သာမန်လူသားတို့၏ လမ်းစဉ်

စစ်မိသားစု၏ သန့်စင်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် စစ်ချန်သည် ဦးတည်ချက်တစ်ခုကို ကျပန်းရွေးချယ်ကာ ပျံသန်းရင်းနှင့် ခရီးနှင်ခဲ့သည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများသည် ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ကောင်းကင်ယံ၌ ပျံသန်းနိုင်ပြီဖြစ်သော်လည်း အရှိန်မှာ အထူးတလည် မမြန်လှသလို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပျံသန်းခြင်းသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အတော်အတန် ကုန်ခမ်းစေသည်။

သူ့ခြေဖဝါးအောက်တွင် တောင်တန်းကြီးများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တည်ရှိနေသည်။

မျက်စိတစ်ဆုံးကြည့်လိုက်လျှင် အဆုံးမရှိသယောင် ထပ်ဆင့်နေကြသည်။

မိသားစု၏ အကာအရံများ မရှိတော့ပေ၊ တတိယဦးလေး၏ ဆူညံသော အသံများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သလို မိခင်၏ နူးညံ့သော အကြည့်များသည်လည်း ဝေးကွာသွားခဲ့ပြီ။

ကမ္ဘာကြီးသည် ရုတ်တရက် ကျယ်ပြောသွားပြီးနောက် သူသည် ဤအတိုင်းအဆမဲ့သော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်လာတော့သည်။

သူ လမ်းပျောက်နေသည်ဟု မခံစားရဘဲ ထိုအစား ကမ္ဘာကြီးက သူ့အတွက် လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်သွားလာနိုင်ရန် ပွင့်လင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ပျံသန်းရသည်မှာ ပင်ပန်းလာသောအခါ တောင်ထိပ်တစ်ခု သို့မဟုတ် သစ်တောထဲရှိ ကွင်းပြင်တစ်ခုတွင် ဆင်းသက်ကာ အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိရင်း နွေဦးသက်ရှည် သစ်သားကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံလေ့ရှိသည်။

လုံလောက်အောင် အနားယူပြီးမှ ခရီးကို ဆက်လက်ထွက်ခွာသည်။

သူ့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာမူ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်မှာပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ယင်လျှပ်စီးဖြင့် လေ့ကျင့်ထားသော သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုကြံ့ခိုင်လာသည်။ လက်ရှိရုပ်ခန္ဓာအင်အားသည် ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်သည်အထိ ထောက်ပံ့ပေးရန် လုံလောက်သည်ဟု သူ ခန့်မှန်းထားသည်။

နောင်တွင် ဆက်လက်တိုးတက်လိုပါက ကျင့်စဉ်တွင် ဖော်ပြထားသော ယန်လျှပ်စီးကို ရှာဖွေပြီး ရုပ်ခန္ဓာလေ့ကျင့်ခြင်း၏ ဒုတိယအဆင့်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်ရပေမည် သို့မဟုတ် နွေဦးသက်ရှည် သစ်သားကျင့်စဉ်၏ နှစ်ပေါင်း ရာချီ၊ ထောင်ချီသော နက်ရှိုင်းသည့် အခြေခံကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းရမည်ဖြစ်သည်။

ပထမတစ်ခုက အခွင့်အလမ်းလိုအပ်ပြီး ဒုတိယတစ်ခုက အချိန်လိုအပ်သည်။

ဘယ်အရာကိုမှ အလောတကြီး လုပ်၍မရသဖြင့် သူ တည်ငြိမ်စွာ လက်ခံထားသည်။

ဤကဲ့သို့ နာရီဝက်ခန့် ပျံသန်းပြီးနောက် ရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

တောင်တန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း ညီညာသွားပြီး အောက်ဘက်တွင် လယ်ကွင်းများ စတင်ပေါ်လာကာ လမ်းများမှာ ယှက်နွယ်နေသည်။ ရံဖန်ရံခါ မြင်တွေ့ရသော မီးခိုးငွေ့လေးများမှာ သာမန်လူသားတို့၏ ကျေးရွာများပင် ဖြစ်သည်။

စစ်ချန်သည် လူသူကင်းမဲ့သော တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ပျံသန်းခြင်းအတတ်ကို ရုပ်သိမ်းကာ လမ်းလျှောက်၍ ခရီးဆက်သည်။

ရှေ့သို့ ဆက်သွားလေလေ လူဦးရေ ပိုမိုထူထပ်လာလေလေ ဖြစ်သည်။

လမ်းမကြီးမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး လမ်းဘေးတွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များနှင့် နားနေဆောင်များ ပေါ်လာသည်။ ကုန်ပစ္စည်းများ တင်ဆောင်လာသော မြင်းအုပ်များနှင့် ကုန်သည်များ၊ ပုခုံးထမ်းများ ထမ်းလာသော တောင်သူများ၊ စာအုပ်သေတ္တာများ လွယ်ထားသော ကျောင်းသားများ... လူမျိုးစုံမှာ ပိုမိုများပြားလာသည်။

သန့်ရှင်းသော အပြာရောင်အထည်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချောမောသောမျက်နှာနှင့် ထူးခြားသော အရှိန်အဝါရှိသည့် သူသည် လူအုပ်ကြား လမ်းလျှောက်နေစဉ် ပိုမို၍ အကြည့်ခံရခြင်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရပေ။

သို့သော် ထိုမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိတ်လန့်သွားခြင်း သို့မဟုတ် သူ့နောက်ကွယ်တွင် တီးတိုးချီးမွမ်းခြင်းမျိုး ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဤခံစားချက်မှာ အလွန်ဆန်းသစ်လှသည်။

သူ ခြေလှမ်းများကို လျှော့ချလိုက်ပြီး အစစ်အမှန် ခရီးသွားတစ်ဦးကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို လေ့လာနေသည်။

လယ်ကွင်းထဲတွင် ကွေးညွတ်၍ အလုပ်လုပ်နေသော တောင်သူများ၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များထဲမှ ဈေးလောက၏ စကားဝိုင်းများ၊ လမ်းဘေးဆိုင်လေးများမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပေါက်စီပူပူလေးများ၏ ရနံ့များ။

ဤသည်မှာ စစ်မိသားစု၏ အရှိန်အဝါ မပါဘဲ သာမန်လူသားတို့၏ ကမ္ဘာထဲသို့ သူ အမှန်တကယ် ပထမဆုံးအကြိမ် နှစ်မြှုပ်ဝင်ရောက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤသာမန်လူသားများ၏ ဘဝမှာ တိုတောင်းသော ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသည်။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနှင့် ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် သက်တမ်းမှာ နှစ်သုံးရာမှ ငါးရာခန့်သာ ရှိသည်... သာမန်လူသားတို့ထက် ပိုရှည်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ကြယ်တာရာများ၏ မွေးဖွားခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်း အတိုင်းအတာနှင့် ကြည့်လျှင် မျက်တောင်တစ်ခတ်စာမျှသာ ဖြစ်သည်။

ကြယ်တာရာများပင်လျှင် ပျက်စီးခြင်း ကံကြမ္မာမှ လွတ်မြောက်နိုင်ပုံ မပေါ်ပေ။

သို့ဆိုလျှင် စားဝတ်နေရေးအတွက် အလုပ်ရှုပ်နေကြသော ဤသာမန်လူသားများ၏ ပင်ပန်းဆင်းရဲလှသော ဘဝများ၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ဘာဖြစ်နိုင်သနည်း။

သာမန်သေမျိုးများအတွက် ဝိညာဉ်အမြစ်ကို ဘာမှမရှိရာမှ မည်သို့ ပေါ်ပေါက်လာအောင် လုပ်ရမည်ကို သူ တချိန်က တွေးတောခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့်မိသားစု မှတ်တမ်းများကို လှန်လှောကြည့်စဉ် စကားလုံး နှစ်လုံးကို သူ တွေ့ခဲ့ရသည်။

ကောင်းကင်တာအို။

ကောင်းကင်တာအိုဆိုသည်မှာ ဘာနည်း။ ဂြိုဟ်တစ်ခု၏ အလိုဆန္ဒလော သို့မဟုတ် ပိုမိုကြီးမားသော စည်းမျဉ်းများအစုအဝေးလော။

အကယ်၍ ထိုသို့သာ မှန်ကန်ခဲ့လျှင် ယခင်က ကြယ်တာရာ အသိစိတ်တစ်ခုအနေဖြင့် သူသည်လည်း တချိန်က ကောင်းကင်တာအို၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးသလော။

ဝိညာဉ်အမြစ်ကို ဘာမှမရှိရာမှ ပေါ်ပေါက်လာအောင် သူလုပ်နိုင်ခြင်းမှာ... ယခင်က မြင့်မားသောတည်ရှိမှုတစ်ခုဖြစ်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ယခုပြန်လည်မွေးဖွားပြီးတာတောင် အဲ့တုန်းက စွမ်းအားတွေ သို့မဟုတ် တချို့တဝက်သောစွမ်းအားများက ကြွင်းကျန်ပြီးပြန်ပါလာတာမျိုးလား။

သူ အတွေးနယ်ချဲ့နေစဉ် စစ်ချန်သည် ထူးဆန်းသော တုန်ခါမှုတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုအရှိန်အဝါသည် နွေဦးသက်ရှည် သစ်သားကျင့်စဉ်၏ အသက်ဓာတ်နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းမှာ အသက်ဓာတ်ကို တိတ်တဆိတ် ဝါးမျိုနေသော သိမ်မွေ့သည့် အရှိန်အဝါတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤအရှိန်အဝါမှာ အလွန်မှိန်ဖျော့ပြီး တုန်ခါမှုထွက်ပေါ်ရာ နေရာမှာ အနီးအနားရှိ မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသော ဈေးမြို့လေးတစ်မြို့ ဖြစ်သည်။

ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသဖြင့် သူသည် ထိုအရှိန်အဝါနောက်သို့ လိုက်သွားပြီး ချင်းစန်းဟု အမည်ရသော ဈေးမြို့လေးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

မြို့လေးမှာ အတော်အတန် စည်ကားသော်လည်း ထိုထူးဆန်းသော အရှိန်အဝါ ထွက်ပေါ်ရာနေရာတွင် လူစုလူဝေး ဖြစ်နေပြီး အငွေ့အသက်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် လေးလံနေသည်။

လူအုပ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကြည့်ရသည်မှာ ကြင်နာတတ်မည့် ပုံစံရှိသော မီးခိုးရောင် တာအိုဝတ်ရုံဝတ် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မျက်နှာညှိုးနွမ်းနေသော ကလေးတစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ သူ့လက်ဖဝါးဖြင့် ဖိထားသည်။

အသက်ဓာတ်ကို ဝါးမျိုနေသော ထိုအမှောင်အရှိန်အဝါမှာ ဤကလေးထံမှရော အနီးအနားရှိ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော အခြားကလေးငယ်များထံမှပါ ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤမီးခိုးရောင်ဝတ် တာအိုဆရာ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ သူ့ကဲ့သို့ပင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်တွင် ရှိကြောင်း စစ်ချန် ခံစားလိုက်ရသည်။

တာအိုဆရာ၏ လက်ဖဝါးတွင် အလင်းမှိန်မှိန်လေး လက်သွားပြီး နောက်ထပ် လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခု လုပ်တော့မည့်အချိန်မှာပင် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားမိသွားပုံရသည်။ သူ ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ မော့လိုက်ရာ သူ့အကြည့်မှာ လူအုပ်၏ အစွန်းဘက်သို့ လမ်းလျှောက်လာသော စစ်ချန်ပေါ်သို့ တည့်တည့်ကျရောက်သွားသည်။

တာအိုဆရာ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်၊ ဤမျှ အရွယ်ငယ်သော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ဤနေရာတွင် တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပုံရသည်။ ကလေး၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ဖိထားသော သူ့လက်မှာ ဖိအားကို မသိမသာ လျှော့ချလိုက်ပြီး မူလက ဝါးမျိုနေသော ခံစားချက်မှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

ထို့နောက် တာအိုဆရာ၏ လက်ဖဝါးမှ နူးညံ့သော အဖြူရောင်အလင်းတန်း တစ်လွှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကလေး၏ မျက်နှာမှာ အသားအရောင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး အသက်ရှူနှုန်းမှာလည်း ပိုမို တည်ငြိမ်လာသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမတသခင်ကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမတသခင်ကြီး”

အနီးနားရှိ ကလေး၏ မိဘများဟု ထင်ရသော လယ်သမားလင်မယားမှာ ကျေးဇူးတင်လွန်းသဖြင့် ငိုယိုကာ အထပ်ထပ် ဦးချနေကြသည်။

ထို့နောက် တာအိုဆရာသည် အခြားကလေးများကိုလည်း ထိုအတိုင်းပင်ကုသ ပေးလိုက်သည်။ ကလေးများ၏ မျက်နှာများမှာ သိသိသာသာ ကောင်းမွန်လာသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြို့သူမြို့သားများထံမှ ကျေးဇူးတင်သံများ ဟုန်းဟုန်းတောက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤအရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ မီးခိုးရောင်ဝတ် တာအိုဆရာသည် စစ်ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ နွေးထွေးသော အပြုံးဖြင့် အသိအမှတ်ပြု ခေါင်းညိတ်ပြသည်။