အခန်း (၂၇)

“နတ်ဆိုးကောင် မင်း... မင်း ဘယ်လိုတောင်...” လေးထောင့်ဆန်ဆန် မျက်နှာနှင့် ဂိုဏ်းသားမှာ ထိတ်လန့်ခြင်းရော ဒေါသပါ ဖြစ်နေပြီး စစ်ချန်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ အသံများ တုန်ရီနေသည်။

“ဂျူနီယာညီလေး! တိတ်စမ်း!” ကျောက်ချင်းဟယ် ရုတ်တရက် အသံနိမ့်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်သော ဂျူနီယာညီလေးကို ဆွဲဖမ်းကာ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

သူ့မျက်နှာမှာလည်း အလားတူ ဆိုးရွားနေပြီး ရင်ဘတ်မှာ အသက်ရှူနှုန်း မြန်ဆန်မှုကြောင့် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် အစပိုင်းက သူ ခံစားခဲ့ရသော တရားမျှတမှုအတွက် ဒေါသထွက်ခြင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ပြီး၊ နက်ရှိုင်းသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့်သာ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်သည်။ ရှိနေသမျှ လူများထဲတွင် သူ့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အမြင့်ဆုံးဖြစ်သော်လည်း သူပင်လျှင် ယှဉ်နိုင်မည့် ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ဤလူသာ သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေပါက သူ့ဂိုဏ်းသားများ ကံဆိုးမိုးမှောင် ကျရောက်တော့မည် ဖြစ်သည်။

အခုချိန်မှာ သူ့ကို သွားစော်ကားတာက သေလမ်းရှာတာနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ?

ထို့ပြင် သေဆုံးခါနီး ကျန်းချွမ်၏ အပြုအမူမှာ ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ လူတစ်ယောက်နှင့် တကယ် မတူပေ... သူ့စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ တိတ်တဆိတ်ဖြင့် အကူအညီတောင်းခံသည့် ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းပြားကို ချိုးဖောက်လိုက်ကာ ဂိုဏ်းအတွင်းမှ အကြီးအကဲများကို အကြောင်းကြားလိုက်သည်။

လက်ရှိ အခြေအနေမှာ သူ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိတော့ပေ။ အခြေအနေကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းသိမ်းရန် ဂိုဏ်းမှ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်များ လာရောက်မှသာ ရတော့မည်။

စစ်ချန်သည် ကျန်းချွမ်ကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ နောက်ဆုံးတော့ တိတ်ဆိတ်သွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအချိန်တွင် စစ်ချန် လှည့်လိုက်ပြီး ကျောက်ချင်းဟယ်နှင့် အခြားသူများထံသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

လတ်တလော အဖြစ်အပျက်များကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးစက်များပင် ပေကျံနေသေးသည်။ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းသားများမှာ ရန်သူတော်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ တုံ့ပြန်ကြပြီး အလိုအလျောက် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် စစ်ချန်သည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ကျန်းချွမ် သေဆုံးသွားပြီးကတည်းက တိုက်ခိုက်မှု ရပ်တန့်သွားကြသော လူအုပ်ကြီးကို သူ စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

အသက်ကို လေးစားသောအားဖြင့် သူ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ အတည်ပြုချက် တစ်ခု လုပ်သင့်တယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်ချင်းဟယ်နှင့် အခြားသူများ၏ သံသယနှင့် မရေရာသော အကြည့်များအောက်တွင် စစ်ချန်သည် ယဉ်ကျေးမှုအရ သူတို့ဘက်သို့ လက်အုပ်ချီကာ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ မျက်လုံးများကို ပင့်ကြည့်ပြီး လေးလေးနက်နက် မေးလိုက်သည် -

“လူကြီးမင်းတို့... အခုချိန်ထိ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရန်သူအဖြစ် ဆက်ရှိနေချင်ကြသေးလား”

သူ့လေသံမှာ အလွန် ငြိမ်းချမ်းနေပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရိပ်အယောင်မျှ မပါဝင်ပေ။ သို့သော် သူ၏ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော သတ်ဖြတ်နည်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ဤစကားများသည် ကျောက်ချင်းဟယ်နှင့် အခြားသူများအတွက် မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုထက်မဆို ပို၍ ကျောချမ်းစရာ ကောင်းနေသည်။

ဒါက မေးခွန်းမဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို နောက်ဆုံးခြိမ်းခြောက်မှုပဲဟ

အကယ်၍ ရန်သူဖြစ်ဖို့ ရွေးချယ်မယ်ဆိုရင် ဟိုသစ်ပင်အောက်က ခေါင်းမပါတဲ့ အလောင်းက နမူနာပဲ

ကျောက်ချင်းဟယ်၏ လည်ချောင်းမှာ ခြောက်ကပ်နေသည်။ သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ရင်ထဲက ကြောက်ရွံ့မှုများကို အတင်းအကြပ် ဖိနှိပ်ကာ လက်သီးဆုပ် ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူ့အသံတွင် မသိမသာ အက်ကွဲသံများ ပါဝင်နေသည်

“မိတ်ဆွေကျင့်ကြံသူ... မိတ်ဆွေရဲ့ နည်းလမ်းတွေက အံ့ဩစရာပါပဲ။ စောစောက ကျွန်တော်တို့ မဆင်မခြင် ပြုမူမိခဲ့ပါတယ်၊ အခြေအနေကို အကဲဖြတ် မှားပြီး မိတ်ဆွေကို အထင်လွဲခဲ့မိပါတယ်။ ဒီကိစ္စက... ဒီကိစ္စက သက်သက် အထင်လွဲမှုပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့မှာ မိတ်ဆွေနဲ့ ရန်သူဖြစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး”

သူ ဤစကားများကို သွားကြားထဲမှ ညှစ်ထုတ်ပြီး ပြောလိုက်ရသည်။ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်း၏ စီနီယာအစ်ကို ဖြစ်ရသည့် ဂုဏ်မာနကြောင့် သူ အလွန် အရှက်ရသလို ခံစားရသော်လည်း၊ သူ့ဂျူနီယာညီငယ် ညီမငယ်များကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူ အလျှော့ပေးလိုက်ရသည်။

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက ရန်သူဖြစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူးဟု ပြောလာမှတော့ အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီ။

“အဲဒါ ကောင်းပါတယ်” သူ ပြောလိုက်သည်။

သူ့အကြည့်သည် သွေးများ စွန်းထင်းနေပြီး သစ်ပင်တွင် စိုက်ကပ်နေဆဲဖြစ်သော ဝိညာဉ်ဓားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ တခြားသူပိုင်သော ပစ္စည်းဖြစ်ကြောင်း သူ သတိရလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ လျှောက်သွားပြီး ဓားလက်ကိုင်ရိုးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ညင်သာစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ခေါင်းမပါသော အလောင်းကိုတော့ တစ်ချက်ကလေးမျှပင် မကြည့်တော့ပေ။

ထို့နောက် သူ့လက်ချောင်းထိပ်တွင် လျှပ်စစ်အလင်းတန်း မှိန်မှိန်လေး ပေါ်လာပြီး ဓားသွားတစ်လျှောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သပ်ချလိုက်သည်။

ဇီ...

ဓားသွားပေါ်ရှိ သွေးကွက်များသည် လျှပ်စစ်စီးကြောင်းကြောင့် ချက်ချင်း ဆေးကြောခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အသစ်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို တောက်ပပြီး ထက်မြက်လာသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ဓားကို ကိုင်လျက် သူ ကျောက်ချင်းဟယ်ထံသို့ ပြန်လျှောက်လာပြီး ဓားကို ပြန်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားရဲ့ ဓား” စစ်ချန် ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ချင်းဟယ်သည် သူ့ရှေ့တွင် ကမ်းပေးထားသော အသစ်ကဲ့သို့ သန့်ရှင်းနေသည့် ဝိညာဉ်ဓားကို ကြည့်လိုက်၊ ပြီးနောက် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် လုံးဝ မရှိတော့သော စစ်ချန်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်နှင့် သူ့စိတ်ခံစားချက်များမှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

သူ ဓားကို တိတ်ဆိတ်စွာ လက်ခံလိုက်သည်။

“ကျေးဇူး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိတ်ဆွေ” သူ အသံတိမ်ဝင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

စစ်ချန် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးပြီ၊ ပစ္စည်းကိုလည်း ပြန်ပေးပြီးပြီ၊ ဒီနေရာမှာ ဘာမှ ကျန်စရာ မရှိတော့ဘူးဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး လေထဲသို့ ပျံတက်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

“မိတ်ဆွေ... နေပါဦး!” သူ ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျောက်ချင်းဟယ် စိတ်ပူသွားပြီး မနေနိုင်ဘဲ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

အကြီးအကဲတွေ မရောက်သေးဘူး။ အခုချိန်မှာ သူ့ကို ထွက်သွားခွင့် ပေးလိုက်ရင် ကျယ်ပြန့်လှတဲ့ လူအုပ်ကြီးထဲမှာ သူ့ကို ပြန်ရှာဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။

စစ်ချန် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နောက်လှည့်ကြည့်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် စူးစမ်းလိုသော အရိပ်အယောင် ပါဝင်နေသည်။

ကျောက်ချင်းဟယ်၏ ဦးနှောက်မှာ လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်နေသည်။ သူ့ကို ဆက်နေစေရန် အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ရှာရမည်။

“မိတ်ဆွေက ငယ်ရွယ်ပေမဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က သိပ်... အံ့ဩစရာ ကောင်းတာပဲ။ မိတ်ဆွေရဲ့ မျိုးနွယ်ကို မေးခွင့်ပြုပါ ပြီးတော့ နာမည်လေးရော ဖြစ်နိုင်တာက မိတ်ဆွေမှာ ကျွန်တော်တို့ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းနဲ့ ပတ်သက်မှု တစ်ခုခု ရှိနေနိုင်တယ်။ မိတ်ဆွေ သဘောမကွက်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ဂိုဏ်းကို ဧည့်သည်အဖြစ် လိုက်ခဲ့ပါလား။ ဒါမှ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ရှင်ဝတ္တရားကို ကျေပွန်ခွင့်ရပြီး ဒီနေ့ အထင်လွဲမှုတွေကို သေချာ ဖြေရှင်းနိုင်မှာပါ”

သူ့စကားများမှာ ချောမွေ့ပြေပြစ်လှသည်။ နောက်ခံကိုလည်း စမ်းသပ်မေးမြန်းသလို ဖိတ်ခေါ်မှုလည်း ပြုလုပ်လိုက်ရာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပြီး သင့်လျော်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

စစ်ချန် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများက လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သကဲ့သို့ ရှိသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ ရိုးသားမှုကို သူ မခံစားရဘဲ၊ ဖုံးကွယ်ထားသော အရေးတကြီး လိုအပ်မှုနှင့် တွက်ချက်မှု အရိပ်အယောင်များကိုသာ အာရုံခံမိလိုက်သည်။

ခုနက ကျန်းချွမ်၏ သရုပ်ဆောင်မှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားနေသော ကျောက်ချင်းဟယ်တို့ကို သူ ပြန်တွေးမိလိုက်သည်။

လူသားတွေက... သူတို့ တကယ် မဆိုလိုတဲ့ စကားတွေကို ပြောရတာ အမြဲတမ်း သဘောကျပုံရတယ်။

သူ စကားပြောချင်စိတ် ကုန်သွားပြီး လျစ်လျူရှုကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်

“မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်က ပြဿနာကို မုန်းတယ်၊ ပြီးတော့... ပြဿနာ သယ်လာတဲ့သူတွေကို ပိုမုန်းတယ်”

သူ့အသံ မဆုံးမီမှာပင် သူ့ပုံရိပ်သည် အပြာရောင် သက်တံတစ်ခုအဖြစ် လက်ခနဲပြောင်းလဲသွားပြီး၊ လေထုကို ခွဲဖြာကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ သူက မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါတော့၏။