ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့တော်

စိမ်းပြာရောင် ပုံရိပ်လေးမှာ တိမ်တိုက်များ၏ အစွန်းဘက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းအုပ်စုသည် သူတို့ပုခုံးပေါ်မှ ပိဿာတစ်ထောင် ဝန်ထုပ်ကြီး လျော့ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ လူတိုင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

လေထုထဲတွင် သွေးညှီနံ့များ စွဲကျန်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ဖော်ပြမရနိုင်သော အရှက်ရမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှု အကြွင်းအကျန်များ ရောနှောနေသည်။

“စီနီယာအစ်ကို...”

လေးထောင့်ဆန်ဆန် မျက်နှာနှင့် ဂိုဏ်းသားက ရှေ့သို့ တိုးလာသော်လည်း စကားလုံးများ လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့နေသည်။

ကျောက်ချင်းဟယ်၏ မျက်နှာမှာ သွေးရောင်မရှိဘဲ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူက ဓားကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး အားမပါသော အသံဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်

“ဒီနေ့ကိစ္စကို ဘယ်သူမှ တစွန်းတစတောင် ထုတ်မပြောရဘူး။ ဆရာသခင်ဆီကို အရင် သတင်းပို့မယ်၊ ပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့”

“ဒါပေမဲ့ စီနီယာအစ်ကို... ဟိုကောင်လေးက”

အခြားဂိုဏ်းသားတစ်ဦးက မနေနိုင်တော့ဘဲ ဖြတ်ပြောသည်၊ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မကျေနပ်မှုများ အထင်းသား ပေါ်နေသည်

“သူ တိုက်ခိုက်တာ သိပ်ရက်စက်တယ်... သူက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ဖြစ်မှာ သေချာတယ်။ ငါတို့က ဒီတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်တော့မှာလား”

“လွှတ်မထားရင် ဘာလုပ်ချင်လဲ” ကျောက်ချင်းဟယ်က ထိုဂျူနီယာညီလေးကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်ကာ ပြန်အော်လိုက်သည်။

“မင်း နောက်က လိုက်သွားမလို့လား? သူ့ကို ပြန်ဆွဲခေါ်လာမလို့လား?” သူ့အကြည့်က ရှိနေသော ဂျူနီယာညီငယ် ညီမငယ်တိုင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါတို့အားလုံး ပေါင်းတိုက်ရင်တောင်... သူ့လက်သီး ဘယ်နှစ်ချက် ခံနိုင်မလဲ? ဟိုကျန်းဆိုတဲ့ကောင် ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ မေ့သွားပြီလား?”

သူတို့သည် အနီးနားရှိ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးတွင် စိုက်ကပ်ခံထားရသော ခေါင်းမပါသည့် အလောင်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း တုန်လှုပ်သွားကြကာ မည်သူမျှ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်း မဆိုရဲတော့ပေ။

ကျောက်ချင်းဟယ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဖျောင်းဖျနေသကဲ့သို့ အသံပျော့သွားသည်

“ဒီကိစ္စက အပေါ်ယံမြင်ရတာထက် ပိုနက်ရှိုင်းတယ်။ ကျန်းဆိုတဲ့လူက လျှာစောင်းထက်ပြီး တိုက်ပွဲစတာနဲ့ ထွက်ပြေးသွားတာ... ဖြောင့်မတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

“ပြီးတော့ ဟိုအပြာရောင်ဝတ် လူငယ်လေးကလည်း... သူ့ကျင့်ကြံမှုက သိပ်ထူးဆန်းလွန်းတယ်။ ငါတို့ မကြားဖူးတဲ့ မိစ္ဆာပညာရပ် တစ်ခုခုကို ကျင့်ကြံထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”

ထိုစကားဖြင့် သူသည် အဖွဲ့လိုက်ရော၊ သူ့ကိုယ်သူပါ သူတို့၏ အရှက်ရမှုမှ ဆင်းသက်နိုင်ရန် လှေကားထစ်တစ်ခု ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် စစ်ချန်သည် လေကိုစီး၍ ခရီးဆက်နေပြီး၊ ထိုကြားဖြတ်အဖြစ်အပျက်ကို မေ့ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

သူ့အမေ ပြောဖူးသလိုပင် အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့၊ ကိုယ်နဲ့မဆိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေကို လိုက်မတူးဆွပါနဲ့။ သူက မိခင်ဖြစ်သူ၏စကားကို နားထောင်၏။

ယခု သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်မှာ သူ့ကိုယ်ပိုင် မပြည့်စုံမှုပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူ ပိုမြန်မြန် ပျံသန်းနိုင်ခဲ့လျှင်၊ ကျန်းချွမ်ကို စောစောစီးစီး ရှင်းပစ်နိုင်ခဲ့မည်ဖြစ်ပြီး၊ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများအားလုံးကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ့အသိစိတ်ကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ ယခင်က သူ အထဲမှ ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးရကောင်းမှန်း မသိခဲ့ပေ၊ မိသားစုက ပေးလိုက်သည့် အရာမှန်သမျှ သာမန်ဟုသာ ထင်ခဲ့သည်။

ယခု သေသေချာချာ ရှာဖွေကြည့်လိုက်သောအခါ ကုန်စုံဆိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်

ကျင့်ကြံခြင်း အထောက်အကူပစ္စည်းများ၊ အဝတ်အစားများ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများနှင့် မှော်ပစ္စည်း အမျိုးစုံကို ပြည့်ကျပ်နေအောင် ထည့်ပေးထားသည်။

မကြာမီတွင် လှုပ်ရှားမှုဆိုင်ရာ ကျင့်စဉ်များ မှတ်တမ်းတင်ထားသော ကျောက်စိမ်းပြား အများအပြားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

အများစုမှာ သူ့အတွက် အလွန်ရှုပ်ထွေးနေခြင်း သို့မဟုတ် ချို့ယွင်းချက် ရှိနေခြင်းတို့ ဖြစ်နေပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ခရမ်းရောင် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုပေါ်၌ သူ့အာရုံ ရပ်တန့်သွားသည်။

ခြေလှမ်းသိုင်းကွက်၏ အမည်မှာ လျှပ်စီး ကူးခတ်ခြင်းဖြစ်သည်။

သူ့ဝိညာဉ်အာရုံ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် နိဒါန်းစာသားများ ပေါ်လာသည်

“ကောင်းကင်ကိုးလွှာကို ဖြတ်သန်းသွားသော လျှပ်စီး၊ တစ်ခဏချင်းအတွင်း မိုင်တစ်ထောင်ခရီး။ လျှပ်စီး ဝိညာဉ်အမြစ် ပိုင်ဆိုင်ပြီး ကြံ့ခိုင်သော ရုပ်ခန္ဓာရှိသူများသာ လေ့ကျင့်နိုင်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ရန်သူကို မထိခိုက်မီ မိမိကိုယ်ကို ထိခိုက်စေလိမ့်မည်”

သူ့တွင် မွေးရာပါ လျှပ်စီး ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိနေပြီး၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ကျင့်စဉ်နှစ်ခုဖြင့် လေ့ကျင့်ထားသဖြင့် ပြီးပြည့်စုံသော လိုက်ဖက်ညီမှုပင်။

“လျှပ်စီးအတောင်ပံတွေကို ဆွဲယူပြီး အလင်းတန်းတွေပေါ်မှာ နင်းလျှောက်...”

သူ ကျင့်စဉ်သီအိုရီကို ရေရွတ်လိုက်ရာ မွေးရာပါ ပါလာသော လျှပ်စီး ဝိညာဉ်အမြစ်မှာ လှုပ်ရှားလာပြီး၊ သူ့အသားထဲတွင် သိုလှောင်ထားသော လျှပ်စီးများနှင့် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

စစ်ချန်၏ သင်ယူနိုင်စွမ်းမှာ ငယ်စဉ်ကကဲ့သို့ပင် ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ် ကောင်းနေဆဲပင်။

ဖတ်ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည်လျှပ်စီး ကူးခတ်ခြင်း၏ လည်ပတ်ပုံ နည်းလမ်းကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤပညာရပ်တွင် အားနည်းချက်များ ရှိနေသေးသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်ရှိသော ခရီးစဉ်သည် ၎င်းကို မွမ်းမံပြင်ဆင်ရန် သူ၏ စမ်းသပ်ကွင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

တောင်တန်းများကြားတွင် မိုးခြိမ်းသံ တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ကောင်းကင်ယံတွင် အစိမ်းရောင် အရိပ်တစ်ခုသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းသွားတတ်သည်။

အစပိုင်းတွင် မိုးခြိမ်းသံများ ကျယ်လောင်ပြီး သူ့ပုံရိပ်မှာ တောင့်တင်းနေသည်။ ပေါ်လာတိုင်း သစ်တောမှ အရွက်များ လှုပ်ခတ်သွားပြီး ငှက်များ ကောင်းကင်သို့ ပျာပျာသလဲ ပျံတက်သွားကြသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် မိုးခြိမ်းသံများ ပျော့ပြောင်းလာပြီး၊ ကျယ်လောင်သော အသံမှ တဝီဝီမြည်သံသို့၊ ထိုမှတစ်ဆင့် လေထုကို ခွဲဖြာသွားသော လေတိုးသံ သဲ့သဲ့လေးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ့ပုံရိပ်မှာ အရည်ကဲ့သို့ ပျော့ပျောင်းသွားပြီး လျှပ်စီးနှင့် တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားကာ၊ တိမ်တိုက်များနှင့် တောင်ထိပ်များကြားတွင် အတွေးအလျင်ကဲ့သို့ ကူးခတ်သွားလာနေသည်။

မကြာမီ လျှပ်စီး ကူးခတ်ခြင်းသည် များစွာ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာပြီး အထမြောက်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူ့အရှိန်မှာ သာမန် လေစီးခြင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမြန်လာသော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကုန်ခမ်းမှုမှာမူ ပိုနည်းသွားသည်။

လမ်းခရီးကို မကျွမ်းကျင်သဖြင့် စစ်ချန်သည် ရက်အနည်းငယ် လှည့်လည်သွားလာပြီးနောက်မှ သူ ကြားဖူးသော မြို့ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

မြင့်မားသော မြို့ရိုးကြီးများ ထိုးထွက်နေပြီး၊ အစီအရင်၏ လှိုင်းဂယက်များကို မှိန်ဖျော့ဖျော့ မြင်တွေ့နေရသည်။ မြို့တံခါးအထက်တွင် သံနှင့် ငွေ ရောစပ်ထားသကဲ့သို့ ထင်ရှားသော စာလုံးကြီး သုံးလုံးကို ထွင်းထုထားသည်ကို မြင်လိုက်၏

ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့တော်။