အထင်လွဲမှု မဟုတ်ပါ

အကြီးအကဲ လွီရန်၏ နူးညံ့သော စကားသံများ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရွှေအမြုတေအဆင့်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ ထူးခြားသော အရှိန်အဝါသည် အရသာတစ်ရာ အိမ်တော်၏ တတိယထပ်တွင် မမြင်ရသော လှိုင်းဂယက်တစ်ခုကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။

မူလက ဆူညံနေသော အထပ်မှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဤနေရာတွင် ထမင်းစားနိုင်သူမှန်သမျှမှာ မျက်စိလျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းဆိုသော အမည်မှာ ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့တော်ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခွင်တွင် အလွန် သြဇာကြီးမားလှသည်။

ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲတစ်ဦး ကိုယ်တိုင် ပေါ်လာပြီး ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောဆိုနေသော်လည်း အထင်လွဲမှုဟူသော စကားလုံးမှာ ဖုံးကွယ်ထားသော စွပ်စွဲချက်တစ်ခုကဲ့သို့ ကြားနေရသည်။

ထို့ပြင် ရွှေအမြုတေအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုသည်မှာ ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့တော်တွင် အလွန် အဆင့်အတန်းမြင့်မားသူ ဖြစ်ရာ၊ ဤသည်မှာ ရှားပါးသော ဖျော်ဖြေရေးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ဧည့်သည်အများအပြားမှာ ထမင်းစားနေရာမှ တူများကို ချလိုက်ကြပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို တိတ်တဆိတ် လှမ်းကြည့်နေကြသည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်တွင် စစ်ချန်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ လွီရန်ကို အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် ပြင်ဆင်ချက် ပေးလိုက်သည်

“ဒါက အထင်လွဲတာ မဟုတ်ပါဘူး”

လွီရန် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရမီမှာပင် သူက ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျောက်ချင်းဟယ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်

“သူက ကျွန်တော့်ကို ဓားနဲ့ အရင် ခုတ်ခဲ့တာ”

ကျောက်ချင်းဟယ်၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားသည်။ သူ တစ်ခုခု ပြောရန် ပါးစပ်လှုပ်လိုက်သော်လည်း လွီရန်၏ အကြည့်တစ်ချက်ကြောင့် ပြန်ပိတ်သွားရသည်။ သူသည် လက်သီးကိုသာ တင်းတင်းဆုပ်ထားမိတော့သည်။

စစ်ချန်က သူတို့၏ တိတ်ဆိတ်သော အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်မှုကို သတိမပြုမိသကဲ့သို့ပင် နောက်ကွယ်မှ ထိတ်လန့်နေသော ဂိုဏ်းသားများကို လက်ညှိုးညွှန်ပြပြန်သည်

“အဲဒီနောက် သူတို့အားလုံး ဓားတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းတိုက်ကြတယ်”

သူ့အကြည့်က သူတို့အပေါ် ဝေ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဂိုဏ်းသားများသည် အလိုအလျောက် ခေါင်းငုံ့သွားကြပြီး သူ့မျက်လုံးများကို ရှောင်လိုက်ကြသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင်း စစ်ချန်သည် အချို့အရာများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြထားခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအကြီးအကဲ ပုဂ္ဂိုလ်အနေဖြင့် အခြေအနေမှာ ပြီးပြည့်စုံစွာအဆုံးသတ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း နားလည်စေရန် စစ်ချန်က စကားလုံးများကို စနစ်တကျ စီစဉ်လိုက်သည်

“နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်တော် သူ့ကို မေးခဲ့တယ်၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဆက်တိုက်ချင်သေးလားလို့။ သူက မတိုက်ချင်တော့ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်”

သူ ခဏရပ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောလိုက်သည်

“ဒါကြောင့် ရန်ငြိုးက ပြီးဆုံးသွားပြီ”

တတိယထပ် တစ်ခုလုံးမှာ မြို့ပြင်ရှိ လမ်းဘေးဈေးသည်များ၏ အသံကို ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

စစ်ချန်အတွက်မူ ဤသည်မှာ အခြေအနေကို အကြောင်းနှင့် အကျိုး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် နားထောင်သူများ အထူးသဖြင့် လွီရန်နှင့် ဘေးမှ ကြည့်နေသူများအတွက်မူ အဓိပ္ပာယ်မှာ လုံးဝ ကွဲပြားသွားသည်။

ဒါက ရှင်းပြချက် မဟုတ်ပေ။

ဒါက ကျောက်ချင်းဟယ် ရှုံးနိမ့်သွားပြီး နောက်ဆုတ်သွားရပုံကို “မင်းကို ငါ အခွင့်အရေး ပေးပြီးသား၊ အဘိုးကြီး ခင်ဗျား မကျေနပ်ရင် ဘိုင်ဝမ်းချမယ်၊ ခင်ဗျားတပည့်တွေကိုပါ ပေးတယ်” ဆိုသော အဓိပ္ပာယ်ပါဝင်သည့် လေသံဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လွီရန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အတင်းအကြပ် လုပ်ယူထားသော နွေးထွေးမှု အရိပ်အယောင်များ နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးနှင့် စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ရောက်လေရာရာ၌ လေးစားခြင်း ခံရသူ ဖြစ်သည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် လူငယ်တစ်ယောက်က သူ့ကို ဤကဲ့သို့ လာရောက် ရှင်းပြနေသည်ကို သူ ဘယ်တုန်းက ကြုံဖူးခဲ့သနည်း။

ဤသည်မှာ မလေးစားခြင်းသက်သက် မဟုတ်ဘဲ၊ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုလိုက်ခြင်းပင်

သို့သော် သူသည် လောကဓံကို ကြုံဖူးသော လူဟောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သဖြင့် ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ ဆူပွက်နေသော်လည်း အမူအရာကိုတော့ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်သည်။

သူသည် ဒေါသကို မျိုသိပ်ကာ စမ်းသပ်မေးမြန်းလိုက်သည်

“မိတ်ဆွေငယ်က ပွင့်လင်းတာပဲ၊ ဒီလူအိုကြီး စကားမှားသွားပါတယ်။ မင်း ဘယ်သူ့ဆီမှာ ပညာသင်ခဲ့တာလဲ? ဒီလောက် ထူးချွန်တဲ့ တပည့်မျိုးကို သင်ပေးနိုင်တဲ့ ဆရာဆိုရင် သေချာပေါက် အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ရမယ်”

သူသည် ထိုလူငယ်၏ နောက်ခံကို စမ်းသပ်လိုသေးသည်။

“တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူပါ၊ ဘယ်ဂိုဏ်းမှ မရှိပါဘူး” ဟု စစ်ချန်က ထုံးစံအတိုင်း ပြတ်သားစွာ ဖြေလိုက်သည်။

တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူလား

လွီရန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းတစ်ချက် လက်သွားသည်။

ဒီအခြေအနေအထိတောင် ဂိုဏ်းနာမည်ကို မပြောသေးဘူးလား? ဖြစ်နိုင်တာက သူ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ စီနီယာတစ်ယောက်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ရထားတာများလား?

အမြစ်မရှိဘဲ ရတနာတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့၊ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ပါရမီပါတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်... လွီရန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

အကယ်၍ သူသာ ဤလူငယ်ကို စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းထဲသို့ သိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့လျှင်၊ ဂိုဏ်းအတွက် အကန့်အသတ်မရှိ စွမ်းဆောင်နိုင်မည့် တပည့်တစ်ဦး ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း ကြီးမားသော အခွင့်ထူး ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

ဖြစ်နိုင်လျှင် ထိုကောင်လေး၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကိုပါ ရနိုင်ကောင်း ရနိုင်သည်... အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော မနှစ်မြို့ဖွယ် ကိစ္စများမှာ စစ်မှန်သော အကျိုးအမြတ်နှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှ မဟုတ်တော့ပေ။

လွီရန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပို၍ ရိုးသားပုံပေါက်သည်

“ဒါဆို မိတ်ဆွေငယ်က ကိုယ်တိုင် သင်ယူခဲ့တာပေါ့ တကယ်ကို ရှားပါးလှပါတယ်!”

“ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်တည်း လှည့်လည်သွားလာနေရတာ ခက်ခဲပါတယ်။ ငါတို့ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းက ဒီဒေသမှာ နာမည်ကျော်ကြားသလို ပါရမီရှင်တွေကိုလည်း တန်ဖိုးထားပါတယ်”

“မင်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် ငါတို့ဂိုဏ်းကို ဝင်မယ်ဆိုရင် ဒီလူအိုကြီးက ကိုယ်တိုင် ထောက်ခံပေးပြီး ထူးထူးခြားခြား လေ့ကျင့်ပေးမယ်။ ရွှေအမြုတေအဆင့် ရောက်ဖို့ဆိုတာ လက်တစ်ကမ်းမှာပဲ ရှိတော့မှာ။ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ?”

မည်သည့် တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူမှ ငြင်းပယ်နိုင်မည် မဟုတ်သော ရက်ရောသည့် ကမ်းလှမ်းမှုဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။

“မဝင်ပါဘူး”

စစ်ချန်က တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

အကယ်၍ သူ တစ်နေ့နေ့တွင် ဂိုဏ်းတစ်ခုခုသို့ ဝင်မည်ဆိုလျှင် သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ဤကဲ့သို့ သိမ်းသွင်းခံရမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် ထိုလူအိုကြီး၏ မျက်လုံးများထဲက အကြည့်ကို သူ မကြိုက်ပေ ထိုအပြုံးနောက်ကွယ်တွင် တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့ ရှိသည်။

နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရသဖြင့် လွီရန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်း တစ်ချက် လက်သွားသော်လည်း၊ သူ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ရယ်မောလိုက်သည် “လူတိုင်းမှာ ကိုယ့်ဆန္ဒနဲ့ကိုယ် ရှိကြတာပဲ၊ ငါ အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါဘူး။ မိတ်ဆွေငယ်ရဲ့ နာမည်လေး မေးလို့ရမလား? ဒီနေ့ ဆုံရတာ ကံတရားပါပဲ”

သူ့တွင် နာမည် လိုအပ်နေသည်

နောက်ပိုင်းတွင် စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် သို့မဟုတ် အခြား အစီအစဉ်များအတွက် ဖြစ်သည်။

စစ်ချန် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤလူသည် မေးခွန်းများလွန်းသည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော် သူသည် အိမ်နှင့် ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ရာ၊ နာမည်ကို ပြောပြလိုက်ခြင်းက အန္တရာယ် မရှိနိုင်ဟု ထင်သည် စစ်မျိုးရိုးရှိသူတွေ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အများကြီး ရှိသည် မဟုတ်ပါလော။

“စစ်ချန်ပါ” ဟု သူ ပြောလိုက်သည်။

စစ်ချန်? လွီရန်သည် ဤဒေသရှိ ထင်ရှားသော စစ်မျိုးနွယ်စုများနှင့် အင်အားစုအားလုံးကို စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ကိုက်ညီသူ တစ်ဦးမျှ မရှိသဖြင့်၊ သူ့စိတ်ထဲရှိ နောက်ဆုံး သတိထားမှုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဒါဆို ဒီကောင်လေးက တကယ်ပဲ ကံကောင်းလို့ တိုးတက်လာတဲ့ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပေါ့။

ထိုအချိန်တွင် စားပွဲထိုးလေးသည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ဟင်းပွဲများကို သယ်လာသည်။

မွှေးပျံ့သော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စစ်ချန်၏ အာရုံသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ့အတွက်မူ ကောင်းမွန်သော အစားအစာကို မြည်းစမ်းခြင်းက လက်ရှိတွင် အရေးကြီးဆုံး ကိစ္စဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်သားရဲ အသားမှာ နူးအိနေအောင် ချက်ထားပြီး၊ စိမ်းစိုနေသော ဝိညာဉ်ဟင်းသီးဟင်းရွက်များမှာလည်း အရည်ရွှမ်းကာ သွားရည်ကျစရာ ကောင်းလှသည်။

သူ တူကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး စားပွဲဘေးတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သော လွီရန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဤလူ ဘာလို့ မသွားသေးတာလဲဟု သိလိုစိတ် ဖြစ်သွားသည်။

ထို့ကြောင့် သူက သတိပေးလိုက်သည်

“ကျွန်တော် ထမင်းစားတော့မယ်”

အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလင်းသည်

ခင်ဗျား သွားလို့ရပြီ၊ ကျွန်တော့် ထမင်းစားတာကို မနှောင့်ယှက်နဲ့တော့။

သို့သော် လွီရန်အတွက်မူ ဤသည်မှာ အမြင့်ဆုံး စော်ကားမှုပင် ဖြစ်သည်

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကောင်လေးတစ်ယောက်က ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးရှေ့မှာ အစားအစာကိုပဲ ဂရုစိုက်နေသည်လား

လွီရန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူ စစ်ချန်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်

“ကောင်းပါပြီ မိတ်ဆွေငယ် စစ်ချန်၊ မင်းရဲ့ စားစရာကို အားရပါးရ စားလိုက်ပါဦး”

“ငါတို့... ပြန်ဆုံကြဦးမှာပေါ့”

ထိုနောက်ဆုံး စကားလုံးများမှာ အလေးအနက် ပါဝင်နေသည်။

သူသည် သူ့ဝတ်ရုံစကို ဝေ့ယမ်းကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ ကျောက်ချင်းဟယ်နှင့် အခြားသူများလည်း ထိုအသက်ရှူကျပ်စရာ လေထုထဲတွင် မနေရဲသဖြင့် နောက်မှ အပြေးအလွှား လိုက်သွားကြသည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဧည့်သည်များသည်လည်း ရန်ပွဲ မဖြစ်သည်ကို မြင်ရသဖြင့် စိတ်ပျက်သွားကြပြီး၊ သူတို့၏ အကြည့်များကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြရာ ဆူညံသံများ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။

စစ်ချန်ကတော့ သူတို့အားလုံးကို လျစ်လျူရှုကာ အစားအစာထဲမှာပဲ အာရုံစိုက်နေသည်။ အသားမှာ နူးအိနေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ကြွယ်ဝကာ အလွန် အရသာရှိလှသည်။

သူသည် စိတ်ရောကိုယ်ပါ အစားအစာထဲတွင်သာ နစ်မွန်းနေသဖြင့်၊ စစ်ချန်ဟူသော အမည်နှင့် စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းအပေါ် သူထားရှိသော သဘောထားမှာ ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့တော် တစ်ခုလုံးသို့ လေညင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ မသိရှိခဲ့ပေ။

အိမ်တော်၏ အောက်ထပ် လမ်းကြားထဲသို့ ရောက်သောအခါ လွီရန်၏ အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အေးစက်သော မှောင်မိုက်မှုများဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

သူသည် နောက်ဆုံးအနေနှင့် သတိထားရန်အတွက် သူ့နောက်မှ ဂိုဏ်းသားတစ်ဦးကို တီးတိုး ပြောလိုက်သည် -

“သွားစုံစမ်းချေ။ အဲဒီ စစ်ချန်ဆိုတဲ့ လူငယ်က ဘာကောင်လဲဆိုတာ ငါ အတိအကျ သိချင်တယ်”