အခန်း (၂၃)

သူ ဘာမှ အများကြီး မပြောပေ။ သူ့အကြည့်သည် စစ်ချန်ပေါ်တွင် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး အထူးသဖြင့် စစ်ချန်၏ လက်ချောင်းရှိ ရိုးရှင်းပုံရသော သိုလှောင်လက်စွပ်ပေါ်တွင် ခဏမျှ ကြည့်ပြီးနောက် သူသည် လူအုပ်ကို ခွဲထွက်ကာ ထိုနေရာတွင် ခဏလေးမျှပင် မနေချင်တော့သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

စစ်ချန်သည် ထွက်ခွာသွားသော သူ့ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

တာအိုဆရာသည် ကနဦးက ကလေးများထံမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘာကြောင့် ချက်ချင်း အပြုအမူ ပြောင်းလဲသွားပြီး အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားရသနည်း။

သူသည် ထိုသူကို လူပုံအလယ်တွင် မဖော်ထုတ်ခဲ့သလို ကြားဝင်စွက်ဖက်ရန်လည်း ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ သာမန်လူသားကမ္ဘာ၏ ကိစ္စရပ်များသည် ကံတရားများနှင့် ရောယှက်နေပြီး သူသည် ထိုအရာများကို နားမလည်သေးပေ။

သူ့မိခင်ကလည်း အိမ်နှင့်ဝေးရာတွင် ရှိနေစဉ် ကိုယ်နှင့်မဆိုင်သော၊ နားမလည်သော အရာတစ်ခုနှင့် တွေ့ခဲ့လျှင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လိုက်လံစုံစမ်းနေရန် မလိုကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ထိုမြို့လေးမှ ထွက်ခွာကာ သူ မေးမြန်းထားသော အနီးဆုံးမြို့ကြီးဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ လေကိုစီး၍ ပြန်လည် ပျံသန်းကာ ချင်းစန်းမြို့လေးကို ဝေးဝေးမှာ ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

စစ်ချန်သည် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးချိန်ခန့် ပျံသန်းခဲ့သည်။ သူ့အောက်တွင် လူသူကင်းမဲ့သော တောင်ကုန်းများနှင့် သစ်တောများသာ ရှိသည်။

ရုတ်တရက် သူ့ရှေ့တွင် ဝိညာဉ်အလင်းတန်း တစ်ချက် လက်သွားသည်။ မီးခိုးရောင်ဝတ် တာအိုဆရာသည် အမှန်တကယ်ပင် ပြန်ရောက်လာပြီး သူ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ရန် လေဟာနယ်ထဲမှ ပေါ်လာခဲ့သည်။

“မိတ်ဆွေကျင့်ကြံသူ... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး”

တာအိုဆရာသည် ထိုနွေးထွေးသော အပြုံးကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူ့လေသံမှာ အလွန် ယဉ်ကျေးသည်။

“ကျွန်တော်က ကျန်းချွမ်ပါ။ ခုနက မြို့ထဲမှာ အလျင်လိုနေတာနဲ့ မိတ်ဆွေနဲ့ စကားပြောဖို့ အချိန်မရလိုက်ဘူး။ ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလို ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ရှိနေတာကို ကြည့်ရင် မိတ်ဆွေက ဘယ်မိသားစုက ထူးချွန်တဲ့ တပည့်များ ဖြစ်မလဲလို့ သိချင်မိတယ်”

သူ့စကားများမှာ သာမန် မိတ်ဆက်စကားများကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း သူ့အကြည့်မှာ စစ်ချန်၏ လက်ချောင်းရှိ သိုလှောင်လက်စွပ်ပေါ်သို့ မတော်တဆကဲ့သို့ပင် ထပ်မံကျရောက်သွားသည်။

စစ်ချန်သည် ခေါ်ဆိုသည့်အတိုင်း လေထဲတွင် ရပ်လိုက်သည်။ ဤတစ်ခါ အပြင်ထွက်လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မိသားစုအရှိန်အဝါကို ဘေးဖယ်ထားရန် ဖြစ်ကြောင်း သူ သတိရလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ရှင်းပြချက်အတိုင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်

“ကျွန်တော်က တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူပါ၊ ဘာဂိုဏ်းမှ မရှိပါဘူး”

“တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ ဟုတ်လား” ကျန်းချွမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားပြီးနောက် သူ့အပြုံးမှာ ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာသည်

“မိတ်ဆွေက တကယ်ကို ကောင်းကင်က ပေးသနားတဲ့ ပါရမီရှင်ပဲ။ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအနေနဲ့ ဒီအသက်အရွယ်မှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ရှိနိုင်တာက တကယ့်ကို ထူးခြားတယ်၊ တကယ်ကို ထူးခြားတယ်”

သူသည် စကားအချို့ကို ဆက်လက်ပြောဆိုနေပြီး စကားလုံးတိုင်းမှာ စစ်ချန်၏ ဆရာမှာ မည်သူနည်း၊ မည်သည့်နေရာမှ လာသနည်း စသည်ဖြင့် သိမ်မွေ့စွာ စမ်းသပ်မေးမြန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

စစ်ချန်၏ အဖြေများမှာ အမြဲတမ်း ရိုးရှင်းပြီး ပြတ်သားနေကာ သူ့ဘာသာသူ လေ့ကျင့်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်းသာ ပြောသည်။

ကျန်းချွမ်သည် စစ်ချန်၏ မျက်နှာအမူအရာကို ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်သည်။ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများနှင့် ဟန်ဆောင်မှုမရှိသော လေသံကို ကြည့်ရသည်မှာ လိမ်ညာနေပုံ မပေါ်သဖြင့် သူ့သံသယများမှာ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။

စဉ်းစားကြည့်လျှင် အသက် ၁၂ နှစ်၊ ၁၃ နှစ်အရွယ်နှင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့် ရှိသူသည် အစစ်အမှန် မျိုးနွယ်ကြီးတစ်ခုမှ ဆင်းသက်လာသူဆိုလျှင် သူ့ဘေးတွင် အစောင့်အရှောက်တစ်ယောက်မှ မပါဘဲ မည်သို့ ရှိနေနိုင်မည်နည်း။

ကြည့်ရသည်မှာ သူသည် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အခွင့်အလမ်းတစ်ခုခု ရရှိထားသည့် ပါရမီအသင့်အတင့်ရှိသော တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပုံရသည်။

သူက စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်

“မိတ်ဆွေက ဘယ်ကို သွားမှာလဲ။ လမ်းကြုံမယ်ဆိုရင် အဖော်အဖြစ် အတူတူသွားရင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စောင့်ရှောက်ပေးလို့ ရတာပေါ့”

“မလိုပါဘူး” စစ်ချန်က တိုက်ရိုက် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

ဤလူ၏ အရှိန်အဝါကို သူ သဘောမကျသလို တမင်တကာ ဖန်တီးထားသော နွေးထွေးမှုမှာလည်း အတုအယောင်ဟု ခံစားရသည်။

တိုက်ရိုက် ငြင်းဆိုခံလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းချွမ်၏ အပြုံးမှာ ခဏတာ တောင့်တင်းသွားပြီးမှ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

သူက ရယ်မောလိုက်သည်

“ဒါဆိုရင်လည်း မိတ်ဆွေရဲ့ လမ်းကို ကျွန်တော် မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။ တောင်တွေက မြင့်ပြီး ရေတွေက ရှည်လျားတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူ့ပုံရိပ်မှာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တကယ့်ကို မတော်တဆ ဆုံတွေ့ခြင်းကဲ့သို့ပင် အခြားဦးတည်ချက်တစ်ခုသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

စစ်ချန်သည် ကျန်းချွမ် ပျောက်ကွယ်သွားသော ဦးတည်ချက်ကို ကြည့်နေသော်လည်း ချက်ချင်း ထွက်ခွာခြင်း မပြုသေးပေ။

တတိယဦးလေး နောက်ပြောင်ရင်း ပြောခဲ့ဖူးသည်ကို သူ သတိရလိုက်သည်

“ကလေး... ဒါကို မှတ်ထား။ မြေခွေးက ကြက်ကို နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်တယ်ဆိုတာ မိတ်ဆွေဖွဲ့ချင်လို့ မဟုတ်ဘူး”

ထိုစဉ်က သူသည် အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ခဲ့ဘဲ တတိယဦးလေး၏ မျက်နှာအမူအရာက ရယ်စရာကောင်းသည်ဟုသာ ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ခုနကလူမှာ မြေခွေးဟူသော ဖော်ပြချက်နှင့် ကွက်တိကျနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ ခရီးကို ဆက်လက်ထွက်ခွာခဲ့သည်၊ သူ့ရင်ထဲမှ သံသယလေးမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အမြစ်မတွယ်သေးဘဲ ခရီးစဉ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ဖြစ်ရပ်လေးတစ်ခုအဖြစ်သာ သဘောထားလိုက်သည်။

သို့သော် ၁၀ မိုင်ခန့်ပင် မပျံသန်းရသေးမီမှာပင် အောက်ဘက်ရှိ တောင်ပေါ်တောအုပ်ထဲမှ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒသုံးခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထက်မြက်သော ဓားအလင်းတန်း တစ်ခု၊ အနီရောင် မီးဝိညာဉ်စာရွက် တစ်ခုနှင့် စိမ်းပြာရောင် အလင်းမှိန်မှိန် လက်နေသော ငွေအပ် အစုံလိုက်တို့သည် သူ့လမ်းကြောင်းများကို ရှုထောင့်ပေါင်းစုံမှ ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ရက်စက်ပြီး သူ့အသက်ကို ယူရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အရေးပါသော နေရာများကိုသာ တည့်တည့်ချိန်ရွယ်ထားသည်။

စစ်ချန်၏ မျက်လုံးများ မှောင်ကျသွားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လေထဲတွင် အသာအယာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်မှုများကို အားစိုက်စရာမလိုဘဲ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

ရောက်ရှိလာသော မှော်လက်နက်များသည် သူ့ဘေးမှ ကပ်၍ ဖြတ်သွားသဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လေတိုးသံက သူ့ဆံပင်များကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။

သူသည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေရင်း အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

တိုက်ခိုက်သူ စုစုပေါင်း သုံးဦးရှိပြီး အားလုံးမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်တွင် ရှိကြသည်။ သူတို့၏ တိုက်ကွက်များမှာ ရက်စက်ပြီး ဟန်ချက်ညီလှသည်၊ လုယက်သတ်ဖြတ်ခြင်း လုပ်ငန်းတွင် ကျွမ်းကျင်နေကြသူများ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

“ကျွန်တော့်ကို သတ်ချင်တာလား” စစ်ချန် စကားပြောလိုက်သည်၊ သူ့လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး မည်သည့် ခံစားချက်မျှ ပါဝင်ခြင်း မရှိပေ။

ထိုသုံးဦးက ပြန်မဖြေပေ။ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြင်းထန်သော တိုက်ကွက်များကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်လိုက်ပြန်သည်!

စစ်ချန်၏ ပုံရိပ်မှာ လေထဲရှိ သစ်ရွက်စိမ်းလေး တစ်ရွက်ကဲ့သို့ တိုက်ကွက်များကြားတွင် လှပစွာ ကူးခတ်နေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အန္တရာယ်များပုံရသော်လည်း သူသည် နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် အမြဲတမ်း ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် လေ့လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤလူများ၏ တိုက်ခိုက်ပုံမှာ မိသားစုအတွင်းရှိ ဒုတိယဦးလေး၊ တတိယဦးလေးတို့နှင့် လေ့ကျင့်စဉ်က မြင်တွေ့ရသော ပုံစံမျိုးနှင့် လုံးဝ မတူဘဲ အကာအကွယ်မရှိသော မလိုမုန်းထားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင်

“ရပ်စမ်း ဘယ်လို လူယုတ်မာတွေက နေ့ခင်းကြောင်တောင် ဒီလို အကြမ်းဖက်မှုတွေ လုပ်ဝံ့ရတာလဲ!”

တရားမျှတမှုကို ရှေ့တန်းတင်ထားသော ဟစ်အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခုနက ထွက်သွားသော ကျန်းချွမ်သည် မတရားမှုကို ကြားဝင်စွက်ဖက်ပေးမည့် သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ ပုံစံဖြင့် မျက်နှာအမူအရာ လေးနက်စွာဖြင့် အပြေးအလွှား ပြန်ရောက်လာသည်။

သို့သော် ကျန်းချွမ် ပေါ်လာသော အခိုက်အတန့်တွင် စစ်ချန်၏ ခြေလှမ်းမှာ မသိမသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်မသွားဘဲ ချက်ချင်းပင် ကိုက်အနည်းငယ် အကွာအဝေးသို့ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

သူသည် လူအ မဟုတ်ပေ၊ ထိုအစား သူသည် အလွန် ဉာဏ်ကောင်းသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် အခြားသူများနှင့် ပရိယာယ်သုံး၍ ဆက်ဆံရာတွင်သာ အတွေ့အကြုံ မရှိသေးခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အခြေအနေကို လေ့လာသုံးသပ်နိုင်စွမ်း မရှိခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဤ ကွက်တိကျလွန်းသောကယ်တင်ခြင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းချွမ်က သူ့သိုလှောင်လက်စွပ်ကို အထပ်ထပ် ကြည့်ခဲ့သည်ကိုလည်းကောင်း၊ တတိယဦးလေး၏ မြေခွေးအကြောင်း နောက်ပြောင်မှုကိုလည်းကောင်း ပြန်လည် သတိရလိုက်သည်

သူ့အကြည့်မှာ ရှေ့မှ လူများပေါ်သို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် တရားမျှတသည့် ဟန်ပေါါနေသောကျန်းချွမ်ပေါ်၌ ရပ်တန့်သွားကာ လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေမည့် မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်

“ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို သတ်ပြီး ပစ္စည်းတွေ လုချင်နေတာလား”