သိမ်းငှက်ငယ် အသိုက်မှ ထွက်ခွာခြင်း

အနောက်ဘက်တောင်တန်း တားမြစ်နယ်မြေအထက်ရှိ မိုးတိမ်တိုက်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ တစ်လကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

စစ်ချန်၏ ဘဝသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ငြိမ်းချမ်းနေပြန်သည်။

မိုးကြိုးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော မီးလောင်ဒဏ်ရာ အမည်းကွက်များသည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ပြီး၊ ယခင်ကထက် များစွာ သာလွန်သော အင်အားများကို တိတ်တဆိတ် ဖုံးကွယ်ထားသည့် နွေးထွေးစိုပြေသော အသားအရေအသစ်များဖြင့် အစားထိုးလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ လမ်းလျှောက်လျှင်ဖြစ်စေ၊ ထိုင်နေလျှင်ဖြစ်စေ၊ လှဲလျောင်းနေလျှင်ဖြစ်စေ သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားသည် ပိုမို ဖြောင့်မတ်ပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေပုံရသည်။

ကလေးဘဝက ဖူးဖူးလုံးလုံး ပုံစံများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ပြီး၊ သိမ်မွေ့တည်ငြိမ်ကာ ကျက်သရေရှိသော လူငယ်တစ်ယောက်အဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ပြင်ပလူများအတွက်မူ တချိန်က လှုပ်ခတ်မှုများ ဖြစ်စေခဲ့သော ဤစစ်မိသားစု သခင်လေးသည် အသက် ခုနစ်နှစ်အရွယ်နှင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အောင်မြင်ခဲ့သည့် ဂုဏ်သတင်းမှာမူ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားပုံရပြီး ခဏတာ ပေါ်ထွက်လာသော ပါရမီရှင်များကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားသည်။

ငါးနှစ်ဆိုသော အချိန်သည် ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှ နာမည်များစွာကို မေ့လျော့သွားစေရန် လုံလောက်သည်။

ဒဏ္ဍာရီအသစ်များ မွေးဖွားလာကြပြီး၊ စကားဝိုင်း ခေါင်းစဉ်ဟောင်းများကို အသစ်များဖြင့် အစားထိုးလိုက်ကြသည်မှာ သဘာဝပင်။ သို့သော် ဤအရာသည် စစ်ချန် အမှန်တကယ် လိုလားသော အခြေအနေပင်ဖြစ်သည်။ ယနေ့ နံနက်စောစောတွင် သူသည် သူ့အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ စစ်ခိုင်၏ စာကြည့်ခန်းဆီသို့ တည့်မတ်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

စစ်ခိုင်သည် မိသားစုကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ဆောင်ရွက်နေသည်။ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သားဖြစ်သူ ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ့အကြည့်သည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။

တစ်လကျော် ကာလလေးအတွင်း လူငယ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာဖွဲ့စည်းပုံမှာ ပိုမို ဖြောင့်မတ်လာပုံရပြီး သူ့ကို တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချမိစေသည်။ အချိန်သည် ရေကဲ့သို့ စီးဆင်းသည်၊ ကလေးများသည် ကိုယ်မမျှော်လင့်ထားသော အချိန်တွင် ကြီးပြင်းလာတတ်ကြစမြဲပင်။

“အဖေ”

“အင်း... ဒဏ်ရာတွေ အကုန် သက်သာသွားပြီလား” သူက ကျောက်စိမ်းပြားကို ချလိုက်ပြီး နူးညံ့သော လေသံဖြင့် မေးသည်။

“သက်သာသွားတာ ကြာပါပြီ” စစ်ချန် ပြန်ဖြေသည်။

သူ စားပွဲခုံရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည် “သား ဒီနေ့ လာတာက အပြင်ထွက်ပြီး အတွေ့အကြုံရှာချင်လို့ အဖေ့ကို အသိပေးမလို့ပါ”

စစ်ခိုင်သည် လုံးဝ အံ့ဩမသွားပေ။ အနောက်ဘက်တောင်တန်းတွင် ရုပ်ခန္ဓာ လေ့ကျင့်မှု အောင်မြင်ပြီးကတည်းက မိသားစု၏ နယ်မြေသည် အတောင်ပံများ တဖြည်းဖြည်း ရင့်ကျက်လာသော ဤသိမ်းငှက်ငယ်လေးကို ကျေနပ်စေနိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိနေခဲ့သည်။

သူက သားဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း သဘောထား မပေးသေးဘဲ မေးလိုက်သည် “ဘယ်သွားချင်တာလဲ။ စိတ်ထဲမှာ အစီအစဉ် ရှိပြီးပြီလား”

“မသိပါဘူး”

စစ်ချန် ရိုးရိုးသားသား ဖြေသည် “သား အပြင်ထွက်ပြီး ကြည့်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီလို့ပဲ ခံစားရတယ်။ ကိုးသွယ်ဘေးဒုက္ခ လျှပ်စီးခန္ဓာရဲ့ ဒုတိယအဆင့်အတွက် ယန်လျှပ်စီးနဲ့လေ့ကျင့်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ သား ကိုယ့်ဘာသာ ရှာဖွေချင်တယ်”

စစ်ခိုင် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ သားဖြစ်သူ၏ အကြောင်းပြချက်မှာ ခိုင်လုံသည်။ အဆင့်တက်လှမ်းရန် အခွင့်အလမ်း ရှာဖွေဖို့ အပြင်ထွက်ခြင်းမှာ ပုံမှန်ကိစ္စပင်။

“ပြီးတော့ ဘာရှိသေးလဲ” သူက စစ်ချန်ကို စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ မပြောဘဲ ချန်ထားသော စကားများကို ဖောက်ထွင်းမြင်နေရသကဲ့သို့ပင်။

စစ်ချန်သည် ဖခင်၏ အကြည့်ကို မရှောင်ဘဲ ပြန်ကြည့်သည်

“သားကအပြင်ကမ္ဘာ၊ အစစ်အမှန်ကမ္ဘာကိုလည်း မြင်ချင်တယ်”

ဤစကား၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ နက်ရှိုင်းသော်လည်း စစ်ခိုင်သည် သားဖြစ်သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က တိမ်ပန်းကံ့ကော်မြို့မှ ပြန်လာပြီးနောက် ဒုတိယဦးလေးနှင့် တတိယဦးလေးတို့သည် ဤကောင်လေးကိုပညာပေးရန် အချိန်အများကြီး ပေးခဲ့ကြသည်။

သူ တကယ် နားထောင်ပြီး မှတ်သားထားပုံရသည်။ သူ့ကို နှုတ်ဆက်သော ပြုံးရွှင်သည့် မျက်နှာများသည် သာမန် ယဉ်ကျေးမှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ စစ်မိသားစုသခင်လေးဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်ကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ယခု သူသည် ဤအမှတ်အသားကို ချွတ်ပစ်ပြီး ကိုယ်ပိုင် အတွေ့အကြုံကို ခံစားချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“ဂိုဏ်းကို မဝင်ဘူးလား” စစ်ခိုင်က အတည်ပြု မေးလိုက်သည်။

စစ်ချန် ခေါင်းခါလိုက်သည် “လောလောဆယ် မဝင်သေးပါဘူး။ နောက်ကျရင် ဝင်မယ်ဆိုရင်တောင် သားနဲ့ တကယ်ကိုက်ညီမယ့် နေရာကို ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေချင်တယ်”

မိသားစုက စီစဉ်ပေးသည့်ထင်ရှားကျော်ကြားသော်လည်း သူနှင့် ကိုက်ညီမှု မရှိနိုင်သည့် နေရာမျိုးကို မဝင်ချင်ပေ။

ဤမျှ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသိတရားက စစ်ခိုင်၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုထက် နှစ်သိမ့်မှုကို ပိုမို ရရှိစေသည်။

သူ့သား ကြီးပြင်းလာပြီ၊ အင်အားရှိရုံသာမက ကိုယ်ပိုင် အတွေးအခေါ်လည်း ရှိလာပြီ။

“ကောင်းပြီ” စစ်ခိုင်၏ အဖြေမှာ ပြတ်သားပြီး ရှင်းလင်းသည်၊ စစ်မိသားစု၏ အမျိုးသားများသည် ဖန်လုံအိမ်ထဲက ပန်းပွင့်များ ဖြစ်လာရန် မွေးဖွားလာကြသူများ မဟုတ်ပေ။

“မင်းအမေကို ငါ ပြောလိုက်မယ်”

မမျှော်လင့်ဘဲ ယဲ့ဖူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို တည်ငြိမ်နေသည်။

သူမသည် ခင်ပွန်းသည် ပြောပြီးသည်အထိ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေပြီး သူမ၏ အကြည့်သည် ခြံဝင်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေသော သားဖြစ်သူထံသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

၁၂ နှစ်အရွယ် လူငယ်လေးသည် ဝါးပင်ကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်နေသည်။

စစ်မိသားစုသည် ကျင့်ကြံခြင်း မြို့စားမျိုးနွယ်စု ဖြစ်သဖြင့် မျိုးဆက်သစ်များ အပြင်ထွက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေ့ကျင့်ကြသည်မှာ ထုံးစံပင်။ သူမ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ဤနေ့ရက် ဒီလောက် မြန်မြန် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူမ မတ်တပ်ထရပ်ကာ စစ်ချန်အနီးသို့ လျှောက်သွားသည်။ ဘာစကားမှ မပြောဘဲ လက်ကို မြှောက်ကာ သူ့နဖူးပေါ်မှ ဆံပင်စလေးကို ညင်သာစွာ သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော ကြည်လင်တောက်ပသည့် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်ကို ချွတ်လိုက်သည်။

“ချန်အာ လက်ကမ်းပါဦး”

စစ်ချန် နာခံစွာဖြင့် လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ယဲ့ဖူသည် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်ကို သူ့လက်ကောက်ဝတ်တွင် စွပ်ပေးလိုက်သည်။ လက်ကောက်မှာ အနည်းငယ် နွေးထွေးနေပြီး အလိုအလျောက် ကျုံ့သွားကာ သူ့လက်ကောက်ဝတ် အရိုးနုလေးနှင့် ကွက်တိ ဖြစ်သွားသည်။

“ဒီပစ္စည်းကို နှလုံးသားစောင့်ရှောက်သူလို့ ခေါ်တယ်။ ဒါလေး ဝတ်ထားရင် အမေ နည်းနည်း ပိုစိတ်အေးရတာပေါ့”

ယဲ့ဖူ၏ လေသံမှာ နူးညံ့နေသည်။ သူမသည် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်ကို လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် အသာလေး တို့လိုက်သည်။

နူးညံ့သော အလင်းရောင်တစ်ချက် လက်သွားပြီး ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်သည် တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စစ်ချန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်တွင် သဘာဝသွေးကြောကဲ့သို့ မှိန်ဖျော့ဖျော့ စိမ်းပြာရောင် အမှတ်အသားလေးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အမှတ်အသားမှတစ်ဆင့် နူးညံ့ပြီး ငြိမ်းချမ်းသော နွေးထွေးမှုတစ်ခု သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တစစချင်း စီးဝင်လာပြီး၊ သူ့အတွင်းရှိ ကြီးမားသော အသက်ဓာတ်များနှင့် မသိမသာ ပဲ့တင်ထပ်ကာ ဖော်ပြမရနိုင်သော လုံခြုံမှု ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်ကို စစ်ချန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ ကာကွယ်ရေး မှော်ပစ္စည်းသက်သက် မဟုတ်ပေ၊ မိခင်ဖြစ်သူ၏ တိတ်ဆိတ်သော ဂရုစိုက်မှုနှင့် ကာကွယ်မှုလည်း ဖြစ်သည်။

ရင်းနှီးမှုမရှိသော ခံစားချက်တစ်ခု သူ့ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် အဖူးအငုံ ထွက်လာသည်။

ဤရင်းနှီးလှသော ခြံဝင်းကို စွန့်ခွာရခြင်းနှင့် သူ့ကို နူးညံ့သော အကြည့်များဖြင့် အမြဲ လွှမ်းခြုံထားတတ်သော မိခင်ကို စွန့်ခွာရခြင်းသည် ဆန္ဒသက်သက် မဟုတ်တော့ကြောင်း သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

“အမေ” သူ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်ပြီး ကျန်သော စကားများကို မည်သို့ ပြောရမည်မသိ ဖြစ်နေသည်။

ယဲ့ဖူသည် သူ့မျက်လုံးထဲမှ တွေ့ရခဲသော ခွဲခွာရမှာ ဝန်လေးခြင်းဟူသည့် ခံစားချက်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ အပြုံးတွင် စိတ်သက်သာရာရမှုနှင့် ဂုဏ်ယူမှုများ ပါဝင်နေသည်။ သူမသည် သူ ငယ်စဉ်ကကဲ့သို့ပင် ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

“သွားပါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေချာ ဂရုစိုက်ဖို့ မှတ်ထားနော်။ ပင်ပန်းလာရင် အိမ်ပြန်လာခဲ့”

ထွက်ခွာမည့်နေ့သည် ကြည်လင်သာယာနေသည်။

ကြီးကျယ်သော အခမ်းအနားများ မရှိပေ။ စစ်ချန်သည် သာမန် အပြာရောင် အထည်ဝတ်ရုံ တစ်စုံကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပညာသင်ကြားရန် ထွက်ခွာမည့် သာမန်မိသားစုမှ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူ ငယ်စဉ်က မိသားစု ပေးအပ်ထားသော ကြီးမားလှသည့် နေရာလွတ်ပါရှိသော သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ လက်ရှိအချိန်တွင် ၎င်းသည် ရိုးရှင်းပြီး အဆင်တန်ဆာမပါသော ပုံစံပေါက်နေသည်။

ဒုတိယဦးလေး စစ်ချယ်နှင့် တတိယဦးလေး စစ်ရွှေတို့ နှစ်ယောက်လုံး ရောက်လာကြသည်။

စစ်ချယ်က ဆေးပုလင်း အနည်းငယ်ကို သူ့လက်ထဲ ထိုးထည့်ပေးပြီး မှာကြားသည်

“အပြင်လောကက အိမ်နဲ့ မတူဘူး။ အရာရာကို သတိထားပါ”

တတိယဦးလေး စစ်ရွှေကတော့ စစ်ချန်၏ ပုခုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖက်လိုက်ပြီး မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြသည်

“ကလေး... ဒီတစ်ခါတော့ မင်းမှာ သက်တော်စောင့်အဖြစ် တတိယဦးလေး မပါတော့ဘူး။ ဒါကို မှတ်ထားပါ နိုင်မယ်ဆိုရင် တိုက်၊ မနိုင်ရင် ပြေး။ အဲဒါ ရှက်စရာ မဟုတ်ဘူး”

စစ်ခိုင်သည် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် လက်နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေပြီး စစ်ချန်ကို ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြရုံသာ ပြုသည်။

စစ်ချန်၏ အကြည့်သည် မိဘနှစ်ပါးနှင့် ဦးလေးနှစ်ယောက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး လူတစ်ယောက်ချင်းစီ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို နှလုံးသားထဲတွင် ထွင်းထုမှတ်သားလိုက်သည်။ သူ နောက်တစ်လှမ်းဆုတ်ပြီး လူကြီးလေးယောက်ကို လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ဘဲ လှည့်ထွက်ကာ စစ်မိသားစု၏ အဓိက တံခါးပေါက်မှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လူငယ်လေး၏ ခြေလှမ်းများသည် တည်ငြိမ်ခိုင်မာပြီး တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်။

သားဖြစ်သူ၏ ပုံရိပ် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ ယဲ့ဖူသည် ခင်ပွန်းသည်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ညင်သာစွာ မှီလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်

“သူ တကယ်... ကြီးပြင်းသွားပြီပဲ”

စစ်ခိုင်သည် ဇနီးသည်၏ ပုခုံးကို ဖက်ထားပြီး သူ၏ အကြည့်မှာ ရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။ ထိုအပြာရောင် ပုံရိပ်လေးကို မြင်နေရသေးသကဲ့သို့

“ဟုတ်တယ် သိမ်းငှက်တွေဆိုတာ အမြဲတမ်း ပျံသန်းထွက်ခွာရစမြဲပဲ”

စစ်ချန်သည် ကွေ့ကောက်နေသော တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားနေသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ သူသည် စစ်မိသားစု သခင်လေး မဟုတ်တော့ပေ၊ စစ်ချန် သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာလောကကို ကိုယ်တိုင် မျက်စိဖြင့် ကြည့်ချင်သော ကျင့်ကြံသူ အသစ်စက်စက် တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

ရှေ့ခရီးလမ်းသည် မသိနားမလည်သော အရာများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူ့ခြေလှမ်းများမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ နက်နဲသောလှေ မပါ၊ အစောင့်အကြပ်များ မပါ။

ရှေ့ခရီးလမ်းသည် မသိနိုင်သေးသော်လည်း အကန့်အသတ်မရှိသော ဖြစ်နိုင်ခြေများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လေပြည်က နဖူးပေါ်မှ ဆံပင်စများကို တိုက်ခတ်နေပြီး လူငယ်လေး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကောင်းကင်ကြီး တစ်ခုလုံး ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လူငယ်လေးသည် ကိုယ်ပိုင် ခရီးစဉ်ကို စတင် လျှောက်လှမ်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။