတ်မထိန်းနိုင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတာ မတွေးမိဘူးလား’

ယဲ့ဖန်မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

အပ်အိတ်ကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူမကို ညင်သာစွာ ပွေ့ချီကာ အိပ်ခန်းထဲရှိ ခုတင်ပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။

စောင်သေချာလွှမ်းခြုံပေးကာ အိပ်ခန်းနှင့် ဧည့်ခန်းမီးများကို ပိတ်ပြီးနောက် သူသည် တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

...

နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် ယဲ့ဖန် နိုးလာစ၌ သူ့ဖုန်း တုန်ခါသွားသည်။

ကောက်ကိုင်ကြည့်လိုက်ရာ ဆာမီယာထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ဖြစ်နေ၏။

ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ဖက်မှ ဆာမီယာ၏ စိတ်လှုပ်ရှားကာ အစီအစဉ် မကျသော အသံကို ချက်ချင်း ကြားလိုက်ရတော့၏။

"ဘော့စ်... ရှင်က တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ"

"တစ်ညလုံး ရှင် ပြုစုကုသပေးလိုက်တာလေ... ကျွန်မ ခံစားလို့ အရမ်းကောင်းသွားပြီ၊ နေရထိုင်ရတာ ဘာမှကို မဖြစ်တော့ဘူး"

"ပြီးတော့ မနေ့ညကဆိုရင် ဘာဆေးမှ သောက်စရာမလိုဘဲ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်ကို အိပ်ပျော်သွားတာ"

"ရှင့်ကို သေလောက်အောင် ချစ်သွားပြီ"

ယဲ့ဖန်က ထိုစကားများကို ကြားရသောအခါ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသော်လည်း ထိုအသေးစိတ်အချက်များကို လစ်လျူရှုကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မလိမ်ပါဘူးလို့ ပြောသားပဲ"

"ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ချက်ချင်းဆိုသလို ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသွားတယ်လို့ ခံစားရတယ်မလား"

"ဒါပေါ့"

ဆာမီယာ၏ လေသံမှာ အထူးတလည် အံ့သြနေပုံရသည်။

"ခုနလေးတင် မှန်ထဲ ကြည့်လိုက်တော့... ရောဂါကြောင့် အိပ်မပျော်လို့ ဖြစ်နေတဲ့ မျက်ကွင်းညိုတာတွေ၊ အသားအရေ မွဲခြောက်တာတွေ အကုန်လုံးနီးပါး ပျောက်သွားပြီ"

"အရင်ကထက် ပိုကြည့်ကောင်းလာရုံတင် မကဘူး၊ ၃ နှစ်လောက် ပိုနုသွားသလိုပဲ"

"ဘာပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး၊ ရှင့်ကို ဘယ်လို ကျေးဇူးတင်ရမလဲ ဆိုတာလည်း

မစဉ်းစားတတ်တော့ဘူး"

"ရှင်သာ အခု ကျွန်မရှေ့မှာ ရှိနေရင်လေ... အတင်းဖက်ပြီး နမ်းပစ်မိမှာ သေချာတယ်"

ယဲ့ဖန်က သူမစကားတွင် အရိပ်အမြွက် ပါနေသည်ကို ရိပ်မိလိုက်သဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။

"ခင်ဗျား..ကျွန်တော့်ကို နမ်းစရာ မလိုပါဘူးဗျာ... ဟုတ်တယ်မလား"

"တရုတ်ပြည်.. ရှန်ကျန်းမှာ စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်... လက်အောက်ငယ်သားက အထက်လူကြီးကို မနမ်းရဘူးတဲ့"

"ခင်ဗျား အလုပ်ကို အကောင်းဆုံး ကြိုးစားလုပ်ပေးတာက ကျွန်တော့်အတွက် အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်ပါပဲ"

"သဘောပေါက်ပါပြီ"

ဆာမီယာက အလွန် ဉာဏ်ကောင်းသူ ဖြစ်သည်။ သူမ ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေ၏။

"ဘော့စ်နဲ့ ကုမ္ပဏီအတွက် ကျွန်မ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်"

"ရှင် မှာထားတဲ့အတိုင်း ဂျယ်ရီ ဘားရိုးစ် မိသားစုဆီကနေ ပြန့်ကျဲသွားတဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း (၁၀) မျိုးရဲ့ သဲလွန်စတွေကို ရှာဖွေဖို့ ကျွန်မ အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်သွားမှာပါ"

"ဟားဟား...ကျွန်တော်က အဲ့လို စိတ်ဓာတ်မျိုးကို သဘောကျတာ"

ယဲ့ဖန် ရယ်မောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဆာမီယာနှင့် ခေတ္တမျှ စကားစမြည်ပြောပြီး ဖုန်းချလိုက်သည်။

ဖုန်းချပြီးနောက် ဟိုတယ် စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားရောက်ကာ အစာပြေစားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူ့ဖုန်း ထပ်မြည်လာပြန်သည်။

ကောက်ကိုင်ကြည့်လိုက်တော့...

အန်းကျူပရင့်စ် ခေါ်ဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ဖက်မှ ချိုသာသော အသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အချစ်... မနေ့က ပြောထားတာ မမေ့သေးဘူးမလား"

ယဲ့ဖန်က သူမ၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် ဘာပြောမည်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်သော်လည်း နောက်ပြောင်လိုစိတ်ဖြင့်

"ဘာကိုလဲ... ငါက အလုပ်ရှုပ်နေတာ၊ အခုလို ရုတ်တရက်ကြီး ပြောလာတော့ ဘာကိစ္စလဲဆိုတာ တကယ် မမှတ်မိတော့ဘူး"

"အာ... ရှင် ဘယ်လိုလုပ် မေ့သွားရတာလဲ၊ ဒါ အရေးကြီးကိစ္စလေ"

ဖုန်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှ အန်းကျူပရင့်စ်မှာ ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားရှာသည်။

"ကျွန်မတို့ သဘောတူထားပြီးသားလေ"

"ဖေဖေ့ဆီ သွားတွေ့ဖို့ ကိစ္စလေ... ကျွန်မမှာ ချစ်သူရှိနေပြီ၊ ဖေဖေ့ကို လိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သွားပြောကြမယ်လေ"

"မနေ့က ဖေဖေ ဘယ်လိုပြုစားခံလိုက်ရလဲတော့ မသိဘူး၊ လူငယ်တစ်ယောက်က အရမ်း ထူးချွန်ထက်မြက်တယ်ဆိုပြီး ကျွန်မကို သွားတွေ့ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် အရိပ်အမြွက် ပြောနေတော့တာပဲ၊ ရှင်သာ လိုက်မလာဘူး၊ ရှေ့မှာ ဖွင့်မပြောပြဘူးဆိုရင် ဖေဖေက ဟိုလူကို ဖိတ်ပြီး ကျွန်မနဲ့ အတင်း ပေးတွေ့မှာ သေချာသလောက်ပဲ..."

"စတာပါကွာ..."

ယဲ့ဖန်က အခြေအနေကို ထိန်းလိုက်သည်။

"အချိန်နဲ့ နေရာသာ ပြောလိုက်၊ ကိုယ် အချိန်မှန် ရောက်လာစေရမယ်၊ မင်းအဖေ မင်းကို နောက်ထပ် ဘယ်ယောကျ်ားနဲ့မှ သဘောတူဖို့ မတိုက်တွန်းစေရဘူး"

"ပေါ့ပေါ့ဆဆတော့ မလုပ်နဲ့နော်၊ ဖေဖေ့ရဲ့ စံသတ်မှတ်ချက်က အရမ်းမြင့်တာ"

အန်းကျူပရင့်စ်က သတိပေးလိုက်သည်။

“ရှင် လိုက်လာပြီး ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူပါလို့ ဝန်ခံရင်တောင်မှ၊ ရှင့်ကို အရည်အချင်း မမီဘူးလို့ သူ ထင်ရင် ပြဿနာက ပြေလည်ဦးမှာ မဟုတ်ဘူးကွယ်”

အခန်း (၁၇၀၆) -မင်းရဲ့ ချစ်သူကို လျှော့တွက်နေတာလား

~"အိုး…မင်းရဲ့ ချစ်သူကို လျှော့တွက်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

ယဲ့ဖန်သည် ပါးစပ်ထဲသို့ အသားညှပ်ပေါင်မုန့် တစ်ခုလုံး ထိုးထည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ချစ်သူက ဘယ်လောက် စွမ်းဆောင်ရည် ရှိတယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား"

"မင်းအဖေရဲ့ စံနှုန်း သတ်မှတ်ချက်က ဘယ်လောက်ပဲ မြင့်မားနေပါစေ... သူ ဘာအပြစ်မှ ရှာလို့မရအောင် လုပ်ပြနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ကိုယ့်မှာ ရှိပါတယ်.. စိတ်အေးအေးသာ ထားပါ"

"အချိန်နဲ့ နေရာသာ ပြောလိုက်... ကိုယ် အချိန်မှန် ရောက်လာပါ့မယ်"

အန်းကျူပရင့်စ်သည် ယဲ့ဖန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း၊ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။ သို့သော် သူမသည် ယဲ့ဖန်ကို ဖိအားထပ်မပေးတော့ပေ။

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ည ၆ နာရီခွဲ၊ ဂေါ်ဒွန် ဂေါက်ကွင်းမှာ တွေ့မယ်နော်"

"အဲ့ဒီနေရာက ကျွန်မတို့ အန်းကျူမိသားစု ပိုင်ဆိုင်တဲ့ နေရာတွေထဲက တစ်ခုပါပဲ"

"အဲ့ဒီမှာ လက်ဖက်ရည်တို့ ကော်ဖီတို့ သောက်လို့ရသလို၊ ဂေါက်ရိုက်တာတို့ မြင်းစီးတာတို့လည်း လုပ်လို့ရတယ်"

"ဖေဖေက အဲ့ဒီမှာ ညစာစားရင်း ဂေါက်ရိုက်မယ်လို့ ပြောထားတယ်"

"ကောင်းပြီလေ"

ယဲ့ဖန်သည် နောက်ထပ် ဘာမှ မမေးတော့ချေ။

မနက်စာ စားသောက်ပြီးနောက်၊ သူသည် ချက်ချင်းပင် ဖုန်းကို အသုံးပြုကာ အနီးအနားရှိ အဆင့်မြင့် ဈေးဝယ်စင်တာများကို ရှာဖွေလိုက်လေတော့၏။ သင့်တော်မည့် ဝတ်စုံတစ်စုံလောက် သွားဝယ်ရန် စိတ်ကူးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ... ဒီနေ့ညတွင် သူသည် ချစ်သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် တရားဝင် သွားရောက်တွေ့ဆုံရမည် မဟုတ်ပါလား။ ပြီးတော့ တစ်ဖက်လူက ရာထူးကြီးကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြန်သည်။ ထို့ကြောင့် သင့်တင့်လျောက်ပတ်စွာ ဝတ်စားဆင်ယင်သွားခြင်းသည် လေးစားမှုနှင့် ယဉ်ကျေးမှုကို ပြသရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

နေမဝင်အင်ပါယာသို့ လာစဉ်က သူသည် အဝတ်အစား အများအပြား ယူဆောင်လာခဲ့သော်လည်း၊ တရားဝင် ဝတ်စုံ (Formal Suit) သိပ်မပါလာခဲ့ပေ။

ဖုန်းထဲတွင် ခေတ္တမျှ ရှာဖွေပြီးနောက်၊ ဟိုတယ်နှင့် သိပ်မဝေးလှသော နေရာတွင် ကမ္ဘာကျော် ဟာရိုးလ် ဈေးဝယ်စင်တာကြီး (Harold's) ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် မနက်စာကို အမြန်လက်စသတ်လိုက်ပြီး ထိုနေရာသို့ တန်းမောင်းသွားလိုက်လေတော့၏။

ဟာရိုးလ် ဈေးဝယ်စင်တာကြီးသည် နာမည်နှင့်လိုက်ဖက်အောင် ခမ်းနားထည်ဝါလှပေသည်။ ကားပါကင်မှ လှမ်းကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ရှေးဟောင်းအီဂျစ် စတိုင်လ် ပုံစံကို တွေ့မြင်နိုင်၏။

အလွန်အမင်း ခမ်းနားကြီးကျယ်လှပေသည်။

ထို့အပြင် ဆိုင်တိုင်းလိုလိုနှင့် ဆိုင်းဘုတ်တိုင်းလိုလိုသည် ကမ္ဘာကျော် နိုင်ငံတကာ အမှတ်တံဆိပ်များချည်း ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် အရေးကြီးဆုံး အရာကတော့ ဝင်ထွက်သွားလာနေကြသော ဧည့်သည်များပင် ဖြစ်၏။

ယဲ့ဖန် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ... ဝင်ထွက်သွားလာနေသူ အားလုံးနီးပါးသည် အထက်တန်းလွှာများနှင့် ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုအထဲတွင် ရုပ်ရှင်မင်းသား မင်းသမီးများနှင့် နိုင်ငံရေးသမား အချို့ကိုပင် တွေ့မြင်နေရ၏။

ယဲ့ဖန်၏ မေဘက် (Maybach S680) ကားဘေးတွင် ရပ်ထားသော ကားများမှာလည်း ဇိမ်ခံကားမျိုးစုံ ဖြစ်နေသည်။

မာစီဒီး၊ ဘီအမ်ဒဗလျူ နှင့် အော်ဒီ တို့လောက်က ဤနေရာတွင် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ကားများသဖွယ် ဖြစ်နေလေတော့၏။

"ဒီနေရာကမှ တကယ့် ရွှေတွင်းကြီးပဲ"

သူသည် ကိုယ့်ဘာသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ ဟာရိုးလ် ဈေးဝယ်စင်တာ၏ တံခါးဝဆီသို့ လျှောက်သွားရန် ပြင်လိုက်၏။

မထင်မှတ်ထားစွာပင်၊ ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူ၏ နောက်ကျောဘက်မှ တေးသီငှက်လေးကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သားသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာလေတော့၏။

"ဟေး... ဦး"

ထို့နောက် ကျစ်ဆံမြီးလေးများနှင့် ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်လေးတစ်ခုသည် သူ့ရှေ့သို့ ခုန်ပေါက်ရောက်ရှိလာ၏။

"တကယ့် တိုက်ဆိုင်မှုပဲ... ဒီနေရာမှာ ဦးနဲ့ လာဆုံရတယ်လို့"

"ဦးက ဈေးဝယ်လာတာလား"

ကြည့်ရသည်မှာ ၁၇ နှစ်၊ ၁၈ နှစ် ဝန်းကျင်လောက်သာ ရှိဦးမည့် မိန်းကလေး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာနှင့် အသွင်အပြင်သည် အလွန် နုပျိုလန်းဆန်းနေသော်လည်း၊ မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ပထမတစ်ချက် ကြည့်လိုက်စဉ်က ယဲ့ဖန် သူမကို မမှတ်မိလိုက်ပေ။

မိန်းကလေးက သူမ၏ ကျစ်ဆံမြီးလေးများကို ခါရမ်းပြလိုက်မှသာ သူ သတိထားမိသွားတော့၏။

"ဦး ကျွန်မကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား"

"ဟိုတစ်ညကလေ... ဒီနားက ကွင်းစ်ရိပ်သာလမ်းမကြီး (Queen's Avenue) မှာ သဘာဝဓာတ်ငွေ့ ယိုစိမ့်ပြီး ပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်လေ... အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတချို့က ဦးရဲ့ သူငယ်ချင်းနဲ့ ပြဿနာ ဖြစ်ခဲ့ကြသေးတယ်"

"အဲ့ဒီညက ကျွန်မက ဟိုဘက်နားက ဘားဆိုင်မှာ ညီမတွေနဲ့အတူ သောက်နေခဲ့တာလေ... ဦးက ကြွယ်ဝခြင်းအသင်းက လူတွေကို ဖုန်းဆက်ခေါ်ပြီး ကျွန်မတို့ကို အမြန် လူစုခွဲခိုင်းလိုက်လို့သာ... ကျွန်မတို့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အသက်ရှင်ခဲ့ရတာပါ"

ထိုအခါမှသာ ယဲ့ဖန် မှတ်မိသွားလေတော့၏။

"မီလီ မဟုတ်လား"

"ဟုတ်ပါတယ်"

မိန်းကလေးမှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရ၏။

"ဦး မေ့သွားပြီလို့ ကျွန်မ ထင်နေတာ"

ယဲ့ဖန် သူမကို သေချာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုညက မီလီသည် မိတ်ကပ်များ ထူပိန်းနေအောင် လိမ်းထားသလို၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း မှောင်မဲနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ဒီကောင်မလေးကို သိပ်လှသည်ဟု သူ မထင်ခဲ့မိပေ။

သို့သော် ယခု သူမ၏ မိတ်ကပ်မပါသော မျက်နှာလေးနှင့် လူငယ်ဆန်ဆန် သွက်လက်သော အဝတ်အစားများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ... လူတစ်ယောက် လဲလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေတော့၏။

စာတန်က ကောင်းကင်တမန် ဝတ်စုံကို လဲဝတ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

"မိတ်ကပ် ဖျက်ထားတော့ ငါ တကယ် မမှတ်မိဘူး ဖြစ်သွားတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့... မင်းက အဲ့ဒီညကထက် မိတ်ကပ်မပါတဲ့ အခုပုံစံက အများကြီး ပိုလှတယ်"

"လူတစ်ယောက် လဲလိုက်သလိုပဲ"

"ဟုတ်လား"

ယဲ့ဖန်၏ အသိအမှတ်ပြုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မီလီတစ်ယောက် အတော်လေး ပျော်ရွှင်သွားပုံရသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေက ပြောကြတယ်... ဘားသွားရင် အဲ့ဒီလို ဝတ်မှ စတိုင်လ်ကျတာတဲ့"

"ရုပ်ဆိုးတဲ့သူတွေမှ စတိုင်လ် လိုတာပါ"

ယဲ့ဖန် ပြုံးရင်း ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

"ရုပ်ချောတဲ့သူတွေက အမှတ်ပိုရဖို့အတွက် အဲ့ဒီလိုအရာတွေ မလိုပါဘူး"

"ဟုတ်သားပဲနော်"

မီလီ၏ လေသံမှာ လူငယ်ဆန်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်နေသည်။

"ဦးက တော်တော် သိတာပဲနော်"

"အရင်က ကျွန်မ အဲ့လို မစဉ်းစားမိခဲ့ဘူး"

"..."

ယဲ့ဖန်သည် သူမ၏ နုပျိုသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်လိုက်၏။

"မေးပါရစေဦး မီလီ... ဒီနှစ် မင်း အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"

"ငါ့ကို ဦး လို့ ခေါ်လိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော့် ဂုဏ်ပုဒ်တွေ တစ်ဆင့် မြင့်သွားမယ်လို့ ထင်နေတာလား"

"တကယ်လား"

မီလီသည် နှင်းရည်စက်များကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသော မျက်ဝန်းကြီးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ပြလိုက်၏။

"ကျွန်မ အခုမှ ၁၈ နှစ် ပြည့်တာပါ"

"ဦး စကားပြောပုံက လူကြီးတစ်ယောက် လိုပဲ... အသက် ၃၀ လောက် ရှိပြီ မဟုတ်လား"

"ကျွန်မ ဦးလို့ ခေါ်တာ ဘာပြဿနာ ရှိလို့လဲဟင်"

"..."

ယဲ့ဖန် နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်၏။

မီလီတစ်ယောက် ယဲ့ဖန်၏ စိုက်ကြည့်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ရှက်ရွံ့လာသည်အထိ သူ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ထိုအခါမှသာ သူက ပြန်ပြောလိုက်၏။

"အသေအချာ ပြောရရင်တော့... ငါက တက္ကသိုလ် ပထမနှစ် ကျောင်းသား တစ်ဝက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်"

"ဘုရားရေ"

မီလီသည် မယုံနိုင်စရာ စကားတစ်ခွန်းကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး၊ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ကာ ယဲ့ဖန်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်လေတော့၏။

"တရုတ်ပြည်မှာ အသက် ၃၀ ကျော်မှ တက္ကသိုလ် တက်ခွင့်ရတာလား"

"ဒါက တော်တော် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းတာပဲ"

"..."

သူမ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများက ဤမျှအထိ ကျယ်ပြန့်နေလိမ့်မည်ဟု ယဲ့ဖန် ထင်မထားခဲ့မိပေ။

သူမက သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ အကဲခတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ မနေနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်လေတော့၏။

"ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ"

"ငါ့ရဲ့ ဖြူဖွေးနုဖတ်ပြီး ချောမောခန့်ညားတဲ့ မျက်နှာကို သေချာ ကြည့်စမ်းပါဦး... ငါက အသက် ၃၀ အရွယ်နဲ့ တူနေလို့လား"

" ပထမနှစ် ကျောင်းသားလို့ ပြောတာက... ငါ့အသက်က အခုမှ ၂၀ ပဲ ရှိသေးတယ်လို့ ပြောချင်တာ... ငါတို့က ရွယ်တူလောက်ပါပဲ"

"အာ..."

မီလီသည် ယဲ့ဖန် ခေါက်လိုက်သော နေရာလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း လည်ပင်းလေး တွန့်သွားရှာ၏။ သူမသည် ယဲ့ဖန်ကို မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဦး... ကျွန်မကို နောက်နေတာ မဟုတ်လား"

"ဦးက ကျွန်မနဲ့ ရွယ်တူ ဟုတ်လား"

ယဲ့ဖန်သည် သူမကို ဆက်ပြီး အရေးလုပ်မနေတော့ဘဲ၊ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဟာရိုးလ် ဈေးဝယ်စင်တာထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်ဝင်သွားလေတော့၏။

သို့သော် မီလီသည် သူ့နောက်သို့ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါလာပြီး စကားမိုး ရွာချလိုက်လေတော့၏။

"ကျွန်မက တခြားသဘောနဲ့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဦးရယ်... ဦးကြည့်ရတာ ကျွန်မနဲ့ ရွယ်တူလို့ မထင်ရဘူးလေ"

"ဦးရဲ့ မျက်နှာက တော်တော် နုနယ်ပြီး၊ မျက်နှာပေါ်က ကော်လာဂျင်တွေက အတုမဟုတ်ဘူး ဆိုတာ သိသာပေမယ့်... ဦး စကားပြောပုံ၊ ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်ပုံနဲ့ ဦးဆီက ထွက်နေတဲ့ အရှိန်အဝါတွေက... အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်မအဖေ အရွယ်လောက် ရှိမယ်လို့ ခံစားရတယ်"

"ဦးက အသက် ၂၀ ကျော်ပဲ ရှိသေးတယ် ဆိုတာကတော့... လက်ခံဖို့ နည်းနည်း ခက်ခဲလွန်းနေတယ်..."

ယဲ့ဖန်သည် ခြေလှမ်းကို မရပ်တန့်သလို၊ မျက်နှာထားလည်း မပျက်ပေ။ သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆို ဘာလုပ်ပေးရမလဲ... ငါ့ရဲ့ ကျောင်းသားကတ်နဲ့ မှတ်ပုံတင် ထုတ်ပြရမလား”